The Seeds of Redemption are Sown as כלל ישראל Enters גלות
קאטאלאג: PARSHA (English) ויגש נומ׳ 1 פאקעט גייד ז׳ 56 תשס"ב (2001–02) ענגליש 57 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ווייזט פון פרשת ויגש אז אין די פינצטערסטע מינוטן פון כלל ישראל ליגט שוין דער זריעה פון דער גאולה: "אני יוסף" איז געקומען אין דעם ביטערסטן מאמענט, און די זיבעציגסטע נשמה וואס איז אראפ קיין מצרים, שרח מיט אליהו הנביא אין איר אדער יוכבד די מאמע פונעם גואל, ווייזט אז ס'איז נישטא קיין גלות אן גאולה.
דער משגיח עפנט מיט דעם ווארט פונעם איזשביצער אז "ויגש" איז ראשי תיבות "וויי, אידן שרייט געוואלד", און ער ערקלערט אז די פרשה איז א הקדמה צום גלות. די שבטים האבן פארלוירן יוסף הצדיק, דער שורש פון משיח בן יוסף, און יעצט האט זיך יהודה, דער זאמען פון משיח בן דוד, אנגעבאטן פאר א קנעכט; אין יענעם פינצטערן מאמענט איז געקומען "אני יוסף". ער ווענדט עס אן אויפן מצב פון כלל ישראל היינט צווישן ישמעאל, און פון פרקי דרבי אליעזר ערקלערט ער דעם נאמען ישמעאל אלס א הבטחה אז השם וועט הערן דאס געשריי פונעם לעצטן גלות. ויגש פאלט אין דער פינצטערסטער צייט פון יאר, פאר עשרה בטבת און דער תקופה. דערנאך פרעגט ער ווער ס'איז משלים די שבעים נפש, ברענגט דעם יפה תואר וועגן שרח, און ענטפערט לויט דעם מאור עינים אז שרח, וואס האט געזאגט יעקב "עוד יוסף חי", האט געטראגן אליהו הנביא אין זיך. דער גלות איז געווארצלט אין דער גאולה. צום סוף ערקלערט ער די תקופה, דעם לוח און ניטל.
ענינים: גלות אלס הכנה צו גאולה · יוסף און זיינע ברידער · משיח בן יוסף און משיח בן דוד
סדר השיעור
-
0:00 "וויי אידן שרייט געוואלד"; ווער הייסט הצדיק שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם פרי צדיק אין נאמען פונעם איזשביצער אז די אותיות פון ויגש זענען "וויי אידן שרייט געוואלד", און זאגט אז די פרשה האט א הקדמה און א לאנגע מעשה. ביים ערקלערן אז נאר יוסף הייסט הצדיק, גייט ער אוועק צו די ווייניגע גדולים וואס ווערן אנגערופן הקדוש, און צום רוח הקודש פון גאנץ כלל ישראל וואס דער כוזרי שרייבט, וואס דערפאר איז א מנהג מחייב.
-
6:22 יוסף און יהודה פארלוירן, און דערנאך "אני יוסף" שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די שבטים האבן געשפירט דעם פארלוסט פונעם פארבארגענעם צדיק יוסף, פון וועמען ס'קומט משיח בן יוסף, און יעצט האט יהודה, דער אפענער מנהיג וואס טראגט משיח בן דוד, זיך אנגעבאטן פאר א קנעכט אנשטאט בנימין. אין דעם פינצטערסטן מאמענט איז געקומען "אני יוסף", א סימן אז השם וועט זיך אנטפלעקן ווען ס'זעט אויס אז אלע האפענונג איז פארלוירן.
-
10:49 דער פינצטערער מאמענט פון כלל ישראל היינט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ווענדט עס אן אויף דער היינטיגער צייט: אידן ארומגערינגלט מיט פיינטליכע אראבישע לענדער, דעם רמב"ם'ס ווערטער וועגן ישמעאל, דעם חפץ חיים'ס תשובה צו א איד וואס איז געפארן קיין ארץ ישראל, און ר' סאוויצקי'ס באריכט אז על פי דרך הטבע קען יעצט נאר משיח העלפן.
-
15:46 דער גלות הייבט זיך אן; דער טייטש פונעם נאמען ישמעאל שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז נאך דער הקדמה הייבט זיך אן די ירידה קיין מצרים, ממילא איז ויגש די פרשה פונעם גלות. ער ברענגט פרקי דרבי אליעזר אז ישמעאל הייסט אזוי צוליב "ישמע אל ויענם", פרעגט ווי דאס גייט מיט דעם טעם וואס דער פסוק אליין גיט, און ענטפערט אז דער פסוק אליין איז א הבטחה אז השם וועט הערן כלל ישראל ווען ישמעאל וועט זיי דריקן.
-
20:29 ויגש אין דער פינצטערסטער צייט פון יאר שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז ויגש ליינט מען אין טבת, דעם שבת פאר עשרה בטבת, וואס דער אבודרהם זאגט אז מ'וואלט עס געפאסט אפילו אום שבת ווייל דער אנהייב פונעם חורבן איז דער ערגסטער, און אפט נאענט צו דער תקופה, די לענגסטע נאכט. דאס יאר פאלט די תקופה צוזאמען מיט עשרה בטבת, און ער זאגט אז מ'קען ערווארטן גרויסע ישועות.
-
25:07 ווער איז משלים די שבעים נפש? שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט די קשיא אז מ'ציילט נאר ניין און זעכציג פון די וואס זענען אראפ קיין מצרים: די גמרא ענטפערט יוכבד, וואס איז געבוירן געווארן ביים טויער פון מצרים, און דער מדרש ענטפערט דער אייבערשטער אדער שרח בת אשר. ער ברענגט דעם יפה תואר, וואס זאגט אז שרח, וואס האט לאנג געלעבט און געראטעוועט אבל בית מעכה, איז געווען אזוי חשוב אז זי ציילט זיך פאר צוויי, און פרעגט פארוואס דען ציילט מען נישט יוסף, וואס האט געראטעוועט די וועלט, פאר צוויי.
-
29:22 אליהו הנביא און א בשורה טובה; שרח זאגט פאר יעקב שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם מאור עינים אז אליהו הנביא גייט אריין אויף א צייט אין א מענטש וואס זאגט א בשורה טובה, דערפאר לויפט יעדער צו זיין דער ערשטער, און ס'איז א פאסיגע צייט פאר תשובה. דערנאך דערציילט ער דעם מדרש אז די שבטים האבן מורא געהאט צו זאגן יעקב אז יוסף לעבט, און די קליינע שרח האט עס אים פארגעזונגען ביז ער האט געגלייבט, און ער האט זי געבענטשט אז זי זאל לאנג לעבן און ארייןגיין לעבעדיג אין גן עדן.
-
34:05 שרח ציילט פאר צוויי: דער גלות איז געווארצלט אין גאולה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז ווייל יעקב איז געווען גאנץ כלל ישראל, איז שרח'ס בשורה געווען ווי אליהו'ס בשורה אז משיח קומט, ממילא איז אליהו געבליבן אין איר איר גאנץ לעבן; זי איז שרח און אליהו, און דערפאר ציילט זי פאר צוויי. סיי אויב דער זיבעציגסטער איז אליהו, סיי יוכבד די מאמע פונעם גואל, סיי השם, קומט קיינמאל נישט קיין גלות אן גאולה, ווי דער את"ב"ש פון פסח מיט תשעה באב ווייזט.
-
41:10 אדם הראשון און די לענגסטע נאכט
ביים ערקלערן דעם פינף און צוואנציגסטן דעצעמבער, ברענגט דער משגיח די גמרא אז אדם הראשון, ווען ער האט געזען נאך דעם חטא ווי די טעג ווערן קירצער, האט געפאסט ביז תקופת טבת, און האט געמאכט א יום טוב ווען די טעג האבן אנגעהויבן לענגער ווערן. ער ערקלערט אז אלע תקופות זענען א סכנה, ווי די הלכות פון וואסער אין שולחן ערוך ווייזן, און די לענגסטע נאכט מער פון אלע.
-
45:22 דער לוח: די תקופה פון שמואל און די צוועלף טעג
דער משגיח ערקלערט דאס זון-יאר און דאס לבנה-יאר, און דעם צוגעלייגטן אדר וואס האלט פסח אין פרילינג, און די מחלוקת צווישן שמואל און רב אדא וועגן דער תקופה, וואו די הלכה גייט ווי שמואל כאטש זיין חשבון רוקט זיך אפ. די גוים האבן איבערגענומען דעם חשבון און שפעטער אויסגעלאזט טעג כדי עס צו פאררעכטן, דערפאר פאלט זייער פינף און צוואנציגסטער דעצעמבער נאענט צו דער תקופה.
-
51:55 צוויי ניטלס; יוסף'ס נסיון; דער פינצטערסטער שבת שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט פארוואס ס'זענען דא צוויי ניטלס, און די מנהגים נישט צו לערנען יענע נאכט, און זאגט אז יעדער זאל טון ווי דער מנהג פון זיינע עלטערן. ער פארבינדט יוסף'ס נסיון מיט יענעם טאג, דער "יום אידם" וואס רש"י ברענגט, ווען ער האט נישט געקענט נוצן די עצה פון לערנען. צום סוף זאגט ער אז דער שבת, די פונקטליכע תקופה און דער פינצטערסטער טאג, איז א פרייליכער שבת ווען משיח קען קומען.
דער שיעור, אויסגעשריבן
"וויי אידן שרייט געוואלד"; ווער הייסט הצדיק
דער משגיח עפנט מיט דעם פרי צדיק, וואס ברענגט פונעם איזשביצער אז די אותיות פון ויגש זענען ראשי תיבות "וויי אידן שרייט געוואלד". ער זאגט זיין אייגענעם פשט: די פרשה האט צוויי טיילן, א הקדמה און דערנאך א לאנגע מעשה. א
די הקדמה הייבט זיך אן מיט דעם וואס די שבטים האבן פארלוירן יוסף, דער איינציגער פון זיי וואס הייסט הצדיק. דא גייט ער אוועק אויף א זייט: נאר ווייניג גדולים הייסן הקדוש, און דאס איז מיט רוח הקודש. ווי דער כוזרי ערקלערט, איז דער רוח הקודש אוועק פון יחידים, אבער ער רוט נאך אויף גאנץ כלל ישראל, און דערפאר איז א מנהג מחייב. ב
יוסף און יהודה פארלוירן, און דערנאך "אני יוסף"
יוסף, ערקלערט דער משגיח, האט זיך פארבארגן, ווי די גמרא זאגט אז די ל"ו צדיקים פון יעדן דור זענען באהאלטן, און ערשט ווען ער איז אוועק האבן די שבטים געשפירט אז ס'פעלט א קדושה. יוסף איז גאולה; פון אים קומט משיח בן יוסף. יעצט האט יהודה, דער אפענער מנהיג וואס טראגט דעם זאמען פון משיח בן דוד, זיך אנגעבאטן פאר א קנעכט אנשטאט בנימין. ביידע זענען געווען פארלוירן, אלע האפענונג איז אויסגעגאנגען, און פונקט דעמאלט איז געקומען "אני יוסף". ג,ה
דער פינצטערער מאמענט פון כלל ישראל היינט
דער משגיח רופט דעם היינטיגן מצב פון כלל ישראל אזא פינצטערן מאמענט: ארומגערינגלט מיט שונאים, און קיינער וועט נישט העלפן, פונקט ווי קיינער האט נישט געהאלפן מיט זעכציג יאר צוריק. ער ברענגט דעם רמב"ם וואס קלאגט אז מיט ישמעאל איז דאס שווערסטע זיך אפצוגעבן, און דעם חפץ חיים'ס תשובה צו א איד וואס איז געפארן קיין ארץ ישראל, אז וואס ישמעאל זאל נאר ווערן בלייבט ער א "פרא אדם". ר' סאוויצקי, פונקט צוריק פון ארץ ישראל, האט אים געזאגט אז על פי טבע קען יעצט נאר משיח העלפן. ו
דער גלות הייבט זיך אן; דער נאמען ישמעאל
נאך דער הקדמה, זאגט דער משגיח, קומט די מעשה פונעם גלות, ווען יעקב'ס משפחה גייט אראפ קיין מצרים; ויגש איז די פרשה פונעם גלות, דערפאר "אידן שרייט געוואלד".
ער ברענגט פרקי דרבי אליעזר אז ישמעאל הייסט אזוי צוליב "ישמע אל ויענם" אין תהלים, און פרעגט: דער פסוק אין בראשית גיט דאך דעם טעם "כי שמע ה' אל עניך". ער ענטפערט אז דער פסוק רעדט פונעם דריק וואס ישמעאל וועט ברענגען אויף כלל ישראל: ווען זיי וועלן שרייען דערפון, זאגט השם צו אז ער וועט הערן. אזוי ווייזט גלות מצרים, דער שורש פון אלע גלותן, אויפן לעצטן גלות. ז,ח,ט
ויגש אין דער פינצטערסטער צייט פון יאר
ויגש, מערקט דער משגיח אן, ליינט מען אין טבת, די פינצטערסטע צייט פון יאר, דעם שבת פאר עשרה בטבת. ער ברענגט דעם אבודרהם אז ווען מ'האט מקדש געווען על פי עדים, וואלט מען עשרה בטבת געפאסט אפילו אום שבת, נישט ווי תשעה באב, ווייל דער אנהייב פונעם חורבן אנטהאלט אלעס. דאס יאר פאלט די תקופה, די לענגסטע נאכט, צוזאמען מיט עשרה בטבת, און ער זאגט אז מ'קען ערווארטן גרויסע ישועות, ווייל די ישועה קומט אין דעם פינצטערסטן מאמענט. י
ווער איז משלים די שבעים נפש?
דער משגיח ברענגט די קשיא פון דער גמרא אז מ'ציילט נאר ניין און זעכציג פון די וואס זענען אראפ קיין מצרים, און דעם תירוץ אז יוכבד איז געבוירן געווארן ביים טויער פון מצרים. אין מדרש איז דער אייבערשטער אליין משלים דעם חשבון, אדער שרח בת אשר. כ,ל,מ
דער יפה תואר פרעגט ווי אזוי קען שרח זיין די זיבעציגסטע ווען זי איז שוין געציילט, און ענטפערט אז זי איז געווען אזוי חשוב, זי האט זייער לאנג געלעבט און געראטעוועט אבל בית מעכה, אז זי ציילט פאר צוויי. דער משגיח האלט אז דאס איז שווער: יוסף, וואס האט געראטעוועט די גאנצע וועלט פון הונגער, ציילט מען דאך נישט פאר צוויי. נ
אליהו הנביא און א בשורה טובה; שרח זאגט פאר יעקב
שרח ציילט פאר צוויי: דער גלות איז געווארצלט אין גאולה
דער משגיח ערקלערט אז אליהו, וועמען השם האט באשטימט צו מבשר זיין משיח, דער מבשר פון וועמען ישעיה רעדט, האט לאנג געלעבט און איז ארויף לעבעדיג. יעקב איז געווען גאנץ כלל ישראל, ממילא איז שרח'ס בשורה געווען א כללות'דיגע בשורה ווי אליהו'ס, און אליהו איז געבליבן אין איר איר גאנץ לעבן. זי איז שרח און אליהו, דערפאר ציילט זי פאר צוויי. צ
פון דא לערנט ער ארויס אז ס'איז נישטא קיין גלות אן גאולה: ווען די שבעים נפש זענען אראפ, איז אליהו שוין געווען מיט זיי. לויט דעם תירוץ פון דער גמרא איז יוכבד געווען די מאמע פון משה דעם גואל; לויט דעם מדרש איז השם אליין דער גואל. ער לייגט צו דעם מדרש פון את"ב"ש, אז תשעה באב פאלט אויפן טאג פון ערשטן טאג פסח, ווייל פסח באשטימט תשעה באב, און זאגט אז דער שבת דארף זיין פרייליך. כ,ל,ר
אדם הראשון און די לענגסטע נאכט
יעצט ערקלערט דער משגיח דעם פינף און צוואנציגסטן דעצעמבער. די גמרא זאגט אז אדם הראשון האט נאך דעם חטא געזען ווי די טעג ווערן קירצער, האט מורא געהאט פון אן אייביגער נאכט און געפאסט ביז תקופת טבת; ווען די טעג זענען לענגער געווארן האט ער געמאכט א יום טוב. יעדע תקופה איז א סכנה, ווי די הלכות פון וואסער אין שולחן ערוך ווייזן, און די לענגסטע נאכט מער פון אלע, ווען די כחות הטומאה הערשן. ש,ת
דער לוח און די צוועלף טעג
דאס לבנה-יאר, ערקלערט ער, איז בערך עלף טעג קירצער ווי דאס זון-יאר, און די תורה וויל אז פסח זאל זיין אין פרילינג, דערפאר לייגט מען צו אן אדר. שמואל און רב אדא זענען חולק וועגן דער תקופה; די הלכה איז ווי שמואל, כאטש זיין חשבון פארלירט בערך א טאג אין הונדערט יאר. אב
די גוים האבן איבערגענומען דעם חשבון און באשטימט דעם פינף און צוואנציגסטן דעצעמבער און דעם ערשטן יאנואר; ווען זיי האבן געזען דעם חילוק, האט א פויפסט אפגערוקט זייער לוח צוועלף טעג, לויט דעם גענויערן חשבון פון רב אדא. דער משגיח זאגט אז דאס איז נאך א טעם פארוואס משיח דארף שוין קומען.
צוויי ניטלס; יוסף'ס נסיון; דער פינצטערסטער שבת
רוסלאנד האט געהאלטן דעם אלטן חשבון, ערקלערט דער משגיח, דערפאר האלטן טייל ניטל דעם פינף און צוואנציגסטן דעצעמבער און טייל די נאכט פון זעקסטן יאנואר. אין אסאך קהילות האט מען נישט געלערנט ניטל, און אין ליטע יא; ער זאגט אז וואס מ'זאל נאר טון איז מען גערעכט, און דאס בעסטע איז צו טון ווי די עלטערן.
מראי מקומות
תורה
- ד Bereishis 44:33 8:18 טעקסט מפתח
- ה Bereishis 45:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:44
- ו Bereishis 16:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 10:50
- ט Bereishis 16:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 17:17
- פ Bereishis 45:26 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:48
- ק Devarim 10:22 37:50 טעקסט מפתח
- אב לכאורה Devarim 16:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 45:56
- אה Bereishis 39:11 56:30 טעקסט מפתח
נביאים
כתובים
תלמוד בבלי
מדרש
ראשונים
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 1:09 ויגש איז די הקדמה צום גלות: דער ערשטער טייל ווייזט ווי דער פינצטערסטער מאמענט ווערט "אני יוסף", און דערנאך הייבט זיך אן די ירידה קיין מצרים.
- 7:33 ווען יוסף איז פארלוירן געווען און יהודה האט געדארפט ווערן א קנעכט, האט אויסגעזען אז די שבטים פארלירן סיי משיח בן יוסף סיי משיח בן דוד, און פונקט דעמאלט איז די ישועה באוויזן געווארן.
- 17:17 לויט פרקי דרבי אליעזר מיינט דער נאמען ישמעאל "ישמע אל": ווען כלל ישראל שרייט אונטער דעם דריק פון ישמעאל, האבן זיי א הבטחה אז זיי וועלן געענטפערט ווערן.
- 37:24 די זיבעציגסטע נשמה וואס איז משלים דעם חשבון פון די וואס זענען אראפ קיין מצרים, שרח מיט אליהו אדער יוכבד די מאמע פון משה, ווייזט אז יעדער גלות קומט צוזאמען מיט גאולה.
- 38:42 לויט דעם את"ב"ש פאלט דער ערשטער טאג פסח אויפן זעלבן טאג אין דער וואך ווי תשעה באב, ווייל דער גלות איז געווארצלט אין דער גאולה.
- 42:55 תקופת טבת, די לענגסטע נאכט, איז די צייט ווען די כחות הטומאה זענען דאס שטארקסטע, און דער משגיח ערקלערט ווי אזוי דער לוח שטעלט ניטל אויף דעם.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 18:31 ווי אזוי קען פרקי דרבי אליעזר זאגן אז ישמעאל הייסט צוליב "ישמע אל ויענם", ווען דער פסוק גיט אן אנדער טעם?
תירוץ: 18:45 דער פסוק "כי שמע ה' אל עניך" מיינט דעם דריק וואס ישמעאל, א פרא אדם, וועט ברענגען אויף כלל ישראל, און ער זאגט צו אז השם וועט זיי דעמאלט הערן.
-
קשיא: 25:23 מ'ציילט נאר ניין און זעכציג פון די וואס זענען אראפ קיין מצרים; ווער איז דער זיבעציגסטער?
תירוץ: 25:40 די גמרא ענטפערט יוכבד, וואס איז געבוירן געווארן ביים טויער פון מצרים; דער מדרש ענטפערט דער אייבערשטער אליין, אדער שרח בת אשר.
-
קשיא: 27:11 דער יפה תואר פרעגט: ווי אזוי קען שרח זיין די זיבעציגסטע ווען זי ווערט שוין געציילט צווישן די ניין און זעכציג?
תירוץ: 27:35 ער ענטפערט אז זי איז געווען אזוי חשוב, זי האט לאנג געלעבט און געראטעוועט אבל בית מעכה, אז זי ציילט פאר צוויי.
-
קשיא: 28:47 אויב חשיבות מאכט אז מ'ציילט פאר צוויי, פארוואס ציילט מען נישט יוסף, וואס האט געראטעוועט כלל ישראל און די וועלט, פאר צוויי?
תירוץ: 36:50 שרח איז צוויי ווייל אליהו איז געבליבן אין איר אויף שטענדיג נאכדעם וואס זי האט געגעבן די כללות'דיגע בשורה צו יעקב; זי איז שרח און אליהו.
-
קשיא: 39:31 פארוואס פאלט תשעה באב אויפן זעלבן טאג אין דער וואך ווי דער ערשטער טאג פסח?
תירוץ: 39:39 ווייל דער גלות איז געווארצלט אין דער גאולה: פסח באשטימט ווען תשעה באב וועט זיין.
-
קשיא: 34:05 פארוואס האט שרח אזוי לאנג געלעבט און איז ארויף לעבעדיג אין גן עדן?
תירוץ: 34:49 אליהו, וועמענס תפקיד איז די גרויסע בשורה פון משיח, האט לאנג געלעבט און איז ארויף לעבעדיג; שרח, וואס האט אליהו געטראגן אויף שטענדיג, האט געהאט זיין גורל.
מעשיות
-
13:55 דער חפץ חיים און דער איד וואס איז געפארן קיין ארץ ישראל
דער משגיח זאגט אז ער האט עס אפשר שוין דערציילט. א איד איז געקומען זיך געזעגענען מיט דעם חפץ חיים איידער ער פארט קיין ארץ ישראל, און האט זיך געזארגט וועגן די אראבער וואס מאכן דארט פאגראמען. דער חפץ חיים האט מסכים געווען אז ס'איז א גרויסע פראבלעם, און געזאגט אז זיי קענען נישט אנדערש: די תורה רופט ישמעאל "פרא אדם", און וואס ער זאל נאר ווערן, א דאקטאר, א לאיער, א באנקיר אדער א פראפעסאר, בלייבט ער א פרא אדם.
אין דער מעשה: דער חפץ חיים
-
31:56 שרח זאגט פאר יעקב אז יוסף לעבט
לויט דעם מדרש דערציילט דער משגיח אז די שבטים האבן מורא געהאט צו זאגן דעם אלטן יעקב אז יוסף לעבט, טאמער וועט אים דער שרעק שאטן. שרח, אשר'ס קליינע טאכטער וואס יעקב האט ליב געהאט און וואס איז געווען באקאנט אלס קלוג, האט זיך אנגעבאטן עס צו טון. זי איז געקומען שפילנדיג אויף א כלי און זינגענדיג "עוד יוסף חי" ביז יעקב איז אויפגעלעבט געווארן, און דערנאך זענען די שבטים אריין און אים דערציילט, און ער האט געגלייבט. יעקב האט זי געבענטשט אז זי זאל לאנג לעבן און ארויפגיין לעבעדיג אין גן עדן.
אין דער מעשה: שרח בת אשר, יעקב אבינו
-
15:17 ר' סאוויצקי'ס באריכט פון ארץ ישראל
דער משגיח דערציילט אז ר' סאוויצקי איז פונקט צוריקגעקומען פון ארץ ישראל, וואו ער איז געווען אויף חנוכה. ווען דער משגיח האט אים געפרעגט וואס הערט זיך דארט, האט ער געענטפערט אז דער מצב איז העכער פון טבע: על פי דרך הטבע איז נישטא קיין אנדער וועג ארויס, און משיח מוז יעצט קומען.
אין דער מעשה: ר' סאוויצקי
געדאנקען
- 7:30 דער משגיח לערנט אז פאר "אני יוסף" האט מען פארלוירן ביידע משיחים: יוסף, דער שורש פון משיח בן יוסף, איז נישט געווען, און יהודה, דער זאמען פון משיח בן דוד, האט געדארפט ווערן א קנעכט, און די התגלות האט אומגעקערט ביידע אויף איינמאל.
- 19:31 גלות מצרים, דער שורש פון אלע גלותן, הייבט זיך אן מיט "וויי אידן שרייט געוואלד", און דער לעצטער גלות אונטער ישמעאל ענדיגט זיך אויפן זעלבן אופן; דער נאמען ישמעאל אליין איז א הבטחה אז דאס געשריי וועט געהערט ווערן.
- 35:51 שרח ציילט פאר צוויי ווייל איר בשורה צו יעקב, וואס איז געווען גאנץ כלל ישראל, איז געווען א כללות'דיגע בשורה ווי אליהו'ס בשורה פון משיח, ממילא איז אליהו געבליבן אין איר אויף שטענדיג און נישט נאר אויף א רגע.
- 37:24 סיי וועלכן תירוץ מ'נעמט פאר די זיבעציגסטע נשמה, אליהו, יוכבד די מאמע פונעם גואל, אדער השם, איז דער וואס איז משלים דעם חשבון פון די וואס גייען אריין אין גלות א טרעגער פון גאולה.
- 22:25 עשרה בטבת איז אין איין זין ערגער ווי תשעה באב, ווייל דער אנהייב פונעם חורבן אנטהאלט אלעס וואס קומט נאכדעם, און ויגש ליינט מען דעם שבת פאר דעם.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 15:04 דער משגיח זאגט אז אין דעם היינטיגן פינצטערן מאמענט זאל מען זיך גרייטן און ערווארטן אז משיח וועט קומען.
- 31:04 לויט דעם מאור עינים זאגט דער משגיח אז ווען מ'האט די זכיה צו זאגן אדער צו באקומען א בשורה טובה, איז עס א פאסיגע צייט פאר תשובה.
- 40:32 דער משגיח זאגט אז דער שבת, דער פינצטערסטער פון יאר, זאל זיין א פרייליכער שבת, ווייל אין דעם פינצטערסטן מאמענט קומט די ישועה.
- 54:38 וועגן לערנען ניטל זאגט דער משגיח אז וואס מ'זאל נאר טון איז מען גערעכט, און דאס בעסטע איז צו טון ווי דער מנהג פון די עלטערן.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אדם הראשון, אליהו הנביא, בנימין, דער איזשביצער, דער אלשיך הקדוש, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער הייליגער של"ה, דער חפץ חיים, דער רמב"ם, הגר, יהודה, יואב, יוכבד, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, ישמעאל, משה רבינו, ר' סאוויצקי, רב אדא בר אהבה, רבי אליעזר בן הורקנוס, רש"י, שבע בן בכרי, שרח בת אשר
ערכים את"ב"ש, בשורה טובה, גאולה, גלות, מנהג ישראל תורה, משיח בן דוד, משיח בן יוסף, ניטל, עשרה בטבת, פרא אדם, רוח הקודש, שבטים, שבעים נפש, תקופת טבת