תפילה
Bachurim Tefilah
קאטאלאג: שונות נומ׳ 44 אידיש 38 מינ׳
שטייט נישט אינעם פאקעט גייד פון 2012; דער קעפל איז גענומען פונעם נאמען פונעם פייל.
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח לערנט די בחורים אז תורה איז דער מוח און תפילה איז דאס הארץ פונעם רוחניות'דיגן לעבן פון א איד, און אז אין עקבתא דמשיחא איז דאס דאווענען מיטן הארץ, אפילו הויך, וואס דערקוויקט א מענטש און מאכט ריין זיין לערנען.
דער משגיח עפנט מיט די צוויי אברים וואס געבן חיות צום גוף, דער מוח און דאס הארץ, און ער גלייכט זיי צו תורה און תפילה. פון דעם מאמר חז"ל אז תפילה איז "עבודה שבלב" ווייזט ער אז דאווענען נאר מיט די ליפן איז נישט געדאווענט. אמת'ע תפילה פארלאנגט יגיעה און ריכטיגע כוונה, און זי איז דער וועג צו דביקות, וואס ער טייטשט אז מ'רעדט מיטן רבונו של עולם; ביי אונזער דור מיינט עס אויסגיסן דאס הארץ. ער שילדערט די זיסקייט פון אזא דאווענען מיט א פסוק אין תהילים און מיט ידיד נפש. דערנאך איז ער מסביר פארוואס אין עקבתא דמשיחא דארף מען תפילה נאך מער ווי תורה, מיטן משל פון א קראנקן וואס דארף א גלאז אראנזש זאפט און נישט ברויט מיט פלייש. א מעשה פון א יונגערמאן וואס האט געלערנט צען יאר "פאר די קעץ" ווארנט קעגן לערנען כדי זיך צו ווייזן; לערנען לשם שמים הענגט אפ אינעם גוט דאווענען. צום סוף רעדט ער וועגן הויך דאווענען, דערציילט א מעשה פון טשארטקאוו, און בענטשט די בחורים.
ענינים: כוונה אין דאווענען · בחורים אין ישיבה · אהבת השם און דביקות · תורה לשמה און התמדה
סדר השיעור
-
0:00 מוח און הארץ: תורה און תפילה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח גלייכט תורה און תפילה צום מוח און צום הארץ וואס געבן חיות צום גוף. פון דעם מאמר חז"ל אז תפילה איז עבודה שבלב ווייזט ער אז דאווענען נאר מיטן מויל, אפילו מיטן טייטש, איז נישט קיין אמת'ע תפילה.
-
5:09 דאווענען מיט יגיעה, נישט לויפנדיג
דער משגיח ברענגט דעם שולחן ערוך וועגן דאווענען מיט הפשטת הגשמיות, א מדריגה וואס נישט יעדער קען צוקומען, און ער איז מסביר אז מיטן הארץ קען מען נישט דאווענען לויפנדיג. גרויסע צדיקים קענען דאווענען שנעל, אבער פשוטע מענטשן מוזן אריינלייגן יגיעה.
-
8:17 דביקות: רעדן מיטן רבונו של עולם
דער משגיח טייטשט אז דביקות מיינט רעדן מיטן רבונו של עולם, א יחוד, און אז אלע מצוות זענען עצות צו קומען דערצו. גרויסע צדיקים זענען געווען אינגאנצן פארטיפט; ביי אונזער נידעריגן דור מיינט דביקות אויסגיסן דאס הארץ און שפירן אז דער אייבערשטער האט ליב און הערט צו, און דאס איז עבודה שבלב.
-
12:00 די זיסקייט פון אן אמת'ע תפילה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז אפילו פשוטע מענטשן קענען זוכה זיין צו מאמענטן פון תפילה וואס זענען זיסער פון יעדן תענוג, און ער ברענגט א פסוק אין תהילים און ידיד נפש. ידיד נפש זאגן לויפנדיג איז נישט קיין סך, אבער נאך א ריכטיגע הכנה צו שבת קען מען עס זאגן מיט אמת; ער דערמאנט בחורים וואס וויינען טרערן פון אהבה ביים דאווענען.
-
16:13 תפילה אין עקבתא דמשיחא שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח איז מסביר אז הגם תורה איז דער העכסטער יחוד, איז די דביקות ביי תפילה שטארקער, און אין עקבתא דמשיחא איז תפילה וויכטיגער. מיטן משל פון א קראנקן וואס דארף אראנזש זאפט ווייזט ער אז כלל ישראל אין איר "זקנה" דארף תפילה, און אויך בחורים וואס דארפן זיך פארלייגן אויף גמרא.
-
21:09 צען יאר לערנען פאר די קעץ מעשה
דער משגיח זאגט אז תורה דארף זיין איידל, פארן רבונו של עולם, און נישט כדי זיך צו ווייזן מיט קשיות און תירוצים. ער דערציילט א מעשה פון ר' שרגא פייוועל מענדלאוויטש וועגן א יונגערמאן וואס האט געלערנט טאג און נאכט צען יאר, מיינענדיג אז דער שווער הערט אים פון אויבן, און ער האט געטראפן אויפן בוידעם נאר א משפחה קעץ.
-
26:08 לערנען לשמה דארף דאווענען שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז מ'דארף על כל פנים וויסן אז מ'לערנט פארן רבונו של עולם, און אז איידל לערנען קומט נאר נאכן גוט דאווענען; דעמאלט שפירט מען א קדושה אין דער גמרא. ער ברענגט פונעם בית אהרן אז תפילה און לערנען דארפן איינס דאס אנדערע, ווי מוח און הארץ, און שטעלט אוועק משה רבינו, דער ראש פון די לומדים, קעגן דוד המלך, דער ראש פון די מתפללים.
-
30:37 הויך דאווענען, און א ברכה צום סוף שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח איז מסביר אז שטיל אדער הויך דאווענען גייט נאך דעם שורש הנשמה פון יעדן רבי'ן, און דערציילט פון א קארלינער חסיד אין טשארטקאוו וועמענס געשריי פון הארצן האט דער רבי געלויבט. ער זאגט אז היינט איז דאס דאווענען ווי נעילה און מ'מוז דאווענען הויך כדי זיך אנצווארעמען, און ער ענדיגט מיט א ברכה פאר די בחורים וואס פארן קיין ארץ ישראל.
דער שיעור, אויסגעשריבן
מוח און הארץ: תורה און תפילה
דער משגיח עפנט מיט די צוויי אברים וואס געבן חיות צום גאנצן גוף: דער מוח, וואו ס'איז חכמה און דעת, און דאס הארץ, וואו ס'איז דאס געפיל. אזוי זענען דא צוויי מצוות וואס געבן חיות צום רוחניות'דיגן גוף פון א איד: תורה איז דער מוח, און תפילה איז דאס הארץ.
דאווענען מיט יגיעה, נישט לויפנדיג
דער משגיח ברענגט דעם שולחן ערוך אז מ'זאל דאווענען, בפרט שמונה עשרה, מיט הפשטת הגשמיות, א מדריגה וואס נישט יעדער קען צוקומען. אבער מיטן הארץ קען מען נישט דאווענען לויפנדיג. גרויסע צדיקים, וואס זענען כסדר דבוק אינעם רבונו של עולם, קענען דאווענען שנעל; פשוטע מענטשן, מיט נארישקייטן אינעם קאפ, מוזן אריינלייגן יגיעה. ד
דביקות: רעדן מיטן רבונו של עולם
די זיסקייט פון אן אמת'ע תפילה
תפילה אין עקבתא דמשיחא
דער יחוד מיטן רבונו של עולם דורך תורה איז די העכסטע מדריגה, דערנאך קומט תפילה. אבער ביים לערנען מוז מען זיך אריינטראכטן אין גשמיות'דיגע זאכן, א שור וואס האט גענגחט אדער א גנב, און ביים דאווענען טראכט מען פון דביקות, ממילא איז די דביקות שטארקער. אין עקבתא דמשיחא, זאגט דער משגיח, איז תפילה וויכטיגער ווי תורה.
צען יאר לערנען פאר די קעץ
תורה דארף זיין איידל, זאגט דער משגיח, נישט נאר קשיות און תירוצים כדי צו ווייזן אז מ'קען בעסער; אזא תורה איז נישט אנגענומען. ער דערציילט א מעשה פון ר' שרגא פייוועל מענדלאוויטש.
א יונגערמאן אויף קעסט האט געוואוינט אין א צימער אויבן. ביינאכט האט ער געהערט א טומל איבער זיין סופיט, געמיינט אז דער שווער הערט צו, און געלערנט כמעט אן שלאף, צען יאר. דערנאך האט ער געטראפן אויפן בוידעם א משפחה קעץ: צען יאר געלערנט פאר די קעץ.
לערנען לשמה דארף דאווענען
אין לשמה זענען דא אסאך מדריגות; די קלענסטע איז וויסן אז מ'לערנט פארן רבונו של עולם, וואס האט עס געהייסן ווי תפילין. איידל לערנען קען מען נאר נאכן גוט דאווענען מיט השתפכות הנפש; דעמאלט שפירט מען א קדושה אין דער גמרא, תורת משה פון סיני.
הויך דאווענען, און א ברכה צום סוף
געוויסע צדיקים און זייערע חסידים האבן געדאווענט שטיל, לויט זייער שורש הנשמה; אזוי ווי חז"ל זאגן אז א בת קול רופט אויס א שידוך פאר דער געבורט, ווערט יעדע נשמה געשיקט צו איר רבי'ן. אין טשארטקאוו האט א קארלינער חסיד געבעטן ביי ר' ישראל רשות צו שרייען, נישט באקומען, און דערנאך פארגעסן און געשריגן. ווען ער האט געבעטן מחילה, האט דער רבי געזאגט אז ס'איז געווען זייער גוט: ער האט פיינט א באשטעלטע שרייעריי, נישט א געשריי פון הארצן. מ
ווען מ'האט אים געפרעגט פארוואס מ'דאווענט הויך אין אמונת ישראל, האט ער געענטפערט אז ביי נעילה שרייט מען, און ביי אונז איז יעצט יעדעס דאווענען א נעילה. אויך די מלאכים זאגן קדושה "בקול רעש גדול". א בעל מדריגה קען דאווענען שטיל, אבער אין היינטיגער וועלט פול מיט טומאה מוז מען דאווענען הויך כדי זיך אנצווארעמען, ווי איכה שילדערט א קול אין בית ה'. נ,ס
ער בענטשט די בחורים וואס פארן קיין ארץ ישראל אז זיי זאלן לערנען פארן רבונו של עולם, גוט דאווענען און ברענגען א ישועה פאר כלל ישראל.
מראי מקומות
תורה
כתובים
משנה
תלמוד בבלי
זוהר און קבלה
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 1:12 תורה איז קעגן דעם מוח און תפילה קעגן דאס הארץ; א איד דארף ביידע, אזוי ווי א גוף קען נישט לעבן אן איינעם פון די צוויי אברים.
- 2:21 תפילה איז "עבודה שבלב", ממילא איז זאגן די ווערטער נאר מיט די ליפן, אפילו מיטן טייטש, נאך נישט געדאווענט.
- 8:17 דאווענען מיטן הארץ ברענגט א מענטש צו דביקות, וואס דער משגיח טייטשט אז מ'רעדט מיטן רבונו של עולם; ביי אונזער דור מיינט עס אויסגיסן דאס הארץ צו אים.
- 17:42 אין עקבתא דמשיחא דארף מען תפילה נאך מער ווי תורה, און אפילו בחורים, וואס דארפן זיך פארלייגן אויף גמרא, דארפן עס ווייל זיי זענען א חלק פון כלל ישראל.
- 22:14 לערנען דארף זיין איידל, לשם שמים און נישט כדי זיך צו ווייזן, און מ'קען נישט אזוי לערנען אן פריער גוט דאווענען.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 16:25 אין וואס קען תפילה זיין גרעסער ווי תורה, וואס איז דער העכסטער יחוד?
תירוץ: 17:07 ביים לערנען מוז מען זיך אריינטראכטן אין דער גשמיות'דיגער זאך פון דער סוגיא, און ביים דאווענען טראכט מען פון דביקות מיטן רבונו של עולם, ממילא איז די דביקות שטארקער.
-
קשיא: 17:50 אז די משנה זאגט ותלמוד תורה כנגד כולם, ווי קען תפילה זיין וויכטיגער היינטיגע צייטן?
תירוץ: 18:06 א געזונטער מענטש דארף ברויט מיט פלייש, אבער א קראנקער דארף א גלאז אראנזש זאפט; דער דור פון עקבתא דמשיחא איז ווי דער קראנקער און דארף תפילה.
-
קשיא: 34:13 פארוואס דאווענט מען הויך אין אמונת ישראל?
תירוץ: 34:29 ביי נעילה שרייט מען, און ביי אונז היינט איז יעדעס דאווענען ווי א נעילה.
מעשיות
-
22:36 צען יאר געלערנט פאר די קעץ
דער משגיח דערציילט א מעשה וואס ער האט געהערט פון ר' שרגא פייוועל מענדלאוויטש. אמאל האט מען גענומען א בחור א תלמיד חכם פאר א חתן און אים געגעבן צען יאר קעסט, און דער שווער האט זיי געגעבן א צימער אויבן אין זיין הויז. ביינאכט האט דער יונגערמאן געהערט א טומל איבער זיין סופיט, און ער האט געמיינט אז דער שווער וויל הערן צי ער לערנט ביינאכט, האט ער געלערנט און כמעט נישט געשלאפן, צען יאר לאנג. ווען די צען יאר זענען אויס געווען און ער איז ארויף אויפן בוידעם נעמען זיינע זאכן, האט ער געזען דארט א משפחה קעץ, און ער האט געזאגט אוי וויי, צען יאר געלערנט פאר די קעץ.
אין דער מעשה: Reb Shraga Feivel Mendlowitz
-
32:11 דער קארלינער חסיד אין טשארטקאוו
אין רוזשין און טשארטקאוו האט מען געדאווענט שטיל. א קארלינער חסיד, וואס איז געווען געוואוינט צום הויכן דאווענען פון קארלין, איז געקומען צו ר' ישראל טשארטקאווער און געבעטן רשות צו שרייען ביים דאווענען, און דער רבי האט נישט מסכים געווען. ביים דאווענען האט ער פארגעסן און גענומען שרייען, און נאכן דאווענען איז ער געגאנגען בעטן מחילה. דער רבי האט אים געזאגט אז ס'איז געווען זייער גוט: ער האט פיינט א באשטעלטע שרייעריי, אבער א געשריי פון הארצן איז אן אנדער זאך.
אין דער מעשה: רבי ישראל טשארטקאווער
געדאנקען
- 8:17 דביקות ווערט מוסבר דורך רעדן: אזוי ווי צוויי מענטשן וואס רעדן איינער צום אנדערן איז א יחוד, אזוי איז א איד וואס רעדט צום רבונו של עולם ביים דאווענען מיט אים מיוחד.
- 16:36 די דביקות ביי תפילה קען זיין שטארקער ווי ביי תורה, ווייל ביים לערנען מוז מען זיך אריינטראכטן אין דער גשמיות'דיגער זאך, א שור וואס האט גענגחט אדער א גנב, און ביים דאווענען טראכט מען פון דביקות מיטן רבונו של עולם.
- 18:30 כלל ישראל גייט דורך די תקופות פון א מענטשנס לעבן, און אונזער דור איז אין דער זקנה; אזוי ווי א קראנקער דארף אראנזש זאפט און נישט ברויט מיט פלייש, דארף זי מער ווי פריערדיגע דורות די דערקוויקונג פון תפילה.
- 25:38 לערנען כדי צו ווייזן אז מ'קען איז ווי דער יונגערמאן וואס האט געלערנט צען יאר פאר א עולם וואס איז ארויס געווען קעץ.
- 29:26 משה רבינו, וואס האט געגעבן די תורה, איז דער ראש פון די תלמידי חכמים, דער מוח; דוד המלך, וואס האט געגעבן תהילים, דער שורש פון אלע תפילות, איז דער ראש פון די מתפללים, דאס הארץ; ווער ס'דאווענט גוט באהעפט זיך מיט דער קדושה פון דוד המלך, און ווער ס'לערנט גוט מיט דער קדושה פון משה רבינו.
- 30:48 צי חסידים דאווענען שטיל אדער הויך גייט נאך דעם שורש הנשמה פון זייער רבי'ן, ווייל צו יעדן רבי'ן ווערן געשיקט נשמות פון זיין שורש.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 4:58 דער משגיח זאגט אז מ'דארף דאווענען מיטן הארץ, מיט השתפכות הנפש, און נישט נאר מיט די ליפן.
- 5:38 ער זאגט אז פשוטע מענטשן מוזן אריינלייגן יגיעה און כוונה אינעם דאווענען, און דאס קען מען נישט טון לויפנדיג.
- 15:19 ער זאגט די בחורים אז זיי זאלן זיך צוגעוואוינען צו דאווענען מיטן הארץ און פרובירן יעדן טאג.
- 26:12 ער זאגט אז מ'דארף לערנען פארן רבונו של עולם, און אפילו ווען ס'גנב'עט זיך אריין א מחשבה זיך צו ווייזן, דארף מען על כל פנים וויסן אז מ'לערנט פארן רבונו של עולם.
- 36:01 ער זאגט אז היינט, אין א וועלט פול מיט טומאה, מוז מען דאווענען הויך כדי זיך אנצוצינדן און אנצווארעמען.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען דוד המלך, משה רבינו, ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש, רבי אלעזר אזכרי, רבי ישראל טשארטקאווער
ערכים דביקות, השתפכות הנפש, יחוד, לשמה, נעילה, עבודה שבלב, עקבתא דמשיחא, רבונו של עולם, שורש הנשמה