The Lesson of the בני מכיר and the בנות צלפחד: Our Eternal Connection to Eretz Yisroel
קאטאלאג: PARSHA (English) מסעי נומ׳ 3 פאקעט גייד ז׳ 61 תשנ"ז (1996–97) ענגליש 1 שעה 19 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז יעדער איד, אזוי ווי יעדער שידוך, ציט זיך צוריק צו זיין שורש אין ארץ ישראל, און אז די בני מכיר און בנות צלפחד, די משפחה וואס האט באקומען דעם גלעד, טראגן אין זיך דעם כח פון יובל, פון צוריקקערן, וואס אליהו הנביא וועט מבשר זיין ביי דער גאולה.
דער משגיח פרעגט פארוואס משה רבינו דערציילט אין ספר דברים אז ער האט געגעבן דעם גלעד צו מכיר, א זאך וואס דאס פאלק האט געזען ערשט מיט עטליכע חדשים פריער. ער פארבינדט דריי מעשיות פון דער משפחה פון מכיר: זייער כיבוש פונעם גלעד, די בקשה פון די בנות צלפחד אויף א נחלה, און די טענה פון די בני מכיר אין סוף ספר במדבר. די בנות צלפחד האבן געווארט פערציג יאר אויף א פאסיגן שידוך און חז"ל לויבן זיי, כאטש נדב ואביהוא ווערן דערויף קריטיקירט. דער משגיח איז מסביר מיטן כלל אז יעדע זאך ציט זיך צו איר שורש: די אשה צום איש, דער אדם צו דער אדמה פונעם מקום המזבח און ארץ ישראל. ווי באלד די בנות צלפחד האבן באקומען א נחלה, זענען זיי מחובר געווארן צו זייער שורש און תיכף געפונען זייער שידוך. דער גלעד, דאס ארט פון אליהו הגלעדי, איז דאס ארט פון יובל, פון צוריקקערן, און נאר די קינדער פון רחל האבן אים געקענט איינעמען. צום סוף זאגט ער אז שבת חזון איז א שבת פון האפענונג און א גרויסע עת רצון.
ענינים: פארן קיין ארץ ישראל און וואוינען דארט · שידוכים און חתונה · שמיטה און יובל
סדר השיעור
-
0:00 פארוואס משה רבינו דערציילט פריש געשעענישן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח עפנט מיט משה רבינו'ס דערציילונג צום נייעם דור אינעם אנהייב ספר דברים, און ער פרעגט וואס איז דער תכלית צו דערציילן פון דער מלחמה מיט סיחון ועוג און פונעם געבן דעם גלעד, זאכן וואס זענען געשען ערשט מיט פינף זעקס חדשים פריער.
-
3:31 די טענה פון די בני מכיר שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שילדערט די טענה אין סוף ספר במדבר: די משפחה פון מכיר האט מורא געהאט אז די בנות צלפחד וועלן חתונה האבן אין אן אנדער שבט און זייער נחלה וועט ארויסגיין פון שבט מנשה, און משה רבינו זאגט אז זיי זענען גערעכט. ער מערקט אן אז דאס איז שוין די דריטע מעשה מיט דער משפחה, נאכן גלעד און נאך די בקשה פון די בנות צלפחד.
-
7:21 פערציג יאר ווארטן: א שבח אדער א חסרון? שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח בינדט צוזאם די דריי מעשיות און ברענגט דעם מדרש אז די בנות צלפחד האבן געווארט פערציג יאר אויף א פאסיגן שידוך און ווערן דערויף געלויבט. דאקעגן ברענגט ער אז חז"ל קריטיקירן נדב ואביהוא וואס האבן נישט חתונה געהאט ווייל קיינער איז נישט געווען גוט גענוג פאר זיי, און ער פרעגט ווי אזוי דאס גייט צוזאמען.
-
12:16 דער שידוך פאר די אויגן; דאס הארץ באשטימט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ווייזט אן אז די בנות צלפחד האבן צום סוף חתונה געהאט מיט זייערע אייגענע שוועסטערקינדער, וואס האבן די גאנצע צייט געוואוינט נעבן זיי, און ער שטעלט אוועק אז גארנישט געשעט נישט צופעליג. ער ברענגט א בריוו צו איינעם וואס האט געהאט צוויי שידוכים: היינט קען קיינער נישט באשליסן פאר אים, נאר דער אויבערשטער פירט דורך נטיית הלב.
-
16:33 יעדע זאך ציט זיך צו איר שורש שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט פארוואס דאס הארץ זאל באשטימען א שידוך, און ענטפערט מיטן כלל אז יעדע זאך ציט זיך צו איר שורש, נישט ווי ניוטאן'ס גראוויטאציע. די אשה קומט פונעם איש און דער אדם פון דער אדמה פונעם מזבח, ממילא איז א שידוך א צוריקפאראייניגונג; דערמיט איז ער מסביר די גמרא אז דער מזבח וויינט אויף איינעם וואס גט'ט זיין ערשטע ווייב, און פארוואס מ'קען גיין נאך א ריין הארץ.
-
26:25 ארץ ישראל, דער שורש פונעם שורש שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז יעדער איד געהערט צו ארץ ישראל און מוז דארטן צוריקקומען, און אז ווער עס איז אפגעשניטן פון זיין ווייב איז אויך אפגעשניטן פון ארץ ישראל, ווי די ערשטע משנה אין גיטין ווייזט. די בנות צלפחד, וואס זענען געווען צדקניות, האבן זיך פארלאזט אויף זייער הארץ, און עס האט זיי צו קיינעם נישט געצויגן ביז זייער נחלה האט זיי פארבינדן מיט ארץ ישראל; דעמאלט האט זיך באוויזן זייער שידוך. די פרשה וואס מ'לייענט פאר ראש חודש אב איז א תיקון פאר דעם חטא המרגלים, וואס האבן נישט געבענקט נאך דער ארץ חמדה.
-
36:01 פארוואס משה רבינו האט נישט איינגענומען דעם גלעד שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח קומט צוריק צו די בני מכיר, וואס זענען געגאנגען צום גלעד און פארטריבן דעם אמורי וואס איז דארט געווען. ער ערקלערט אז מ'האט נישט געטארט מלחמה האלטן מיט עמון און מואב, און משה רבינו האט געקענט נעמען זייער געוועזענע לאנד נאר ווייל סיחון האט עס איינגענומען, און ער פרעגט פארוואס משה רבינו האט זיך אפגעשטעלט פארן גלעד און עס איבערגעלאזט פאר די בני מכיר.
-
40:00 קרית ספר און די פארגעסענע הלכות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט כלב'ס הבטחה צו דעם וואס וועט איינעמען קרית ספר, און די גמרא אין תמורה אז עתניאל בן קנז האט צוריקגעבראכט די דריי טויזנט הלכות וואס זענען פארגעסן געווארן אין די ימי אבלו של משה. ער ברענגט א פשט אז די תורה איז איינגעשריבן אין דער ערד פון ארץ ישראל, און דורכן כיבוש פון א שטיק לאנד האט עתניאל באקומען א שייכות צו די הלכות וואס זענען דארט באהאלטן.
-
44:10 דער גלעד און יובל, דער כלל פון צוריקקערן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח לייגט פאר אז דער גלעד איז פארבונדן מיט דער פרשה פון יובל, דער כלל פון צוריקקערן. א פעלד אין ארץ ישראל וואס מ'קויפט גייט צוריק צום בעל הבית, ווייל עס געהערט צו זיין נשמה; דער עבד וואס האט גענומען א שפחה וואס איז נישט זיינע גייט ארויס אין יובל. יעדער איד, וואו ער זאל נישט זיין, וועט צוריקקומען קיין ירושלים צום מקום המזבח, און ער ברענגט פונעם אריז"ל אז אפילו זייער זינדיגע נשמות וועלן צום סוף צוריקקערן.
-
49:15 אליהו הגלעדי, דער מבשר פון צוריקקער שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז אליהו הנביא איז דער מבשר פון יובל, וואס וועט צוריקברענגען קינדער צו עלטערן און כלל ישראל צום אויבערשטן און קיין ארץ ישראל, און אז יובל און תשובה איז איין זאך. אליהו האט אויסגעקליבן צו וואוינען אין גלעד, דאס לאנד פון יובל, און ער האט צוריקגעברענגט די אידן צום אויבערשטן ביים הר הכרמל. דערנאך פרעגט ער פארוואס משה רבינו האט אליין נישט מלחמה געהאלטן מיט עמלק.
-
53:14 די קינדער פון רחל, עמלק און דער גלעד שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט פונעם אריז"ל אז נאר די קינדער פון רחל קענען באזיגן עמלק, דערפאר האט משה רבינו, פון שבט לוי, געשיקט יהושע. פורים וועט נישט בטל ווערן ווייל מ'האט נאך קיינמאל נישט אינגאנצן אויסגעמעקט עמלק; דאס וועט זיין ביי משיח. רחל איז די נשמה פון צוריקקערן, ווי דער נביא זאגט איר צו אז אירע קינדער וועלן צוריקקומען, ממילא האבן נאר אירע קינדער, די משפחה פון מכיר פון שבט מנשה, געקענט איינעמען דעם גלעד, דאס לאנד פון צוריקקערן וואס משה רבינו האט איבערגעלאזט.
-
59:19 שבת חזון: א שבת פון האפענונג
דער משגיח לערנט אז שבת חזון איז נישט וואס עס זעט אויס פון אויבן: אויסער דעם טרויער איז עס דער שבת פאר דעם וואס תשעה באב דארף ווערן, דער גרעסטער מועד. ער ברענגט אז אום שבת חזון ווייזט דער אויבערשטער יעדן איד דעם בית השלישי, יעדער לויט ווי שטארק ער האט געפילט דעם אבילות פון ירושלים, און אז דאס הארץ קען זען.
-
1:04:01 ספר דברים: תורה פאר די זיבעציג גלותן
דער משגיח ערקלערט אז ספר דברים, וואס מ'הייבט אן אום דעם שבת, איז א ספר פון צוריקקערן און נישט פון אפטיילונג. ער פרעגט פארוואס משה רבינו האט מבאר געווען די תורה אין זיבעציג לשונות א חודש פאר זיין פטירה, און דורך די עגלות וואס יוסף האט געשיקט פארבינדט ער דעם צאל זיבעציג מיט גלות. משה רבינו האט צוגעגרייט דאס פאלק פאר דער זיבעציגסטער, נידריגסטער מדרגה פון גלות דורכן אראפברענגען די תורה אין יעדע לשון, כדי זי זאל מיט זיי אראפגיין ווי א נחמה.
-
1:10:24 מכיר און גלעד: דער תירוץ שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ענטפערט זיין ערשטע קשיא: משה רבינו האט איבערגעחזר'ט אז ער האט געגעבן דעם גלעד צו מכיר אלס א נחמה, ווייל מכיר און גלעד באדייטן צוריקקערן און גאולה אין סוף פונעם גלות, וואו אליהו הגלעדי וועט ארויסקומען. דערפאר האבן נאר די בני מכיר טענה'ט אז א נחלה טאר נישט ארויסגיין פון איר שבט, און דערפאר האבן די בנות צלפחד חתונה געהאט אין משפחת מכיר און באקומען דעם גלעד.
-
1:15:02 די גרויסע עת רצון פון שבת חזון
דער משגיח ערקלערט פארוואס שבת נאכמיטאג איז א גרויסע עת רצון כאטש נאכמיטאג איז אנדערש א צייט פון דין, און זאגט אז שבת חזון, אינמיטן די טעג פון דין, איז אינגאנצן איין גרויסע עת רצון. ער מאנט מ'זאל אויסנוצן יעדן מאמענט דערפון, און ענדיגט מיט א ברכה אז תשעה באב זאל ווערן א שמחה.
דער שיעור, אויסגעשריבן
פארוואס משה רבינו דערציילט פריש געשעענישן
דער משגיח עפנט מיט דעם וואס משה רבינו דערציילט דעם נייעם דור, וועמענס טאטעס זענען אומגעקומען אין מדבר, וואס איז געשען. ער פרעגט וואס איז דער תכלית צו דערציילן פון דער מלחמה מיט סיחון ועוג, וואס איז געווען ערשט מיט פינף זעקס חדשים פריער. זיי האבן דאך עס אליין געזען.
די טענה פון די בני מכיר
אין סוף ספר במדבר קומט די משפחה פון מכיר מיט א טענה: אויב די בנות צלפחד וועלן חתונה האבן אין אן אנדער שבט, וועט א טייל פון דער נחלה פון מנשה פארלוירן גיין. משה רבינו ענטפערט אז זיי זענען גערעכט, א נחלה טאר נישט אריבערגיין פון איין שבט צום אנדערן (במדבר ל"ו, ז'). דער משגיח מערקט אן אז די משפחה קומט פאר דריי מאל: משה רבינו האט זיי געגעבן דעם גלעד, און די בנות צלפחד, אייניקלעך פון מכיר, האבן געבעטן די נחלה פון זייער טאטן, און דער אויבערשטער האט מסכים געווען (במדבר כ"ז, ז'). ב,ג
פערציג יאר ווארטן: א שבח אדער א חסרון?
ממילא האבן די בנות צלפחד געדארפט חתונה האבן אין זייער שבט, און זיי האבן חתונה געהאט מיט זייערע שוועסטערקינדער (במדבר ל"ו, י"א). דער מדרש זאגט אז זיי האבן געווארט פערציג יאר אויף א פאסיגן שידוך, און לויבט זיי וואס זיי האבן זיך נישט מוותר געווען. ד,ה
דאקעגן קריטיקירן חז"ל נדב ואביהוא, וואס זענען געשטארבן אן ווייבער ווייל קיינער אין כלל ישראל איז נישט געווען גוט גענוג פאר זיי. דער משגיח פרעגט: פארוואס איז דאס דא א שבח און דארט א חסרון, און ווי אזוי האבן די בנות צלפחד נישט געפונען קיינעם צווישן זעכציג ריבוא אידן?
דער שידוך פאר די אויגן
אין מדבר איז מען געשטאנען לויט שבטים און משפחות, ממילא האבן די שוועסטערקינדער געוואוינט נעבן זיי; די פעטערס האבן געהאלפן אויפציען די יתומות. פערציג יאר האבן זיי קיינעם נישט געפונען, און פלוצלינג זענען פינף חתנים געווען פאר זייערע אויגן. גארנישט געשעט נישט צופעליג, זאגט דער משגיח, פארוואס האט דער אויבערשטער עס אזוי געפירט?
ער ברענגט א בריוו צו איינעם וואס האט געהאט צוויי שידוכים: אין דעם דור קען קיינער נישט באשליסן פאר אים, נאר דער אויבערשטער פירט דורך נטיית הלב, און דער שידוך וואס ער ציט זיך מער צו אים איז א שליחות פון אויבן.
יעדע זאך ציט זיך צו איר שורש
פארוואס זאל דאס הארץ באשטימען? דער משגיח ענטפערט מיט א כלל אין דער בריאה וואס די תורה ערקלערט: יעדע זאך ציט זיך צו איר שורש. א שטיין וואס מ'ווארפט פאלט אראפ ווייל ער קומט פון דער ערד; ניוטאן רופט עס גראוויטאציע, אבער ער קען נישט זאגן פארוואס עס פאלט אראפ און נישט ארויף. פייער גייט ארויף צו זיין מקור, און די נשמה גייט צוריק פון וואו זי איז געקומען (קהלת י"ב, ז'). ח
די אשה הייסט אזוי ווייל זי איז גענומען פונעם איש (בראשית ב', כ"ג), און דער אדם הייסט נאך דער אדמה פון וואו ער איז באשאפן (בראשית ב', ז'). ממילא זענען דא צוויי שורשים: דער שורש און דער שורש פונעם שורש. יעדע כלה איז אמאל געווען איינס מיט איר חתן אין אדם הראשון, און א שידוך פאראייניגט צוריק וואס איז באשטימט פון ששת ימי בראשית. די ערד פון אדם, ברענגט רש"י, איז גענומען פונעם מקום המזבח, ווי עס שטייט "מזבח אדמה" (שמות כ', כ"א). ו,ז,ט,י
דער מקום המזבח שטרעקט זיך איבער גאנץ ארץ ישראל; דער מדרש זאגט אז ווער עס ליגט באגראבן אין ארץ ישראל איז ווי באגראבן אונטערן מזבח. דערמיט איז מתורץ די גמרא אין סוף גיטין אז דער מזבח וויינט אויף איינעם וואס גט'ט זיין ערשטע ווייב: ער פילט דעם פארלוסט פון וואס איז אמאל געווען פאראייניגט אונטער אים. דערפאר זאגט דער משגיח אז ווער עס דארף אויסקלייבן צווישן שידוכים זאל נישט ווארפן א גורל, נאר גיין נאך א ריין הארץ וואס ציט זיך צו זיין אמת'ן זיווג. כ,ל
ארץ ישראל, דער שורש פונעם שורש
יעדער איד געהערט צו ארץ ישראל, און ביי תחיית המתים וועט ער דארטן צוריקקומען, לויטן כלל פון צוריקקערן. ווער עס איז אפגעשניטן פון זיין ווייב איז אויך אפגעשניטן פונעם שורש פונעם שורש, דערפאר רעדט די ערשטע משנה אין גיטין פון איינעם וואס ברענגט א גט פון מדינת הים: ווען דער איש איז אפגעטיילט פון דער אשה, איז דער אדם אפגעטיילט פון דער אדמה. מ
די בנות צלפחד האבן געהאט א ספעציעלע שייכות צו ארץ ישראל. די גמרא רופט זיי צדקניות, ממילא האבן זיי זיך געקענט פארלאזן אויף זייער הארץ, און עס האט זיי צו קיינעם נישט געצויגן. זייער נחלה איז געווען אנגעשריבן אין הימל אבער נאך נישט געגעבן דורך משה רבינו; ווי באלד זי איז געגעבן געווארן, זענען זיי מחובר געווארן צו זייער שורש און תיכף חתונה געהאט מיט די שוועסטערקינדער, אן ווייטער זוכן. נ
פארוואס משה רבינו האט נישט איינגענומען דעם גלעד
די בני מכיר זענען געגאנגען צום גלעד און פארטריבן דעם אמורי וואס איז דארט געווען (במדבר ל"ב, ל"ט). מיט עמון און מואב האט מען נישט געטארט מלחמה האלטן (דברים ב', ט' און י"ט); משה רבינו האט געקענט נעמען זייער געוועזענע לאנד נאר ווייל סיחון האט עס איינגענומען. דער משגיח פרעגט: אויב דער גלעד איז געווען עוג'ס לאנד, פארוואס האט משה רבינו עס נישט גענומען אין זיין מלחמה? און אויב נישט, ווי אזוי האבן די בני מכיר געטארט דערויף מלחמה האלטן? פ,ע
קרית ספר און די פארגעסענע הלכות
כלב האט צוגעזאגט זיין טאכטער פאר דעם וואס וועט איינעמען קרית ספר (יהושע ט"ו), און עתניאל בן קנז האט עס איינגענומען. די גמרא אין תמורה זאגט אז דאס מיינט די דריי טויזנט הלכות וואס זענען פארגעסן געווארן אין די ימי אבלו של משה, וואס עתניאל האט צוריקגעבראכט מיט זיין פלפול. צ,ק
דער משגיח ברענגט א פשט וואס פארבינדט פשט און דרש: די תורה איז איינגעשריבן איבער גאנץ ארץ ישראל, יעדעס שטיקל מיט זיין חלק. דורכן כיבוש, וואס איז א קנין, האט עתניאל באקומען א שייכות צו יענעם לאנד און געקענט ארויסנעמען די הלכות דערפון.
דער גלעד און יובל, דער כלל פון צוריקקערן
דער משגיח לייגט פאר אז דער גלעד האלט אין זיך די הלכות פון יובל, דעם כלל פון צוריקקערן. אין יעדן לאנד איז וואס מ'קויפט אייגן; אין ארץ ישראל געהערט א פעלד צו דער נשמה און צו דער תורה פונעם בעל הבית, ממילא מוז עס צוריקגיין. אן עבד וואס האט גענומען א שפחה וואס איז נישט זיינע גייט ארויס אין יובל.
אזוי וועט יעדער איד צוריקקומען קיין ירושלים, צום מקום המזבח, און דער אריז"ל זאגט אז אפילו נשמות וואס דארפן פופציג טויזנט יובלות וועלן צוריקקערן.
אליהו הגלעדי, דער מבשר פון צוריקקער
אליהו הנביא וועט אויסרופן דעם יובל: ער וועט צוריקברענגען קינדער צו עלטערן (מלאכי ג', כ"ד) און כלל ישראל צום אויבערשטן; יובל און תשובה איז איין זאך. יעדער גייט צוריק צו זיין אחוזה (ויקרא כ"ה, י'). אליהו האט געוואוינט אין גלעד (מלכים א' י"ז, א'), דאס לאנד פון יובל, און ביים כרמל האט ער די אידן צוריקגעברענגט צו "ה' הוא האלקים" (מלכים א' י"ח, ל"ט). דערנאך פרעגט דער משגיח פארוואס משה רבינו האט אליין נישט מלחמה געהאלטן מיט עמלק. ר,ש,ת,אא
די קינדער פון רחל, עמלק און דער גלעד
שבת חזון: א שבת פון האפענונג
שבת חזון, זאגט דער משגיח, איז נישט וואס עס זעט אויס פון אויבן. "חזון" (ישעיה א', א') איז א ראיה פונעם הארץ. עס איז נישט נאר דער שבת פאר א טרויעריגן תשעה באב, נאר דער שבת פאר דעם וואס תשעה באב דארף ווערן, דער גרעסטער מועד; א ספר שרייבט אז די שבתים פון די דריי וואכן זענען די גרעסטע פונעם יאר. אד
ספר דברים: תורה פאר די זיבעציג גלותן
אום דעם שבת הייבט מען אן ספר דברים, א ספר פון צוריקקערן, נישט ווי א גט מיט זיינע צוועלף שורות פון אפטיילונג. רש"י ערקלערט אז משה רבינו האט מבאר געווען די תורה אין זיבעציג לשונות (דברים א', ה'). פארוואס דווקא א חודש פאר זיין פטירה? או
א ספר אויף ויגש פארבינדט די עגלות וואס יוסף האט געשיקט מיטן גלות. זיבעציג איז דער צאל פון גלות: זיבעציג נפש זענען אראפ קיין מצרים, זיבעציג יאר אין בבל, און היינט זיבעציג אומות, זיבעציג מדרגות אראפ. משה רבינו האט זיי צוגעגרייט אויף דער לעצטער מדרגה, וואס דער משגיח זאגט איז היינט, און זיי געזאגט אז מיט דער תורה וועלן זיי איבערלעבן.
נישט ווי זיין פריערדיגע לערנען, האט ער אראפגעברענגט די תורה אין יעדע לשון, אז זי זאל מיט זיי אראפגיין אין דעם טיפסטן גלות ווי א נחמה.
מכיר און גלעד: דער תירוץ
יעצט איז מתורץ די ערשטע קשיא. משה רבינו האט דערציילט ווי א נחמה, און דערפאר האט ער איבערגעזאגט "ולמכיר נתתי את הגלעד" (דברים ג', ט"ו): מכיר און גלעד באדייטן צוריקקערן. משה רבינו האט דעם גלעד נישט איינגענומען, נאר מכיר, פון די קינדער פון רחל. ער האט זיי אריבערגעפירט צום ברעג פון גאולה, וואו אליהו הגלעדי וועט ארויסקומען פון די טיפענישן פונעם גלות. א
דערפאר האבן נאר די בני מכיר טענה'ט: אלס נשמות פון צוריקקערן האבן זיי נישט געקענט צוזען אז א נחלה זאל ארויסגיין פון איר שורש. די בנות צלפחד, וואס האבן חתונה געהאט אין משפחת מכיר, האבן באקומען דעם גלעד און ווייזן אן אויפן בית השלישי.
מראי מקומות
תורה
- א Devarim 3:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:10:32
- ב Bamidbar 36:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:31
- ג Bamidbar 27:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:31
- ד Bamidbar 36:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:55
- ו Bereishis 2:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:34
- ז Bereishis 2:23 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:34
- י Shemos 20:21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:34
- ס Bamidbar 36:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:43
- ע לכאורה Devarim 2:9, 2:19 מפתח אינעם אויסשרייב: 36:35
- פ Bamidbar 32:39 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:35
- ש לכאורה Vayikra 25:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 49:26
נביאים
- צ Yehoshua 15:15-17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:00
- ר לכאורה Malachi 3:24 מפתח אינעם אויסשרייב: 49:26
- ת לכאורה Melachim I 17:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 49:26
- אא Melachim I 18:39 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 49:26
- אג לכאורה Yirmiyahu 31:14-16 מפתח אינעם אויסשרייב: 56:04
- אד Yeshayahu 1:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 59:32
- אח Zechariah 8:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:17:31
כתובים
משנה
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
עיקרי הדברים
- 17:05 יעדע זאך ציט זיך צוריק צו איר שורש: די אשה צום איש פון וועמען זי איז גענומען געווארן, און דער אדם צו דער אדמה פונעם מזבח פון וואו ער איז באשאפן געווארן.
- 15:49 דער משגיח ערקלערט אז א מענטש מיט א ריין הארץ קען זיך פארלאזן אויף זיין נטיית הלב ביים אויסקלייבן א שידוך, ווייל דאס ציט אים צו זיין אמת'ן זיווג.
- 31:59 די בנות צלפחד האבן געפונען זייער שידוך ערשט נאכדעם וואס זיי האבן באקומען א נחלה, ווייל דאס האט זיי מחבר געווען צו ארץ ישראל, דער שורש פון זייער שורש.
- 48:45 יובל איז דער כלל פון צוריקקערן, און אליהו הנביא, וואס האט געוואוינט אין גלעד, וועט מבשר זיין די גרויסע תשובה און צוריקקער פון כלל ישראל.
- 56:57 דער גלעד, דאס לאנד פון צוריקקערן, האבן נאר די קינדער פון רחל געקענט איינעמען, דערפאר האט משה רבינו עס איבערגעלאזט פאר די בני מכיר פון שבט מנשה.
- 59:32 שבת חזון איז נישט נאר א שבת פון טרויער; דער משגיח רופט עס א שבת פון האפענונג, ווען דאס הארץ קען זען דעם בית השלישי, און א גרויסע עת רצון.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 1:57 פארוואס דערציילט משה רבינו אין ספר דברים אז ער האט געגעבן דעם גלעד צו מכיר, א זאך וואס דאס פאלק האט געוואוסט פון ערשט מיט עטליכע חדשים פריער?
תירוץ: 1:10:32 ווייל מכיר און גלעד באדייטן דעם צוריקקער אין סוף פונעם גלות; משה רבינו האט עס איבערגעזאגט אלס א נחמה פאר די טיפענישן פונעם גלות, וואו אליהו הגלעדי וועט ארויסקומען.
-
קשיא: 11:44 פארוואס ווערן די בנות צלפחד געלויבט וואס זיי האבן געווארט אויף א פאסיגן שידוך, און נדב ואביהוא ווערן קריטיקירט פאר דער זעלבער זאך?
תירוץ: 30:15 די בנות צלפחד זענען געווען צדקניות וואס האבן זיך געקענט פארלאזן אויף זייער נטיית הלב, און עס האט זיי צו קיינעם נישט געצויגן ביז זייער נחלה האט זיי מחבר געווען צו זייער שורש.
-
קשיא: 13:38 פארוואס האבן די בנות צלפחד נאך פערציג יאר פלוצלינג געפונען זייער שידוך ביי זייערע אייגענע שוועסטערקינדער?
תירוץ: 32:28 ווי באלד משה רבינו האט געזאגט אז זיי באקומען א נחלה, זענען זיי מחובר געווארן צו ארץ ישראל, דער שורש פון זייער שורש, און ממילא זענען זיי מחובר געווארן צו זייערע חתנים.
-
קשיא: 16:33 פארוואס זאל דאס הארץ זיין דער באשטימער ביי א שידוך?
תירוץ: 17:05 ווייל יעדע זאך ציט זיך צו איר שורש, און א ריין הארץ ציט דעם מענטש צו דעם זיווג וואס איז אמאל געווען איינס מיט אים.
-
קשיא: 39:02 פארוואס האט משה רבינו נישט אליין איינגענומען דעם גלעד, נאר עס איבערגעלאזט פאר די בני מכיר?
תירוץ: 56:57 דער גלעד איז דאס ארט פון יובל, וואס געהערט צו די קינדער פון רחל; אזוי ווי ביי עמלק האבן נאר זיי אים געקענט איינעמען, און מכיר פון שבט מנשה שטאמט פון רחל.
-
קשיא: 1:12:08 פארוואס זענען דווקא די בני מכיר געקומען טענה'ן אז א נחלה טאר נישט אריבערגיין צו אן אנדער שבט?
תירוץ: 1:12:17 זיי זענען געווען נשמות פון יובל, פון צוריקקערן, און זיי האבן נישט געקענט צוזען אז א נחלה זאל אפגעשניטן ווערן פון איר שורש.
געדאנקען
- 17:48 דער משגיח טייטשט אפ דעם כח המשיכה ווי דעם כלל אין תורה אז יעדע זאך גייט צוריק צו איר שורש: עפר פאלט צו דער ערד, פייער הייבט זיך צו זיין מקור, און די נשמה גייט ארויף צו פון וואו זי איז געקומען.
- 20:00 א שידוך האט צוויי שורשים: דער שורש פון דער אשה אינעם איש, און דער שורש פונעם שורש, דער אדם אין דער אדמה פונעם מזבח. ממילא, ווער עס איז אפגעשניטן פון זיין ווייב איז אפגעשניטן פון ארץ ישראל, און דאס זעט דער משגיח אין דער ערשטער משנה אין גיטין וואס רעדט פון א גט פון מדינת הים.
- 30:20 דער חילוק צווישן די בנות צלפחד און נדב ואביהוא: די בנות צלפחד זענען געווען צדקניות און זייער הארץ איז געווען אן אמת'ער מאגנעט; עס האט זיי צו קיינעם נישט געצויגן ווייל זייער זיווג איז געווען פארבונדן מיט א נחלה וואס איז נאך נישט געגעבן געווארן, און ווי באלד זי איז געגעבן געווארן האבן זיי חתונה געהאט מיט די נאענטע שוועסטערקינדער אן קיין אויסקלייבן.
- 45:18 א פעלד אין ארץ ישראל גייט צוריק אין יובל ווייל עס איז פארבונדן מיט דער נשמה פונעם בעל הבית און מיט זיין חלק אין תורה; וואס מ'האט געקויפט געהערט צו א צווייטנס נשמה און מוז צוריקגיין צו זיין שורש.
- 52:03 דער גלעד איז דאס לאנד פון צוריקקערן: אליהו, דער מבשר פונעם לעצטן יובל, האט דארט אויסגעקליבן צו וואוינען, און אזוי ווי עמלק האבן אים נאר געקענט איינעמען די קינדער פון רחל, די נשמה פון צוריקקערן, דערפאר האט משה רבינו אים איבערגעלאזט פאר מכיר.
- 1:06:51 וואס משה רבינו האט מבאר געווען די תורה אין זיבעציג לשונות האט צוגעגרייט דאס פאלק פאר די זיבעציג מדרגות פון גלות, אז די תורה זאל מיט זיי אראפגיין ביז דער נידריגסטער.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 25:35 דער משגיח זאגט אז א מענטש וואס דארף אויסקלייבן צווישן צוויי שידוכים זאל נישט ווארפן א גורל, נאר גיין נאך דער נטיית הלב פון א ריין הארץ.
- 1:01:12 דער משגיח זאגט אז מ'זאל צוגיין צו שבת חזון מיט האפענונג, נישט נאר ווי דער שבת פאר א טאג פון טרויער.
- 1:17:31 דער משגיח מאנט אז מ'זאל אויסנוצן יעדן מאמענט פון שבת חזון ווי דעם טייערסטן שבת פונעם יאר, און נישט לאזן אז עפעס דערפון זאל פארלוירן גיין.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אביהוא, אדם הראשון, אחאב, אייזיק ניוטאן, אליהו הנביא, די טעכטער פון צלפחד, דער הייליגער אר"י, דער רמב"ם, חוה, יהושע בן נון, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, כלב בן יפנה, מכיר בן מנשה, מנשה, מרדכי הצדיק, משה רבינו, נדב, סיחון, עוג מלך הבשן, עתניאל בן קנז, צלפחד, רחל אמנו, רש"י, שאול המלך
ערכים ארץ חמדה, בית המקדש השלישי, יובל, מחיית עמלק, מקום המקדש, נחלה, עבד עברי, עת רצון, שבת חזון, שורש, שידוך, שפחה כנענית