נביא
A Deeper Explanation of the Story of נבות היזרעאלי & his כרם
קאטאלאג: MISCELLANEOUS (English) נומ׳ 3 פאקעט גייד ז׳ 69 תשנ"ט (1998–99) ענגליש 1 שעה 2 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז אלעס וואס א מענטש באקומט, פון עסן ביז כחות און א כרם, האט אין זיך נצוצות פון זיין אייגענער נשמה און קומט צו אים פאר זיין שליחות, און דערמיט טייטשט ער אפ פארוואס נבות האט פארלוירן זיין לעבן און זיין כרם, און פארוואס אחאב און איזבל האבן אים געוואלט.
דער משגיח עפנט מיט דעם חתם סופר אויף "בוכה למשפחותיו" אין בהעלותך: די אידן האבן געוואלט פלייש כדי מתקן צו זיין קרובים וואס זענען מגולגל געווארן אין בהמות. פון דער ברכה בורא נפשות און פונעם בעל שם טוב ברענגט ער ארויס אז יעדע עסן און יעדע זאך וואס א מענטש האט, האט אין זיך נצוצות פון זיין אייגענער נשמה, וואס נאר ער קען אויפהייבן. דערנאך דערציילט ער די מעשה פון נבות, און ברענגט דעם מדרש אז נבות, וואס האט געהאט א שיין קול, האט אויפגעהערט ארויפצוגיין קיין ירושלים צו זינגען, און דערפאר האט ער פארלוירן זיין לעבן. דער משגיח ערקלערט: זינגען איז געווען נבות'ס שליחות, און דער כרם, דער מקור פון יין און שירה, איז געווען זיין געצייג; א ארבעטער וואס ארבעט נישט ווערט ארויסגעשיקט, און דער כרם אליין איז געווען מקטרג. ער פארבינדט שירה מיט שבת, מיט דוד המלך און מיט דעם צוזאמפאסן פון א חתונה, ערקלערט פארוואס אחאב און איזבל האבן זיך געצויגן צום כרם און ווי אזוי ער האט געברענגט אחאב צו תשובה, און ענדיגט מיט יהויכין'ס עסן און מיט א רוף צו עסן און ניצן אלעס לשם שמים.
ענינים: די נביאים און זייערע צייטן · דער תפקיד פון א מענטש אויף דער וועלט · עבודה בגשמיות · ניגון און שירה
סדר השיעור
-
0:00 בוכה למשפחותיו; נצוצות אין עסן
דער משגיח ברענגט דעם חתם סופר אז די אידן וואס האבן געוויינט "למשפחותיו" האבן געוואלט פלייש כדי אויפצוהייבן קרובים וואס זענען געשטארבן אין מצרים און מגולגל געווארן אין בהמות. ער טייטשט אפ די ברכה בורא נפשות: דער אייבערשטער באשאפט מענטשן מיט חסרונות און פילט זיי אן מיט דאס וואס איז נאר זייערס, ווייל נצוצות פון קדושה וואס זענען אראפגעפאלן דורך דעם חטא פון אדם הראשון ליגן אין דעם עסן.
-
5:38 אלעס וואס א מענטש ניצט איז זיינס
דער משגיח ברענגט דעם בעל שם טוב'ס תירוץ פארוואס דער אייבערשטער האט באשאפן הונגער: דאס עסן האט נצוצות פון דעם עסער'ס נשמה וואס מוזן צוריקקומען צו אים, און זיי ווערן אויפגעהויבן ווען ער עסט ווי א איד און דינט דעם אייבערשטן מיט דעם כח. ער לייגט צו דעם אריז"ל אויף "כי לא על הלחם לבדו", און ערקלערט מיט א עפל וואס מ'שניידט אויף צוויי אז יעדנס עסן, זאכן און אפילו זיין ווייב זענען א חלק פון זיין נשמה, געגעבן צו אים אלס א שליח.
-
11:43 די מעשה פון נבות און דער מדרש שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח דערציילט ווי אחאב האט געגלוסט נבות'ס כרם, נבות האט נישט געוואלט, און איזבל האט געדינגען עדי שקר אז נבות זאל געהרגעט ווערן, און דערנאך איז אליהו הנביא אנטקעגן געקומען אחאב. דערנאך ברענגט ער דעם מדרש אויף "כבד את ה' מהונך", געליינט "מגרונך": נבות האט געהאט א וואונדערליך קול, האט אויפגעהערט ארויפצוגיין קיין ירושלים צו זינגען, און דערפאר איז ער געהרגעט געווארן.
-
16:10 דער כרם אלס געצייג פאר שירה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט פארוואס די מדת הדין איז געווען אזוי שטרענג, און ענטפערט אז יעדער ווערט געשיקט אויף א שליחות און באקומט די געצייג דערפאר. א כרם ברענגט יין און יין ברענגט שירה, און דאס ווארט "כרם" אליין איז מרמז דערויף; ממילא האט נבות, וועמענס שליחות איז געווען צו זינגען און משמח זיין אידן, באקומען א כרם אלס א חלק פון זיין נשמה, און ווען ער האט נישט געזונגען האט ער נישט געהאט פארוואס צו לעבן.
-
21:03 דער ליידיגער ארבעטער און דער מקטרג'דיגער כרם שטייט אינעם קאטאלאג
מיט א משל פון א בעל הבית פון א פאבריק וואס שיקט ארויס נישט נאר א גנב נאר אויך א ארבעטער וואס זיצט ליידיג, ערקלערט דער משגיח אז נבות'ס נשמה איז אראפגעקומען פון כסא הכבוד צו זינגען, און זיין מיתה איז נישט געווען קיין עונש נאר דער סוף פון א לעבן וואס האט נישט מקיים געווען זיין תכלית. דער כרם האט אויך א שליחות און איז געווען מקטרג אויף אים ווייל ער האט אים נישט גענוצט, און דערפאר איז ער צוגענומען געווארן.
-
24:41 זיבן קולות, שבת און די שירה פון צוזאמפאסן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט די זיבן "קולות" אין מזמור לדוד ביי קבלת שבת אלס די זיבן נאטן פון ניגון, אזוי ווי דער כנור פון זיבן סטרונעס אין בית המקדש, און די זיבן טעג פון בריאה אלס זיבן נאטן וואס ווערן פארענדיגט דורך שבת און דורך דוד המלך. א חתונה פאראייניגט צוויי העלפטן פון איין נשמה, און ניגון און גראמען זענען אויך א צוזאמפאסן; ממילא איז דער כרם, דער מקור פון שירה און פון זיווגים, געווען נבות'ס, וועמענס נשמה איז געקומען פון דעם שורש פון דוד'ס ניגון.
-
32:33 פארוואס אחאב האט געוואלט יענעם כרם שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז א מענטש ציט זיך צו דעם וואס איז זיינס, און ברענגט דעם סאטמארער רב'ס עצה צו גיין נאך דער נטיה ביי א שידוך. אחאב האט געוואלט נבות'ס כרם ווייל ער האט אויך געהאט א חלק פון זיין נפש, א ראיה דערפון אז ער האט אים ירש'נט, ווי די מחלוקת אין דער גמרא וועגן די נכסים פון הרוגי מלכות. אבער ער האט אים באקומען מיט פסלנות, און דער זוהר ערקלערט אז זיין עבירה איז נישט געווען דאס נעמען דעם כרם, וואס א מלך מעג, נאר דאס הרגענען.
-
38:26 דער כרם וואס האט געברענגט אחאב צו תשובה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט ווי אזוי דער כרם האט געהאלפן אחאב, און ענטפערט אז ער האט אים געברענגט צו תשובה, ווייל דער שער הניגון איז נעבן דעם שער התשובה, ווי א צדיק האט אפגעטייטשט דעם ווערטל אז א חזן איז א נאר. ער ברענגט רבי אלעזר וועגן אחאב'ס גרויסע תשובה, ווייזט אן אז דער נס אויפן הר הכרמל האט נישט גערירט אחאב, אבער אליהו'ס תוכחה איבער דעם כרם יא, און לייגט צו דעם חובות הלבבות אז אן עבירה וואס צוברעכט דאס הארץ קען זיין א מענטשנס מזל.
-
42:29 איזבל'ס טאנצן און דער שורש פון ניגון שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט פארוואס איזבל האט אזוי שטארק געוואלט דעם כרם און האט כסדר איבערגעזאגט "נבות היזרעאלי": זי איז אויך געקומען פון דעם שורש פון ניגון, ווי דער מדרש וואס דער טור ברענגט אז זי פלעגט טאנצן פאר יעדן חתן און כלה, און דערפאר האבן די הינט נישט אויפגעגעסן איר קאפ, הענט און פיס. נבות האט פארפעלט זיין כח הניגון, האט זי געהאלטן אז דער כרם איז אירס. דער משגיח ענדיגט אז ווער עס האט בטחון וועט באקומען וואס איז זיינס אן פסלנות.
-
47:26 יהויכין'ס עסן פון דעם אמת'ן מלך
דער משגיח פארגלייכט דעם פסוק אין ירמיה, אז יהויכין'ס טעגלעכע מאלצייטן זענען געקומען "מאת מלך בבל", מיט דעם גלייכן פסוק אין מלכים וואס זאגט נאר "מאת המלך". ירמיה איז א ספר פון הסתר פנים, און מלכים ווייזט ארויס אז דער צדיק יהויכין האט געוואוסט אז זיין עסן קומט פון דעם אייבערשטן. ער ווענדט עס אן אויף די וואס זארגן זיך וואס א מלך קען טון, און ברענגט דעם מדרש אז דער זעלבער אחשורוש האט שפעטער געברענגט שמחה צו די אידן.
-
54:07 אויפהייבן די נצוצות: די שטול, די סעודה, די שליחות
דער משגיח לערנט אז די גאנצע גאולה הענגט אין אויפהייבן די נצוצות: א שטול וואס מ'לערנט דערויף ווערט אויפגעהויבן, און ווען מ'זעצט זיך דערויף צו קוקן טעלעוויזיע פאלן זיי נאך טיפער, און די וועגן פון ציון זענען אבל ווייל זיי האבן נישט קיין תיקון. א סעודה איז ווי א גאסט וואס איז געפארן פון פעלד ביז צום מענטשנס טיש, און ממילא דארף מען וואשן, עסן און בענטשן מיט כוונה און דערקענען דעם אייבערשטנס חסד אין דעם טעם פון עסן. ער ענדיגט אז פון בהעלותך הייבט זיך אן די צייט פון נסיעה און שליחות, און אז אידן זענען דעם אייבערשטנס כרם.
דער שיעור, אויסגעשריבן
בוכה למשפחותיו; נצוצות אין עסן
דער משגיח עפנט מיטן פסוק אין בהעלותך אז משה האט געהערט ווי דער עולם וויינט "למשפחותיו", און ברענגט דעם חתם סופר'ס פשט. נאר איינער פון פינף אידן איז ארויס פון מצרים, און א נשמה וואס דארף צוריקקומען אין א גלגול קומט אמאל אראפ אפילו אין א בהמה. די אידן האבן געוואוסט אז זייערע קרובים זענען מגולגל אין בהמות, און האבן געוואלט פלייש כדי זיי צו געבן א תיקון. א,ב
פון דעם טייטשט ער אפ די ברכה בורא נפשות: דער אייבערשטער באשאפט באשעפענישן מיט חסרונות און פילט אן יעדן חסרון מיט דאס וואס איז נאר זיינס. דורך דעם חטא פון אדם הראשון זענען נצוצות פון קדושה אראפגעפאלן אין גלות, און די וואס ליגן אין א מענטשנס עסן זענען א חלק פון זיין נשמה און ווארטן צוריקצוקומען צו איר. ג
אלעס וואס א מענטש ניצט איז זיינס
דער משגיח ברענגט דעם בעל שם טוב'ס קשיא: פארוואס האט דער אייבערשטער בכלל באשאפן הונגער? ווייל אין דעם עסן זענען דא נצוצות פון דעם עסער'ס נשמה וואס מוזן צוריקקומען צו אים. ווען א איד מאכט א ברכה און ניצט דעם כח צו לערנען און טון מצוות, ווערן די נצוצות באפרייט פון דער סטרא אחרא און גייען ארויף, פון צומח אדער חי צו מדבר. אזוי טייטשט דער אריז"ל "כי לא על הלחם לבדו יחיה האדם". ד
וואס א מענטש עסט אדער ניצט, זיין פעדער, זיינע ברילן, זיין גמרא, אפילו זיין ווייב, איז נאר זיינס. ווען ער שניידט א עפל און טיילט זיך מיט א העלפט, פירט די השגחה אז יעדע העלפט האט די נצוצות פון דעם וואס עסט זי. יעדער איז א שליח פונעם אייבערשטן אויפצוהייבן וואס קומט צו אים.
די מעשה פון נבות און דער מדרש
דער כרם אלס געצייג פאר שירה
פארוואס איז די מדת הדין אזוי שטרענג? דער משגיח ערקלערט אז דער אייבערשטער שיקט יעדן אויף א שליחות און גיט אים די געצייג: געלט, חפצים, כחות, עסן. א כרם ברענגט יין, און "אין אומרים שירה אלא על היין"; דאס ווארט "כרם" אליין איז מרמז דערויף. ח
נבות'ס קול איז געווען זיין שליחות, און דער כרם, א חלק פון זיין נשמה, איז געווען דער געצייג: ער זאל האבן א כרם און טרינקען זיין יין, וועט ער בעסער זינגען און משמח זיין אידן יום טוב. ער האט נישט געזונגען, האט ער נישט געהאט פארוואס צו לעבן.
דער ליידיגער ארבעטער און דער מקטרג'דיגער כרם
דער משגיח ברענגט א משל פון א בעל הבית וואס שיקט ארויס נישט נאר א ארבעטער וואס גנב'עט, נאר אויך איינעם וואס זיצט ליידיג. נבות'ס נשמה האט פארלאזט דעם כסא הכבוד כדי צו זינגען; זיין מיתה איז נישט געווען קיין עונש, נאר ער האט מער נישט פארדינט צו לעבן. דער כרם, וועמענס טרויבן זענען געמיינט פאר קידוש און זמירות, איז אויך געווען מקטרג, און איז צוגענומען געווארן.
זיבן קולות, שבת און די שירה פון צוזאמפאסן
דער משגיח ערקלערט אז ביי קבלת שבת, ביים זעקסטן מזמור, "מזמור לדוד", וואו דער אריז"ל זאגט אז מ'הייבט אן מקבל צו זיין שבת, שטייט זיבן מאל "קול": די זיבן נאטן פון ניגון. די גמרא אין ערכין זאגט אז דער כנור אין בית המקדש האט געהאט זיבן סטרונעס. יעדער טאג פון בריאה איז געווען איין נאטע, ממילא איז דער כנור פארענדיגט שבת, דער טאג פון "מזמור שיר ליום השבת", און דוד המלך, "נעים זמירות ישראל", איז די זיבעטע סטרונע. ט,י,כ,ל
א חתונה פאראייניגט צוויי העלפטן פון איין נשמה, וואס זענען געווען צוזאמען אין אדם הראשון איידער חוה איז אפגעטיילט געווארן. ניגון איז נאטן וואס פאסן זיך, נישט ווי א קאץ וואס גייט אויפן פיאנא, און גראמען זענען שורות וואס פאסן; אלעס איז שירה. ממילא איז דער כרם, דער מקור פון שירה על היין, דער מקום פון זיווגים, דערפאר זאגט די משנה אין תענית אז די בנות ישראל האבן געטאנצט אין די כרמים. נבות איז געקומען פון דעם שורש פון דוד'ס ניגון. מ
פארוואס אחאב האט געוואלט יענעם כרם
יעדער ציט זיך צו דעם וואס איז זיינס. דער סאטמארער רב האט געענטפערט איינעם וואס האט געשוואנקט צווישן צוויי שידוכים, אז אן רוח הקודש גייט מען נאך דער נטיה. אחאב האט געוואלט נבות'ס כרם ווייל ער האט אויך געהאט א חלק פון זיין נפש, און די ראיה איז אז ער האט אים באקומען; דער משגיח פארבינדט עס מיט דער מחלוקת אין דער גמרא צי נכסי הרוגי מלכות גייען צו די יורשים אדער צום מלך. נ
דער כרם וואס האט געברענגט אחאב צו תשובה
ווי אזוי האט דער כרם געהאלפן אחאב? ער האט אים געברענגט צו תשובה. א צדיק האט אפגעטייטשט דעם ווערטל אז א חזן איז א נאר: דער שער הניגון איז נעבן דעם שער התשובה, און ווער עס שטייט אין ערשטן זאל אריינגיין אין צווייטן. רבי אלעזר שילדערט אחאב'ס גרויסע תשובה, און דער אייבערשטער האט זי מקבל געווען. ק,ר
איזבל'ס טאנצן און דער שורש פון ניגון
איזבל איז אויך געקומען פון דעם שורש פון ניגון. דער משגיח פרעגט פארוואס זי זאגט כסדר איבער "נבות היזרעאלי", און ברענגט דעם מדרש וואס דער טור ברענגט: ווען די הינט האבן זי אויפגעגעסן איז געבליבן נאר איר שארבן, הענט און פיס, ווייל דערמיט האט זי משמח געווען יעדן חתן און כלה. ווייל נבות האט פארלאזט זיין כח הניגון, האט זי געהאלטן אז דער כרם איז אירס. ת,אא
דער משגיח ענדיגט אז דער אייבערשטער שיקט יעדן וואס געהערט צו זיין נשמה; ווער עס האט בטחון דארף נישט טון מיט פסלנות, נאר קען ווארטן.
יהויכין'ס עסן פון דעם אמת'ן מלך
יהויכין איז באפרייט געווארן פון תפיסה דורך אויל מרודך און באקומען טעגלעכע מאלצייטן. ירמיה זאגט אז זיי זענען געקומען "מאת מלך בבל"; דער גלייכער פסוק אין מלכים זאגט נאר "מאת המלך". די גמרא אין סנהדרין זאגט אז דוד'ס קללה אויף יואב, אז ער זאל זיין חסר לחם, איז צוריקגעקומען אויף זיין אייניקל יהויכין, א צדיק וואס האט געוואוסט אז זיין עסן קומט פונעם אייבערשטן. אב,אג,אד
ירמיה, דער ספר פונעם חורבן, רעדט אין הסתר פנים, און מלכים ווייזט ארויס אז דער אמת'ער מלך פון בבל איז דער אייבערשטער. די וואס זארגן זיך וואס א מלך קען טון צו תורה און אידישקייט, זאגט דער משגיח, זאלן וויסן אז אויב אידן טוען תשובה מאכט עס נישט אויס; דער מדרש אויף "הוא אחשורוש" ווייזט אז דער זעלבער אחשורוש האט שפעטער געברענגט שמחה צו די אידן. אה
אויפהייבן די נצוצות: די שטול, די סעודה, די שליחות
די גאנצע גאולה, זאגט דער משגיח, הענגט אין די נצוצות. א שטול וואס מ'לערנט דערויף גמרא ווערט אויפגעהויבן און אירע נצוצות פרייען זיך אין הימל; קוקט מען דערויף טעלעוויזיע, פאלן זיי נאך טיפער. די וועגן פון ציון זענען אבל, ווי אין איכה, ווייל זיי האבן נישט קיין תיקון. או
א סעודה איז א גאסט וואס איז געפארן פון פעלד צו דער מיל, בעקעריי, געשעפט און טיש, ממילא דארף מען וואשן און בענטשן מיט כוונה און עסן כדי צו דינען דעם אייבערשטן. נישט ווי א טייערער אויטא וואס מ'שפייזט מיט שטינקעדיגן בענזין, שפייזט דער אייבערשטער אידן מיט געשמאקע, קאלירטע מאכלים מיט חן, און אין דעם געשמאק דארף מען זען זיין חסד.
מראי מקומות
תורה
נביאים
- ה Melachim I 21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:49
- ל Shmuel II 23:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:57
- ס Melachim I 21:19 13:35 טעקסט מפתח
- פ לכאורה Shmuel I 8 37:21 מפתח
- ר לכאורה Melachim I 21:29 מפתח אינעם אויסשרייב: 38:32
- אא לכאורה Melachim II 9:35 מפתח אינעם אויסשרייב: 42:47
- אב Yirmiyahu 52:34 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 47:36
- אג Melachim II 25:30 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 47:36
כתובים
משנה
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 5:13 יעדע עסן און יעדע זאך וואס א מענטש ניצט האט אין זיך נצוצות פון קדושה וואס געהערן צו זיין נשמה, און ווען ער עסט מיט א ברכה און ניצט דעם כח פאר תורה און מצוות, הייבט ער זיי אויף.
- 16:24 דער אייבערשטער שיקט יעדן מענטש אראפ אויף א באשטימטע שליחות און גיט אים די געצייג דערפאר: געלט, חפצים, כחות און עסן.
- 20:10 נבות האט באקומען א קול און א כרם פאר זיין שליחות פון זינגען; ווען ער האט אויפגעהערט צו זינגען האט ער פארלוירן ביידע, נישט אלס עונש נאר ווייל ער האט מער נישט מקיים געווען זיין תכלית.
- 33:47 אחאב האט נאר געקענט באקומען דעם כרם ווייל ער האט אויך געהאט א חלק פון זיין נפש; ווער עס נעמט מיט אומערלעכקייט וואס איז זיינס, וואלט עס באקומען בהיתר ווען ער וואלט געווארט.
- 38:40 דער כרם פון ניגון האט געברענגט אחאב צו תשובה, ווייל דער שער הניגון איז נעבן דעם שער התשובה.
- 49:27 יהויכין האט געוואוסט אז זיין עסן קומט פון דעם אייבערשטן, דער אמת'ער מלך, און נישט פון מלך בבל; די גאנצע גאולה הענגט אין ברענגען יעדן נצוץ צו זיין תיקון.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 0:31 פארוואס האבן די אידן געוויינט "למשפחותיו" ווען זיי האבן געבעטן פלייש?
תירוץ: 0:57 זייערע קרובים וואס זענען געשטארבן אין מצרים זענען מגולגל געווארן אין בהמות און האבן געדארפט א תיקון דורך דעם וואס מ'עסט זיי.
-
קשיא: 5:46 פארוואס האט דער אייבערשטער באשאפן אז מענטשן זאלן דארפן עסן?
תירוץ: 6:04 דאס עסן האט נצוצות פון דעם עסער'ס נשמה וואס מוזן צוריקקומען צו אים און ווערן אויפגעהויבן.
-
קשיא: 15:38 פארוואס זאל נבות פארדינט האבן מיתה נאר פאר נישט זינגען?
תירוץ: 20:10 זינגען איז געווען זיין שליחות אויף דער וועלט; א לעבן וואס איז נישט מקיים זיין שליחות האט נישט פארוואס ווייטער צו גיין, ווי א ליידיגער ארבעטער וואס ווערט ארויסגעשיקט.
-
קשיא: 33:36 פארוואס האט אחאב, א מלך, געוואלט דווקא נבות'ס כרם?
תירוץ: 33:47 דער כרם האט אויך געהאט א חלק פון אחאב'ס נפש, א ראיה דערפון אז ער איז צו אים געקומען.
-
קשיא: 37:05 דער זוהר פרעגט: א מלך מעג נעמען וואס ער וויל, וואס איז דען געווען שלעכט אז אחאב האט גענומען דעם כרם?
תירוץ: 37:39 דאס קריגן דעם כרם איז נישט געווען די עבירה; ער וואלט אים געקענט נעמען מיט כח. די עבירה איז געווען דאס הרגענען.
-
קשיא: 42:43 פארוואס האט איזבל אזוי שטארק געוואלט דעם כרם, און פארוואס זאגט זי כסדר איבער "נבות היזרעאלי"?
תירוץ: 42:47 זי איז אויך געקומען פון דעם שורש פון ניגון, ווייל זי האט משמח געווען יעדן חתן און כלה, און ווייל נבות האט פארלאזט זיין כח הניגון האט זי געהאלטן אז דער כרם איז אירס.
מעשיות
-
12:01 נבות, אחאב און איזבל
נבות האט געהאט א כרם נעבן אחאב'ס פלאץ, און אחאב האט אים געגלוסט און געוואלט אים אפקויפן אדער אויסטוישן אויף אן אנדער כרם. נבות האט נישט געוואלט, און אחאב איז געווען צעשלאגן. איזבל האט עס באמערקט, אים געזאגט אז זי וועט אים געבן דעם כרם, און געדינגען עדי שקר וואס האבן עדות געזאגט אז נבות האט מקלל געווען דעם אייבערשטן און דעם מלך, און ער איז געהרגעט געווארן. ווען אחאב איז אריין אין כרם, איז אליהו הנביא אים אנטקעגן געקומען און געזאגט אז וואו נבות איז געהרגעט געווארן וועט זיין בלוט רינען, און אז הינט וועלן אויפעסן איזבל.
אין דער מעשה: נבות היזרעאלי, אחאב, איזבל, אליהו הנביא
-
14:53 נבות דער זינגער וואס האט אויפגעהערט צו זינגען
לויטן מדרש וואס דער משגיח ברענגט, האט נבות געהאט א וואונדערליך קול. ער פלעגט ארויפקומען קיין ירושלים, אלע האבן זיך ארומגעשטעלט ווען ער האט געזונגען, און די אידן האבן שטארק הנאה געהאט. דערנאך האט ער באשלאסן נישט ארויפצוגיין קיין ירושלים און האט אויפגעהערט צו זינגען, און ווייל ער האט נישט מכבד געווען דעם אייבערשטן מיט זיין קול איז ער געהרגעט געווארן און זיין כרם איז אריבער צו אחאב.
אין דער מעשה: נבות היזרעאלי, אחאב
-
43:40 איזבל האט געטאנצט פאר חתן און כלה
ווען יהוא האט געהרגעט איזבל, האבן די הינט זי אויפגעגעסן, און עס איז געבליבן נאר איר שארבן, אירע הענט און אירע פיס. דער מדרש וואס דער טור ברענגט ערקלערט אז ווען זי האט געזען א חתן און כלה גיין אין גאס, איז זי ארויס פאר זיי און זיי משמח געווען מיט באוועגונגען פון איר קאפ, הענט און פיס, דערפאר זענען די אברים געבליבן.
אין דער מעשה: איזבל, יהוא
-
47:29 יהויכין'ס טעגלעכע מאלצייטן
יהויכין, דער מלך פון יהודה, איז געזעסן געפאנגען ביים מלך בבל, און ווען אויל מרודך האט איבערגענומען די מלוכה האט ער אים באפרייט פון תפיסה און אים געגעבן טעגלעכע מאלצייטן. דער משגיח ברענגט די גמרא אין סנהדרין אז ווייל דוד האט געשאלטן יואב אז ער זאל זיין חסר לחם, איז די קללה צוריקגעקומען אויף זיין אייניקל יהויכין, וואס האט נישט געהאט קיין עסן. יהויכין, א צדיק, האט געוואוסט אז זיין עסן קומט פון דעם אייבערשטן און נישט פון מלך בבל.
אין דער מעשה: יהויכין, אויל מרודך, דוד המלך, יואב
געדאנקען
- 21:59 נבות'ס מיתה איז נישט געווען קיין עונש פאר אן עבירה, נאר א צונעמען א לעבן וואס האט מער נישט געדינט זיין שליחות, אזוי ווי א ארבעטער וואס מ'שיקט ארויס ווייל ער זיצט ליידיג, כאטש ער האט גארנישט גע'גנב'עט.
- 23:34 זאכן האבן אויך א שליחות: א ווינטרויב דארף ווערן יין פאר קידוש און זמירות, ממילא איז נבות'ס כרם וואס מ'האט נישט גענוצט אליין געווען מקטרג אויף אים און איז צוגענומען געווארן.
- 29:42 ניגון, גראמען און א זיווג האבן איין שורש: יעדעס איז א צוזאמפאסן פון טיילן וואס געהערן צוזאמען, דערפאר איז ביי א חתונה דא שירה, און דער כרם, דער מקור פון שירה, איז אויך דער מקום פון זיווגים.
- 33:59 דאס וואס אחאב האט באקומען דעם כרם איז א ראיה אז ער האט געהאט א חלק פון זיין נפש; ווער עס נעמט זיין אייגענעם חלק מיט אומערלעכקייט, וואלט עס באקומען בהיתר ווען ער וואלט געווארט, און יעצט פארלירט ער עס.
- 38:40 דער זעלבער כרם פון ניגון וואס אחאב האט צוגעכאפט איז געווארן זיין וועג צו תשובה, ווייל ניגון שטייט נעבן תשובה; די תוכחה איבער דעם כרם האט אים גערירט וואו דאס פייער אויפן הר הכרמל האט נישט.
- 50:51 דער חילוק צווישן ירמיה'ס "מאת מלך בבל" און מלכים'ס "מאת המלך" שפיגלט אפ הסתר פנים קעגן הארת פנים: דער אמת'ער מלך פון בבל איז דער אייבערשטער.
- 56:59 א סעודה איז ווי א גאסט וואס איז געפארן פון פעלד דורך דער מיל, דער בעקעריי און דעם געשעפט ביז צום מענטשנס טיש, און מ'דארף אים מקבל זיין מיט כוונה.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 47:11 דער משגיח זאגט אז ווער עס האט בטחון דארף נישט גרייפן צו פסלנות; ער זאל האבן געדולד און ווארטן, און ער וועט באקומען וואס איז זיינס.
- 14:34 לויטן מדרש זאגט דער משגיח אז ווער עס האט א שיין קול זאל גיין צום עמוד און שיין זינגען, אז דער עולם זאל הנאה האבן.
- 54:31 דער משגיח זאגט אז א מענטש זאל ניצן זיין שטול צו לערנען גמרא אדער זאגן תהלים, וואס הייבט אויף אירע נצוצות, און נישט צו קוקן טעלעוויזיע, וואס פארזינקט זיי נאך טיפער.
- 57:38 דער משגיח זאגט אז מ'זאל וואשן און עסן מיט כוונה, כאטש עסן כדי צו דינען דעם אייבערשטן, און אין דעם געשמאקן טעם פון עסן דערקענען דעם אייבערשטנס חסד, אז דאס עסן זאל זיין א המשכדיגע ברכה.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אדם הראשון, אויל מרודך, אחאב, אחשורוש, איזבל, אליהו הנביא, דוד המלך, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חתם סופר, דער סאטמארער רב, חוה, יהוא, יהויכין, יהושפט, יואב, משה רבינו, נבות היזרעאלי, רבי אלעזר, רבי יהודה בר אילעאי
ערכים בטחון, גלגול, הסתר פנים, זיווג, כינור, ניצוצות, סטרא אחרא, שליחות, תיקון, תשובה