גודל כח סעודת מרעים

מקבלים השפעות גדולות מציל ממים הזידונים של גלות

קאטאלאג: שונות נומ׳ ⁨19⁩ פאקעט גייד ז׳ 36 תשל"ח (1977–78) אידיש 46 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 46 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ביי א מלוה מלכה וואס איז א סעודת פרידה פאר א חבר, ערקלערט דער משגיח אז אידן וואס עסן צוזאמען ווערן פארבונדן אין איין חבורה וואס איז מקבל א העכערע השפעה פון חיים, און אז דער קשר איז א תיבה וואס ראטעוועט פון די מים הזידונים פונעם היינטיגן גלות.

דער משגיח עפנט מיט מלוה מלכה ווי א סעודה וואס באגלייט דעם שבת, און ער ברענגט אז דער שורש פון א סעודת פרידה איז שמיני עצרת. ער דערציילט א מעשה פון א מדרש, וואס ווערט געברענגט אין די תשובות פונעם דברי חיים און פונעם חידושי הרי"ם, פון א פאר וואס האט זיך געשיידט מיט א סעודה און איז דערנאך געבענטשט געווארן מיט קינדער. דערנאך ערקלערט ער אז דער רבונו של עולם שיקט א גרעסערע השפעה פאר א ציבור, וואס ווערט א נייע מציאות מיט א געמיינזאמע נשמה, און אז עסן צוזאמען שאפט אזוי א זימון; "יחדיו" מיינט פארבונדן, נישט נאר צוזאמען. דער מדרש לערנט אז די פיר מאל "ויגברו" ביים מבול זענען די פיר גלות'ן, און פונעם היינטיגן מבול פון אפיקורסות ראטעוועט מען זיך אין דער תיבה: תורה, תפילה און התקשרות מיט חברים. צום סוף פארבינדט ער די דרייסיג אותיות פון א שורה אין א ספר תורה מיט די חבורות פונעם קרבן פסח, און ער ווענדט עס אן אויף דער סעודה פאר זייער חבר מנחם.

ענינים: אהבת ישראל און אחדות · מלוה מלכה

סדר השיעור

  1. 0:00 מלוה מלכה און די סעודת פרידה

    דער משגיח שילדערט מלוה מלכה ווי א קליינע סעודה וואס באגלייט דעם שבת ווען ער גייט אוועק, און ברענגט אז דער שורש פון א סעודת פרידה איז שמיני עצרת. ער הייבט אן א תשובה פונעם דברי חיים וועגן א תלמיד חכם וואס איז צען יאר חתונה געהאט אן קינדער.

  2. 3:18 דער פאר וואס האט זיך געשיידט מיט א סעודה מעשה

    דער משגיח דערציילט אז די זעלבע שאלה איז געשיקט געווארן צום חידושי הרי"ם, וואס האט פארענדיגט מיטן מדרש פון א פאר אן קינדער וואס איז געקומען צו רבי שמעון בר יוחאי זיך צו גט'ן, האט זיך געשיידט מיט א סעודה, און איז געבענטשט געווארן מיט קינדער דורך זיין תפילה. ער לייגט צו וואס א סאנזער אייניקל האט אים דערציילט.

  3. 7:10 השפעה פאר א ציבור און דורכן עסן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער רבונו של עולם שיקט יעדער נשמה השפעות דורך תורה, תפילה און עסן, לויט וויפיל זי קען סובל זיין, און אז צען אידן וואס ווערן א ציבור זענען א נייע מציאות וואס איז מקבל מער. ווען א איד עסט ווי א איד דארף עסן ציט ער א הייליגערן סארט חיים, און עטליכע וואס עסן צוזאמען שאפן א זימון, וואס ברענגט די שכינה שוין ביי דריי.

  4. 12:07 זימון קומט פונעם עסן; "יחדיו" מיינט פארבונדן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם חידושי הרי"ם'ס טעם פארוואס חסידים עסן צוזאמען נאכן דאווענען, און ווייזט אז דער צירוף פון זימון קומט פונעם עסן צוזאמען, נישט פונעם בענטשן צוזאמען. פונעם פסוק פון זימון און פון די דינים פון שעטנז ווייזט ער אז "יחדיו" מיינט פארבונדן, נישט נאר ליגן איינס לעבן דעם אנדערן.

  5. 16:24 עסן שאפט פריינטשאפט; עמון און מואב שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז עסן צוזאמען שאפט א פריינטשאפט און א קשר של קיימא. מיטן יסוד אז ווער עס גלויבט נישט אין תחיית המתים איז דאס א סימן און נישט קיין עונש, ערקלערט ער אז עמון און מואב האבן נישט געברענגט קיין לחם און מים ווייל זיי האבן קיין שייכות נישט מיט כלל ישראל.

  6. 19:51 דער היינטיגער מבול און די תיבה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז די פיר מאל "ויגברו" זענען די פיר גלות'ן, ממילא קומט דער מבול נאכאמאל פאר אין גלות, און דער היינטיגער מבול איז פון אפיקורסות און פריצות. לויטן בעל שם טוב אז א תיבה איז א ווארט פון לערנען און דאווענען, זאגט ער אז א איד דארף אנטלויפן אין איר ווי נח, און די וואס זענען זיך מקשר מיט די צדיקים וועלן בלייבן.

  7. 24:18 די פיר גלות'ן: ברייט, הויך און צייט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שילדערט יעדן גלות: בבל האט צעשפרייט די אידן אין דער ברייט, מדי האט געברענגט דעם גזירה פון המן, יון האט מלחמה געהאלטן אין דער הויך קעגן דער שכינה, אנטקעגן די פופצן אמות וואס די וואסערן זענען געשטיגן, און אדום נעמט אריין אלע און לייגט צו די צייט, א גלות אן א קץ, אנטקעגן די הונדערט און פופציג טעג. דער עצה בלייבט אנטלויפן אין דער תיבה פון תורה און תפילה.

  8. 30:05 התקשרות מיט חברים ווי א תיבה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז התקשרות מיט חברים איז א טייל פון דער תיבה, און ברענגט דעם רוזשינער'ס עצה אז אידן זאלן זיך צוזאמענקומען און זיך מחזק זיין, און דעם ציווי צו נח צו נעמען מאכל אין דער תיבה. ער ברענגט פון מלאכי אז אינעם לעצטן הסתר פנים רעדן יראי השם איינער מיטן אנדערן, און דערציילט פון א תלמיד וואס האט זיך באקלאגט אז מענטשן קומען זיצן ביי אים, און מ'האט אים געזאגט אז דאס אליין איז א גרויסער כח.

  9. 35:06 דרייסיג אותיות אין א שורה און דער קרבן פסח שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אז א שורה אין א ספר תורה האט דרייסיג אותיות, "למשפחותיכם" דריי מאל, און פרעגט פארוואס מ'לערנט עס פונעם קרבן פסח און נישט פונעם פריערדיגן "למשפחותיהם" ביי נח. ער ערקלערט אז נשמות קומען אראפ אין גרופעס, אז דער קרבן פסח איז געגעסן געווארן אין חבורות און געשאכטן אין דריי כיתות, און אז ביים ארויסגיין פון דער תיבה האט זיך די חבורה צעטיילט, בשעת ביים פסח קומט זי זיך צוזאמען.

  10. 42:15 די סעודה און די פרידה פון מנחם שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווענדט עס אן אויפן עולם: זיי עסן א מלוה מלכה וואס איז פארבונדן מיטן שבת, און זיי געזעגענען זיך מיט זייער חבר מנחם, און דאס עסן צוזאמען פארבינדט זיי. ער שטעלט אוועק א פסוק, וואס מ'קען נישט צעברעכן, קעגן א שורה וואס איז בויגזאם, און ער ענדיגט אז אלעס וואס שטייט וועגן מבול איז א הוראה פאר גלות, מיטן ערשטן פסוק פון זכרונות וועגן נח.

דער שיעור, אויסגעשריבן

מלוה מלכה און די סעודת פרידה

0:05

דער משגיח עפנט אז מלוה מלכה איז א קליינע סעודה וואס באגלייט דעם שבת ווען ער גייט אוועק. דער שורש פון א סעודת פרידה, זאגט ער, איז שמיני עצרת, ווען דער אייבערשטער בעט מ'זאל מאכן א קליינע סעודה צוזאמען פארן זיך שיידן. דערנאך הייבט ער אן א תשובה פונעם דברי חיים וועגן א תלמיד חכם וואס איז צען יאר חתונה געהאט אן קינדער, און די ווייב וויל נישט קיין גט. א,ב

דער פאר וואס האט זיך געשיידט מיט א סעודה

3:41

שפעטער האט דער משגיח געטראפן די זעלבע שאלה ממש מיטן זעלבן לשון אין די תשובות פונעם חידושי הרי"ם, וואס ענדיגט מיטן מדרש פון א פאר אן קינדער וואס איז געקומען צו רבי שמעון בר יוחאי זיך צו גט'ן. ער האט זיי געזאגט אז אזוי ווי מ'האט חתונה געהאט מיט א סעודה, זאל מען זיך שיידן מיט א סעודה. די ווייב האט אים אנגעשיקורט, ער האט איר געהייסן נעמען די טייערסטע זאך צום טאטנס הויז, און זי האט אים אוועקגעטראגן; ער איז די טייערסטע זאך, און דורך רבי שמעונ'ס תפילה האבן זיי געהאט קינדער. ג,ד

6:30

א סאנזער אייניקל אין וויליאמסבורג האט דערנאך דערציילט אז ביי זיי איז באקאנט אז א זיידע האט געפאלגט די עצה און איז געהאלפן געווארן.

השפעה פאר א ציבור און דורכן עסן

7:29

כדי צו פארשטיין דעם ענין פון א סעודת פרידה ערקלערט דער משגיח אז דער רבונו של עולם איז מחדש די בריאה אלעמאל און שיקט יעדער נשמה השפעות דורך תורה, תפילה און עסן, נאר וויפיל זי קען סובל זיין. צען אידן וואס ווערן א ציבור זענען איין נייע מציאות מיט א געמיינזאמע נשמה, און קענען מקבל זיין וואס אפילו דער גרעסטער צדיק אליין קען נישט, ווי קדושה און קריאת התורה.

10:01

עסן איז אויך מקבל זיין חיים. ווען א איד עסט ווי א איד דארף, מיט נטילת ידים, א ברכה און בענטשן, איז ער מקבל א הייליגערן סארט חיים, און עטליכע וואס עסן צוזאמען שאפן א זימון וואס איז מקבל נאך מער, און די שכינה רוהט שוין ביי דריי.

זימון קומט פונעם עסן; "יחדיו" מיינט פארבונדן

12:07

דער משגיח ברענגט דעם חידושי הרי"ם'ס טעם פארוואס חסידים עסן צוזאמען נאכן דאווענען: די דביקות וואס מ'האט נישט דערגרייכט ביים דאווענען קען מען אפשר באקומען דורכן עסן צוזאמען. ער ווייזט אז דער צירוף פון זימון קומט פונעם עסן, ווייל דריי וואס האבן געגעסן באזונדער קענען נישט בענטשן מיט א זימון.

14:12

ביים פסוק פון זימון שטייט "יחדיו", און דער משגיח ערקלערט אז דאס מיינט פארבונדן, נישט נאר צוזאמען, אזוי ווי ביי שעטנז, וואו וואל און פלאקס וואס ליגן נאר איינס אויפן אנדערן הייסן נישט "יחדיו". ה,ו

עסן שאפט פריינטשאפט; עמון און מואב

17:41

עסן צוזאמען, זאגט דער משגיח, בויט א פריינטשאפט של קיימא. וואס חז"ל זאגן אויף דעם וואס גלויבט נישט אין תחיית המתים איז נישט קיין עונש, נאר א סימן אז ער האט קיין שייכות נישט דערמיט. אזוי אויך, דאס וואס עמון און מואב האבן נישט געברענגט לחם און מים ווייזט אז זיי האבן קיין שייכות נישט מיט כלל ישראל און מיטן עסן וואס פארבינדט אידישע נשמות. ז,ח

דער היינטיגער מבול און די תיבה

20:23

אויף דער סדרה ברענגט דער משגיח דעם מדרש אז "ויגברו" שטייט פיר מאל, אנטקעגן די פיר גלות'ן. ממילא איז דער מבול נישט נאר א מעשה פון אמאל: ער קומט צוריק אין יעדן גלות, און דער היינטיגער מבול איז פון אפיקורסות און פריצות. ט

22:03

לויטן בעל שם טוב אז א תיבה איז א ווארט פון לערנען און דאווענען, זאגט ער אז א איד דארף אנטלויפן אהין ווי נח. אפילו די וואס זענען נישט אויף נח'ס מדריגה בלייבן, אויב זיי זענען זיך מקשר מיט די צדיקים. י,כ

די פיר גלות'ן: ברייט, הויך און צייט

24:44

די שכינה גייט מיט די אידן אין גלות, אבער די וואסערן ווילן פארלעשן דעם פונק וואס ברענט אין יעדן איד. בבל האט צעשפרייט די אידן אין דער ברייט, און מדי האט געברענגט דעם גזירה פון המן. יון איז געקומען אין דער הויך, מלחמה צו האלטן קעגן דער שכינה בשעת אידן זענען נאך געווען אין ארץ ישראל, אנטקעגן די פופצן אמות, וואס דער משגיח פארבינדט מיטן ה' פונעם שם. ל

27:44

אדום נעמט אריין אלע פריערדיגע צורות און לייגט צו די צייט: ווי דער מדרש זאגט אז יעקב האט געזען, האט ער קיין קץ נישט, אנטקעגן די הונדערט און פופציג טעג, צען מאל פופצן. די עצה בלייבט אנטלויפן אין דער תיבה: תורה, תפילה, תהלים. מ,נ

התקשרות מיט חברים ווי א תיבה

30:12

א טייל פון דער תיבה, זאגט דער משגיח, איז התקשרות מיט חברים. דער רוזשינער האט געגעבן די עצה אז אידן זאלן זיך צוזאמענקומען און זיך מחזק זיין אין אמונה, און נח האט געדארפט נעמען מאכל אין דער תיבה. עסן מיט ערליכע חברים ראטעוועט פון די וואסערן, ווי מלאכי זאגט אז אינעם לעצטן הסתר פנים רעדן יראי השם איינער מיטן אנדערן. ס,ע

33:14

ער דערציילט פון א תלמיד וואס האט זיך באקלאגט אז די שטאטישע קומען אלעמאל זיצן ביי אים. מ'האט אים געזאגט אז דאס איז דער עיקר: זיצן צוזאמען אפגעזונדערט פון דער דרויסנדיגער וועלט איז א גרויסער חיזוק אין אמונה אין גלות.

דרייסיג אותיות אין א שורה און דער קרבן פסח

35:16

די גמרא זאגט אז א שורה אין א ספר תורה האט דרייסיג אותיות, "למשפחותיכם" דריי מאל, א ווארט פונעם קרבן פסח. דער משגיח פרעגט פארוואס מ'לערנט עס נישט פונעם פריערדיגן "למשפחותיהם" ווען נח'ס משפחות זענען ארויס פון דער תיבה. פ,צ,ק

36:55

לויט א מדרש ערקלערט ער אז נשמות קומען אראפ אין גרופעס, ממילא די וואס זענען פארבונדן אויף דער וועלט זענען פארבונדן אויבן. דער קרבן פסח איז געגעסן געווארן אלס חבורה, איש לפי אכלו, און געשאכטן אין דריי כיתות: קהל, עדה און ישראל, יעדע צען, צוזאמען דרייסיג. יעדער אות איז א נשמה, ממילא איז א שורה אזא חבורה. ר,ש,ת,אא

41:45

דאס פארענטפערט זיין קשיא: ביים ארויסגיין פון דער תיבה האט זיך די חבורה צעטיילט, און ביים פסח קומט זי זיך צוזאמען.

די סעודה און די פרידה פון מנחם

42:22

דער משגיח ווענדט עס אן אויפן עולם: זיי עסן א מלוה מלכה וואס איז פארבונדן מיטן שבת, און געזעגענען זיך מיט זייער חבר מנחם, און דאס עסן צוזאמען פארבינדט זיי. א פסוק קען מען נישט צעברעכן, ווייל ער איז א פעסטע גרופע פון נשמות, און א שורה איז א בויגזאמע. אב

45:04

ער ענדיגט אז אלעס וואס שטייט וועגן מבול איז א הוראה ווי זיך צו פירן אין גלות, ביז משיח וועט קומען, און ער ווייזט אויפן פסוק פון נח אין זכרונות. אג

מראי מקומות

תורה

  1. ו לכאורה Devarim 22:11 מפתח אינעם אויסשרייב: 14:12
  2. ח Devarim 23:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 17:41
  3. י Bereishis 6:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:03
  4. כ Bereishis 7:23 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:03
  5. ל Bereishis 7:20 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:44
  6. מ Bereishis 7:24 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:44
  7. ס לכאורה Bereishis 6:21 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:12
  8. צ לכאורה Shemos 12:21 מפתח אינעם אויסשרייב: 35:16
  9. ק לכאורה Bereishis 8:19 מפתח אינעם אויסשרייב: 35:16
  10. ש לכאורה Shemos 12:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 36:55
  11. אא לכאורה Shemos 12:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 36:55
  12. אג לכאורה Bereishis 8:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 45:04

נביאים

  1. ע לכאורה Malachi 3:16 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:12

כתובים

  1. ה Tehillim 34:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 14:12

תלמוד בבלי

  1. ז לכאורה Sanhedrin 90a מפתח אינעם אויסשרייב: 17:41
  2. פ לכאורה Menachos 30a מפתח אינעם אויסשרייב: 35:16
  3. ת לכאורה Pesachim 64a מפתח אינעם אויסשרייב: 36:55
  4. אב לכאורה Megillah 22a מפתח אינעם אויסשרייב: 42:22

מדרש

  1. ד לכאורה Shir HaShirim Rabbah 1:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 3:41
  2. ט Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 20:23
  3. נ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 27:44
  4. ר Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 36:55

ראשונים

  1. א לכאורה Rashi, Vayikra 23:36 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:05

אחרונים און חסידות

  1. ב Shu"t Divrei Chaim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:05
  2. ג Shu"t Chiddushei HaRim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 3:41

עיקרי הדברים

  1. 8:38 א ציבור פון צען ווערט א נייע מציאות מיט א געמיינזאמע נשמה, און קען מקבל זיין א השפעה וואס אפילו דער גרעסטער צדיק אליין קען נישט.
  2. 11:36 עסן איז מקבל זיין חיים, און ווען עטליכע אידן עסן צוזאמען שאפט זיך א זימון וואס איז מקבל א העכערן סארט חיים; דער צירוף פון זימון קומט פונעם עסן, נישט פונעם בענטשן.
  3. 20:23 דער מדרש לערנט אז די פיר מאל "ויגברו" ביים מבול זענען די פיר גלות'ן, ממילא איז דער מבול א לימוד פאר גלות.
  4. 29:52 דער וועג זיך צו ראטעווען פונעם היינטיגן מבול איז אנטלויפן אין דער תיבה: תורה, תפילה, תהלים, און התקשרות מיט חברים.
  5. 39:29 א שורה פון דרייסיג אותיות אין א ספר תורה איז אנטקעגן די דריי חבורות פון צען וואס מ'האט געשאכטן און געגעסן דעם קרבן פסח.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 13:12 פארוואס דארפן דריי וואס ווילן בענטשן מיט א זימון האבן געגעסן צוזאמען?

    תירוץ: 13:28 ווייל דער צירוף פון זימון קומט פונעם עסן, וואס פארבינדט די נשמות, נישט פונעם בענטשן.

  2. קשיא: 12:07 פארוואס עסן חסידים צוזאמען נאכן דאווענען?

    תירוץ: 12:20 לויטן חידושי הרי"ם, אויב דאס דאווענען האט נישט געברענגט די דביקות וואס מ'האט געוואלט, קען מען עס אפשר דערגרייכן דורכן עסן צוזאמען.

  3. קשיא: 17:51 פארוואס זענען עמון און מואב אפגעשטויסן געווארן ווייל זיי האבן נישט געברענגט לחם און מים?

    תירוץ: 19:05 דאס איז נישט קיין עונש נאר א סימן: עסן פארבינדט אידישע נשמות, און דאס וואס זיי האבן נישט געגעבן עסן ווייזט אז זיי האבן קיין שייכות נישט מיט כלל ישראל.

  4. קשיא: 35:16 פארוואס לערנט די גמרא די שורה פון דרייסיג אותיות פון "למשפחותיכם" ביים פסח און נישט פונעם פריערדיגן "למשפחותיהם" ביי נח?

    תירוץ: 41:45 ביי נח זענען זיי ארויס פון דער תיבה און די חבורה האט זיך צעטיילט; ביים קרבן פסח קומט די חבורה זיך צוזאמען.

  5. קשיא: 40:43 פארוואס דארף א שורה אין א ספר תורה האבן דרייסיג אותיות?

    תירוץ: 39:46 יעדער אות איז ווי א נשמה, און דרייסיג איז די חבורה פונעם קרבן פסח, וואס מ'האט געשאכטן אין דריי כיתות, קהל, עדה און ישראל.

מעשיות

  1. 4:29 זיך שיידן מיט א סעודה

    א פאר וואס האט נישט געהאט קיין קינדער צען יאר איז געקומען צו רבי שמעון בר יוחאי זיך צו גט'ן. ער האט זיי געזאגט אז אזוי ווי זיי האבן חתונה געהאט מיט א סעודה, זאלן זיי זיך שיידן מיט א סעודה. די ווייב האט אים גוט אנגעשיקורט מיט וויין, און ער האט איר געזאגט זי זאל נעמען די טייערסטע זאך פון שטוב צו איר טאטנס הויז; זי האט אים אוועקגעטראגן אהין. ווען ער האט זיך אויפגעכאפט האט זי געזאגט אז ער איז די טייערסטע זאך, און רבי שמעון האט מתפלל געווען און זיי זענען געבענטשט געווארן מיט קינדער.

    אין דער מעשה: רבי שמעון בר יוחאי

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

  2. 6:30 א סאנזער אייניקל'ס משפחה

    דער משגיח האט געטראפן א חבר, א סאנזער אייניקל אין וויליאמסבורג, און אים געפרעגט צי ער ווייסט פון דער תשובה. דער חבר האט געזאגט אז יא: ביי זיי אין משפחה איז באקאנט אז א זיידע האט געפאלגט דעם חידושי הרי"ם'ס עצה און איז געהאלפן געווארן.

  3. 33:14 דער תלמיד וואס מענטשן זענען געקומען צו אים

    א תלמיד פון א גרויסן צדיק האט זיך באקלאגט פארן רבי'ן אז די מענטשן פון זיין שטאט קומען אלעמאל אריין שמועסן מיט אים. מ'האט אים געזאגט אז דאס איז דער עיקר: ווען אידן זיצן צוזאמען, אפילו אן דברי תורה, פשוט ווייל זיי זונדערן זיך אפ פון דער דרויסנדיגער וועלט, איז דאס א גרויסער כח און חיזוק אין אמונה און זיך צו האלטן אין גלות.

געדאנקען

  1. 8:38 צען אידן וואס ווערן א ציבור זענען נישט צען יחידים נאר א נייע מציאות מיט א געמיינזאמע נשמה, דערפאר קען א ציבור זאגן קדושה און ליינען די תורה, וואס קיין יחיד, אפילו דער גרעסטער צדיק, קען נישט.
  2. 13:05 דער צירוף פון א זימון ווערט געשאפן דורכן עסן צוזאמען: דריי וואס האבן געגעסן באזונדער און טרעפן זיך דערנאך קענען נישט בענטשן מיט א זימון.
  3. 14:25 "יחדיו" מיינט פארבונדן, נישט נאר צוזאמען: אזוי ווי ביי שעטנז, וואו וואל און פלאקס וואס ליגן נאר איינס אויפן אנדערן הייסן נישט "יחדיו".
  4. 18:13 ווער עס גלויבט נישט אין תחיית המתים ווערט נישט באשטראפט דערמיט, נאר דאס איז א סימן אז ער האט קיין שייכות נישט דערצו; אזוי אויך איז דאס וואס עמון און מואב האבן נישט געברענגט לחם און מים א סימן אז זיי האבן קיין שייכות נישט מיט כלל ישראל.
  5. 25:32 יעדער גלות האט געשלאגן אין אן אנדער מאס: בבל אין דער ברייט, יון אין דער הויך קעגן דער שכינה (די פופצן אמות), און אדום אויך אין דער צייט, א גלות אן א קץ (די הונדערט און פופציג טעג).
  6. 35:38 די דרייסיג אותיות פון א שורה אין א ספר תורה לערנט מען פונעם קרבן פסח און נישט פון די משפחות וואס זענען ארויס פון נח'ס תיבה, ווייל דארט האט זיך די חבורה צעטיילט, און ביים פסח קומט זי זיך צוזאמען אין איין חבורה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 22:23 דער משגיח זאגט אז אינעם היינטיגן מבול דארף א איד אנטלויפן אין דער תיבה: צו תורה, צו תפילה, צו תהלים, און זיך מקשר זיין מיטן רבונו של עולם.
  2. 31:18 דער משגיח זאגט אז אידן זאלן זיך צוזאמענקומען, עסן מיט ערליכע חברים און זיך שטארקן איינער דעם אנדערן, ווייל דאס ראטעוועט פון די וואסערן פונעם גלות.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען דער דברי חיים, דער צאנזער רב, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חידושי הרי"ם, דער רוזשינער, המן, יעקב אבינו, נח, רבי שמעון בר יוחאי

ערכים הסתר פנים, השפעה, מבול, מלוה מלכה, קרבן פסח, שעטנז, תחיית המתים, תיבה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט