Every איד has the קדושה of one of the ימים טובים
קאטאלאג: PARSHA (English) אמור נומ׳ 2 פאקעט גייד ז׳ 59 תשס"ג (2002–03) ענגליש 54 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז יעדער איד איז א שבת, אן אות אין דער תורה און איינער פון די מועדים פון פרשת אמור, און אז דאס לחם הפנים וואס איז געבליבן ווארעם און פריש ווייזט אז דעם אויבערשטנס אהבה צו דעם נידעריגסטן איד ווערט קיינמאל נישט אלט.
דער משגיח עפנט מיט דעם אז ס'איז דא זעכציג ריבוא שבתים, אזוי ווי ס'איז דא זעכציג ריבוא נשמות און זעכציג ריבוא אותיות אין דער תורה, און יעדער איד האט זיין אייגענעם שבת. פרשת אמור לייגט צו אז יעדער איד איז אויך א מועד: א תלמיד חכם וואס ארבעט נישט איז שבת, איינער וואס ארבעט נאר אויף אוכל נפש איז יום טוב, און אנדערע זענען חול המועד אדער ראש חודש. תשעה באב איז דער איינציגער מועד וואס פעלט אין דער פרשה: א איד מיט גרויסע כוחות וואס איז קאליע געווארן. דערנאך גייט ער איבער צום לחם הפנים וואס איז געבליבן פריש ניין טעג, און צום בן איש מצרי, און ער ווייזט אז רש"י'ס צוויי פשטים זענען איין פשט: די מחנה איז געווען אויסגעשטעלט ווי א ספר תורה, די צוועלף חלות זענען קעגן די שבטים, און דער מגדף האט געלייקנט אז דעם אויבערשטנס אהבה צום נידעריגן שבט דן בלייבט ווארעם. ער פארבינדט עס מיט המן'ס טענה און מיט פורים, און ער שליסט מיט דער וואך פון הוד, פסח שני און ל"ג בעומר וואס הייבן אויף דעם נידעריגן איד.
ענינים: די מעלה פון יעדן איד · דעם אייבערשטנס אהבה צו כלל ישראל
סדר השיעור
-
0:00 יעדער איד האט זיין אייגענעם שבת
דער משגיח זאגט אז קיין צוויי שבתים זענען נישט גלייך: ס'איז דא זעכציג ריבוא שבתים, איינס פאר יעדער נשמה, אזוי ווי ס'איז דא זעכציג ריבוא אותיות אין דער תורה. ער ווייזט ווי אן אות איז צוזאמגעשטעלט פון עטליכע אותיות, אז נאר דער אויבערשטער קען זיי ציילן.
-
5:21 יעדער איד איז א מועד; דער תלמיד חכם ווי שבת שטייט אינעם קאטאלאג
פון "אלה מועדי ה'" לערנט דער משגיח אז יעדער איד איז א מועד. רבי שמעון בר יוחאי איז שבת; מלאכה קומט פון די ל"ט קללות פונעם חטא, דערפאר זענען שבת און דער תלמיד חכם פטור דערפון, און די וואכנטעג, ווי פשוטע אידן, שטעלן צו פאר שבת.
-
12:01 יום טוב, חול המועד און ראש חודש אידן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שילדערט א תלמיד חכם וואס ארבעט נאר אויף זיינע טעגליכע באדערפענישן ווי יום טוב, איינער וואס ארבעט א ביסל מער ווי חול המועד, און נשים, וואס האבן מער אמונה, ווי ראש חודש. יעדער מועד לויט זיין מדרגה.
-
16:01 תשעה באב, דער מועד וואס איז קאליע געווארן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט וועלכער מועד פעלט אין פרשת אמור, און ענטפערט תשעה באב, וואס ווערט אנגערופן א מועד. ס'איז ווי א בחור מיט אלע כוחות פון א תלמיד חכם וואס איז אוועק פונעם וועג; ווען משיח קומט וועט עס ווערן א גרויסער יום טוב.
-
19:14 דאס לחם הפנים און דער בן איש מצרי
דער משגיח שילדערט דאס לחם הפנים וואס איז געבליבן ווארעם און פריש ניין טעג, און דערנאך דעם בן איש מצרי. ער ברענגט רש"י'ס צוויי פשטים אין "ויצא": ער האט אפגעלאכט פונעם לחם הפנים, אדער ער איז ארויס פון משה רבינו'ס בית דין נאכדעם וואס מ'האט אים נישט געלאזט וואוינען אין מחנה דן, און דערנאך האט ער געשאלטן.
-
26:22 די מחנה אויסגעשטעלט ווי א ספר תורה
דער משגיח פרעגט פארוואס די שכנים האבן זיך געקריגט ווען ס'איז דא גענוג פלאץ אין מדבר. ער ענטפערט אז די מחנות זענען געווען אויסגעשטעלט על פי נבואה ווי א ספר תורה, יעדער איד אן אות, און אן איבעריגער אות פסל'ט. ער לייגט צו אז צוויי שיטות קענען זיין איין שיטה, און אזוי אויך רש"י'ס צוויי פשטים.
-
31:37 צוועלף חלות און דער שבט דן
דער משגיח שטעלט צוזאם דעם וויכוח: די צוועלף חלות זענען קעגן די שבטים און האבן אין זיך די סודות פון גאנץ כלל ישראל, וואס דער אריז"ל זאגט אין זיין זמר אז זיי זענען צו טיף אפילו פאר אים. דן איז געווען די לעצטע מחנה און אסאך פון דן זענען געווען אינדרויסן פון די ענני הכבוד, ממילא האט ער געטענה'ט אז דן איז גארנישט.
-
36:52 יעדע חלה באזונדער, יעדע חלה פריש
דער משגיח ערקלערט אז יעדע חלה ווערט באזונדער געבאקן, א סימן אז אפילו דן האט זיין אייגענע חשיבות, און אז די חלות בלייבן פריש ווייזט אז דעם אויבערשטנס אהבה צו יעדן איד בלייבט ווארעם. דן איז געווען צוזאמען מיט יהודה ביים בויען דעם משכן. דער מגדף האט געלייקנט די אהבה, ממילא זענען רש"י'ס צוויי פשטים איין פשט.
-
42:40 דער אריז"ל ווער דער בן איש מצרי איז געווען
דער משגיח ברענגט פונעם אריז"ל אז דער בן איש מצרי איז צוריקגעקומען אין א גלגול מער ווי טויזנט יאר שפעטער אלס דער גרינדער פון דער קריסטליכער רעליגיע, וואס האט געלערנט אז דעם אויבערשטנס אהבה צו כלל ישראל איז קאלט געווארן און די גוים זענען געקומען אויף זייער פלאץ.
-
46:48 המן און דאס לחם הפנים: פורים
דער משגיח ערקלערט פארוואס דאס לחם הפנים איז א רמז אויף פורים: די גמרא טייטשט די נעמען פון אחשורוש'ס יועצים אויף די קרבנות און דאס לחם הפנים, און המן'ס "ישנו" מיינט אז די אהבה איז אלט געווארן. המן האט געטענה'ט די זעלבע זאך ווי דער בן איש מצרי.
-
50:00 די וואך פון הוד הייבט אויף דעם נידעריגן איד שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שטעלט צו די ימים טובים צו די מדות און זאגט אז פורים איז הוד. אין דער וואך פון הוד געבן פסח שני און ל"ג בעומר א פלאץ דעם נידעריגן איד; פורים און ל"ג בעומר פאלן אויף דעם זעלבן טאג אין דער וואך. ער שליסט אז די אהבה צו אידן בלייבט ווארעם און פריש אויף אייביג.
דער שיעור, אויסגעשריבן
יעדער איד האט זיין אייגענעם שבת
דער משגיח עפנט מיט דעם אז פון בריאת העולם און ווייטער זענען קיין צוויי שבתים נישט גלייך. ס'איז דא זעכציג ריבוא שבתים, יעדער שבת געהערט צו אן אנדערן איד, און מיט דער צייט, אין איין גלגול אדער אין אן אנדערן, לעבט יעדער איד דורך זיין שבת און ווערט דערהויבן צו גרויסע מדרגות.
אזוי אויך איז יעדער איד אן אות אין ספר תורה, און ס'איז דא זעכציג ריבוא אותיות, נאר ציילן זיי קען נאר דער אויבערשטער, ווייל אסאך אותיות זענען צוזאמגעשטעלט פון קלענערע; "ישראל" איז ראשי תיבות דערויף. יעדער אות, אזוי ווי יעדע נשמה, איז א שבת.
יעדער איד איז א מועד
די סדרה פון דער וואך, מיט אלע מועדים, לייגט צו אז יעדער איד איז אויך א מועד. דער משגיח טייטשט "אלה מועדי ה' אשר תקראו אותם" מיט דער גמרא'ס "אתם": אידן באשטימען די מועדים, אבער זיי זענען אויך די מועדים אליין, יעדער מיט א פלאץ אין לוח. ג,ד
רבי שמעון בר יוחאי איז שבת, און די גמרא פסק'נט ווי אים אין גאנץ מסכת שבת. שבת איז אסור במלאכה ווייל מלאכה קומט פון די ל"ט קללות נאכן חטא; פארדעם, אזוי ווי לעתיד לבוא ווען ביימער וועלן ארויסגעבן ברויט און קליידער, האט מען נישט געדארפט ארבעטן. ממילא טאר א תלמיד חכם, וואס איז שבת, נישט טון מלאכה פאר אנדערע, און פשוטע אידן שטעלן אים צו, אזוי ווי די וואכנטעג שטעלן צו פאר שבת. ה,ו,ז
יום טוב, חול המועד און ראש חודש אידן
תשעה באב, דער מועד וואס איז קאליע געווארן
איין מועד פעלט אין אמור: תשעה באב, וואס ווערט אנגערופן א מועד, און דערפאר זאגט מען נישט קיין תחנון ביי מנחה. דער משגיח גלייכט עס צו א בחור מיט אלע כוחות פון א תלמיד חכם וואס איז אוועק פונעם וועג; ער איז א מועד וואס איז זויער געווארן, און מ'קלאגט אויף אים. ווען משיח קומט וועט עס זיין א גרויסער יום טוב. י,כ
דאס לחם הפנים און דער בן איש מצרי
דער רוקח זאגט אז די פרשה פון לחם הפנים נאך די מועדים איז פורים, און די מנורה איז חנוכה. יעדן שבת האט מען אוועקגעלייגט צוועלף חלות, און די כהנים האבן זיי געגעסן ניין טעג נאכן באקן, נאך אלץ פריש און ווארעם; אום יום טוב האט מען געוויזן דעם שולחן פארן עולם, "לחם חם". ל,מ,נ,ס
דערנאך קומט דער זון פון א מצרי'שן טאטע און אן אידישע מאמע, וואס "איז ארויסגעגאנגען". רש"י ברענגט צוויי פשטים: ער איז ארויס פון משה רבינו'ס שיעור און האט אפגעלאכט אז דעם מלך'ס פרינצן עסן ניין טעג אלט ברויט, ווייל ער האט נישט געגלייבט אז עס בלייבט פריש; אדער ער איז ארויס פון משה רבינו'ס בית דין, וואס האט געפסק'נט אז ער טאר נישט שטעלן זיין געצעלט אין זיין מאמע'ס מחנה דן, און דערנאך האט ער געשאלטן. ע,פ
די מחנה אויסגעשטעלט ווי א ספר תורה
דער משגיח פרעגט: דער מדבר איז גרויס, פארוואס האט די שכנים געארט זיין געצעלט? און לויט דעם ערשטן פשט, וואס האט ער געהאט קעגן לחם הפנים? ער ענטפערט אז די פינף מחנות זענען געווען אויסגעשטעלט על פי נבואה ווי א ספר תורה, יעדער איד אן אות, אזוי אז פון אויבן האט מען געזען א גאנצע ספר תורה. אן איבעריגער אות פסל'ט א ספר תורה, און ער וואלט געווען אזא אות. צ,ק
צוועלף חלות און דער שבט דן
דער משגיח שטעלט צוזאם דעם וויכוח. דער מגדף האט אפגעלאכט אז יעדער איד איז אן אות, האבן זיי אים געענטפערט פונעם לימוד פון יענעם אינדערפרי: די צוועלף חלות זענען קעגן די שבטים און האבן אין זיך די סודות פון גאנץ כלל ישראל. דער אריז"ל, וואס האט מגלה געווען די טיפסטע סודות, זאגט אין זיין זמר פון שבת אז לחם הפנים איז צו טיף אפילו פאר אים, און עס וועט ווערן ערקלערט ווען משיח קומט. ר
יעדע חלה באזונדער, יעדע חלה פריש
זיי האבן געענטפערט: אויב דן איז נישט חשוב, וואלט געדארפט זיין עלף חלות, און די תורה זאגט "החלה האחת": יעדע חלה ווערט באזונדער געבאקן, אז אפילו דן האט זיין אייגענע חשיבות. ווען ער האט געזאגט אז דער אויבערשטער האט שוין נמאס געווארן דן זינט זיין עבודה זרה, האבן זיי געענטפערט אז דעם אויבערשטנס אהבה צו יעדן איד בלייבט ווארעם, און דער נס פון דער פרישער חלה ווייזט עס. אא
דער אריז"ל ווער ער איז געווען
הגם דער שיעור ווערט אויפגענומען, זאגט דער משגיח אז ער וויל אז מ'זאל עס וויסן. דער אריז"ל זאגט אז דער בן איש מצרי איז צוריקגעקומען אין א גלגול מער ווי טויזנט יאר שפעטער אלס דער גרינדער פון דער קריסטליכער רעליגיע, דער גרעסטער צרה-מאכער וואס כלל ישראל האט געהאט. ער האט געהאלטן אז דעם אויבערשטנס אהבה צו כלל ישראל איז קאלט געווארן און די גוים זענען געקומען אויף זייער פלאץ, די זעלבע כפירה אין די ווארעמע חלות.
המן און דאס לחם הפנים
דערפאר געהערט די פרשה צו פורים. די גמרא טייטשט די נעמען פון אחשורוש'ס יועצים אויף די קרבנות, און ממוכן אויף דעם וואס האט צוגעגרייט דאס לחם הפנים; המן איז געשטאנען דערקעגן. זיין "ישנו עם אחד" טייטשט די גמרא פון "ישן": דעם אויבערשטנס אהבה צו אידן איז אלט געווארן, די זעלבע טענה ווי דעם בן איש מצרי'ס. אה,או
די וואך פון הוד הייבט אויף דעם נידעריגן איד
יעדער מועד איז פארבונדן מיט א מדה: פסח חסד, שבועות גבורה, סוכות תפארת, און פורים הוד. די וואך פון הוד הייבט זיך אן מיט פסח שני, וואס דער אויבערשטער גיט א געלעגנהייט די וואס זענען געווען ווייט, און אין איר איז ל"ג בעומר פון רבי שמעון בר יוחאי, וואס האט מגלה געווען די מעלה פון נידעריגע נשמות. אז,אח
מראי מקומות
תורה
- א לכאורה Shemos 31:16-17 4:57 מפתח
- ב לכאורה Devarim 33:23 2:44 מפתח
- ג Vayikra 23:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:48
- ו לכאורה Bereishis 3:14-19 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:03
- מ Vayikra 24:5-9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:27
- ע Vayikra 24:10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:40
- צ לכאורה Bamidbar 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 27:02
- ש לכאורה Devarim 25:18 מפתח אינעם אויסשרייב: 36:09
- אא Vayikra 24:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:25
- אג לכאורה Shemos 31:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 40:22
- אח לכאורה Bamidbar 9:6-10 מפתח אינעם אויסשרייב: 50:15
נביאים
כתובים
תרגום
תלמוד בבלי
- ד לכאורה Rosh Hashanah 25a מפתח אינעם אויסשרייב: 5:48
- ה Gemara Shabbos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 7:03
- ז לכאורה Shabbos 30b מפתח אינעם אויסשרייב: 7:03
- ח Gemara Beitzah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 12:13
- נ Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 19:27
- אה לכאורה Megillah 12b מפתח אינעם אויסשרייב: 47:41
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 0:34 ס'איז דא זעכציג ריבוא שבתים קעגן זעכציג ריבוא נשמות און זעכציג ריבוא אותיות אין דער תורה, און יעדער איד האט זיין אייגענעם שבת.
- 6:13 יעדער איד איז אויך א מועד: לויט זיין מדרגה איז ער שבת, יום טוב, חול המועד אדער ראש חודש.
- 16:24 תשעה באב איז א מועד וואס איז קאליע געווארן, ווי א איד מיט גרויסע כוחות וואס איז אוועק פונעם וועג; ווען משיח וועט קומען וועט עס ווערן א גרויסער יום טוב.
- 28:04 די מחנה אין מדבר איז געווען אויסגעשטעלט ווי א ספר תורה, יעדער איד אן אות, ממילא איז א פרעמדער אין מחנה דן געווען ווי אן איבעריגער אות.
- 38:52 דאס וואס דאס לחם הפנים איז געבליבן פריש ווייזט אז דעם אויבערשטנס אהבה צו יעדן איד, אפילו צום שבט דן, בלייבט ווארעם און פריש, און דער בן איש מצרי האט דאס געלייקנט.
- 49:02 המן האט געטענה'ט די זעלבע זאך, אז דעם אויבערשטנס אהבה צו אידן איז אלט געווארן, ממילא געהערט די פרשה פונעם בן איש מצרי צו פורים.
- 51:11 די וואך פון הוד, מיט פסח שני און ל"ג בעומר, הייבט אויף און שטארקט דעם נידעריגן איד, אזוי ווי פורים.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 16:01 פארוואס געפינט מען נישט תשעה באב צווישן די מועדים פון פרשת אמור?
תירוץ: 17:29 ווייל ער איז א מועד וואס איז קאליע געווארן, ווי א איד מיט גרויסע כוחות וואס איז אוועק; ערשט ווען משיח קומט וועט ער ווערן א יום טוב.
-
קשיא: 27:02 פארוואס האבן די שכנים אין מחנה דן נישט געלאזט זיין געצעלט, ווען אין מדבר איז דא פלאץ פאר יעדן?
תירוץ: 28:04 ווייל די מחנה איז געווען אויסגעשטעלט ווי א ספר תורה, יעדער איד אן אות אויף זיין פלאץ, און אן איבעריגער אות וואלט עס קאליע געמאכט.
-
קשיא: 27:25 לויט רש"י'ס ערשטן פשט, וואס האט ער געהאט קעגן דעם לחם הפנים?
תירוץ: 39:00 די חלות זענען קעגן די שבטים; ער האט געלייקנט אז דן'ס חלה, דעם אויבערשטנס אהבה צו דן, בלייבט פריש, און האט אפגעלאכט אז זי איז אלט.
-
קשיא: 47:02 וואו איז פורים מרומז אין דער פרשה פון לחם הפנים?
תירוץ: 48:57 המן, אזוי ווי דער בן איש מצרי, האט געטענה'ט אז דעם אויבערשטנס אהבה צו אידן איז אלט געווארן, און די גמרא טייטשט ממוכן אויף דעם וואס איז קעגן דעם לחם הפנים.
געדאנקען
- 6:26 דער משגיח טייטשט "אשר תקראו אותם" נישט נאר אז אידן באשטימען די מועדים, נאר אז די אידן אליין זענען די מועדים, יעדער אויף זיין פלאץ אין לוח.
- 8:24 ווייל מלאכה קומט פון די ל"ט קללות נאכן חטא, האט זי נישט קיין פלאץ אויף שבת וואס איז ברכה; אזוי אויך א תלמיד חכם וואס איז שבת ווערט באפרייט פון ארבעט דורך די וואס זענען "וואכנטעג".
- 16:24 תשעה באב איז דער איינציגער מועד וואס פעלט אין אמור, ווייל ער איז א מועד וואס איז קאליע געווארן, ווי א בחור מיט כשרונות וואס איז אוועק, און ער ווארט אויף משיח'ס צייטן.
- 31:27 רש"י'ס צוויי פשטים אינעם בן איש מצרי זענען איין פשט: ווען מ'האט אים נישט געלאזט אין מחנה דן, האט ער געלייקנט אז דעם נידעריגן שבט'ס חלה, דעם אויבערשטנס אהבה צו אים, בלייבט פריש.
- 37:59 דאס וואס יעדע חלה ווערט באזונדער געבאקן ווייזט אז אפילו דן האט זיין אייגענע חשיבות פארן אויבערשטן.
- 49:15 די גמרא'ס טייטש פון "ישנו" אלס "אלט געווארן" מאכט המן'ס טענה די זעלבע ווי דעם בן איש מצרי'ס, און דערפאר געהערט די פרשה צו פורים.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אדם הראשון, אחשורוש, דער הייליגער אר"י, דער רוקח, המן, ושתי, חוה, יעקב אבינו, ממוכן, משה רבינו, נחשון בן עמינדב, רבי יהודה בר אילעאי, רבי שמעון בר יוחאי, רש"י
ערכים אות, את"ב"ש, גלגול, דגלים, הוד, חול המועד, לחם הפנים, מועד, ענני הכבוד, רבונו של עולם, ששים ריבוא, תלמיד חכם