יהודי היקר בעבודת התפילה

קאטאלאג: שיעורים לבחורים נומ׳ ⁨20⁩ פאקעט גייד ז׳ 52 אידיש 39 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 39 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט אז אין דור אחרון איז דאווענען דער עיקר עבודה און דער אטעם פון א איד, און נאר דורך זיך מוטשען אין תפילה קומט מען צו דער זיסקייט וואס די נשמה איז גרייט צו שפירן.

דער משגיח עפנט מיט דעם אז דער וואס גייט ארבע אמות אן נעגל וואסער איז חייב מיתה, און ערקלערט אז דער שולחן ערוך רעדט פון דער נידריגסטער מדריגה, אבער פון א העכערן מענטש פארלאנגט מען מער, אזוי ווי א פלעק טינט אויף א זיידן העמד. אמאל האבן צדיקים געפאסט כדי אפצוואשן דעם פגם פון א עבירה; היינט, ברענגט ער פונעם מאור ושמש, טוט מען דאס מיט תפילה. א איד וואס מוטשעט זיך נישט צו שפירן א זיסקייט אין דאווענען און אין שבת, וועט עס אויך נישט שפירן אויף יענער וועלט. אין א צייט פון הסתר דארף יעדע תפילה זיין א דבר של חשיבות; מ'פארלאנגט עבודת עבודה, זיך מוטשען, און ער דערציילט די מעשה פונעם חסיד ביים בעל התניא און פונעם אלטן סאלדאט וואס די סערוויס האט אים געווארעמט. דאווענען איז דער אטעם פון א איד, דער נסיון פונעם דור אחרון און די מלחמה מיט עמלק, און א גוט דאווענען הייבט אויף דאס לערנען.

ענינים: דער כח פון תפילה · די עבודה פונעם לעצטן דור · כוונה אין דאווענען

סדר השיעור

  1. 0:00 חייב מיתה אויף ארבע אמות אן נעגל וואסער?

    דער משגיח ברענגט אז דער וואס גייט ארבע אמות אינדערפרי אן נעגל וואסער איז חייב מיתה, דערציילט פון א לץ אין פשיסחא וואס דער קאצקער האט אים אוועקגעטריבן, און פרעגט פארוואס דער שולחן ערוך האלט נישט אזוי. ער ענטפערט אז ס'איז דא מדריגות אין נשמות, און דער שולחן ערוך רעדט פון דער נידריגסטער.

  2. 4:20 א פלעק אויף זייד; כעס ווי עבודה זרה

    מיט א משל פון א זאק קארטאפל און א זיידן העמד ערקלערט דער משגיח אז די שטרענגע ווערטער זענען געזאגט אויף בעלי מדריגה, און ער ווייזט דאס זעלבע ביי כעס, וואס איז ביי רוב מענטשן א שמץ עבודה זרה אבער ביי א געהויבענעם מענטש ממש עבודה זרה. ער שטעלט צו די מדריגות נפש, רוח און נשמה צו די שטאפלען אין א אידנס לעבן.

  3. 8:42 פון תעניתים צו תפילה שטייט אינעם קאטאלאג

    ביים ענדיגן דעם זמן ערקלערט דער משגיח אז אמאל האבן צדיקים געפאסט כדי אפצוואשן דעם פגם פון א עבירה, וואס דער בעל שם טוב האט מבטל געווען; לויט'ן מאור ושמש איז היינט תפילה אויף דעם ארט. ער ברענגט דעם תולדות יעקב יוסף און דעם חתם סופר אז ווער עס האט זיך נישט געמוטשעט אויף א זיסקייט אין דאווענען, קען עס נישט שפירן אויף יענער וועלט.

  4. 13:32 עונג שבת און א געשמאק אין רוחניות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח רעדט פון דער זיסקייט פון שבת, דערמאנט דעם פריערדיגן סקווירער רבי'ן, און פון מענטשן וואס ביי זיי איז שבת א לאסט; אזא מענטש וועט זיצן אין גן עדן ווי א קלאץ. א מאגן וואס איז צעשטערט פון שלעכט עסן האט נישט קיין אפעטיט, און אזוי קען דער וואס פילט זיך אן מיט עולם הזה נישט שפירן קיין טעם אין א בלאט גמרא אדער אין דאווענען.

  5. 18:59 הסתר, און די יגיעה פון עבודת עבודה שטייט אינעם קאטאלאג

    אין א צייט פון הסתר, ווען א איד האט מורא מ'זאל אים אויסלאכן פאר א ווארעם ווארט צום אייבערשטן, זאגט דער משגיח מ'זאל זיי איגנארירן און יעדע תפילה האלטן ווי א טייערע עסק. פונעם בעל התניא'ס צוויי סארט עבודה און פונעם בעל שם טוב'ס משל פון וויינטרויבן לערנט ער אז א מתנה פון התעוררות דארף מען באצאלן מיט יגיעה, און ווער עס מוטשעט זיך וועט זיכער שפירן א זיסקייט.

  6. 25:56 דאס קאכנדיגע בלוט פון דינסט מעשה

    דער משגיח דערציילט פון א חסיד וואס איז געקומען צום בעל התניא נאך זעקס יאר: ער האט געזען ווי מ'שטראפט א סאלדאט פאר געפרוירענע אויערן, און דערפון געלערנט אז ביים דאווענען דארף דאס בלוט קאכן. ער לייגט צו די מעשה פונעם צאר מיט אן אלטן סאלדאט וואס האט געזאגט אז די סערוויס אליין ווארעמט אים.

  7. 29:04 דאווענען, דער אטעם פון א איד שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דאווענען איז דאס לעבן און דער אטעם פון א איד: ווער עס רעדט לשון הרע דארף תשובה טון, אבער ווער עס דאווענט נישט האט פארלוירן דעם קשר מיטן אייבערשטן. ער ברענגט פונעם אר"י הקדוש אז היינט איז דאווענען דער עיקר עבודה, דעם פסוק פון תפילת הערער וואס איז געשריבן פאר דעם דור אחרון, און די גמרא אז מענטשן זענען מזלזל אין תפילה, וואס דאס איז דער נסיון פון דעם דור.

  8. 34:57 לערנען, דאווענען און די מלחמה מיט עמלק שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז ביי בחורים איז דער עיקר דאס לערנען, אבער לערנען און דאווענען דארפן איינס דאס אנדערע. פון אסתר און פון משה רבינו'ס אויפגעהויבענע הענט קעגן עמלק ווייזט ער אז די מלחמה מיט עמלק, וואס קילט אפ דאס דאווענען, פירט מען מיט תפילה, און ער ענדיגט דעם זמן מיטן יערות דבש און דעם משנה ברורה אז א גוט דאווענען אינדערפרי טוישט דאס לערנען פונעם גאנצן טאג.

דער שיעור, אויסגעשריבן

חייב מיתה אויף ארבע אמות אן נעגל וואסער?

1:01

דער משגיח ברענגט פונעם זוהר הקדוש אז דער וואס גייט ארבע אמות אינדערפרי אן נעגל וואסער איז חייב מיתה. ער דערציילט ווי אין פשיסחא האט דער קאצקער אוועקגעטריבן א יונגערמאן, אן עילוי, וואס האט געמאכט חוזק פון די חסידים'ס עבודה. א

2:37

ער פרעגט: דער באר היטב אויפן שולחן ערוך שרייבט דאך אז ס'איז נישט ממש חייב מיתה? דער תירוץ איז אז נשמות זענען אויף מדריגות, נפש, רוח, נשמה און העכער; דער שולחן ערוך רעדט פון דער נידריגסטער, און פון א העכערער נשמה פארלאנגט מען מער. ב

א פלעק אויף זייד; כעס ווי עבודה זרה

4:33

א פארמער שיקט נישט צוריק א זאק קארטאפל צוליב א ביסל פארב, אבער ווער עס האט געקויפט א זיידן העמד צו גיין צום מלך, גיט עס צוריק צוליב א קליין פלעקל טינט. אזוי איז דער חומר געזאגט אויף א בעל מדריגה, וואס האט א שייכות מיט פנימיות התורה.

6:09

דאס זעלבע ביי כעס, וואס די גמרא גלייכט צו עבודה זרה: ביי רוב מענטשן איז עס א שמץ, ביי א געהויבענעם ממש, ווייל ער פארגעסט אז אלעס, אפילו א קאלטע גלאז קאווע, קומט פונעם אייבערשטן, ווי א הונט וואס בייסט דעם שטעקן. נפש באקומט מען ביי דער ערשטער מצוה, רוח ביי בר מצוה, נשמה ביי צוואנציג. ג

פון תעניתים צו תפילה

9:25

אמאל האבן צדיקים געפאסט די תעניתים וואס דער אר"י הקדוש רעכנט אויס אויף יעדע עבירה: תשובה ברענגט מחילה, אבער אזוי ווי א קינד'ס פארשמוצטער אנצוג, דארף מען דעם פגם נאך אפוואשן. דער בעל שם טוב האט מבטל געווען די תעניתים ווייל מיר זענען צו שוואך, און מ'דארף עסן און שלאפן גענוג צו קענען לערנען און דאווענען.

11:25

דער מאור ושמש זאגט אז היינט איז תפילה אויף זייער ארט. דער תולדות יעקב יוסף שרייבט אז ווער עס האט זיך נישט געמוטשעט צו שפירן א זיסקייט אין דאווענען, קען עס נישט שפירן אויף יענער וועלט; דאס פייערדיגע דאווענען אין גן עדן וועט זיין זיין גיהנום. דער חתם סופר זאגט אז ס'איז איין ארט, און די גמרא זאגט אז די זעלבע זון היילט צדיקים און משפט רשעים. ד,ה,ו

עונג שבת און א געשמאק אין רוחניות

13:39

עונג שבת, זאגט דער משגיח, מיינט נישט א שטיקל קוגל, נאר צו שפירן דעם שבת אליין. ער דערמאנט דעם פריערדיגן סקווירער רבי'ן, וואס איז געווען אזוי פארקאכט אין שבת אז ער האט נישט געקענט באגרייפן א איד וואס שפירט נישט די זיסקייט. ביי אנדערע איז שבת א לאסט, מ'ווארט אויף דריי שטערן; אזא מענטש וועט זיצן אין גן עדן ווי א קלאץ.

16:17

דוד המלך האט גערופן די תורה זיסער פון האניג, און דאך לערנען געוויסע ווי א חוב. א מאגן וואס איז צעשטערט פון סארדינס מיט מילך וויל נישט קיין מיטאג; אזוי קען דער וואס פילט זיך אן מיט עולם הזה נישט אריינעמען דאס ברויט פון תורה, ווי די גמרא דרש'נט "לכו לחמו בלחמי". ז,ח

הסתר, און די יגיעה פון עבודת עבודה

18:59

היינט איז א זמן פון הסתר, וואס די גמרא געפינט אין דער תורה מרומז אין אסתר'ס נאמען. פאר משיח וועט א איד זיך אומקוקן איידער ער זאגט א ווארעם ווארט צום אייבערשטן; דער משגיח זאגט מ'זאל זיי איגנארירן. אין אדר ווערט די הסתרה נתגלה, און אזוי ווי אסתר האט געפונען חן קען מען זיך דערנענטערן. אזוי ווי א סוחר לאזט נישט אוועק קיין עסק, דארף יעדע תפילה זיין א דבר של חשיבות. ט,י

21:36

דער בעל התניא ווייזט צוויי סארט עבודה: "עבודת מתנה", א מתנה, און "עבודת עבודה", יגיעה. אמאל גיט דער אייבערשטער א גוטן טאג אלס מתנה; דער בעל שם טוב אויף "טעמו וראו כי טוב ה'" גלייכט עס צו א טרויב וואס דער סטאר'קיפער לאזט פארזוכן, און דערנאך דארף מען באצאלן. כ,ל,מ

24:03

ווער עס ווארט אויף א גוטן מוד וועט קיינמאל נישט זיין דערביי; צדיקים האבן געזאגט אז ס'איז נישטא קיין "נישט דערביי". ווער עס מוטשעט זיך, אין א סוגיא אדער ביים דאווענען, האט א גאראנטיע צו שפירן א מתיקות, ווייל די נשמה שפירט דעם אייבערשטנס זיסקייט און די יגיעה נעמט אוועק די חציצה פונעם גוף.

דאס קאכנדיגע בלוט פון דינסט

25:59

א חסיד איז געקומען צום בעל התניא נאך זעקס יאר: ער האט געליפערט פאר דער ארמיי, און געזען ווי מ'שמייסט א סאלדאט וואס זיינע אויערן זענען פארפרוירן געווארן אויף שמירה, ווייל ביי דעם וואס דינט דעם צאר דארף דאס בלוט קאכן. דאס האט ער גענומען פאר א דרך אין דאווענען, און יעצט איז ער געקומען נאך א פרישע התעוררות. אזוי האט אן אלטער סאלדאט געזאגט דעם צאר אז די סערוויס אליין ווארעמט אים.

דאווענען, דער אטעם פון א איד

29:04

דאווענען איז דאס לעבן פון א איד. ווער עס רעדט לשון הרע האט געטאן א שרעקליכע זאך און דארף תשובה טון, אבער ער איז פון אונזערע; ווער עס דאווענט נישט, נישט. מ'מעסט עס נישט לויט'ן עונש, אזוי ווי ביי גיין בגילוי ראש: עס ווייזט אז ער האט פארלוירן דעם קשר מיטן אייבערשטן.

32:06

דאווענען איז דער אטעם, "כל הנשמה תהלל", וואס דער מדרש טייטשט אויף יעדן אטעם. דער אר"י הקדוש זאגט אז היינט איז דער עיקר עבודה דאווענען, כאטש תלמוד תורה כנגד כולם. ר' משה פשעווארסקער לערנט אז "פנה אל תפלת הערער" איז געשריבן פארן דור אחרון. ווי די גמרא זאגט, מענטשן זענען מזלזל אין תפילה; ווער עס דאווענט מיט יגיעה, לאכט מען אויס, און דאס איז דער נסיון פון דעם דור. נ,ס,ע,פ,צ

לערנען, דאווענען און די מלחמה מיט עמלק

34:57

ביי בחורים איז דער עיקר דאס לערנען, אבער דאווענען און לערנען דארפן איינס דאס אנדערע. די ישועה ביי אסתר איז געקומען דורך תפילה, און ווען משה האט אויפגעהויבן די הענט האבן אידן מנצח געווען עמלק; די מלחמה מיט עמלק היינט, וואס "קרך בדרך", האט אפגעקילט, איז די קאלטקייט אין דאווענען. ק,ר

36:53

ווער עס שטארקט זיך און מוטשעט זיך, באקומט פלוצלינג א זיסקייט. ביים ענדיגן דעם זמן ברענגט דער משגיח דעם יערות דבש און דעם משנה ברורה אז א גוט דאווענען אינדערפרי ווארעמט אן די נשמה און טוישט דאס לערנען פונעם גאנצן טאג. ש,ת

מראי מקומות

תורה

  1. כ Bamidbar 18:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:36
  2. ל לכאורה Bamidbar 4:47 מפתח אינעם אויסשרייב: 21:36
  3. ק Shemos 17:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:57

כתובים

  1. ז Tehillim 19:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 16:17
  2. ח לכאורה Mishlei 9:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 16:17
  3. י Esther 2:17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:59
  4. מ לכאורה Tehillim 34:9 מפתח אינעם אויסשרייב: 21:36
  5. נ לכאורה Tehillim 150:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 32:06
  6. פ Tehillim 102:18-19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 32:06

משנה

  1. ע Mishnah Peah 1:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 32:06

תלמוד בבלי

  1. ג לכאורה Shabbos 105b מפתח אינעם אויסשרייב: 6:09
  2. ו לכאורה Nedarim 8b מפתח אינעם אויסשרייב: 11:25
  3. ט Chullin 139b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:59
  4. צ Berachos 6b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 32:06

מדרש

  1. ס Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 32:06
  2. ר לכאורה on Devarim 25:18 אינעם אויסשרייב: 34:57

זוהר און קבלה

  1. א Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:01

אחרונים און חסידות

  1. ב Ba'er Heitev (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 2:37
  2. ד Maor VaShemesh (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 11:25
  3. ה Toldos Yaakov Yosef (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 11:25
  4. ש Yaaros Devash (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 36:53
  5. ת Mishnah Berurah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 36:53

עיקרי הדברים

  1. 3:57 דער שולחן ערוך איז דער מינימום פאר דער נידריגסטער מדריגה; פון א העכערן מענטש פארלאנגט מען מער, אזוי ווי א קליין פלעקל טינט איז א פגם אויף א זיידן העמד אבער נישט אויף א זאק קארטאפל.
  2. 9:46 תשובה ברענגט מחילה, אבער דעם פגם אויף דער נשמה דארף מען נאך אלץ אפוואשן; אמאל האבן צדיקים דאס געטאן מיט תעניתים, און היינט טוט מען דאס מיט תפילה.
  3. 11:42 וואס א מענטש געוויינט זיך איין צו הנאה האבן אויף דער וועלט, דאס האט ער אויף יענער וועלט; ווער עס האט זיך קיינמאל נישט געמוטשעט צו שפירן א זיסקייט אין דאווענען אדער אין שבת, וועט זיין אין גן עדן ווי א קלאץ.
  4. 21:54 מ'פארלאנגט עבודת עבודה, אמת'דיגע יגיעה; מ'טאר נישט ווארטן אויף א גוטן מוד צו דאווענען, און ווער עס מוטשעט זיך האט א גאראנטיע אז ער וועט שפירן א זיסקייט.
  5. 29:04 דאווענען איז דער אטעם פון א איד; א איד וואס דאווענט נישט האט פארלוירן זיין קשר מיטן רבונו של עולם, אויף אן אופן וואס אנדערע עבירות ווייזן נישט.
  6. 32:48 אין דור אחרון, די צייט פאר משיח, איז דאווענען דער עיקר עבודה, דער גרויסער נסיון דערביי איז אז מ'לאכט אויף אים, און דאס איז די מלחמה מיט עמלק.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 2:34 וויאזוי קען מען זאגן אז ארבע אמות אן נעגל וואסער איז חייב מיתה, ווען דער באר היטב אויפן שולחן ערוך זאגט אז ס'איז נישט ממש אזוי?

    תירוץ: 3:57 דער שולחן ערוך איז פאר דער נידריגסטער מדריגה; פון א בעל מדריגה וואס האט א שייכות מיט פנימיות התורה פארלאנגט מען מער, אזוי ווי א פלעק טינט איז א פגם אויף א זיידן העמד.

  2. קשיא: 9:38 אויב תשובה ברענגט מחילה, פארוואס האבן די צדיקים פון אמאל נאך אלץ געפאסט אזויפיל תעניתים?

    תירוץ: 9:58 מחילה נעמט נישט אוועק דעם פגם: אזוי ווי א קינד וואס האט שמוציג געמאכט דעם אנצוג און די מאמע איז מוחל, דארף מען אבער נאך אלץ וואשן דעם אנצוג, און די תעניתים האבן דאס אפגעוואשן.

  3. קשיא: 29:36 פארוואס ווערט דער וואס דאווענט נישט גערעכנט ווי נישט פון אונזערע, און דער וואס רעדט לשון הרע, א שרעקליכע עבירה, נישט?

    תירוץ: 30:21 דאווענען איז דער אטעם און דאס לעבן פון א איד; ווען ער דאווענט נישט ווייזט עס אז ער האט פארלוירן זיין קשר מיטן רבונו של עולם, וואס מ'קען נישט מעסטן לויט דעם עונש פון אן עבירה.

מעשיות

  1. 1:19 דער לץ אין פשיסחא

    ביים רבי ר' בונים אין פשיסחא איז געווען א יונגערמאן, א גרויסער עילוי, וואס האט געמאכט חוזק פון דער עבודה פון די חסידים. דער קאצקער האט זיך גענומען צו אים און אים געזאגט אז דער רבי ר' בונים איז נישט אזא צדיק ווי ער שטעלט זיך פאר. יענער האט עס גענומען ערנסט און איז אוועק פון פשיסחא, און דער קאצקער האט זיך אלעמאל געלויבט אז ער האט געראטעוועט די חבורה, ווייל יענער האט געטייטעט די יראת שמים.

    אין דער מעשה: the Kotzker Rebbe, דער רבי ר' בונם

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

  2. 14:05 דער פריערדיגער סקווירער רבי און די זיסקייט פון שבת

    דער משגיח דערמאנט אן אריינגאנג צום פריערדיגן סקווירער רבי'ן, וואו דער רבי האט גערעדט ווי זיס שבת איז. ער איז געווען אזוי פארקאכט אין שבת, אז ער האט נישט געקענט באגרייפן אז ס'איז דא א איד וואס שפירט נישט די זיסקייט פון שבת.

    אין דער מעשה: דער סקווירער רבי

  3. 25:56 דער חסיד, דער געפרוירענער סאלדאט און דער בעל התניא

    א חסיד איז געקומען צום בעל התניא נאך זעקס יאר, און דערציילט אז ער איז א סוחר וואס ברענגט סחורה פאר דער מלוכה'ס ארמיי. איינמאל האט ער געזען ווי מ'לייגט אויס א סאלדאט און מ'שמייסט אים, און מ'האט אים געזאגט אז דעם סאלדאט'ס אויערן זענען אים פארפרוירן געווארן ווען ער איז געשטאנען אויף שמירה אין א פראסטיגער ווינטער נאכט; ווער עס דינט דעם צאר, דארף דאס בלוט קאכן. דער חסיד האט פון דעם גענומען א דרך אז ביים דאווענען דארף דאס בלוט קאכן, און דאס האט אים געדינט זעקס יאר; יעצט איז די התעוררות אפגעקילט געווארן, איז ער געקומען נאך א פרישע התעוררות.

    אין דער מעשה: the Ba'al HaTanya

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

  4. 28:06 דער צאר און דער אלטער סאלדאט

    דער צאר איז געגאנגען דורכקוקן זיינע סאלדאטן און האט געזען אן אלטן סאלדאט, ארום אכציג יאר אלט, שטיין מיט א ביקס. ער האט אים געפרעגט צי זיין בלוט איז נאך ווארעם גענוג פאר דינסט אין דער ארמיי. דער סאלדאט האט געענטפערט אז די סערוויס ווארעמט אים: זיין אייגן בלוט איז שוין קאלט, אבער דאס דינען דעם קעניג ווארעמט אים.

    דערציילט אין נאך 2 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 3:57 די שטרענגע ווערטער אין ספרים וואס גייען ווייטער פונעם שולחן ערוך זענען נישט קיין גוזמא: זיי זענען די הלכה פון א העכערער נשמה, ביי וועמען א קליינער חסרון איז א אמת'ער פגם.
  2. 11:59 גן עדן און גיהנום קענען זיין דער זעלבער ארט: דאס זעלבע פייערדיגע דאווענען פון די צדיקים איז א תענוג פאר די וואס האבן זיך צוגעוואוינט דערצו, און א יסורים פאר די וואס נישט.
  3. 17:24 א רוחניות'דיגער אפעטיט ארבעט אזוי ווי א גשמיות'דיגער: ווער עס צעשטערט זיין אפעטיט מיט די תענוגים פון עולם הזה, קען נישט אריינעמען דאס ברויט פון תורה און תפילה.
  4. 22:36 א מתנה פון התעוררות איז ווי דער פרייער טעם פון וויינטרויבן וואס דער סטאר'קיפער גיט: מ'גיט עס צו ווייזן די קוואליטעט, אבער דערנאך דארף מען באצאלן מיט יגיעה.
  5. 31:05 צי א מענטש דאווענט איז א מער אמת'ע מאס צי ער איז נאך צוגעבינדן צום אייבערשטן ווי ווי שווער דער עונש אויף אן עבירה איז, אזוי ווי גיין בגילוי ראש באצייכנט א מענטש כאטש ס'איז שווער צו זאגן וואספארא עבירה דאס איז.
  6. 36:07 עמלק'ס אנפאל איז קאלטקייט: "אשר קרך" מיינט ער האט דיך אפגעקילט, און די מלחמה מיט עמלק היינט איז די מלחמה צו דאווענען מיט ווארעמקייט.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 10:58 דער משגיח זאגט אז מ'דארף עסן און שלאפן גענוג כדי צו זיין געזונט און לערנען מיט א קלארן קאפ, אבער נישט ליגן אין די תענוגים פון עולם הזה.
  2. 19:32 דער משגיח זאגט אז ווען מ'לאכט אויס א ווארעם דאווענען, זאל מען זיי פשוט איגנארירן.
  3. 24:03 דער משגיח זאגט אז מ'זאל נישט ווארטן אויף א גוטן מוד צום דאווענען; ס'איז נישטא אזא זאך ווי "נישט דערביי", און מ'דארף זיך מוטשען יעצט.
  4. 37:58 דער משגיח זאגט אז ווען מ'דאווענט גוט אינדערפרי, ווערט דאס לערנען פונעם גאנצן טאג אנדערש, ווייל די נשמה ווערט אנגעווארעמט.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אסתר המלכה, דוד המלך, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חתם סופר, דער סקווירער רבי, דער קאצקער רבי, דער רבי ר' בונם, משה רבינו, רבי משה פשעווארסקער

ערכים הסתר פנים, השגחה פרטית, יגיעה, לפנים משורת הדין, מחיית עמלק, מתיקות, נחשלים, נטילת ידים, נפש רוח נשמה, סודות התורה, עבודת מתנה, עונג שבת, תיקון חצות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט