שלשה לבושים לנפש אלקות - מחשבה' דיבור' ד ומעשה. חב"ד- השגת התורה' אהבה' יראה.

קאטאלאג: TANYA ENGLISH נומ׳ ⁨10⁩ פאקעט גייד ז׳ 73 ענגליש 50 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 50 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט דעם תניא אז די נפש האלקית איז מלובש אין מחשבה, דיבור און מעשה פון די תרי"ג מצוות, אז איר חב"ד איז מלובש אין לימוד התורה, און אז אהבה און יראה זענען דער שורש פון די מצוות עשה און לא תעשה.

דער משגיח לערנט תניא פרק ד: חוץ די צען כחות האט די נפש האלקית דריי לבושים, מחשבה, דיבור און מעשה. לויט דעם אריז"ל דארף יעדער איד מקיים זיין אלע תרי"ג מצוות אין די דריי אופנים; זיי וועבן זיין מלבוש אין גן עדן און זענען כנגד זיינע אברים, און א מצוה וואס ער האט קיינמאל נישט געטון איז א פעלנדיגער אבר, בשעת גיהנם וואשט נאר אפ די עבירות. וואס מ'קען נישט טון במעשה, דארף מען כאטש לערנען און רעדן דערפון. דער שכל ווערט מלובש אין השגת הפרדס פון דער תורה, יעדער לויט דעם שורש פון זיין נשמה, וואס ער ברענגט צו מיטן ווילנער גאון און מיטן בית יוסף ביים אריז"ל'ס שיעורים. אהבה איז דער שורש פון די מצוות עשה און יראה פון די לא תעשה, ווי דער רמב"ן ערקלערט. די רמ"ח מצוות זענען די "אברים דמלכא"; א מענטשליכער אבר איז נאר באמת אן אויג אדער א הארץ ווען ער דינט דעם אויבערשטן, ווי דער מדרש פונעם אייזל אן א הארץ ווייזט. צום סוף מאכט ער א חילוק צווישן יראת העונש און די העכערע יראה פון בושה פאר דער גדלות פונעם בורא.

ענינים: די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · טעמי המצוות און דער כח פון א מצוה · מחשבה און דער כח הדיבור

סדר השיעור

  1. 0:00 די דריי לבושים פון דער נפש האלקית שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח הייבט אן תניא פרק ד: חוץ די צען כחות וואס מ'האט געלערנט פריער, האט די נפש האלקית דריי לבושים, מחשבה דיבור און מעשה. ער ברענגט דעם אריז"ל אז יעדער איד דארף מקיים זיין אלע תרי"ג מצוות אין אלע דריי, און ערקלערט אז זיי מאכן דאס מלבוש פון דער נשמה אין גן עדן, דער "חלוקא דרבנן" וואס מ'דערמאנט פארן אנטון דעם טלית.

  2. 3:32 דער טאטע אן שיך און דער פעלנדיגער אבר מעשה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט פון א גרויסן גאון וואס האט זיך באוויזן צו זיין זון אין חלום אין א וואונדערליך מלבוש אבער בארוועס, ווייל ער האט קיינמאל נישט געזאמלט צדקה פאר ארעמע לייט. ער ערקלערט אז די תרי"ג מצוות זענען כנגד די אברים פונעם מענטש: גיהנם וואשט נאר אפ דעם פלעק פון אן עבירה, אבער א מצוה וואס מ'האט קיינמאל נישט געטון לאזט איבער א פעלנדיגן אבר, און מ'דארף צוריקקומען אויף דער וועלט.

  3. 7:17 מצוות וואס מ'קען נישט מקיים זיין שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט וואס טוט א מענטש מיט מצוות וואס ער קען נישט מקיים זיין, ווי ווען זיין בכור איז א טאכטער אדער ווען ס'איז נישטא קיין בית המקדש, און ענטפערט אז ער דארף כאטש טראכטן און רעדן דערפון דורכן לערנען; נאר ווער ס'ווערט אין הימל גערעכנט ווי אן אנוס ווערט פטור. דערנאך לערנט ער די ווערטער פונעם תניא וועגן מקיים זיין די מצוות במעשה און עוסק זיין בדיבור אין זייער פירוש און הלכות.

  4. 10:30 דער פרדס פון דער תורה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער שכל ווערט מלובש אין השגת דעם "פרדס" פון דער תורה, אירע פיר שיכטן פשט, רמז, דרש און סוד, און ער משל'ט עס צו א גרעבער וואס גראבט אונטער א שיין פעלד. ער טענה'ט קעגן די וואס ציען זיך אפ פון סוד פון מורא פאר מער אחריות, און ברענגט אז ווער ס'נעמט די ערשטע דריי און לאזט אויס דעם סוד הייסט א "פרד".

  5. 15:16 יעדער לויט דעם שורש פון זיין נשמה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז יעדער מענטש איז משיג תורה לויט זיין כח און לויט דעם שורש פון זיין נשמה, וואס קען ארויפגיין פון נפש צו רוח און נשמה, אבער טייל זענען איינגעווארצלט נידעריגער, ווי אן איבערגעקערטער בוים וועמענס ווארצלען זענען אין הימל. ער ברענגט ביישפילן פונעם ווילנער גאון, וואס ר' חיים וואלאזשינער האט נישט געקענט דערגרייכן, און פונעם בית יוסף וואס איז איינגעשלאפן ביי די שיעורים פונעם אריז"ל אין סוד, און לייגט צו אז דער שכל פונעם מענטש באגרענעצט אויך וויפיל ער קען דערגרייכן.

  6. 23:49 אהבה און יראה אלס שורש פון די מצוות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט אז דער חב"ד פון דער נפש איז מלובש אין לימוד התורה און אירע מדות, אהבה און יראה, אין די מצוות: אהבה איז דער שורש פון די מצוות עשה און יראה פון די לא תעשה. ער ברענגט דעם רמב"ן אויף זכור און שמור און דעם כלל אין גמרא אז עשה דוחה לא תעשה, און ערקלערט אז א מצוה אן אהבה, ווי תפילין וואס מ'לייגט אן פון געוואוינהייט, פארוועלקט ווי אן אפגעשניטענע בלום, הגם יעדער איד האט אן אהבה מסותרת.

  7. 31:59 די אברים דמלכא און דער אייזל אן א הארץ שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט אז די רמ"ח מצוות עשה זענען די "רמ"ח אברים דמלכא" און ערקלערט אז דער אויבערשטער, וואס האט נישט קיין גוף, שטראלט ארויס רמ"ח כחות וואס קומען אראפ אלס די אברים פונעם מענטש. דערנאך דערציילט ער דעם מדרש פונעם לייב וואס האט צעריסן דעם אייזל וואס האט פארלאנגט מכס, און דעם פוקס וואס האט אויפגעגעסן זיין הארץ און געטענה'ט אז ער האט קיינמאל נישט געהאט קיין הארץ, וואס ענדיגט זיך מיט "כבד לב פרעה".

  8. 36:52 אן אויג וואס זעט, א הארץ וואס האט מורא שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט "בצלם אלקים": יעדער אבר פונעם מענטש איז א מקבל פון א כח פון אויבן, אזוי הייסט דאס אויג "עין" ווייל די ראיה פונעם אויבערשטן ווערט אין אים נמשך, און אן אויג וואס מ'היט ווערט א מרכבה פאר יענע קדושה; די הארץ איז כנגד דעם לב העליון פון ל"ב נתיבות. א אבר וואס דינט נישט דעם אויבערשטן, א הארץ אן יראת שמים אדער א קני וואס בוקט זיך נישט, איז נישט באמת יענער אבר, און דאס איז דער פשט אינעם מדרש וועגן פרעה'ס הארץ.

  9. 42:36 יראת העונש און יראת בושת שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח מאכט א חילוק צווישן דער נידעריגער יראת העונש, וואס איז מורא פאר זיך אליין, און דער אמת'ער יראה פון בושה פאר דער גדלות פונעם אויבערשטן, מיטן משל אז קיינער וועט נישט טון קיין מיאוס'ע זאך פאר א פרעזידענט. ער ברענגט די גמרא אז "יראתו על פניכם" מיינט בושה, דערמאנט דעם מראה פון יחזקאל פונעם "אדם" למעלה און זיין קעגנשטעל אין דער סטרא אחרא, און הערט אויף ביים אנהייב פונעם קומענדיגן ענין.

דער שיעור, אויסגעשריבן

די דריי לבושים פון דער נפש האלקית

0:01

נאכן לערנען די צען כחות פון דער נשמה, עפנט דער משגיח תניא פרק ד: די נפש האלקית האט אויך דריי לבושים, מחשבה, דיבור און מעשה. לויטן אריז"ל דארף יעדער איד מקיים זיין אלע תרי"ג מצוות אין די דריי אופנים. זיי וועבן דאס מלבוש פון דער נשמה אין גן עדן, דער "חלוקא דרבנן" וואס מ'דערמאנט אין דער תפילה פארן טלית, געמאכט פון תרי"ג פעדעם, יעדער געשפונען פון דריי פעדעמלעך. א,ב

דער טאטע אן שיך און דער פעלנדיגער אבר

3:38

דער משגיח דערציילט ווי א גרויסער גאון, ר' יצחק חיות ווי עס הערט זיך, האט זיך באוויזן צו זיין זון אין חלום, ווי דער זון שרייבט אין זיין הקדמה: אין א וואונדערליך מלבוש מיט א קרוין, אבער אן שיך, ווייל ער איז קיינמאל נישט ארומגעגאנגען זאמלען צדקה פאר ארעמע לייט. ער האט געבעטן דעם זון ער זאל עס טון פאר אים.

5:12

ווייל די מצוות זענען כנגד די אברים, ערקלערט ער, איז א מצוה וואס מ'האט קיינמאל נישט געטון א פעלנדיגער אבר. גיהנם איז נאר א וועשעריי וואס וואשט אפ עבירות אויף מצוות וואס מ'האט אמאל מקיים געווען; א פעלנדיגע מצוה בלייבט פעלן.

מצוות וואס מ'קען נישט מקיים זיין

7:29

דער משגיח פרעגט וועגן מצוות וואס מ'קען נישט מקיים זיין, ווי ווען דער בכור איז א טאכטער אדער ווען ס'איז נישטא קיין בית המקדש. מ'דארף כאטש טראכטן און רעדן דערפון דורכן לערנען; נאר ווער ס'ווערט אין הימל גערעכנט פאר אן אנוס ווערט פטור, און ווער ס'האט נישט געטון מוז צוריקקומען. ער באקלאגט למדנים וואס האבן קיינמאל נישט געלערנט חומש מיט רש"י, און לערנט דערנאך דעם תניא וועגן טון די מצוות און עוסק זיין אין זייער פירוש און הלכות. א

דער פרדס פון דער תורה

10:44

די מחשבה, ערקלערט דער משגיח, ווערט מלובש אין השגת דעם "פרדס", דעם סאד פון דער תורה מיט פשט, רמז, דרש און סוד. דער פשט ליגט אויבן; ווער ס'גראבט טיפער געפינט רמז, דרש און צום סוף סוד, ווי א גרעבער וואס גייט פארביי א שיין פעלד כדי צו גראבן נאך גאלד און דימענטן.

13:39

טייל ציען זיך אפ פון סוד, פון מורא אז עס וועט זיי מער מחייב זיין. דער משגיח ברענגט אז ווער ס'נעמט די ערשטע דריי און לאזט אויס דעם סוד איז א "פרד", און זאגט מ'זאל נישט מורא האבן, נאר לערנען וויפיל מ'איז מסוגל.

יעדער לויט דעם שורש פון זיין נשמה

15:50

דער שכל פון יעדן ווערט מלובש אין תורה אזוי ווייט ווי ער קען משיג זיין. די נשמה קען ארויפגיין פון נפש, וואס מ'באקומט מיט דער ערשטער מצוה, צו רוח ביי בר מצוה און העכער, אבער נישט יעדער קען קלעטערן אויף אלע שטאפלען. דער משגיח ערקלערט אז דאס הענגט אפ אינעם שורש הנשמה: א מענטש איז אן איבערגעקערטער בוים מיט די ווארצלען אין הימל, און טייל זענען איינגעווארצלט נידעריגער, ממילא פארלאנגט מען נישט מער פון זיי.

19:20

א תלמיד האט ערקלערט אז דער גאון איז גרעסער ווייל ער קען עס זאגן צוריקווערטס, קלאר ווי פון א סידור. ר' חיים וואלאזשינער האט נישט געקענט ווערן דער ווילנער גאון, און קיינער קען נישט באשליסן צו ווערן דער בעל שם טוב אדער דער אריז"ל; דער אויבערשטער פארלאנגט אז יעדער זאל זיך פארענדיקן לויט זיין שורש.

21:43

אפילו גאר גרויסע לייט האבן נישט אלעמאל א שורש אין סוד: ר' משה פיינשטיין'ס תורה איז נישט געווען אין סוד, און דער בית יוסף, הגם ער האט מקבל געווען סוד פון א מלאך, ווי אין מגיד מישרים, איז איינגעשלאפן ביי די שיעורים פונעם אריז"ל. אויך דער נאטורליכער שכל באגרענעצט וויפיל מ'דערגרייכט. ג

אהבה און יראה אלס שורש פון די מצוות

24:04

דער תניא גייט ווייטער: דער חב"ד פון דער נפש איז מלובש אין לימוד התורה, און אירע מדות, אהבה און יראה, אין די מצוות. אהבה איז דער שורש פון די רמ"ח מצוות עשה, ווייל ווער ס'האט ליב שטרעקט זיך אויס צו טון; יראה, וואס ציט זיך צוריק, איז דער שורש פון די שס"ה לא תעשה. א

27:08

דער משגיח ברענגט דעם רמב"ן ביי די עשרת הדברות: אהבה קומט פון א העכערן שורש ווי יראה, ווי א בן אקעגן אן עבד, דערפאר איז זכור גרעסער פון שמור. דערפאר איז עשה דוחה לא תעשה, ווי די גמרא אין יבמות לערנט ארויס; עס איז אקטיוו און קומט פון אהבה. ד,ה

29:42

א מצוה אן אהבה, ווי תפילין וואס מ'לייגט אן פון געוואוינהייט אן טראכטן וויפיל מזל מ'האט אז מ'בינדט זיך צום אויבערשטן, פארוועלקט ווי אן אפגעשניטענע בלום. יעדער איד האט אן אהבה מסותרת, וואס דער תניא ערקלערט שפעטער, אבער זי איז נישט נתגלה אין דער מעשה. ו

די אברים דמלכא

32:12

דער תניא רופט די רמ"ח מצוות "רמ"ח אברים דמלכא". דער אויבערשטער האט נישט קיין גוף, ערקלערט דער משגיח, נאר ער שטראלט ארויס רמ"ח כחות וואס הייסן אברים, און זיי קומען אראפ אלס די אברים פונעם מענטש. א

33:53

ער דערציילט דעם מדרש פון א לייב וועמענס אייזל, וואס האט גענומען מכס ביי א בריק, האט פארלאנגט באצאלט פונעם קעניג. דער לייב האט אים צעריסן און געהייסן דעם פוקס אים צוגרייטן; דער פוקס האט אויפגעגעסן די הארץ און געטענה'ט אז אזא חוצפה'דיגער אייזל האט קיין הארץ נישט געהאט. דער מדרש ענדיגט מיט "כבד לב פרעה". ז,ח

אן אויג וואס זעט, א הארץ וואס האט מורא

36:59

דער מענטש איז באשאפן "בצלם אלקים": יעדער אבר איז א מקבל פאר א כח פון אויבן. דער אויבערשטער האט נישט קיין אויגן, פונדעסטוועגן זעען "עיני ה'", דערפאר הייסט דאס מענטשליכע אויג "עין"; ווען מ'היט עס לויט דער תורה ווערט עס א מרכבה פאר יענע קדושה. "ויאמר ה' אל לבו", און די הארץ פונעם מענטש איז א מקבל פונעם לב פון ל"ב נתיבות חכמה. ט,י,כ

41:03

אן אויג אדער א הארץ וואס דינט נישט דעם אויבערשטן איז א פאלשקייט; א הארץ אן יראת שמים איז נישט קיין הארץ, ווי ביי פרעה, און א קני וואס בוקט זיך נישט, ווי אין "כל ברך", איז נישט קיין קני. ח,ל

יראת העונש און יראת בושת

44:39

יראת העונש, ערקלערט דער משגיח, איז גוט אבער נידעריג, ווייל מ'האט מורא פאר זיך אליין. אמת'ע יראה איז בושה פאר דער גדלות פונעם אויבערשטן, וואס מאכט אן עבירה אוממעגליך. מיט צוויי דורות צוריק וואלט קיינער זיך נישט געשנייצט די נאז פאר א פרעזידענט; נישט פון מורא, נאר פון א נאטורליכע ביטול פאר גדלות.

46:52

אזוי טייטשט די גמרא "יראתו על פניכם" אלס בושה. ער לייגט צו אז אלע קדושה האט א קעגנשטעל אין טומאה: יחזקאל האט געזען דעם "אדם" למעלה, און דער אדם התחתון איז די סטרא אחרא, וואס ווערט גענערט פון עבירות. מ,נ

מראי מקומות

תורה

  1. ח Shemos 7:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:53, 41:03
  2. ט Bereishis 1:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:59
  3. י Bereishis 8:21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:59

נביאים

  1. נ לכאורה Yechezkel 1:26 מפתח אינעם אויסשרייב: 46:52

תלמוד בבלי

  1. ה לכאורה Yevamos 4a מפתח אינעם אויסשרייב: 27:08
  2. מ Nedarim 20a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 46:52

מדרש

  1. ז Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 33:53

זוהר און קבלה

  1. כ לכאורה Sefer Yetzirah 1:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 36:59

ראשונים

  1. ד לכאורה Ramban, Shemos 20:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 27:08

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 4 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:01, 7:29, 24:04, 32:12
  2. ו Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 29:42

תפילה און פיוט

  1. ב Prayer before donning the tallis (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:01
  2. ל Nishmas prayer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 41:03

אנדערע

  1. ג Maggid Meisharim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 21:43

עיקרי הדברים

  1. 0:01 חוץ די צען ספירות האט די נפש האלקית דריי לבושים, מחשבה דיבור און מעשה, און יעדער איד דארף מקיים זיין אלע תרי"ג מצוות אין אלע דריי.
  2. 5:17 מצוות וואס מ'קען נישט טון במעשה דארף מען כאטש לערנען און רעדן דערפון; א מצוה וואס מ'האט קיינמאל נישט מקיים געווען איז א פעלנדיגער אבר פון דער נשמה.
  3. 10:32 דער שכל פון דער נפש ווערט מלובש אין השגת דעם פרדס פון דער תורה, יעדער לויט זיין כח און לויט דעם שורש פון זיין נשמה.
  4. 25:34 אהבת השם איז דער שורש פון די רמ"ח מצוות עשה, און יראת השם דער שורש פון די שס"ה לא תעשה.
  5. 32:14 די רמ"ח מצוות זענען די "אברים דמלכא", און די אברים פונעם מענטש זענען באשאפן כדי צו מקבל זיין די כחות פון די העכערע אברים.
  6. 44:39 אמת'ע יראת השם איז נישט מורא פאר עונש, נאר בושה פאר זיין גדלות.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 7:21 וואס טוט א מענטש מיט מצוות וואס ער קען נישט מקיים זיין, ווי ווען זיין בכור איז א טאכטער אדער ווען ס'איז נישטא קיין בית המקדש?

    תירוץ: 7:46 ער דארף כאטש טראכטן און רעדן דערפון דורכן לערנען; נאר אויב מ'רעכנט אים אין הימל פאר אן אנוס אפילו אין דעם ווערט ער פטור.

  2. קשיא: 17:41 פארוואס קען נישט יעדער מענטש דערגרייכן די זעלבע מדריגות אין תורה?

    תירוץ: 18:07 ס'הענגט אפ אינעם שורש הנשמה: א מענטש איז ווי אן איבערגעקערטער בוים וועמענס ווארצלען זענען אין הימל, און טייל נשמות זענען איינגעווארצלט נידעריגער.

  3. קשיא: 27:15 פארוואס איז עשה דוחה לא תעשה?

    תירוץ: 27:18 ווייל אהבה, דער שורש פון די מצוות עשה, קומט פון א העכערן שורש ווי יראה; און ווייל א מצות עשה איז אקטיוו.

  4. קשיא: 30:30 אויב ס'איז נישטא קיין אהבה, פארוואס לייגט ער בכלל אן תפילין?

    תירוץ: 30:35 יעדער איד האט אן אהבה מסותרת, ווי דער תניא ערקלערט שפעטער; זי האט א קיום, אבער די מצוה פון אויבן, אן אהבה בהתגלות, האט נישט אזא קיום.

מעשיות

  1. 3:38 דער גאון וואס האט זיך באוויזן אן שיך

    א גרויסער גאון פון עטלעכע הונדערט יאר צוריק, וואס דער נאמען הערט זיך ווי ר' יצחק חיות, וואס האט געשריבן א פירוש אויף משניות, האט זיך באוויזן צו זיין זון אין חלום, ווי דער זון שרייבט אין זיין הקדמה. ער איז געווען אנגעטון אין א וואונדערליך מלבוש מיט א קרוין, אבער אן שיך. ער האט דערקלערט אז אויבן האט מען געפונען אז ער האט געטון אלע מצוות, וואס האבן געמאכט זיין מלבוש, חוץ דעם וואס ער איז קיינמאל נישט ארומגעגאנגען אין שטאט זאמלען צדקה פאר ארעמע לייט, דערפאר האט ער נישט קיין שיך. ער האט געבעטן דעם זון ער זאל עס פאר אים מתקן זיין דורך זאמלען צדקה.

    אין דער מעשה: Reb Yitzchak Chayes

    דערציילט אין נאך 2 שיעורים ←

  2. 19:20 דער ווילנער גאון ליינט עס צוריקווערטס

    איינער האט אלעמאל גערעדט פון דער גדלות פון זיין רבי'ן, דעם גאון. ווען מ'האט אים געפרעגט פארוואס זיין רבי איז גרעסער פון אים, האט ער געענטפערט אז זיין רבי קען עס ליינען צוריקווערטס: יעדער קען זאגן אשרי, אבער נישט יעדער קען עס צוריקווערטס, און ביים גאון איז עס געווען אזוי קלאר ווי ער וואלט געליינט פון א סידור פאר זיך.

    אין דער מעשה: דער ווילנער גאון

  3. 21:58 דער בית יוסף ביי די שיעורים פונעם אריז"ל

    דער בית יוסף, דער מחבר פונעם שולחן ערוך, איז געווען א מחותן מיטן אריז"ל און האט געוואלט הערן פון אים די טיפע סודות התורה. יעדעס מאל ווען ער איז געקומען צו די שיעורים פונעם אריז"ל איז ער איינגעשלאפן, און דער אריז"ל האט אים געזאגט אז ס'איז נישט כדאי און ער זאל נישט קומען. דער משגיח ערקלערט אז דער בית יוסף איז געווען זייער גרויס, און האט אפילו מקבל געווען סוד פון א מלאך, ווי ס'שטייט אין מגיד מישרים, אבער זיין שורש האט נישט דערגרייכט צום סוד פונעם אריז"ל.

    אין דער מעשה: רבי יוסף קארו, דער הייליגער אר"י

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

  4. 33:53 דער לייב, דער אייזל און דער פוקס

    אין מדרש שטייט אז א לייב איז שפאצירן געגאנגען מיט זיינע שרים און געקומען צו א בריק פון א קלאץ וואו א אייזל האט גענומען מכס. דער אייזל האט פארלאנגט אז אויך דער קעניג זאל באצאלן, האט דער לייב אים צעריסן און געהייסן דעם פוקס צוגרייטן פון אים א סעודה. דער פוקס האט אויפגעגעסן די הארץ, און ווען דער לייב האט געפרעגט וואו זי איז, האט דער פוקס געענטפערט אז א אייזל וואס רעדט אזא חוצפה צום קעניג האט נישט געקענט האבן קיין הארץ. דער מדרש ענדיגט מיט "כבד לב פרעה", אז פרעה'ס הארץ איז געווען א לעבער.

    אין דער מעשה: פרעה

    דערציילט אין נאך 4 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 6:41 דער משגיח רופט גיהנם א וועשעריי: עס וואשט אפ דעם פלעק פון אן עבירה אויף א מצוה וואס מ'האט אמאל מקיים געווען, אבער עס קען נישט צוגעבן א מצוה וואס מ'האט קיינמאל נישט געטון.
  2. 13:39 ער זאגט אז מענטשן ציען זיך אפ פון די טיפקייטן פון דער תורה ווייל מער פארשטיין מאכט זיי מער מחויב, און אז ווער ס'נעמט פשט, רמז און דרש אן סוד איז א "פרד".
  3. 18:07 וויפיל א מענטש קען דערגרייכן אין תורה הענגט אפ ווי הויך די ווארצלען פון זיין נשמה גרייכן, ווי אן איבערגעקערטער בוים וועמענס ווארצלען זענען אין הימל; אפילו דער בית יוסף איז איינגעשלאפן ביי די שיעורים פונעם אריז"ל אין סוד.
  4. 27:18 עשה איז דוחה לא תעשה ווייל ס'איז אקטיוו און קומט פון אהבה, בשעת יראה האלט נאר צוריק; אהבה איז ווי א בן, יראה ווי אן עבד.
  5. 37:25 א מענטשליכער אבר ווערט גערופן מיטן נאמען פון א מדה למעלה ווייל ער איז א מקבל דערפון: דאס אויג הייסט "עין" ווייל די ראיה פונעם אויבערשטן ווערט אין אים נמשך, און ווען מ'היט עס לויט דער תורה ווערט עס א מרכבה פאר יענע קדושה.
  6. 35:57 דער משגיח לערנט דעם מדרש פונעם אייזל אן א הארץ צוזאמען מיט "כבד לב פרעה": א הארץ וואס האט נישט קיין מורא פארן אויבערשטן איז בכלל נישט קיין הארץ, נאר א לעבער.
  7. 44:54 יראת העונש איז באמת מורא פאר זיך אליין; אמת'ע יראת השם איז די נאטורליכע בושה פאר גדלות, אזוי ווי קיינער וועט זיך נישט פירן מיאוס פאר א פרעזידענט.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 8:39 דער משגיח זאגט אז א מענטש דארף לערנען וועגן יעדע איינע פון די תרי"ג מצוות, אויך די וואס ער קען נישט מקיים זיין.
  2. 12:56 דער משגיח זאגט אז מ'זאל נישט מורא האבן פון די טיפערע שיכטן פון דער תורה ווייל זיי ברענגען מער אחריות, נאר לערנען אזוי פיל ווי מ'איז מסוגל.
  3. 29:42 דער משגיח שטעלט אנטקעגן אנלייגן תפילין פון געוואוינהייט מיט טראכטן וויפיל מזל מ'האט אז מ'בינדט זיך צום רבונו של עולם, ווייל א מצוה אן אהבה האט נישט קיין קיום.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער ווילנער גאון, דער רמב"ן, יחזקאל הנביא, פרעה, ר' יצחק חיות, ר' משה פיינשטיין, רבי חיים וואלאזשינער, רבי יוסף קארו, רבי שמעון בר יוחאי

ערכים אהבה ויראה, אהבה מסותרת, גיהנום, חב"ד, לבושים, מחשבה דיבור ומעשה, מרכבה, נפש רוח נשמה, סטרא אחרא, פרד"ס, צלם אלקים, רמ"ח אברים, שורש הנשמה, תרי"ג מצוות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט