תפילה

Chizuk Tefila Chesvan

קאטאלאג: שונות נומ׳ ⁨47⁩ תש"פ (2019–20) אידיש 46 מינ׳

שטייט נישט אינעם פאקעט גייד פון 2012; דער קעפל איז גענומען פונעם נאמען פונעם פייל.

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 46 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח שטארקט דעם עולם אין תפילה: דאווענען איז די עבודה שבלב און א טרעפן זיך מיטן מלך, און מ'דארף עס טון פאמעלעך, צוזאמען, הויך, און אן רעדן, בפרט ביי חזרת הש"ץ.

דער משגיח עפנט מיטן בעל שם טוב'ס טייטש אויף "צהר תעשה לתיבה": די תיבה איז דאס ווארט, און יעדעס ווארט פון דאווענען דארף מען אנצינדן מיטן גאנצן כח. זיין רבי, ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש, האט מסביר געווען אז די וועלט איז א מבול פון אפיקורסות און תאוות, און א איד ראטעוועט זיך דורך אריינגיין אין דער תיבה פון תפילה. דער משגיח דערציילט ווי א הויך און געשמאק דאווענען פון בחורים האט געפירט צו דער חברה אמונת ישראל, און זאגט אז דאווענען דארף כסדר חיזוק ווייל מ'איז עס מזלזל. תפילה איז די עבודה שבלב, און זי איז א טרעפן זיך מיטן מלך, וואס די גמרא רופט פגיעה. ער דערציילט א מעשה פון א פשוט'ן איד וועמענס תהלים פון הארצן האט אים געראטעוועט פון א מוסר. דערנאך רעדט ער שארף קעגן ארויסגיין ביי חזרת הש"ץ און קעגן רעדן אינמיטן דאווענען, און ער ענדיגט מיט א בקשה מ'זאל מתפלל זיין פאר כלל ישראל אין שווערע צייטן.

ענינים: כוונה אין דאווענען · דאווענען מיט'ן ציבור און דער בית הכנסת

סדר השיעור

  1. 0:00 די תיבה פונעם ווארט פון תפילה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם בעל שם טוב'ס טייטש אויף "צהר תעשה לתיבה", אז מ'דארף אנצינדן יעדעס ווארט פון דאווענען. ער ברענגט פון ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש אז די וועלט איז א מבול פון אפיקורסות און תאוות, און א איד ראטעוועט זיך דורך אריינגיין אין דער תיבה פון תפילה; ער לייגט צו אז מיטן דאווענען שטארקט מען זיך קעגן עמלק.

  2. 4:13 ווי אזוי די חברה אמונת ישראל האט זיך אנגעהויבן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט ווי בחורים וואס האבן געדאווענט הויך און מיט א געשמאק אין א זומער סעזאן האבן געפירט צו א מנין אין א סטאר אין בארא פארק, דער אנהייב פון דער חברה אמונת ישראל. ער זאגט אז דאווענען דארף חיזוק אלע פאר יאר, און ברענגט די גמרא אז מענטשן זענען מזלזל אין די זאכן וואס שטייען ברומו של עולם, דאס איז תפילה.

  3. 9:11 תפילה איז די עבודה שבלב שטייט אינעם קאטאלאג

    פון די סלאנימער ספרים ברענגט דער משגיח אז די מצוה פון תפילה איז "ולעבדו בכל לבבכם", די עבודה שבלב, און תורה איז אן עבודה שבמוח. דער עיקר פון תפילה איז דאס הארץ, נישט דער דיבור; מיטן חובות הלבבות איז ער מסביר אז תפילה איז די כיסופים פון דער נשמה צום אייבערשטן, מער ווי וויסן דעם פירוש המילות.

  4. 13:36 שטיין פארן מלך שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אין ברכות אז תפילה דריי מאל א טאג קומט פון א פסוק אין תהלים, וואס זיין ווארט טייטשט ער אז דאס הארץ גיסט זיך אויס. שמונה עשרה איז בלשון נוכח, מ'רעדט גלייך צום רבונו של עולם; ער ברענגט דעם רמב"ם און ר' חיים אז מ'דארף וויסן אז מ'שטייט פארן מלך. ער דערציילט פון איינעם וואס האט געדאווענט מנחה גדולה ווייל דאס הארץ האט נישט געקענט ווארטן, און ברענגט די ווערטער פון ידיד נפש.

  5. 18:34 רגעים פון התפשטות הגשמיות און אן אפוינטמענט מיטן מלך שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם שולחן ערוך אז די חסידים הראשונים האבן דערגרייכט התפשטות הגשמיות ביים דאווענען, און זאגט אז פשוט'ע אידן היינט קענען זוכה זיין כאטש צו רגעים דערפון. פגיעה מיינט אן אפוינטמענט מיטן מלך מלכי המלכים. דערנאך איז ער מסביר ווי אזוי מ'ארבעט זיך אויס: דאווענען פאמעלעך אז דאס הארץ זאל פארשטיין יעדעס ווארט, און דאווענען צוזאמען מיט אנדערע, אזוי ווי אידן האבן אמאל געדאווענט.

  6. 24:45 דער פשוט'ער איד און "צמאה נפשי" מעשה

    דער משגיח דערציילט א מעשה וואס דער בית אברהם פון סלאנים האט דערציילט: א פשוט'ער איד מיטן נאמען אפרים, וואס א מוסר האט אים געסטראשעט ווייל ער האט פארקויפט בראנפן אן א פערמיט, איז געגאנגען אין שול זאגן תהלים, און ביי "צמאה נפשי לאלקים" האט ער פארגעסן פון זיין צרה און זיך נאר געבענקט נאכן אייבערשטן; ווען די פאליציי איז געקומען האבן זיי גארנישט געטראפן. ער ענדיגט אז דאווענען צוזאמען מיט אחדות לאזט דאס הארץ זיך אויסגיסן.

  7. 31:23 דער רמב"ן אויף הויך דאווענען; א שעה און א האלב שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם רמב"ן אין סוף פרשת בא: די תכלית פון דער בריאה און פון די מצוות איז אז מענטשן זאלן מודה זיין צום באשעפער, און דאס איז די כוונה פון הויבן דאס קול אין תפילה און פון די בתי כנסיות. דערנאך ברענגט ער דעם תניא אין אגרת הקודש אז אפילו בעלי עסקים זאלן דאווענען שחרית כאטש א שעה און א האלב.

  8. 35:34 חזרת הש"ץ איז נישט קיין הפסקה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח רעדט וועגן א נייע פראבלעם: יונגעלייט גייען ארויס אין הויל שמועסן ביי חזרת הש"ץ. ער איז מסביר איר גרויסקייט, וואס די אנשי כנסת הגדולה האבן מתקן געווען, ברענגט די משנה ברורה אז מ'זאל נאכקוקן אין אן אפענעם סידור, און זאגט אז דער צימער וואו מ'טרינקט קאווע איז א חלק פונעם בית המדרש; ער ברענגט דעם תוספות יום טוב אז די גזירות ת"ח ות"ט זענען געקומען צוליב רעדן אינמיטן דאווענען.

  9. 39:55 דער פייער אין סקווירא, די נשמה וואס איז געקומען שפעט, און א בקשה צום סוף שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט אז ווען דער בית המדרש פונעם סקווירער רבי'ן איז פארברענט געווארן, איז נאר געבליבן דער צימער וואו מ'האט נישט גערעדט אינמיטן דאווענען, און רעדט וועגן דעם מי שברך פונעם תוספות יום טוב. ער דערציילט פון א נשמה וואס איז געקומען צו שפעט פאר א תיקון, ווייל אין איר לעבן איז זי געקומען שפעט צום דאווענען און צום לערנען. צום סוף זאגט ער אז דער עולם דאווענט פיין, און בעט מ'זאל מתפלל זיין פאר אידן און פאר דער וועלט אין א צייט פון צרות, און אויף משיח.

דער שיעור, אויסגעשריבן

די תיבה פונעם ווארט פון תפילה

0:10

דער משגיח עפנט מיטן בעל שם טוב אויפן פסוק "צהר תעשה לתיבה" (בראשית ו, טז): די תיבה איז דאס ווארט, און יעדעס ווארט פון דאווענען דארף מען אנצינדן מיטן גאנצן כח. זיין רבי, ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש, האט מסביר געווען אז די וועלט איז א מבול פון אפיקורסות, תאוה און כבוד, וואו רוב מענטשן דערטרינקען זיך, און א איד ראטעוועט זיך ווען ער גייט אריין אין דער תיבה פון תפילה. א

ווי אזוי די חברה אמונת ישראל האט זיך אנגעהויבן

4:30

דער משגיח דערציילט אז ער האט איינגעפירט אז בחורים זאלן דאווענען מיט א געשמאק, הויך און צוזאמען, און דער עולם האט געקוועלט. נאך א זומער סעזאן האבן זיי געפרעגט פארוואס נאר אין זומער, און אזוי האט זיך אנגעהויבן די חברה אמונת ישראל אין בארא פארק: ארום פערציג עדעלע בחורים מיט א מנין אין א סטאר.

6:35

דאווענען, זאגט ער, דארף אלע פאר יאר נייע חיזוק, ווייל ווי די גמרא אין ברכות ו: זאגט, זענען מענטשן מזלזל אין די זאכן וואס שטייען ברומו של עולם, און דאס איז תפילה. ב

תפילה איז די עבודה שבלב

9:24

פון די סלאנימער ספרים ברענגט דער משגיח אז די מצוה פון תפילה איז "ולעבדו בכל לבבכם" (דברים יא, יג), וואס די גמרא אין תענית רופט עבודה שבלב; תורה איז אן עבודה שבמוח. זאגן די ווערטער, איז ער מסביר, איז מדרבנן, און דאווענען מיטן הארץ איז די מצוה מן התורה. ג,ד

11:39

דער חובות הלבבות זאגט אז תפילה איז די כיסופים פון דער נשמה צום אייבערשטן. ס'איז זייער פיין צו האבן אין זינען דעם פירוש המילות, זאגט דער משגיח, אבער דאס הארץ דארף קאכן. ו

שטיין פארן מלך

13:41

די גמרא אין ברכות לערנט ארויס דעם חיוב פון דריי תפילות א טאג פונעם פסוק "ערב ובקר וצהרים" (תהלים נה, יח), און דער משגיח טייטשט דאס לעצטע ווארט אז דאס הארץ גיסט זיך אויס. שמונה עשרה רעדט צום רבונו של עולם בלשון נוכח. דער רמב"ם פאדערט מ'זאל שטיין ווי פארן מלך, און ר' חיים זאגט אז ווער ס'ווייסט דאס נישט איז נישט יוצא. ז,ח,ט

16:47

ער דערציילט פון איינעם וואס האט געדאווענט מנחה גדולה, ווייל ווען ער האט שוין געמעגט רעדן צום באשעפער האט אים דאס הארץ נישט געלאזט ווארטן, און ער ברענגט פון ידיד נפש: די נאנטקייט צום אייבערשטן איז זיסער פון יעדן תענוג. כ

רגעים פון התפשטות הגשמיות און אן אפוינטמענט מיטן מלך

18:52

דער שולחן ערוך (אורח חיים צח, א) דערציילט אז די חסידים הראשונים האבן דערגרייכט התפשטות הגשמיות ביים דאווענען. דער משגיח מערקט אן אז א ספר וואס זאגט וואס מ'דארף טון דערציילט דא, ווייל יעדער קען דערצו צוקומען לויט זיין מדרגה; פשוט'ע אידן היינט קענען זוכה זיין כאטש צו רגעים דערפון ביי א ברכה, ווי מ'זעט ביי זייער מנין ביי נשמת און ברכו. ל

21:23

די גמרא זאגט אז פגיעה איז תפילה: אן אפוינטמענט. אויב א גוי האלט א טרעפן מיטן פרעזידענט פאר א גרויסע זאך, טרעפט זיך א איד אין די זמני תפילה מיטן מלך מלכי המלכים. מ

22:35

כדי דערצו צו קומען דארף מען דאווענען פאמעלעך, אז דאס הארץ זאל פארשטיין יעדעס ווארט, און מיט חברים, וואס דאס הויבט אויף דאס דאווענען. אזוי האבן אידן אמאל געדאווענט, זאגט ער, ביז צוויי מלחמות האבן פארגעסן געמאכט דעם טעם דערפון.

דער פשוט'ער איד און "צמאה נפשי"

25:21

דער משגיח דערציילט א מעשה פונעם בית אברהם פון סלאנים. אפרים, א פשוט'ער איד, האט פארקויפט בראנפן אן א פערמיט כדי נישט צו צאלן די שווערע טעקסעס, א גרויסע עבירה אין רוסלאנד, און א מוסר האט אים געסטראשעט. ער איז געגאנגען אין שול, געעפנט דעם ארון קודש און געזאגט תהלים. ר' יהודה לייב איז דורכגעגאנגען און געהערט ווי ער שרייט כסדר "צמאה נפשי לאלקים" (תהלים מב, ג). נ

28:03

אפרים האט מסביר געווען אז ער איז געקומען בעטן אז ער זאל ניצול ווערן, נאר ביי דעם פסוק האט ער פארגעסן פארוואס ער איז געקומען און זיך נאר געבענקט נאכן אייבערשטן. זיין ווייב האט אוועקגעלייגט שטרוי וואו מ'האט געמאכט דעם בראנפן, די פאליציי האט גארנישט געטראפן, און ער איז ניצול געווארן מיט א נס. אזוי זענען געווען די אמאליגע אידן, ענדיגט דער משגיח: ווען מ'דאווענט צוזאמען מיט אחדות און ליבשאפט, קען זיך דאס הארץ אויסגיסן.

דער רמב"ן אויף הויך דאווענען; א שעה און א האלב

31:52

דער משגיח ברענגט דעם רמב"ן אין סוף פרשת בא: די בריאה און די מצוות זענען כדי מענטשן זאלן מודה זיין צום באשעפער, און דאס איז די כוונה פון הויבן דאס קול אין תפילה און פון די בתי כנסיות. ער לייגט צו דעם תניא אין אגרת הקודש, אז אפילו בעלי עסקים זאלן געבן אויף שחרית כאטש א שעה און א האלב. ס,פ

חזרת הש"ץ איז נישט קיין הפסקה

36:24

דער משגיח רעדט וועגן א נייע פראבלעם: יונגעלייט גייען ארויס אין הויל שמועסן ביי חזרת הש"ץ, וואס די אנשי כנסת הגדולה האבן מתקן געווען. די משנה ברורה ברענגט אז מ'זאל נאכקוקן אין אן אפענעם סידור. ער זאגט זיי אז ס'פאסט נישט און ס'איז נישט קיין כבוד שמים, און אז דער צימער וואו מ'טרינקט קאווע איז א חלק פונעם בית המדרש. דער תוספות יום טוב האט געהאלטן אז די גזירות ת"ח ות"ט זענען געקומען צוליב רעדן אינמיטן דאווענען. צ

דער פייער אין סקווירא און א בקשה צום סוף

39:55

ווען דער בית המדרש פונעם סקווירער רבי'ן איז פארברענט געווארן, איז נאר געבליבן גאנץ זיין קליין צימערל וואו ער האט געדאווענט, און מ'האט געזאגט אז דאס איז ווייל דארט רעדט מען נישט אינמיטן דאווענען. דער מי שברך פונעם תוספות יום טוב איז פאר די וואס רעדן נישט אינמיטן דאווענען.

42:05

א נשמה איז געקומען ערב שבת צו א צדיק פאר א תיקון, נאר זי איז אנגעקומען צו שפעט, ווייל אין איר לעבן איז זי געקומען שפעט צום דאווענען און צום לערנען, מדה כנגד מדה.

43:15

דער משגיח זאגט אז ער האט נישט געמיינט צו קריטיקירן, ווייל דער עולם דאווענט פיין. דעם תשרי האט מען זיך מער אנגעווארעמט ווי געווענליך, ווייל אידן דארפן היינט גרויסע זכותים. ער בעט מ'זאל מתפלל זיין פאר זיך, פאר דער משפחה, פאר אלע אידן, אפילו פאר די גוים, און אויף משיח.

מראי מקומות

תורה

  1. א Bereishis 6:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:10
  2. ג Devarim 11:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:24

כתובים

  1. ח Tehillim 55:18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 13:41
  2. י Tehillim 73:28 16:09 טעקסט מפתח
  3. נ Tehillim 42:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:21

תלמוד בבלי

  1. ב Berachos 6b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:35
  2. ד Taanis 2a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:24
  3. ז Gemara Berachos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 13:41
  4. מ Berachos 26b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:23

תלמוד ירושלמי

  1. ע Yerushalmi (מקום נישט באשטימט) 33:58 מפתח

ראשונים

  1. ו Chovos HaLevavos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 11:39
  2. ט Rambam (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 13:41
  3. ס לכאורה Ramban, Shemos 13:16 מפתח אינעם אויסשרייב: 31:52
  4. ק Rambam (מקום נישט באשטימט) 45:07 מפתח

אחרונים און חסידות

  1. ה Tanya (מקום נישט באשטימט) 10:38 מפתח
  2. ל לכאורה Shulchan Aruch, Orach Chaim 98:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 18:52
  3. פ לכאורה Tanya, Iggeres HaKodesh 1 מפתח אינעם אויסשרייב: 31:52
  4. צ Mishnah Berurah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 36:24

תפילה און פיוט

  1. כ Yedid Nefesh (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 16:47

עיקרי הדברים

  1. 0:10 לויטן בעל שם טוב איז די תיבה פון נח דאס ווארט פון תפילה, און אין יעדעס ווארט דארף מען אריינגעבן דעם גאנצן כח.
  2. 9:43 תפילה איז די עבודה שבלב; דער עיקר איז די כוונה און די כיסופים פונעם הארצן, נישט נאר די ווערטער אדער זייער טייטש.
  3. 14:33 דאווענען איז רעדן גלייך צום רבונו של עולם און זיך טרעפן מיט אים; דאס ווארט פגיעה אין דער גמרא מיינט אן אפוינטמענט מיטן מלך.
  4. 22:35 כדי צו דאווענען גוט דארף מען דאווענען פאמעלעך, אז דאס הארץ זאל פארשטיין יעדעס ווארט, און צוזאמען מיט אנדערע וואס ווילן דאווענען.
  5. 36:24 חזרת הש"ץ, וואס די אנשי כנסת הגדולה האבן מתקן געווען, איז א גרויסע געלעגנהייט, און ארויסגיין שמועסן דערביי פאסט נישט.
  6. 39:47 רעדן אינמיטן דאווענען ברענגט א חורבן, און נישט רעדן ברענגט שמירה און ברכה.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 2:10 ווי אזוי קען א איד זיך ראטעווען פונעם מבול פון אפיקורסות און תאוות וואס דערטרינקט רוב פון דער וועלט?

    תירוץ: 2:28 דורך אריינגיין אין דער תיבה, דאס ווארט פון דאווענען, און אויסגיסן דאס הארץ צום רבונו של עולם.

  2. קשיא: 7:08 פארוואס לויבט מען בחורים וואס לערנען, און א חברה וואס מוטשעט זיך מיטן דאווענען לאכט מען אויס?

    תירוץ: 8:18 די גמרא זאגט אז מענטשן זענען מזלזל אין די זאכן וואס שטייען ברומו של עולם, און דאס איז תפילה.

  3. קשיא: 17:07 פארוואס דאווענען מנחה גדולה, אז מ'האלט דאך אז מנחה קטנה איז בעסער?

    תירוץ: 17:26 ווען ס'קומט די צייט ווען ער מעג רעדן צום באשעפער, ציט אים דאס הארץ און ער קען נישט ווארטן.

  4. קשיא: 40:26 פארוואס איז דאס צימערל פונעם סקווירער רבי'ן געבליבן גאנץ אינעם פייער?

    תירוץ: 40:28 ווייל אין יענעם צימער האט מען נישט גערעדט אינמיטן דאווענען.

  5. קשיא: 42:43 פארוואס איז די נשמה געקומען צו שפעט פאר איר תיקון?

    תירוץ: 42:48 ווייל אין איר לעבן איז זי געקומען שפעט צום דאווענען און צום לערנען, מדה כנגד מדה.

מעשיות

  1. 4:30 דאס דאווענען פון די בחורים און די חברה אמונת ישראל

    דער משגיח האט איינגעפירט אז בחורים זאלן דאווענען מיט א געשמאק, זאגן הויך און אלע צוזאמען, און דער עולם האט געקוועלט פון זייער דאווענען. נאך א זומער סעזאן האבן זיי געפרעגט פארוואס זאל מען עס האבן נאר אין זומער, לאמיר עס האבן אין שטאט, אין בארא פארק. אזוי איז געגרינדעט געווארן די חברה אמונת ישראל, מיט ארום פערציג עדעלע בחורים מיט יראת שמים, וואס האט זיך אנגעהויבן מיט א מנין אין א סטאר, מיט א פייערדיג דאווענען.

  2. 16:47 דאווענען מנחה גדולה

    איינער פלעגט דאווענען מנחה גדולה, ארום האלב איינס, מיט א פריוואטן מנין. מ'האט אים געפרעגט פארוואס, אז מ'האלט דאך אז מנחה קטנה איז בעסער. האט ער געענטפערט אז ווען ס'קומט די צייט פון מנחה און ער קען שוין רעדן צום באשעפער, קען ער זיך נישט איינהאלטן; דאס הארץ ציט אים דערצו.

  3. 25:21 אפרים, דער בראנפן און "צמאה נפשי"

    ווי דער בית אברהם האט דערציילט, האט א פשוט'ער איד מיטן נאמען אפרים פארקויפט בראנפן אן א פערמיט, כדי נישט צו צאלן גרויסע טעקסעס, א גרויסע עבירה אין רוסלאנד. א מוסר האט אים געסטראשעט אז ער וועט אים מסר'ן. ער איז געגאנגען אין שול, געעפנט דעם ארון קודש און אנגעהויבן זאגן תהלים; ר' יהודה לייב איז דורכגעגאנגען און געהערט ווי ער שרייט מיט א ברען כסדר "צמאה נפשי לאלקים". ווען מ'האט אים געפרעגט, האט אפרים געזאגט אז ער איז געקומען בעטן אז ער זאל ניצול ווערן, נאר ביי דעם פסוק האט ער אינגאנצן פארגעסן פארוואס ער איז געקומען און זיך נאר געבענקט נאכן אייבערשטן. זיין ווייב האט אוועקגעלייגט שטרוי וואו מ'האט געמאכט דעם בראנפן, און ווען די פאליציי איז געקומען, איז דער אפיציר, ווען מ'האט אים געזאגט אז ביי שטרוי קען מען נישט מאכן בראנפן, אוועקגעגאנגען, און אפרים איז ניצול געווארן מיט א נס.

    אין דער מעשה: אפרים, דער בית אברהם פון סלאנים, Reb Yehuda Leib, ר' מאטעלע סלאנימער

  4. 39:55 דער פייער אין סקווירא

    ס'איז אויסגעבראכן א פייער אינעם בית המדרש פונעם סקווירער רבי'ן אין סקווירא, און ער איז פארברענט געווארן. איין זאך איז געבליבן: דאס קליינע צימערל וואו דער רבי האט געדאווענט איז געבליבן גאנץ. מ'האט געזאגט אז דאס איז ווייל אין יענעם צימער רעדט מען נישט אינמיטן דאווענען.

    אין דער מעשה: דער סקווירער רבי

  5. 42:05 די נשמה וואס איז געקומען שפעט

    ערב שבת פלעגן נשמות קומען צו א צדיק פאר א תיקון. איין נשמה איז זוכה געווען צו קומען, נאר זי איז געקומען שפעט, און מ'האט איר געזאגט אז מ'קען שוין גארנישט טון, ווייל ס'איז שוין שבת. זי איז געקומען שפעט ווייל אין איר לעבן איז זי געקומען שפעט צום דאווענען און צום לערנען, מדה כנגד מדה.

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 1:55 ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש האט געטייטשט דעם בעל שם טוב'ס תיבה אלס די תיבה קעגן דעם היינטיגן מבול: אפיקורסות, תאוה, קנאה און כבוד דערטרינקען רוב פון דער וועלט, און דאס ווארט פון תפילה איז וואו א איד ראטעוועט זיך.
  2. 11:11 דער משגיח איז מסביר אז זאגן די ווערטער פון תפילה איז א מצוה דרבנן, און דאווענען מיטן הארץ איז די מצוה מן התורה, "ולעבדו בכל לבבכם".
  3. 19:20 דער משגיח מערקט אן אז דער שולחן ערוך זאגט געווענליך וואס מ'דארף טון, און דא דערציילט ער ווי אזוי די חסידים הראשונים האבן געדאווענט, ווייל יעדער איינער קען צוקומען צו התפשטות הגשמיות לויט זיין מדרגה.
  4. 21:32 פגיעה מיינט אן אפוינטמענט: אויב א גוי האלט אן אפוינטמענט מיט א פרעזידענט פאר א גרויסע זאך, האט א איד אין די זמני תפילה אן אפוינטמענט מיטן מלך מלכי המלכים.
  5. 28:20 אין דער מעשה פונעם פשוט'ן איד איז זיין תפילה געגאנגען אזוי טיף, אז ביי "צמאה נפשי" האט ער פארגעסן צו בעטן אז ער זאל ניצול ווערן און זיך נאר געבענקט נאכן אייבערשטן, און ער איז ניצול געווארן.
  6. 42:40 א נשמה וואס איז געקומען צו שפעט פאר איר תיקון איז געמאסטן געווארן מדה כנגד מדה: אין איר לעבן איז זי געקומען שפעט צום דאווענען און צום לערנען.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 22:35 דער משגיח זאגט אז מ'זאל דאווענען פאמעלעך און נישט לויפן, אז דאס הארץ, נישט נאר דער מוח, זאל פארשטיין יעדעס ווארט.
  2. 23:19 דער משגיח זאגט אז דאווענען צוזאמען מיט ערליכע חברים וואס ווילן דאווענען הויבט אויף דאס דאווענען.
  3. 36:31 דער משגיח בעט די יונגעלייט זיי זאלן נישט ארויסגיין שמועסן ביי חזרת הש"ץ, און ברענגט די משנה ברורה אז מ'זאל נאכקוקן אין אן אפענעם סידור.
  4. 39:21 דער משגיח זאגט אז מ'טאר נישט רעדן אינמיטן דאווענען, אויך נישט אין דעם צימער וואו מ'טרינקט קאווע, וואס איז א חלק פונעם בית המדרש.
  5. 45:06 דער משגיח בעט מ'זאל מתפלל זיין פאר זיך, פאר דער משפחה, פאר אידן און אפילו פאר די גוים, און אז משיח זאל שוין קומען.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אפרים, דער בית אברהם פון סלאנים, דער הייליגער בעל שם טוב, דער סקווירער רבי, דער רמב"ם, דער רמב"ן, דער תוספות יום טוב, ר' מאטעלע סלאנימער, ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש

ערכים אפיקורס, חזרת הש"ץ, מבול, עבודה שבלב, צהר תעשה לתיבה, רבונו של עולם, שמונה עשרה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט