תפילה

The Pleasure and Privilege of Attaching Oneself to Hashem

קאטאלאג: MISCELLANEOUS (English) נומ׳ ⁨4⁩ פאקעט גייד ז׳ 69 תשס"א (2000–01) ענגליש 1 שעה 23 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 23 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז דער עיקר תכלית פון תפילה איז קירבה און דביקות צום רבונו של עולם, א זכות און א תענוג וואס קיין זאך אויף דער וועלט קען זיך נישט צוגלייכן דערצו, און ער ווייזט ווי אזוי מ'גרייט זיך צו און מ'ווערט עס זוכה.

דער משגיח עפנט מיט "ואני קרבת אלקים לי טוב" און שילדערט תפילה אלס עבודה שבלב וואס פאדערט כוונה. איר תכלית איז נישט אז מ'זאל באקומען וואס מ'בעט, נאר דביקות און נאנטקייט צום אייבערשטן; צו בעטן אפילו אויף קליינע זאכן, אזוי ווי רב נחום פון טשערנאביל האט געבעטן וועגן א דינסט, איז שלימות האמונה. ווייל א מענטש איז דארט וואו זיין מחשבה איז, שטייט ער ביים דאווענען אינעם בית המקדש, און נישט ווי די מלאכים און די באשעפענישן פון פרק שירה, מעג א איד זינגען צום אייבערשטן אין יעדע שעה. מיטן כוזרי, ידיד נפש, רב יונתן אייבשיץ און א מעשה פון קארלין ווייזט ער אז די זיסקייט איז העכער פון יעדן תענוג פון עולם הזה. דערנאך מאנט ער הכנה: גענוג צייט, פאמעליכע ווערטער, א ערנסטע שול, מקוה, און א ריין מויל, און ער לערנט אז יעדע תיבה פון דאווענען איז א תיבת נח און א היכל אין גן עדן. ער שליסט מיט פסח שני און דער וואך פון הוד: ביטול און אהבת ישראל, ווייל יעדער איד איז א אות אין דער תורה מיט א באהאלטענעם סוד.

ענינים: דער כח פון תפילה · כוונה אין דאווענען · אהבת השם און דביקות

סדר השיעור

  1. 0:00 קרבת אלקים און די מצוה פון תפילה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח עפנט מיט "ואני קרבת אלקים לי טוב" און זאגט אז די שכינה רוט אויף צען אידן וואס קומען זיך צוזאם צו זוכן קרבת השם. דערנאך ערקלערט ער אז תפילה איז עבודה שבלב און מ'דארף זי זאגן מיט כוונה, און ער דערמאנט אז חז"ל פאדערן כוונה ביי דער ערשטער ברכה פון שמונה עשרה.

  2. 5:47 תפילה אלס דביקות און אמונה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט פארוואס מ'חזר'ט היינט נישט איבער שמונה עשרה, ווייל דער אייבערשטער שאצט די קליינע עבודה פון אונזער דור, און אז תפילה מיט כוונה איז א קיום פון "ובו תדבק". איר ציל איז נאנטקייט צום אייבערשטן, נישט אז מ'זאל באקומען דעם וואונטש, און ווען מ'ווענדט זיך צו אים זאגט מען ארויס די אמונה אז נאר ער קען אלעס געבן.

  3. 13:33 דער טשערנאבילער מגיד בעט וועגן דער דינסט מעשה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט ווי די תלמידים פון רב נחום פון טשערנאביל האבן געהערט ווי ער בעט דעם אייבערשטן אז די דינסט פון דער רביצין זאל נישט אוועקגיין, און ווי ער האט זיי געענטפערט אז צו בעטן דעם אייבערשטן אויף קליינע זאכן איז שלימות האמונה. ער לייגט צו אז מיטן דאווענען זאגט א מענטש ארויס אז נאר דער אייבערשטער טוט אלעס.

  4. 17:13 א באגעגעניש מיטן קעניג; א מענטש איז וואו זיין מחשבה איז שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שילדערט תפילה אלס דער זכות פון א באגעגעניש מיטן מלך מלכי המלכים, וואס מ'האט יעדע מינוט. ער ברענגט דעם בעל שם טוב'ס כלל אז א מענטש איז דארט וואו זיין מחשבה איז, וואס דער אבני נזר איז מעמיד מיט דער גמרא אין עירובין, ממילא ווען מ'דאוונט צום בית המקדש איז מען טאקע דארט.

  5. 20:45 דער אייבערשטער איז נאנט ווען מ'רופט; שירה אין אלע שעות שטייט אינעם קאטאלאג

    פונעם פסוק "כי מי גוי גדול" ווייזט דער משגיח אז דער אייבערשטער איז נאנט ווען א איד רופט צו אים, און אז השתפכות הנפש איז דביקות. ער שטעלט אוועק די מלאכים וואס זאגן שירה איינמאל און די באשעפענישן פון פרק שירה וואס זינגען אין באשטימטע צייטן, און טייטשט "צפרא" און "רמשא" מיט די פייגל און די קריכעכצער, קעגן א איד וואס מעג זינגען צום אייבערשטן אין יעדע שעה.

  6. 27:29 די זיסקייט פון תפילה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שילדערט די זיסקייט פון א תפילה מיט כוונה, און ער ברענגט ידיד נפש, "ישמח לב מבקשי ה'", דעם כוזרי אז די צייטן פון תפילה זענען די פרוכט פונעם טאג, און א פסוק פון דוד המלך. דערנאך ברענגט ער דעם בריוו פון רב יונתן אייבשיץ אין יערות דבש, אז הגם מ'האט אים אויסגעלאכט פאר זיין לאנגע דאווענען, איז די שעה וואס ער שטייט אין תפילה די פרוכט פון זיין גאנצע מי.

  7. 34:36 הכנה: צייט און פאמעליכע ווערטער שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח מאנט הכנה צום דאווענען, דער עיקר אז מ'זאל זיך אפשיידן גענוג צייט און נישט דאווענען אין צוואנציג מינוט. ער ברענגט דעם מגן אברהם'ס שיעור פון א האלבע שעה פאר פסוקי דזמרה, און דעם רוקח'ס משל אז מ'זאל דאווענען ווי איינער וואס ציילט זילבערנע מטבעות.

  8. 38:10 צוויי מעשיות פון א תענוג העכער פונעם פריץ מעשה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט די קארלינער מעשה פון א פריץ וואס האט צעשפרייט זעק צוקער אויף א פעלד כדי צו פארן מיט א שליטן אין אויגוסט, און דעם רבי'ס ענטפער אז דאס קען זיך נישט צוגלייכן צו זיין תענוג ביים זאגן נשמת שבת אינדערפרי. ער לייגט צו א מעשה מיט רב משה לייב פון סאסוב, וואס איז געווען א תענית ביים באמיען זיך פאר פדיון שבויים און האט איבערגעקומען א שטארקן הונגער ביים פריץ'ס סעודה.

  9. 43:19 פארוואס מענטשן זענען מזלזל אין תפילה, און איר תכלית שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז וואס גרעסער די מצוה, אלס גרעסער דער יצר הרע דערקעגן, און ער ברענגט די גמרא אז תפילה שטייט ברומו של עולם און מענטשן זענען דאך מזלזל דערין. ער זאגט אז אין אונזער קראנקן דור דארף מען לייגן דעם דגש אויף תפילה, און ברענגט דעם רמב"ן אז דער תכלית פון אלע מצוות און פון דער בריאה איז אז מענטשן זאלן מודה זיין אז דער אייבערשטער האט זיי באשאפן.

  10. 50:16 יעדע תיבה פון דאווענען איז א תיבת נח שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם בעל שם טוב'ס טייטש אויף "צהר תעשה לתבה": מ'זאל אריינלייגן ליכטיגקייט און דאס גאנצע וועזן אין יעדע תיבה פון תפילה. ער ברענגט זיין רבי'ס ביאור אז די וועלט איז א מבול וואו מענטשן דערטרינקען זיך, און די תיבה פון דאווענען איז די תיבת נח וואס ראטעוועט א מענטש און ברענגט אים צום זיכערן ברעג.

  11. 55:15 הילפן צו תפילה און די היכלות פון גן עדן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח עצה'ט מ'זאל אויסקלייבן א שול וואו מ'נעמט דאווענען ערנסט, געבן דערצו צייט און מחשבה, און זיך טובל'ן אין מקוה, נאר ער זאגט אז מ'דארף נאך אלץ סייעתא דשמיא. ער ברענגט דעם בעל שם טוב'ס תורה, וואס דער חתם סופר ברענגט, אז יעדע תיבה פון דאווענען איז א היכל אין גן עדן פון וועלכן מ'ווארפט ארויס איינעם אן כוונה, און דעם משל פון א קרעמער וואס גיט א טועם אומזיסט.

  12. 1:00:03 הרג'ענען די שלאנג כדי צו באקומען די פרינצעסין שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם זוהר'ס משל פון א שלאנג ביים טויער פונעם קעניג: ווער עס הרג'עט זי באקומט די פרינצעסין, וואס איז תפילה, און די שלאנג איז דער יצר הרע. ער לייגט צו אז דאס מויל וואס דאוונט מוז זיין ריין פון לשון הרע, אז א גוטע דאווענען קען זיין דער שכר פאר א נסיון וואס מ'האט נישט לאנג צוריק באשטאנען, און דעם אריז"ל'ס הוראה צו מקבל זיין אהבת ישראל פארן דאווענען.

  13. 1:06:29 פסח שני און די מדה פון הוד שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח מערקט אן אז היינט ביינאכט איז פסח שני, וואס מ'גייט אריין אין דער וואך פון הוד אין ספירה, און ער טייטשט הוד בפשטות אלס ביטול, נישט זיין קיין יש, וואס אהרן הכהן איז דער פערזענלעכקייט דערפון, ווייל ער האט זיך געפרייט מיט זיין יונגערן ברודערס גדלות. ער ברענגט די גמרא וואס פארבינדט הוד מיטן בית המקדש, דער ארט פון השתחוואה און ביטול, וואוהין מ'דאוונט.

  14. 1:12:11 די תלמידים פון רבי עקיבא און כבוד אין א חברותא שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז הוד מיינט זיך אנשליסן צו כלל ישראל, וואס מעקט אויס די חסרונות, און ער ברענגט דעם בית אהרן אז ווער עס גלייבט אין רבי שמעון בר יוחאי האט פון אים א חיזוק. דערנאך לערנט ער די גמרא פון רבי עקיבא'ס צוועלף טויזנט זוגות תלמידים, און ערקלערט אז אין יעדע חברותא האט דער שטארקערער נישט געגעבן כבוד צום שוואכערן.

  15. 1:15:47 יעדער איד איז א אות אין דער תורה מיט א סוד שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז יעדער איד איז א אות אין ספר תורה, ממילא איז אפילו דער קלענסטער נויטיג, און יעדער האט א באהאלטענעם סוד וואס אנדערע זעען נישט; רבי שמעון בר יוחאי האט מגלה געווען דעם סוד פון דער תורה, און דעמאלט האבן די תלמידים אויפגעהערט צו שטארבן. ער שליסט מיט א מאנונג צו חיזוק אין תפילה און אהבת ישראל אין דער וואך פון הוד, מיט א ברכה אויף דער גאולה שלימה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

קרבת אלקים און די מצוה פון תפילה

0:20

דער משגיח עפנט מיטן פסוק "ואני קרבת אלקים לי טוב": די נאנטקייט צום אייבערשטן איז דער איינציגער אמת'ער פארמעגן. ער ברענגט וואס די תלמידים פונעם מעזריטשער מגיד ברענגען אין ספרים, אז וואו צען אידן קומען זיך צוזאם צו קדושה קענען אפילו מלאכים נישט צוקומען, ווייל אויף יעדע צען רוט די שכינה. א,ב

2:50

דערנאך ערקלערט ער אז פון "ולעבדו בכל לבבכם" לערנט די גמרא אז עבודה שבלב איז תפילה. ס'איז נישט קיין דינסט פון די ליפן, ממילא דארף מען כוונה, און חז"ל פאדערן כוונה כאטש ביי דער ערשטער ברכה פון שמונה עשרה, אויב נישט מוז מען איבערזאגן. ד,ג,ה

תפילה אלס דביקות און אמונה

5:47

פונדעסטוועגן, ווי די פוסקים זאגן, חזר'ט מען היינט נישט איבער, ווייל דאס צווייטע מאל וועט מען אויך נישט מכוון זיין. דער משגיח ערקלערט אז מיר זענען קליינע נשמות פון עקבתא דמשיחא, און דער אייבערשטער שאצט וואס מיר טוען לויט אונזערע כוחות; דער אריז"ל האט געזאגט צו רב חיים וויטאל אז אזא קליינע עבודה איז חשוב קעגן דער עבודה פון די תנאים.

8:22

דאווענען מיט כוונה איז א קיום פון "ובו תדבק", וואס דער זוהר זאגט אז אלע תרי"ג מצוות זענען תרי"ג עצות ווי אזוי צו דעם צו קומען. דער תכלית איז נאנטקייט, נישט אז דער וואונטש זאל מקוים ווערן; אנדערש וואלט עס געווען על מנת לקבל פרס. ס'איז א זכות אז דער בורא בייגט זיך אראפ צו הערן א שוואכן מענטש. ו,ז

11:36

רבינו יונה שרייבט אז דער תכלית פון תפילה איז אמונה, און דער רמב"ן האלט אז אמונה איז דער שורש פון אלע מצוות. ווער עס ווענדט זיך צום אייבערשטן אלס דער איינציגער וואס קען היילן און געבן, איז דערמיט מקיים "אנכי ה' אלקיך". ח

דער טשערנאבילער מגיד בעט וועגן דער דינסט

13:58

די תלמידים פון רב נחום פון טשערנאביל האבן געהערט ווי ער בעט דעם אייבערשטן אז די דינסט פון דער רביצין זאל נישט אוועקגיין, און זיי האבן זיך געוואונדערט. ער האט געענטפערט אז ס'איז נישטא קיינער אנדערש צו וועמען זיך צו ווענדן, און אז צו בעטן אויף קליינע זאכן איז שלימות האמונה, ווי מ'זאגט אין אני מאמין אז ער אליין טוט אלעס. ט

א באגעגעניש מיטן קעניג

17:30

דער משגיח פארגלייכט דאווענען צו א באגעגעניש מיט א פרעזידענט, נאר דאס איז אפן יעדע מינוט. ער ברענגט דעם בעל שם טוב'ס כלל אז א מענטש איז דארט וואו זיין מחשבה איז, וואס דער אבני נזר איז מעמיד פון די דינים פון תחומין; ממילא איז דער וואס דאוונט צום בית המקדש טאקע דארט. י

דער אייבערשטער איז נאנט ווען מ'רופט

20:45

פונעם פסוק אין ואתחנן, "כי מי גוי גדול", ווייזט דער משגיח אז דער אייבערשטער איז נאנט ווען א איד רופט צו אים. ווער עס דאוונט מיט השתפכות הנפש איז מיטן אייבערשטן געדבק'ט, און גארנישט אויף דער וועלט איז זיסער. כ

23:27

די מלאכים, ווי אקדמות זאגט, זאגן שירה איינמאל אין זייער עקזיסטענץ, און יעדע באשעפעניש אין פרק שירה זינגט אין באשטימטע צייטן. די פייגל זינגען באגינען און די קריכעכצער פארנאכט, דערפאר הייסט אינדערפרי "צפרא" און אוונט "רמשא". א איד, ווי דער זמר יה רבון זאגט, לויבט דעם אייבערשטן צפרא ורמשא, ווען נאר ער רופט צו אים. ל,מ,נ

די זיסקייט פון תפילה

27:55

דער משגיח רעדט פון דער זיסקייט פון א תפילה מיט כוונה, וואס גארנישט גלייכט זיך נישט דערצו. רבי אלעזר אזכרי שרייבט אין ידיד נפש אז דער קשר איז זיסער פון יעדע זיסקייט; אפילו ווען די בקשה ווערט נישט מקוים, איז דער קשר אליין מער. ווי "ישמח לב מבקשי ה'" לערנט, ברענגט דאס זוכן אליין שמחה. ס,ע

29:54

אין אנהייב איז עס שווער, נאר נאך יגיעה קען מען זיך נישט אפרייסן פון א ווארט. דער כוזרי רופט די צייטן פון תפילה דאס הארץ און די פרוכט פון דער צייט, און דוד המלך רעכנט לויבן דעם אייבערשטן פאר טייערער ווי לעבן. פ,צ

32:46

רב יונתן אייבשיץ שרייבט אין א בריוו געדרוקט אין יערות דבש אז מ'האט אים אויסגעלאכט פאר זיין לאנגע דאווענען, דאך איז די שעה וואס ער שטייט אין תפילה די פרוכט פון זיין גאנצע מי. ק

הכנה: צייט און פאמעליכע ווערטער

35:04

גוט דאווענען פאדערט הכנה, דער עיקר גענוג צייט, נישט צוואנציג מינוט. דער מגן אברהם שאצט א האלבע שעה פאר פסוקי דזמרה, און דער רוקח זאגט מ'זאל דאווענען ווי איינער וואס ציילט זילבערנע מטבעות, מיט אכטונג אויף יעדן ווארט. ר,ש

א תענוג העכער פונעם פריץ

38:13

קארלינער חסידים דערציילן אז א חסיד האט מיט התפעלות דערציילט פארן רבי'ן ווי זיין פריץ האט צעשפרייט הונדערטער זעק טייערע צוקער אויף א פעלד כדי צו פארן מיט א שליטן מיט פיר ווייסע פערד אין א הייסן טאג אין אויגוסט. דער רבי האט געענטפערט אז דאס גלייכט זיך נישט צו זיין תענוג ביים זאגן נשמת שבת אינדערפרי.

41:16

רב משה לייב פון סאסוב, וואס איז געווען א תענית ביים בעטן א פריץ צו באפרייען א געפאנגענע פאר, איז ביים פריץ'ס סעודה באפאלן געווארן פון א שטארקן הונגער פונעם ריח פון א טייערע שפייז. ער האט זי נישט געוואלט עסן, האט ער זיך אריינגעטראכט אין זיינע מחשבות, און דער הונגער איז אוועק.

פארוואס מענטשן זענען מזלזל אין תפילה

43:34

די גמרא זאגט אז וואס גרעסער א מענטש, אלס גרעסער זיין יצר הרע; דער משגיח ווענדט עס אן אויף מצוות, ממילא איז דא א גרויסער יצר הרע קעגן גוט דאווענען. ווער עס לערנט אדער גיט צדקה ווערט געלויבט, נאר ווער עס דאוונט מיט כוונה ווערט אויסגעלאכט, ווי די גמרא זאגט אז תפילה שטייט ברומו של עולם און מענטשן זענען מזלזל דערין. ת,אא

45:52

א מחבר פון פיר הונדערט יאר צוריק שרייבט אז מ'דארף לייגן דעם דגש אויף תפילה כדי צו ברענגען משיח. תורה בלייבט דאס גרעסטע, נאר א קראנקער דארף ספעציעלע רפואות, און מיר דארפן תפילה. דער רמב"ם פסק'נט אז ווער עס דאוונט שטייט פארן מלך.

48:00

דער רמב"ן אין סוף פרשת בא שרייבט אז דער תכלית פון אלע מצוות און פון דער בריאה איז אז מענטשן זאלן מודה זיין אז דער אייבערשטער האט זיי באשאפן; דערפאר קומט מען זיך צוזאם אין בתי כנסיות. אב

יעדע תיבה פון דאווענען איז א תיבת נח

50:16

דער בעל שם טוב טייטשט "צהר תעשה לתבה": מ'זאל אריינלייגן ליכטיגקייט אין יעדע תיבה פון תפילה, און אריינלייגן דאס גאנצע וועזן. אג

52:06

דעם משגיח'ס רבי האט ערקלערט פארוואס ער האט געכאפט דעם פסוק: די וועלט איז א מבול וואו אסאך דערטרינקען זיך, און אזוי ווי נח אין דער תיבה איז די תיבה פון דאווענען דער מקלט. דארט דערהערט מען אז נאר דער אייבערשטער איז דא און ער פירט אלעס בהשגחה פרטית, און דאס ברענגט צום זיכערן ברעג.

הילפן צו תפילה און די היכלות פון גן עדן

55:19

דער משגיח עצה'ט א שול וואו מ'נעמט דאווענען ערנסט, צייט און מחשבה, און מקוה, דאך דארף מען נאך אלץ סייעתא דשמיא. דער חתם סופר ברענגט אז יעדע תיבה פון דאווענען איז א היכל אין גן עדן, און איינער אן כוונה ווערט פון דארט ארויסגעשטויסן.

58:54

א גוטע דאווענען אן מי איז ווי א קרעמער וואס גיט טועם זיין א ווייטרויב אומזיסט; ווי "טעמו וראו כי טוב ה'" מיינט, פאר מער מוז מען באצאלן. אד

הרג'ענען די שלאנג כדי צו באקומען די פרינצעסין

1:00:03

דער זוהר דערציילט פון א קעניג וועמענס טויער איז פארשטעלט געווען דורך א שלאנג; ווער עס הרג'עט זי באקומט די פרינצעסין. די שלאנג איז דער יצר הרע, און די פרינצעסין איז תפילה. ווער עס איז פארזונקען אין תאוות קען נישט אריין; ער מוז זיי באגרענעצן. אה

1:03:02

א מויל וואס רעדט לשון הרע קען נישט שטיין פארן מלך, און ווען א גוטע דאווענען קומט, קען עס זיין דער שכר פאר א נסיון וואס מ'האט באשטאנען פריער. דער אריז"ל זאגט מ'זאל מקבל זיין "ואהבת לרעך כמוך" פארן דאווענען, כדי די תפילה זאל ארויפגיין מיט כלל ישראל; אהבת השם קומט נאר דורך אהבת ישראל. או

פסח שני און די מדה פון הוד

1:06:46

היינט ביינאכט איז פסח שני, וואס מ'גייט אריין אין דער וואך פון הוד אין ספירה. בפשטות, זאגט דער משגיח, מיינט הוד ביטול, נישט זיין קיין יש, ווי אברהם האט געזאגט "אנכי עפר ואפר" און דוד "אנכי תולעת". אן דעם איז נישטא קיין אהבת ישראל. אז,אח

1:10:17

אהרן הכהן איז די מדה פון הוד: ער האט זיך געפרייט אן קנאה מיט זיין יונגערן ברודערס גדלות, און די גמרא זאגט אז דערפאר איז ער זוכה געווען צום חושן משפט מיט די נעמען פון כלל ישראל. די גמרא פארבינדט הוד מיטן בית המקדש, דער ארט פון השתחוואה, וואוהין מ'דאוונט, ווי שלמה המלך האט געזאגט. אט,אי,אכ

די תלמידים פון רבי עקיבא

1:12:36

ווען א מענטש איז בטל צו כלל ישראל, ווערן זיינע חסרונות אויסגעמעקט. דער בית אהרן שרייבט אז ווער עס גלייבט אין רבי שמעון בר יוחאי האט פון אים א חיזוק. די גמרא רעדט פון צוועלף טויזנט זוגות תלמידים פון רבי עקיבא: אין יעדע חברותא האט דער שטארקערער נישט געגעבן כבוד צום שוואכערן. אמ,אל

יעדער איד איז א אות אין דער תורה

1:15:50

יעדער איד איז א אות אין ספר תורה, ווי די ספרים זאגן אז "ישראל" איז ראשי תיבות פון זעכציג ריבוא אותיות. אויב אפילו די קליינע אות אין "ואחות לוטן תמנע" פעלט, איז די ספר תורה פסול.

1:18:20

יעדער איד האט א מעלה וואס קיינער אנדערש האט נישט, נאר מ'זעט בלויז דעם אויבנאויף. רבי שמעון בר יוחאי האט מגלה געווען דעם סוד פון דער תורה, און אין יענעם טאג האבן די תלמידים אויפגעהערט צו שטארבן, ווייל זיי האבן פארשטאנען אז יעדער איד טראגט א סוד.

1:21:03

דער משגיח שליסט מיט א מאנונג צו חיזוק אין תפילה און מקבל זיין אהבת ישראל פארן דאווענען, בפרט אין דער וואך פון הוד, מיט א ברכה אויף דער גאולה און דעם פסוק "כי ביתי בית תפלה יקרא". אנ

מראי מקומות

תורה

  1. ד Devarim 11:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 2:50
  2. ח Shemos 20:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:36
  3. כ Devarim 4:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 20:45
  4. אג Bereishis 6:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 50:16
  5. או Vayikra 19:18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03:02
  6. אז Bereishis 18:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:06:46

נביאים

  1. אכ לכאורה Melachim I 8:44 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:10:17
  2. אנ Yeshayahu 56:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:21:03

כתובים

  1. א Tehillim 73:28 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:20
  2. ע לכאורה Tehillim 105:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 27:55
  3. צ לכאורה Tehillim 63:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 29:54
  4. אד לכאורה Tehillim 34:9 מפתח אינעם אויסשרייב: 58:54
  5. אח Tehillim 22:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:06:46

משנה

  1. ז לכאורה Avos 1:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 8:22

תלמוד בבלי

  1. ב Sanhedrin 39a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:20
  2. ג Taanis 2a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 2:50
  3. ה לכאורה Berachos 34b מפתח אינעם אויסשרייב: 2:50
  4. ת Sukkah 52a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 43:34
  5. אא Berachos 6b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 43:34
  6. אט לכאורה Shabbos 139a מפתח אינעם אויסשרייב: 1:10:17
  7. אי לכאורה Berachos 58a מפתח אינעם אויסשרייב: 1:10:17
  8. אל Yevamos 62b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:12:36

זוהר און קבלה

  1. ו Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 8:22
  2. אה Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:00:03

ראשונים

  1. פ לכאורה Kuzari 3:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 29:54
  2. ש Rokeach (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 35:04
  3. אב לכאורה Ramban, Shemos 13:16 מפתח אינעם אויסשרייב: 48:00

אחרונים און חסידות

  1. י Avnei Nezer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 17:30
  2. ק Yaaros Devash (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 32:46
  3. ר Magen Avraham (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 35:04
  4. אמ Beis Aharon (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:12:36

תפילה און פיוט

  1. ט לכאורה Ani Maamin, first principle מפתח אינעם אויסשרייב: 13:58
  2. ל Akdamus (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 23:27
  3. מ Perek Shirah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 23:27
  4. נ Kah Ribon (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 23:27
  5. ס Yedid Nefesh (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 27:55

עיקרי הדברים

  1. 8:51 דער משגיח לערנט אז דער תכלית פון תפילה איז נישט אז דער וואונטש זאל מקוים ווערן, נאר נאנטקייט און דביקות צום אייבערשטן.
  2. 11:36 ווען מ'ווענדט זיך צום אייבערשטן אין תפילה, אפילו אויף קליינע זאכן, איז דאס אליין אן אויסדרוק פון אמונה אז נאר ער קען אלעס.
  3. 27:55 דער משגיח זאגט אז דער תענוג פון א תפילה מיט כוונה איז העכער פון יעדן תענוג וואס די וועלט קען געבן.
  4. 35:04 א גוטע תפילה פאדערט הכנה: גענוג צייט, פאמעליכע און אכטזאמע ווערטער, א שול וואו מ'נעמט דאווענען ערנסט, און טהרה.
  5. 58:54 מ'דארף זוכה זיין צו א גוטע תפילה דורך באזיגן דעם יצר הרע און היטן דאס מויל; א גוטע דאווענען אן מי איז נאר א מוסטער אומזיסט.
  6. 1:07:41 די וואך פון הוד, וואס פסח שני ברענגט אריין, פאדערט ביטול און אהבת ישראל, ווייל יעדער איד איז א אות אין דער תורה מיט א באהאלטענעם סוד.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 5:27 אויב חז"ל פאדערן איבערצוזאגן שמונה עשרה ווען מ'האט נישט מכוון געווען ביי דער ערשטער ברכה, פארוואס טוט מען עס נישט היינט?

    תירוץ: 5:56 דאס צווייטע מאל וועט מען מסתמא אויך נישט מכוון זיין; מיר זענען קליינע נשמות פון עקבתא דמשיחא, און דער אייבערשטער שאצט אונזער קליינע עבודה, אזוי ווי דער אריז"ל האט געזאגט צו רב חיים וויטאל.

  2. קשיא: 14:36 ווי אזוי האט דער טשערנאבילער מגיד, וואס איז שטענדיג געווען פארטיפט אין תורה און דביקות, אוועקגעגעבן זיינע מחשבות צו בעטן אז א דינסט זאל נישט אוועקגיין?

    תירוץ: 15:07 צו וועמען זאל ער זיך דען ווענדן? צו בעטן דעם אייבערשטן אויף קליינע זאכן איז שלימות האמונה אז ער טוט יעדע קליינע און גרויסע זאך.

  3. קשיא: 26:19 פארוואס הייסט אינדערפרי "צפרא" און אוונט "רמשא"?

    תירוץ: 26:23 ווייל אינדערפרי זאגן די פייגל שירה צום אייבערשטן און אוונט די קריכעכצער; דער עיקר פון יעדער צייט איז די שירה וואס מ'זינגט דעמאלט צום אייבערשטן.

  4. קשיא: 45:03 פארוואס לויבט מען איינעם וואס לערנט אדער גיט צדקה, און מ'לאכט אויס איינעם וואס דאוונט מיט כוונה?

    תירוץ: 43:48 די גמרא זאגט אז תפילה שטייט ברומו של עולם און מענטשן זענען דאך מזלזל דערין, און וואס גרעסער א מצוה, אלס גרעסער דער יצר הרע דערקעגן.

  5. קשיא: 51:52 פארוואס האט דער בעל שם טוב צוגעבינדן זיין תורה וועגן די ווערטער פון תפילה צום פסוק פון דער תיבה?

    תירוץ: 52:06 ווייל די וועלט איז א מבול וואו מענטשן דערטרינקען זיך, און די תיבה פון דאווענען איז די תיבת נח וואס ראטעוועט א מענטש.

  6. קשיא: 1:14:26 פארוואס האבן די תלמידים פון רבי עקיבא, וואס זענען נישט געווען קיין פשוט'ע מענטשן, נישט געגעבן כבוד איינער דעם אנדערן?

    תירוץ: 1:14:58 זיי האבן געלערנט אין זוגות, און אין יעדן זוג האט זיך דער שטארקערער געפילט העכער; זיי האבן נישט געזען אז יעדער איד טראגט א באהאלטענע מעלה וואס קיינער אנדערש האט נישט.

מעשיות

  1. 13:33 רב נחום פון טשערנאביל און די דינסט

    די תלמידים פונעם טשערנאבילער מגיד האבן אים אמאל געזען שטיין אין א ווינקל און רעדן צום אייבערשטן, און געהערט ווי ער בעט אז די דינסט וואס העלפט די רביצין, וואס האט געוואלט אוועקגיין, זאל זיך איבערטראכטן. זיי האבן אים געפרעגט ווי אזוי איינער וועמענס קאפ און הארץ זענען שטענדיג פול מיט תורה און דביקות האט צייט פאר אזא קלייניקייט. ער האט געענטפערט: צו וועמען זאל ער זיך דען ווענדן? צו בעטן דעם אייבערשטן אויף אזא קליינע זאך, האט ער געזאגט, איז שלימות האמונה.

    אין דער מעשה: רבי נחום טשערנאבילער

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

  2. 38:08 דער פריץ וואס פארט מיט א שליטן אויף צוקער

    קארלינער חסידים דערציילן אז א חסיד וואס האט געארבעט ביים פריץ איז געקומען צום רבי'ן גאנץ אויפגערעגט איבער זיין הארס מזל. אין א הייסן טאג אין אויגוסט, ווען צוקער איז געווען זייער טייער, האט דער פריץ געהייסן צעשפרייטן הונדערטער זעק צוקער אויף א פעלד, און ער איז געפארן דערויף מיט א שליטן מיט פיר ווייסע פערד. דער רבי האט געענטפערט אז דער תענוג קען זיך נישט צוגלייכן צו זיין תענוג שבת אינדערפרי ווען ער זאגט נשמת.

    אין דער מעשה: Reb Aharon of Karlin

    דערציילט אין נאך 13 שיעורים ←

  3. 41:12 רב משה לייב פון סאסוב ביי דעם פריץ'ס סעודה

    רב משה לייב פון סאסוב האט אוועקגעגעבן זיינע טעג און נעכט אויף פדיון שבויים. אמאל, אויף א תענית, איז ער געקומען צו א פריץ אויסצובעטן א פאר וואס איז געזעסן אין תפיסה, פונקט ווען דער פריץ האט געמאכט א גרויסע סעודה. ווען מ'האט פארביי געטראגן א זייער טייערע שפייז, האט איר ריח אים געברענגט צו א שטארקן בולמוס, נאר ער האט נישט געוואלט עסן די טריפה שפייז; ער האט זיך אריינגעטראכט אין זיינע מחשבות און דער הונגער איז געשטילט געווארן, אזוי אז ער האט די שפייז מער נישט געדארפט.

    אין דער מעשה: Reb Moshe Leib of Sassov

    דערציילט אין נאך 2 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 9:15 דער משגיח האלט אז דער וואונטש איז נאר די סיבה פארוואס מ'ווענדט זיך צום אייבערשטן; ווען מ'ווענדט זיך שוין, איז דער תכלית די נאנטקייט אליין, ממילא איז די תפילה מצליח אפילו אויב דער וואונטש ווערט נישט מקוים.
  2. 15:07 צו בעטן דעם אייבערשטן אויף א קלייניקייט, אז א דינסט זאל נישט אוועקגיין, איז נישט קיין ירידה אין עבודה נאר דער שפיץ פון אמונה, א הכרזה אז דער אייבערשטער פירט יעדן פרט.
  3. 24:38 נישט ווי די מלאכים און די באשעפענישן פון פרק שירה וואס זינגען אין באשטימטע צייטן, דארף א איד נישט קיין אפוינטמענט: ער מעג זינגען צום אייבערשטן ווען ער רופט צו אים, און דערפאר הייסן "צפרא" און "רמשא" נאך די פייגל און די קריכעכצער וואס זינגען דעמאלט.
  4. 52:06 דעם משגיח'ס רבי האט געטייטשט דעם בעל שם טוב'ס "תיבה" אלס די תיבת נח: די וועלט איז א מבול פון טומל, און די תיבה פון דאווענען איז דער מקלט וואו א מענטש ווערט געראטעוועט.
  5. 58:54 א פלוצלינגע גוטע דאווענען קען זיין דער שכר פאר א נסיון וואס מ'האט באשטאנען א טאג אדער א וואך פריער; ס'איז א מתנה, א טועם אומזיסט, אבער א בלייבנדע גוטע דאווענען מוז מען פארדינען.
  6. 1:14:54 דער משגיח טייטשט די גמרא פון צוועלף טויזנט זוגות תלמידים אלס חברותות וואו דער שטארקערער האט אראפגעקוקט אויפן שוואכערן; די רפואה איז צו וויסן אז יעדער איד טראגט א באהאלטענעם סוד וואס קיין אנדערער איד קען נישט אויפטון.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 35:04 דער משגיח זאגט מ'זאל זיך אפשיידן גענוג צייט פארן דאווענען און נישט דאווענען אין צוואנציג מינוט.
  2. 36:58 ער זאגט מ'זאל דאווענען פאמעלעך, און געבן אכטונג אויף יעדן ווארט ווי איינער וואס ציילט זילבערנע מטבעות.
  3. 55:15 ער עצה'ט מ'זאל אויסקלייבן א שול וואו מ'נעמט דאווענען ערנסט און מ'שמועסט נישט.
  4. 56:00 ער רעקאמענדירט זיך טובל צו זיין אין מקוה ווען נויטיג און מעגלעך, אלס א הילף צום דאווענען.
  5. 1:04:48 לויט דעם אריז"ל זאגט ער מ'זאל מקבל זיין די מצוה פון ואהבת לרעך כמוך פארן אנהייבן דאווענען.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אהרן הכהן, דוד המלך, דער בית אהרן, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חתם סופר, דער מעזריטשער מגיד, דער רמב"ן, משה רבינו, נח, רבי אלעזר אזכרי, רבי חיים ויטאל, רבי יהונתן אייבשיץ, רבי משה לייב סאסאווער, רבי נחום טשערנאבילער, רבי עקיבא, רבי שמעון בר יוחאי, רבינו יונה, שלמה המלך

ערכים אהבת ישראל, ביטול, דביקות, הוד, היכל, השתפכות הנפש, יצר הרע, כוונה, עבודה שבלב, עקבתא דמשיחא, פסוקי דזמרה, פסח שני, פרק שירה, רבונו של עולם, שמונה עשרה, תיבה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט