“ולאדם לא מצא עזר כנגדו” - זה קוב"ה וכנסת ישראל

קאטאלאג: פרשת השבוע בראשית נומ׳ ⁨1⁩ פאקעט גייד ז׳ 3 תשל"ו (1975–76) אידיש 1 שעה 17 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 17 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

פון דער משנה אז רעגן אין דער סוכה איז א סימן, איז דער משגיח מסביר אז דער סדר פון ראש השנה ביז שמיני עצרת חזרט איבער יעדעס יאר די בריאה פון חוה, דער קשר פון הקב"ה מיט כנסת ישראל, און אז א צובראכענער סוכות קען מען ווידער אויפבויען פון בראשית.

דער משגיח עפנט מיט דער משנה אין סוכה אז ווען רעגן טרייבט ארויס פון דער סוכה איז עס ווי א עבד וואס דער האר גיסט אים דעם כוס צוריק אויפן פנים, און ער פרעגט פארוואס דער רמב"ם זאגט אז דער סימן איז נאר בתחילת החג. ער ערקלערט אז נאר די ערשטע נאכט איז דא א חיוב, און אז די מצוה פון סוכה איז וואוינען: אזוי ווי אן אדרעס בלייבט די סוכה זיין דירה אפילו ווען דער רעגן טרייבט אים ארויס, און דער כזית די ערשטע נאכט איז וואס מאכט די סוכה פאר זיין דירה אויף אלע זיבן טעג. דערנאך גייט ער איבער צו דער פרשה: די בריאה פון חוה פאר אדם הראשון חזרט זיך איבער יעדעס יאר צווישן הקב"ה און כנסת ישראל, פון ראש השנה דורך יום כיפור און סוכות ביז דעם יחוד פון שמיני עצרת. ער ברענגט דעם חילוק צווישן אירוסין און נישואין, ער טייטשט דעם רעגן סוכות אלס דעם שטן'ס חלק ביי א צייט פון גרויסע קדושה, און ער ענדיגט אז צובראכענע לוחות פירן צוריק צו בראשית, וואו מ'קען נאכאמאל אנהייבן.

ענינים: אדם הראשון און גן עדן · סוכות · דעם אייבערשטנס אהבה צו כלל ישראל · שמיני עצרת און שמחת תורה

סדר השיעור

  1. 0:00 רעגן אין דער סוכה: דעם רמב"ם'ס חילוק

    דער משגיח לערנט די משנה אין סוכה וועגן ארויסגיין פון דער סוכה ווען עס רעגנט, מיטן משל פון עבד וואס מ'גיסט אים דעם כוס צוריק. ער ברענגט דעם פירוש המשניות פונעם רמב"ם אז דער שלעכטער סימן איז נאר בתחילת החג, און ער ערקלערט אז נאר די ערשטע נאכט איז א חיוב, ממילא ווען עס רעגנט דעמאלט ווערט מבוטל א מצוה וואס מ'האט נישט קיין ברירה.

  2. 8:50 די סוכה אלס דער אדרעס

    דער משגיח פרעגט פארוואס א מצטער איז פטור פון סוכה, און פארוואס מ'מוז עסן א כזית די ערשטע נאכט אזוי ווי ביי מצה. ער ערקלערט אז די מצוה איז צו וואוינען אין דער סוכה: אזוי ווי א מענטש וואס זיין אדרעס בלייבט אויף זיין גאס אפילו ווען ער איז ערגעץ אנדערש, אזוי וואוינט נאך דער וואס גייט ארויס צוליב רעגן אין זיין סוכה.

  3. 15:14 די ערשטע נאכט מאכט קובע די דירה

    דער משגיח ערקלערט אז דער כזית די ערשטע נאכט איז וואס מאכט קובע די סוכה פאר א דירה אויף זיבן טעג, און ער גלייכט עס צו דער סעודה וואס מאכט קובע דעם מקום פון א מענטש ביי עירוב, נאר ביי סוכה דארף מען א שטערקערע קביעות. ווען עס רעגנט יענע נאכט איז די דירה קיינמאל נישט קובע געווארן, און דערפאר שטייט אין דער משנה "כל שבעת הימים" און דערפאר איז דער סימן דעמאלט.

  4. 22:00 די בריאה פון חוה, יעדעס יאר אין תשרי שטייט אינעם קאטאלאג

    ביי דער פרשה ברענגט דער משגיח אז דער סדר פון "ולאדם לא מצא עזר כנגדו" ביז "ויביאה אל האדם" קומט פאר יעדעס יאר ביי יעדן איד: כנסת ישראל איז די אשה און הקב"ה דער איש. ער פירט עס דורך ראש השנה מיט די תקיעות, די נסירה פון יום כיפור, די סוכה אלס חופה און שמיני עצרת אלס דער שפיץ, און ער קומט צוריק צום עבד פון דער משנה: ראש השנה זענען אידן געשטאנען ווי עבדים.

  5. 27:55 אירוסין און נישואין שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח מערקט אן אז אדם הראשון איז געשלאפן און איז געווען פאסיוו ווען חוה איז געבויט געווארן. דערנאך פרעגט ער פארוואס א ארוסה איז בסקילה און א נשואה, וואס איז מער פארבונדן מיטן מאן, איז בחנק, וואס איז גרינגער, און ער ענטפערט מיטן רמב"ן אז וואס קומט פון אהבה איז דער עונש גרינגער, אזוי ווי יום כיפור איז גרינגער ווי שבת; נישואין הייבט אויף די אשה צו זיין איינס מיט איר מאן.

  6. 36:06 נשמות וואס זענען שוין פארבונדן; אבידה און מציאה

    דער משגיח ערקלערט אז א שידוך ווערט נישט געמאכט פון דרויסן: די נשמות פון א מאן און זיין ווייב זענען פון אנהייב פארבונדן געווען, און די צלע פון אדם הראשון האט עס איינמאל געוויזן פאר אלע שפעטערדיגע דורות. ער מאכט א חילוק ביי שידוכים צווישן זוכן אן אבידה און זוכן א מציאה, צווישן איינער וואס פאדערט מעלות און איינער וואס נעמט אן וואס מ'גיט אים.

  7. 41:01 אדם און חוה האבן אנגעהויבן מיט נישואין שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז בראשית איז כולל אלעס, און אז די פרשה ענדיגט זיך מיט "בני האלהים" וואס האבן גענומען ווייבער, א ירידה וואס האט געברענגט צום חורבן פון דער וועלט. ער ערקלערט אז דער אות ה' ווייזט אויף די שלימות פון דער אשה, וואס זי באקומט ביי נישואין, און אז אדם און חוה האבן תיכף אנגעהויבן מיט נישואין: "זאת הפעם" נאר דאס מאל, ווייל שפעטער וועט מען אנהייבן מיט אירוסין.

  8. 45:14 כנסת ישראל אין תשרי, און דעם שטן'ס ביין שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווענדט די פרשה אן אויף כלל ישראל, וואס איז מוקדש צום רבונו של עולם ווי "קודש ישראל לה'", און וואס הייבט זיך אויף דורך ראש השנה, יום כיפור און סוכות ביז דעם יחוד פון שמיני עצרת, נאכדעם וואס די שבעים אומות, ווי חתונה געסט, זענען אהיים געגאנגען. מיט א משל פון א הונט ביי א פולן טיש ערקלערט ער אז ביי א צייט פון גרויסע קדושה וויל דער שטן זיין חלק, און דערפאר איז געקומען דער רעגן סוכות.

  9. 51:20 עבד און בן; קדושה בהצנע

    דער משגיח ערקלערט אז א איד דינט ווי אן עבד מיט די מעשה המצוות און ווי א בן מיט זיין הארץ, ממילא טוט עס וויי דעם עבד אין אים ווען מ'מוז ארויס פון דער סוכה, אבער דאס הארץ בלייבט פארבונדן. דערנאך זאגט ער אז וואס ווערט געטון בפרהסיא ברענגט א היזק, אזוי ווי די ערשטע לוחות זענען צובראכן געווארן, און אז ענינים פון קדושה דארפן זיין בהצנע כדי דער שטן זאל זיך נישט אריינמישן.

  10. 56:43 משיח קומט פארבארגן: פרץ און זרח

    דער משגיח ערקלערט אז די נשמה פון משיח קומט פארבארגן, אזוי ווי ביי יהודה און תמר, און אז דער עיקר יחוד פון כנסת ישראל איז ביי די קדושה פון שמחת תורה. ער ברענגט די געבורט פון פרץ און זרח און רש"י אז עכן איז געקומען פון זרח, און ער שילדערט ווי דער שטן האט געזוכט אפצושטעלן די שורה פון משיח.

  11. 1:03:16 דעם יאר'ס רעגן; פון שבירת הלוחות צו בראשית

    דער משגיח רעדט וועגן דעם רעגן פון דעם סוכות, וואס אלטע אידן געדענקען נישט אזוינס, אלס א קטרוג וואס איז א הכנה צו דער ישועה פון שמיני עצרת, ער ברענגט די גמרא אין עבודה זרה וועגן די אומות וואס גיבן א בריקע די סוכה, און ער בעט אז מ'זאל זיך האלטן שטארק ביי דער אמונה אין ביאת המשיח. ער פארבינדט שבירת הלוחות ביים סוף פון דער תורה מיט בראשית, וואס איז כולל אלעס, אז נאך א צובראכענעם סוכות קען מען נאכאמאל אנהייבן.

  12. 1:11:43 ווערטער צו דער ישיבה

    דער משגיח רעדט צו דער ישיבה: מיט א ווארט וועגן צוקער און קאנדל צוקער ערקלערט ער אז א חסיד מאכט זיס אנדערע, און ער בעט אז די עלטערע בחורים זאלן געבן צייט צו העלפן די יונגערע. ער דערמאנט אז מ'לערנט דעם יאר קידושין און ער ענדיגט מיט א ווונטש פאר א יחוד מיטן רבונו של עולם אין ירושלים.

דער שיעור, אויסגעשריבן

רעגן אין דער סוכה: דעם רמב"ם'ס חילוק

0:44

דער משגיח עפנט מיט דער משנה אין פרק ב' פון סוכה: כל שבעת הימים מאכט א מענטש זיין סוכה קבע און זיין שטוב עראי; ווען עס רעגנט מעג מען ארויסגיין ווען דאס עסן ווערט קאליע; און די משנה ברענגט א משל, צו אן עבד וואס איז געקומען אנגיסן א כוס פאר זיין האר, און דער האר האט אים אויסגעגאסן א קאן אויפן פנים. א

3:48

דער רמב"ם אין פירוש המשניות לייגט צו אז דער שלעכטער סימן איז נאר בתחילת החג, וואס אין אנדערע ראשונים שטייט עס נישט. ער פרעגט פארוואס. די ערשטע נאכט איז דא א חיוב צו עסן אין סוכה; די אנדערע נעכט, ווי דער לשון פון דער גמרא, אי בעי אכיל אי בעי לא אכיל, ממילא האט דער וואס גייט ארויס צוליב רעגן געהאט א ברירה. א סימן איז נאר וואו מ'האט נישט קיין ברירה: די ערשטע נאכט גיסט דער אייבערשטער דעם כוס צוריק און לאזט נישט מקיים זיין וואס מ'איז מחויב. ב,ג

די סוכה אלס דער אדרעס

8:54

ער גייט צום יסוד און פרעגט פארוואס די ערשטע נאכט דארף מען א כזית אזוי ווי ביי מצה, און פארוואס א מצטער איז פטור. א סוכה בויען איז א גרויסע טירחא, ברעטער שלעפן און נעגל אריינקלאפן, און דאך אינמיטן עסן לאזט דער רעגן אים ארויסגיין. ג

14:00

דער תירוץ איז פונעם פסוק "בסכת תשבו שבעת ימים": די מצוה איז וואוינען. א מענטש וואס וואוינט אויף פופציגסטע גאס און איז יעצט ערגעץ אנדערש, גיט נאך אלץ אן יענע גאס אלס זיין אדרעס. אזוי דארף די סוכה ווערן זיין אדרעס; גייט ער ארויס צוליב רעגן, אזוי ווי ער וואלט ארויסגעגאנגען פון זיין דירה ווען עס רינט אריין, וואוינט ער נאך אלץ אין דער סוכה. ד

די ערשטע נאכט מאכט קובע די דירה

17:14

אבער די ערשטע נאכט, ערקלערט דער משגיח, ווען ער האט נאך נישט געגעסן אין דער סוכה, האט ער זי נאך נישט געמאכט פאר זיין דירה. ביי עירוב איז גענוג אז די סעודה ליגט דארט, כדי קובע צו זיין זיין מקום אויף איין טאג. ביי סוכה דארף מען א שטערקערע קביעות, א דירה אויף זיבן טעג, און דערפאר דארף מען ממש עסן, דעם כזית די ערשטע נאכט.

20:00

רעגנט עס יענע נאכט, האט ער נישט קובע געווען זיין דירה, און עס פעלט אים דאס "כל שבעת הימים". דערפאר נוצט די משנה דעם אויסטערלישן לשון און שטעלט דעם משל דערנעבן, און דערפאר ברענגט דער רמב"ם אין יד החזקה גארנישט דעם סימן, נאר די הלכה פון וואוינען אלע זיבן טעג. א,ה

די בריאה פון חוה, יעדעס יאר אין תשרי

22:11

ביי דער פרשה ברענגט דער משגיח דעם פסוק "ולאדם לא מצא עזר כנגדו", ביז דער אייבערשטער האט גענומען איינע פון זיינע צלעות און געברענגט די אשה צו אים. אין ספרים שטייט אז דער סדר קומט פאר יעדעס יאר ביי יעדן איד: כנסת ישראל איז די אשה, און הקב"ה איז דער איש. ו,ז

24:41

ראש השנה איז א צייט פון מדת הדין; די תקיעות ברעכן דורך דעם דין הקשה און דעם דין הרפה; יום כיפור איז די נסירה, כדי די כלה זאל קענען שטיין פנים אל פנים; די ווענט פון דער סוכה נעמען ארום כנסת ישראל ווי א חופה; און שמיני עצרת איז דער שפיץ. צוריק צום עבד פון דער משנה, זאגט ער אז ראש השנה זענען אידן נאך געשטאנען פארן אייבערשטן ווי עבדים. א

אירוסין און נישואין

28:03

דער משגיח מערקט אן אז אדם הראשון איז געשלאפן ווען חוה איז געבויט געווארן: מיט זיינע אייגענע השתדלות וואלט ער עס נישט אויפגעטון, און ער איז געווען פאסיוו.

29:46

דערנאך פרעגט ער: נישואין בינדט די אשה צום מאן אסאך מער ווי אירוסין, און פונדעסטוועגן איז א ארוסה וואס זינדיגט בסקילה, די שווערסטע מיתה, און א נשואה בחנק, די גרינגסטע. די גמרא אין קידושין גלייכט א מקודשת צו הקדש, אסור פאר דער גאנצער וועלט. ח

32:30

אויף דעם ברענגט ער דעם רמב"ן אז א מצות עשה קומט פון אהבה און א לא תעשה פון יראה, און ער ערקלערט אזוי אז יום כיפור איז בכרת און שבת בסקילה, ווייל יום כיפור איז חסד, סליחה און כפרה. אזוי אויך נישואין קומט פון חסד: די אשה ווערט אויפגעהויבן צו זיין איינס מיט איר מאן, א חלק פון אים, און דער עונש איז גרינגער. ט

נשמות וואס זענען שוין פארבונדן

36:19

דער משגיח ערקלערט אז א געוויסער איש און א געוויסע אשה זענען אלעמאל געווען פארבונדן; זייערע נשמות זענען צוזאמען געווען נאך איידער זיי זענען געקומען אויף דער וועלט. די צלע פון אדם, וואו ער האט געזאגט "זאת הפעם", האט עס איינמאל געוויזן פאר דער וועלט, כדי מ'זאל וויסן דעם חילוק צווישן א מענטש און בהמות, וואס ביי זיי איז נאר דער גוף באשאפן געווארן. י

39:31

ביי שידוכים מאכט ער א חילוק צווישן אן אבידה, וואס איז זיינס און ער זוכט עס, און א מציאה, וואס איז פון יענעם.

אדם און חוה האבן אנגעהויבן מיט נישואין

41:08

דער משגיח זאגט אז דאס ווארט בראשית איז כולל אלעס, און אז די פרשה ענדיגט זיך מיט די בני האלהים וואס האבן גענומען וואס איז נישט געווען זייערס, די ירידה וואס האט געברענגט די וועלט צום חורבן. כ

42:56

ער ווייזט אן אז אין דער תורה שטייט "נערה" אן א ה': דער ה' איז די שלימות פון דער אשה, וואס זי באקומט ביי נישואין, ווען זי ווערט אויפגעהויבן צו זיין איינס מיט איר מאן. אדם און חוה האבן תיכף אנגעהויבן מיט נישואין; "זאת הפעם" נאר דאס מאל, ווייל שפעטער אין דער היסטאריע וועט קומען אירוסין פריער. י

כנסת ישראל אין תשרי, און דעם שטן'ס ביין

45:27

דער משגיח ווענדט עס אן אויף כלל ישראל, וואס זייער נשמה איז א חלק אלוק ממעל. ווי דער פסוק זאגט "קודש ישראל לה'": זיי זענען מוקדש צום אייבערשטן און האבן נישט קיין שייכות מיט די גוי'אישע קולטורן. פון ראש השנה דורך יום כיפור און סוכות הייבן זיי זיך אויף ביז דעם יחוד פון שמיני עצרת, נאכדעם וואס די שבעים אומות, וואס מ'ברענגט פאר זיי שבעים פרים, זענען אהיים געגאנגען ווי חתונה געסט. ל,מ

48:21

דערנאך א משל: ווען א שיינע סעודה שטייט אויפן טיש און א הונט שמעקט עס, ווארפט מען אים א ביין כדי ער זאל נישט ארויפשפרינגען אויפן טיש. ביי א צייט פון גרויסע קדושה וויל דער שטן זיין חלק; וואס גרעסער די קדושה, אלץ גרעסער דער קטרוג. דער רעגן סוכות איז א סימן אז עס קומט נענטער א יאר פון יחוד.

עבד און בן; קדושה בהצנע

52:17

דער משגיח ערקלערט אז א איד דינט ווי אן עבד מיט די מעשה המצוות, וואס האבן א שייכות מיט עולם הזה, און ווי א בן מיט דער התלהבות פון זיין הארץ. ווען ער קען נישט זיצן אין סוכה, שפירט דער עבד אין אים אז ס'איז נישט גוט, און ער וואלט בעסער געוואלט זיצן דארט.

56:12

ער לייגט צו אז פרסום טויג נישט: די ערשטע לוחות זענען צובראכן געווארן ווייל זיי זענען געגעבן געווארן מיט פרסום. ענינים פון קדושה דארפן זיין בהצנע, כדי דער שטן זאל זיך נישט אריינמישן.

משיח קומט פארבארגן

57:53

די נשמה פון משיח, ערקלערט דער משגיח, קומט פארבארגן, אזוי ווי ביי יהודה, וואס האט געמיינט אז תמר איז א זונה. דער עיקר יחוד פון כנסת ישראל איז ביי די קדושה פון שמחת תורה. שמיני עצרת הייסט נישט קיין חג, ווייל א חג איז א קרייז, און שמיני עצרת איז שוין די נקודה אינמיטן, דער תכלית.

59:52

ער ברענגט די געבורט פון פרץ און זרח, און רש"י אז עכן, וואס האט מועל געווען אין חרם, איז געקומען פון זרח. דער שטן, זאגט דער משגיח, האט אין אנפאנג נישט געוואוסט פון וועלכן פון זיי עס וועט קומען משיח. נ,ס

דעם יאר'ס רעגן; פון שבירת הלוחות צו בראשית

1:03:16

דער משגיח דערציילט אז אלטע אידן מיט וועמען ער האט גערעדט געדענקען נישט אזא סוכות מיט אזויפיל רעגן. ס'איז א קטרוג, א צובראכנקייט וואס קומט פאר יעדן בנין, און א הכנה צו שמיני עצרת און צו א ישועה. ער ברענגט די גמרא אין עבודה זרה אז דער אייבערשטער וועט געבן די אומות די מצוה פון סוכה און ארויסנעמען די זון, און זיי וועלן ארויסגיין, און די קשיא פון דער גמרא אז אידן גייען אויך ארויס ווען זיי זענען מצטער. ע

1:05:44

אידן, זאגט ער, האבן געמישטע געפילן: זיי ווייסן אז ס'איז גוט, און דאך האבן זיי געוואלט זיצן אין סוכה. ער האפט אז אלע זאלן זיך האלטן שטארק ביי דער אמונה אין ביאת המשיח, אפילו ווען מ'פארשטייט נישט וואס מ'זעט.

1:07:03

שבירת הלוחות "לעיני כל ישראל" ביים סוף פון דער תורה איז פארבונדן מיט בראשית, וואס האט אין זיך אלעס ווי א זריעה. די סוכת דוד הנופלת ווערט ווידער בראשית, ווי דער מדרש זאגט אז ביים אנהייב האט דער אייבערשטער געמאכט א סוכה. ווען מ'קוקט צוריק אויף א צובראכענעם ראש השנה ביז סוכות, קען מען נאכאמאל אנהייבן פון בראשית. פ,צ,ק

ווערטער צו דער ישיבה

1:12:12

דער משגיח ברענגט א ווארט: א חסיד איז ווי צוקער און א מתנגד ווי קאנדל צוקער. צוקער צעגייט זיך און מאכט זיס די טיי; קאנדל צוקער בלייבט א שטיין. א חסיד וויל יענעם בעסער מאכן און פארלירט נישט דערביי.

1:13:31

ער בעט די עלטערע בחורים אז זיי זאלן געבן פון זייער צייט צו העלפן די יונגערע, ער דערמאנט אז מ'לערנט דעם יאר קידושין, און ער ענדיגט מיט א ווונטש פאר א יחוד מיטן רבונו של עולם אין ירושלים.

מראי מקומות

תורה

  1. ד Vayikra 23:42 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 14:00
  2. ו לכאורה Bereishis 2:20 מפתח אינעם אויסשרייב: 22:11
  3. ז Bereishis 2:21-22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:11
  4. י Bereishis 2:23 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:19, 42:56
  5. כ Bereishis 6:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 41:08
  6. נ Bereishis 38:29 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 59:52
  7. פ Devarim 34:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:07:03

נביאים

  1. ל Yirmiyahu 2:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 45:27
  2. צ Amos 9:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:07:03

משנה

  1. א לכאורה Mishnah Sukkah 2:9 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:44, 20:00, 24:41

תלמוד בבלי

  1. ג לכאורה Sukkah 27a מפתח אינעם אויסשרייב: 3:48, 8:54
  2. ח לכאורה Kiddushin 2b מפתח אינעם אויסשרייב: 29:46
  3. מ לכאורה Sukkah 55b מפתח אינעם אויסשרייב: 45:27
  4. ע Avodah Zarah 3a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03:16

מדרש

  1. ק Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 1:07:03

ראשונים

  1. ב לכאורה Rambam, Commentary on the Mishnah, Sukkah 2:9 מפתח אינעם אויסשרייב: 3:48
  2. ה לכאורה Mishneh Torah, Hilchos Sukkah מפתח אינעם אויסשרייב: 20:00
  3. ט לכאורה Ramban on Shemos 20:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 32:30
  4. ס לכאורה Rashi on Bereishis 38:30 מפתח אינעם אויסשרייב: 59:52

עיקרי הדברים

  1. 4:16 לויט דעם משגיח איז רעגן א שלעכטער סימן נאר די ערשטע נאכט סוכות, ווייל נאר דעמאלט איז דא א חיוב צו עסן אין דער סוכה; די אנדערע טעג האט מען א ברירה.
  2. 14:19 די מצוה פון סוכה איז צו וואוינען דארט; אזוי ווי אן אדרעס בלייבט די סוכה זיין דירה אפילו ווען דער רעגן טרייבט אים ארויס.
  3. 18:23 דער כזית וואס מ'עסט די ערשטע נאכט מאכט קובע די סוכה פאר א דירה אויף אלע זיבן טעג, א שטערקערע קביעות ווי די סעודה פון אן עירוב.
  4. 22:57 די בריאה פון חוה און ווי זי ווערט געבראכט צו אדם הראשון חזרט זיך איבער יעדעס יאר צווישן הקב"ה און כנסת ישראל, פון ראש השנה ביז שמיני עצרת.
  5. 29:46 נישואין איז א שטערקערער קשר ווי אירוסין, און פונדעסטוועגן איז דער עונש גרינגער, ווייל עס קומט פון דער מדת החסד.
  6. 48:14 דער רעגן סוכות איז דעם שטן'ס חלק ביי א צייט פון גרויסע קדושה, און א סימן אז עס קומט נענטער א יאר פון יחוד מיטן רבונו של עולם.
  7. 1:07:10 שבירת הלוחות איז פארבונדן מיט בראשית: נאך א צובראכענעם סוכות קען מען נאכאמאל אנהייבן.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 4:01 פארוואס זאגט דער רמב"ם אז דער שלעכטער סימן פון רעגן איז נאר בתחילת החג?

    תירוץ: 5:31 נאר די ערשטע נאכט איז דא א חיוב צו עסן אין דער סוכה; די אנדערע נעכט האט מען א ברירה, ממילא איז דער רעגן דעמאלט נישט קיין סימן.

  2. קשיא: 11:37 פארוואס איז א מצטער פטור פון סוכה?

    תירוץ: 14:00 די מצוה איז צו וואוינען דארט ווי מ'וואוינט אין שטוב, און פון שטוב גייט מען אויך ארויס ווען עס איז נישט צו פארטראגן; די סוכה בלייבט זיין אדרעס.

  3. קשיא: 18:08 פארוואס מוז מען עסן א כזית אין דער סוכה די ערשטע נאכט?

    תירוץ: 18:23 דאס עסן דעמאלט מאכט קובע די סוכה פאר זיין דירה אויף אלע זיבן טעג, א שטערקערע קביעות ווי ביי עירוב.

  4. קשיא: 30:33 פארוואס איז א נשואה, וואס איז מער פארבונדן מיטן מאן, גרינגער באשטראפט ווי א ארוסה?

    תירוץ: 33:27 נישואין קומט פון חסד און אהבה, און וואס קומט פון אהבה איז דער עונש גרינגער, אזוי ווי ביי יום כיפור לגבי שבת.

געדאנקען

  1. 5:47 דער משגיח לערנט דעם רמב"ם'ס חילוק ווי א ענין פון ברירה: א סימן איז נאר דארט וואו מ'האט נישט קיין ברירה, און נאר די ערשטע נאכט סוכות איז מען מחויב צו עסן אין דער סוכה.
  2. 14:34 ווען מ'גייט ארויס פון דער סוכה צוליב רעגן הערט נישט אויף די דירה, אזוי ווי דער אדרעס פון א מענטש ענדערט זיך נישט ווען ער גייט ארויס; דערפאר פאסט דער פטור פון מצטער מיט דער מצוה פון וואוינען.
  3. 18:28 אן עירוב איז קובע אויף איין טאג דורך אוועקלייגן א סעודה, אבער די סוכה מוז ווערן קובע אלס דירה אויף זיבן טעג, און דערצו דארף מען ממש עסן די ערשטע נאכט; דערפאר לערנט מען דעם כזית פון מצה.
  4. 23:38 תשרי איז יעדעס יאר דער בנין פון חוה פאר אדם: ראש השנה ווי אחור באחור, די תקיעות וואס ברעכן דורך די מדת הדין, יום כיפור ווי די נסירה, די סוכה ווי א חופה, און שמיני עצרת ווי "ויביאה אל האדם".
  5. 30:38 דער משגיח ווענדט אן דעם רמב"ן'ס כלל, אז וואס קומט פון אהבה איז דער עונש גרינגער, כדי צו ערקלערן פארוואס א נשואה איז בחנק און א ארוסה איז בסקילה.
  6. 42:56 דער ה' וואס פעלט אין דעם ווארט "נערה" אין דער תורה ווייזט אויף וואס עס פעלט איר ביז נישואין, ווען זי באקומט דעם ה' און ווערט אויפגעהויבן צו זיין איינס מיט איר מאן.
  7. 1:07:08 שבירת הלוחות ביים סוף פון דער תורה איז פארבונדן מיט איר ערשטן ווארט, בראשית, וואס האט אין זיך אלעס ווי א זריעה; ממילא ווערט א צובראכענער סוכות אן אנהייב פון ניי.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 1:06:20 דער משגיח האפט אז אלע זאלן זיך צוזאמען האלטן שטארק ביי דער אמונה אין ביאת המשיח, אפילו ווען א איד פארשטייט נישט וואס ער זעט.
  2. 1:10:05 דער משגיח לערנט אז נאך א צובראכענעם סוכות קען מען נאכאמאל אנהייבן פון בראשית.
  3. 1:13:31 דער משגיח בעט די עלטערע בחורים אין דער ישיבה אז זיי זאלן געבן פון זייער צייט צו העלפן די יונגערע.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אדם הראשון, דער חתם סופר, דער רמב"ם, דער רמב"ן, זרח, חוה, יהודה, עכן, פרץ, רש"י, תמר

ערכים כנסת ישראל, סוכה, שבירת הלוחות, שטן, שמיני עצרת

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט