TANYA ENGLISH
אויך אויסגעשטעלט ווי א סדרה: ספר התניא (42)
| נומ׳ | דער קעפל ווי אינעם קאטאלאג | לענג | בקיצור (נאטיצן) |
|---|---|---|---|
| 1 | הקדמה - תכלית דרך הבעש"ט' תכלית ספר תניא. פרק א' - “משביעים אותו תהי צדיק וכו'” | 47 מינ׳ | ביים אנהייבן א נייעם שיעור אין תניא שטעלט דער משגיח אוועק די תכלית פונעם בעל שם טובס דרך און פונעם ספר התניא, און ער הייבט אן פרק א מיט דער שבועה וואס מ'גיט דער נשמה "תהי צדיק ואל תהי רשע", מיט די סתירות וואס דאס ברענגט ארויס. |
| 2 | ביאור מהות צדיק רשע ובינוני. ארבע קליפות הטמאות. גוף ישראל מקליפות נוגה. | 49 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט, דורך די קשיות אינעם אנהייב פון תניא פרק א, אז צדיק, בינוני און רשע ווערן געמאסטן לויט צי דער יצר הרע לעבט נאך אין דעם מענטש, און הייבט אן לערנען אז יעדער איד האט צוויי נשמות און וועגן די פיר קליפות, וואו דער גוף פון א איד קומט פון קליפת נוגה. |
| 3 | “חסד לאומים חטאת.” נפש אלקות דישראל - חלק אלקי ממש. | 53 מינ׳ | דער משגיח שטעלט אנקעגן דעם חסד פון די אומות, וואס זייער נפש הבהמית קומט פון די שלש קליפות הטמאות און זיי טוען אלעס פאר זיך, מיט א אידן וואס קען טון לשם שמים, און דערנאך עפנט ער תניא פרק ב: די צווייטע נפש פון א איד איז "חלק אלוק ממעל ממש". |
| 4 | “ויפח באפיו נשמת חיים.” נשמות ישראל עלו במחשבה. חילוקי מדריגות בנשמות ישראל. | 1 שעה | דער משגיח ערקלערט דעם תניא אז א אידישע נשמה איז אריינגעבלאזן פון דער פנימיות פון רבונו של עולם און איז ארויפגעקומען אין זיין מחשבה אלס דער תכלית פון דער בריאה, און פארוואס עס זענען דא אזויפיל מדריגות אין נשמות כאטש זיי זענען אלע איינס. |
| 5 | אפ' נשמות של שערות וצפרנים הם מקושר בקשר נפלא ועצום בעצמותו ומהותו הראשון. | 51 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט, מיט דעם משל פון א קינד וואס די האר און נעגל ווערן געשאפן צום לעצט און האבן פונדעסטוועגן דעם זעלבן עצם ווי דאס מוח, דעם תניא'ס יסוד אז אפילו די נידריגסטע נשמות פון כלל ישראל זענען מקושר בקשר נפלא מיט זייער ערשטן מקור. |
| 6 | אדר בזמן מה שנפש שפילה הוא בנפש. ביאור ענין ד' עולמות. | 52 מינ׳ | דער משגיח ווייזט אז פונקט ווי די נידריגסטע נשמה, דער חודש אדר און די פארבארגענע מעשה פון דער מגילה האלטן נאך אלץ אין זיך דעם רבונו של עולם אינגאנצן, אזוי בלייבט די ליכט וואס גייט אראפ דורך די פיר עולמות צוגעבונדן צו איר מקור. |
| 7 | העשרה מאמרות' שמהם נשתלשלו העולמות' הם עשרה כוחות שעל ידיהם הקב"ה נתגלה לנו בהם. ביאור חב"ד חג"ת נהי"ם. | 55 מינ׳ | אויפן אנהייב פון תניא פרק ג ערקלערט דער משגיח אז די עשרה מאמרות פון בריאת העולם זענען די צען ספירות דורך וואס דער אויבערשטער אנטפלעקט זיך, און אז א מענטש טראגט זיי אין זיך אלס שכל (חב"ד) און זיבן מדות (חג"ת נהי"ם). |
| 8 | ג' ראשונות' ז' תחתונות. העשר מכות נמשכים מהעשרה מאמרות' ונתגלה אח"כ בעשרת הדברות. (התחדשות של ניסן -קדושת המצות) | 52 מינ׳ | דער משגיח ווייזט ווי די עשרה מאמרות פון בריאת העולם זענען אנטפלעקט געווארן דורך די עשר מכות און געגעבן געווארן אין די עשרת הדברות, און ווי חודש ניסן, דער חודש פון התחדשות און פון אמונה, מיט דער מצה רופט א מענטש זיך מחדש צו זיין. |
| 9 | חכמה ובינה מולידים מדותע"י דעת. | 48 מינ׳ | אויף תניא פרק ג ערקלערט דער משגיח ווי אזוי חכמה און בינה געבוירן אהבת השם און יראת השם, און אז דער דעת, א טיפע און לאנגע התבוננות, מאכט די מדות אמת'דיג און באשטענדיג. |
| 10 | שלשה לבושים לנפש אלקות - מחשבה' דיבור' ד ומעשה. חב"ד- השגת התורה' אהבה' יראה. | 50 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט דעם תניא אז די נפש האלקית איז מלובש אין מחשבה, דיבור און מעשה פון די תרי"ג מצוות, אז איר חב"ד איז מלובש אין לימוד התורה, און אז אהבה און יראה זענען דער שורש פון די מצוות עשה און לא תעשה. |
| 11 | קיום המצות במחשבה דיבור ומעשה. אע"פ שהתורה לבוש לנשמה היא יותר גדול ממנה. התורה נשתלשל למטה עד שיש באפשריות של המוח גשמי להשיג אלקות. | 47 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט פארוואס די לבושים פון תורה ומצות זענען גרעסער פון דער נשמה וואס זיי באקליידן, און ווי אזוי דער אייבערשטער האט מצמצם געווען זיין רצון און חכמה אין דער תורה, אז א מענטשליכער שכל זאל עס קענען כאפן. |
| 12 | התורה יורדת בסתר המדריגות כדי שכל אחד יוכל לתפוס בה' ועי"ז זוכה ליחוד נפלא ועצום בהקב"ה. | 53 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט אויפן תניא פרק ד, אז די תורה איז אראפגעקומען דורך די סתר המדריגות כדי יעדער איד זאל זי קענען תופס זיין, און דורכן לערנען תורה און טון מצוות ווערט א מענטש מיוחד מיטן אייבערשטן אליין מער ווי די נשמות אין גן עדן. |
| 13 | ע"י לימוד תורה - כביכול תופס ה' בתוכו' וה' מתיחד בו ביחוד עצום ונפלא. | 46 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט תניא פרק ה: ווען א איד פארשטייט באמת א שטיקל תורה, נעמט ער ארום די תורה און די תורה נעמט אים ארום, און וויבאלד דער אייבערשטער האט זיך אריינגעשטעלט אין דער תורה, איז דאס א יחוד מיטן אייבערשטן וואס קיין מצוה און קיין מלאך דערגרייכט נישט. |
| 14 | כנגד עשר ספירות דקדושה יש זה לעומת זה “עשר כתרין דמסאבותא” . סימן להשראת הקדושה - שבטל להקב"ה ובטומאה להיפוך. | 51 מינ׳ | ביים לערנען תניא פרק ו ערקלערט דער משגיח אז קעגן די צען כוחות פון קדושה שטייען צען "כתרין דמסאבותא", און אז קדושה רוט נאר אויף דעם וואס איז בטל צום אייבערשטן, וואס יעדער איד איז בכח. |
| 15 | הטומאה הוא כקוף בפני אדם. החילוק בין קדושה וטומאה - ביטול להקב"ה. יניקת הקליפה מבחינת אחוריים' שלש קליפות הטמאות וקליפת נוגה. | 57 מינ׳ | אויף תניא פרק ו ערקלערט דער משגיח אז די טומאה איז ווי א קוף אקעגן א מענטש, אז דער גאנצער חילוק צווישן קדושה און טומאה איז ביטול צום רבונו של עולם, און אז די קליפות לעבן נאר פון א קליינעם ניצוץ פון בחינת אחוריים. |
| 16 | ביאור קליפת נוגה - “קדושים תהיו” - כנגד פריעה. (ישמעאל ומצוות מילה) | 52 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט די קליפת נוגה, די מיטלסטע מדריגה וואס א איד קען אויפהייבן ווען ער נוצט מותר'דיגע זאכן לשם שמים, און ער ווייזט דעם זעלבן כלל ביי מילה און פריעה, וואס ער פארבינדט מיט ישמעאל'ס טענה אויף ארץ ישראל. |
| 17 | קליפת נוגה בארבע יסודות. חילוק בין תיקון חטא דקליפת נוגה וחטא דשלש קליפות הטמאות. | 52 מינ׳ | ביים לערנען תניא פרק ז ערקלערט דער משגיח ווי אזוי די הנאות המותרות פון קליפת נוגה קענען ווערן צוריקגעהויבן צו קדושה, פארוואס איסורים בלייבן געבונדן ביז דער לעצטער גאולה, און ווי אזוי תשובה מאהבה מאכט אפילו עבירות פאר זכיות. |
| 18 | תיקון לפגם הברית ע"י קר"ש שעל המטה. ביאור בהא דאין אומרים ברכה על דבר איסור. | 53 מינ׳ | ממשיך אין תניא פרק ז און ח, ערקלערט דער משגיח פארוואס דער חטא פון זרע לבטלה, הגם ער איז דער ערגסטער, קען פארריכט ווערן דורך תשובה און קריאת שמע שעל המטה, און פארוואס מ'מאכט נישט קיין ברכה אויף מאכלות אסורות. |
| 19 | הסבר על מה שקורא התניא למצוות דרבנן דברי סופרים. חילוק בין שידין נוכראין ושידין יהודאין. עונש דברים בטלים' ומאכלי תאווה. | 52 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט פארוואס דער תניא רופט די מצוות דרבנן "דברי סופרים", ווי אזוי די חכמים האבן געזען דעם שורש פון יעדן אות אין דער תורה, און דערנאך דעם חילוק אין תניא צווישן שידין נוכראין און שידין יהודאין און דעם עונש פאר מאכלות אסורות, מאכלי תאוה און דברים בטלים. |
| 20 | דברים בטלים - חילוק העונש בין עם הארץ ותלמיד חכם. ביאור גודל חטא של ביטול תורה וביאור ענין חכמת חיצוניות. | 51 מינ׳ | ביים לערנען תניא פרק ח ערקלערט דער משגיח פארוואס ביטול תורה און חכמות חיצוניות וואס מ'לערנט פאר זיך אליין זענען ערגער פון דברים בטלים, און אז די חכמות שטאמען פון די שברים פון שבירת הכלים וואס זענען אין קליפת נוגה. |
| 21 | ביאור האיך התאוות באים מהלב אל המח. מלחמת שני מלכים על הגוף. | 53 מינ׳ | ביים לערנען תניא פרק ט ערקלערט דער משגיח אז די תאוות הייבן זיך אן אין דעם לינקן חלל פונעם הארץ און גייען ארויף צום מוח, בשעת קדושה הייבט זיך אן אין מוח און קומט אראפ צום הארץ, און אז די צוויי נפשות האלטן אין א מלחמה ווי צוויי מלכים איבער דער קליינער שטאט פונעם גוף. |
| 22 | רצון הנפש האלוקות הוא שהגוף יהיה בטל לה לגמרי. חילוק בין אהבה עזה לאהבה רבה. רצון הפנימי של היצה"ר הוא שיהיה מנוצח. | 1 שעה 2 מינ׳ | דער משגיח לערנט תניא פרק ט און ערקלערט אז די נפש האלקית וויל אז דער גאנצער גוף זאל זיין אינגאנצן בטל צו איר, ער מאכט א חילוק צווישן אהבה עזה און אהבה רבה, און ווייזט אז דער פנימיות'דיקער רצון פונעם יצר הרע איז אז מ'זאל אים באזיגן. |
| 23 | יש צדיק שמדריגתו למעלה מדורו. ביאור חילוק בין צדיק וטוב לו לצדיק ורע לו. | 51 מינ׳ | ביים לערנען תניא פרק י ערקלערט דער משגיח דעם חילוק צווישן א צדיק וואס האט איבערגעקערט זיין רע צו טוב און א צדיק וואס עס בלייבט נאך אין אים א באהאלטענער שמץ רע, און ער רעדט וועגן די ספעציעלע צדיקים, העכער פון זייער דור, וואס האבן שוין נישט קיין יצר הרע. |
| 24 | צדיק ורע לו - עוד יש לו שייכות אל הרע. “ראיתי בני עליה והמה מועטים” - זה צדיק וטוב לו. ביאור ענין יחוד קובהו"ש. | 48 מינ׳ | ביים לערנען תניא פרק י און יא ערקלערט דער משגיח די מדריגות פון צדיקים, פארוואס די העכסטע הייסן "בני עליה", וואס עס מיינט צו מייחד זיין קודשא בריך הוא מיט דער שכינה, און די אסאך מדריגות פון א "רשע וטוב לו". |
| 25 | רשע וטוב לו - יש לו חרטה אחר העבירות אבל לא עשה תשובה. רשע ורע לו - נשמות שמסר יעקב לעשו - אבל יש להם נקודת יחידה ומצטרפים למנין. | 53 מינ׳ | ביים לערנען תניא פרק י"א ערקלערט דער משגיח דעם רשע וטוב לו וואס האט נאך חרטה, און דעם רשע ורע לו פון וועמען דער טוב איז אוועק, און ער ווייזט אז אפילו דער נידעריגסטער איד האט א קדושה פון מקיף וואס מאכט אים א חלק פון א מנין, און דאס איז די שמחה פון פורים, בפרט אין אדר שני. |
| 26 | חילוק מדריגת בינוני למדריגת צדיק. בינוני אינו חוטא אבל יש באפשריותו לחטוא. צדיק תמיד בוער בקרבו רשפי אש אהבת ה' בהתגלות לבו. קיין רעקארדירונג אויפן אינטערנעט | 0 סעק׳ | |
| 27 | האדם נברא ביכולת שישליט המוח על הלב. יש לכל יהודי שורש הנעלם שכולו טוב. שייכות לפורים. | 54 מינ׳ | ביים לערנען תניא פרק י"ב ערקלערט דער משגיח אז דער רע פונעם בינוני איז נאר איינגעשלאפן און נישט אויסגעהרגעט: ביי א אמת'ע תפילה ווערט ער שטיל, און נאכן דאווענען וואכט ער ווידער אויף, אבער דער מוח האט אלעמאל די כח צו הערשן איבערן הארץ. |
| 28 | ביאור איך הבינוני מנצח נסיונות בין אדם לחבירו. אהבת ה' ואהבת ישראל אחד. פורים וי"ג יו"ט של לך כנוס וכו'. | 58 מינ׳ | ביים לערנען תניא פרק י"ב ערקלערט דער משגיח אז ביים בינוני הערשט דער מוח איבער'ן הארץ בשעת די אהבה מסותרת ליגט פארבארגן, ער ווייזט דורך דעם קוצו של יו"ד וויאזוי די אינערליכסטע נקודה ווערט אנטפלעקט אום יום כיפור און נאך מער אום פורים, און ער ענדיגט וויאזוי דער בינוני באקעמפט שנאה צו א צווייטן איד. |
| 29 | הקב"ה עוזר לבינוני - “כי יעמוד לימין אביון.” י"ג ביאור מאמר חז"ל "אפ' כל העולם וכו' היה בעיניך כרשע." בינוני כצדיק בעיתות רצון. ביאור ענין עתות רצון. | 52 מינ׳ | פונעם בינוני וואס רייסט ארויס יעדע טענה אויף א צווייטן איד, ווייזט דער משגיח ווי די אחדות פון כלל ישראל דערגרייכט די מדרגה פון כתר אום יום כיפור און פורים, און דערנאך הייבט ער אן תניא פרק י"ג: דער אייבערשטער איז דער דריטער שופט וואס העלפט דעם בינוני. |
| 30 | לבינוני אין לו כח לעקור הרע לגמרי אבל יכול י"ד לשלוט עליו בפועל ממש. ביאור איך העבירה הוא שטות. לבינוני יש תאוות לדברים גשמיים אבל מצד שורשו בקדושה הוא מואס ברע. | 58 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט אז ביים בינוני קען דער מוח געוועלטיגן איבער דעם יצר הרע אין מעשה, אבער נישט אים ארויסווארפן, חוץ אין עתים פון התגלות האהבה צווישן דעם אייבערשטן און א איד, ווי ביים דאווענען און אין חודש אדר. |
| 31 | לבינוני אין לו הבחירה להיות צדיק ממש שמואס ברע באמת' אלא שונא רע מצד שכליות. עצות לכך. | 47 מינ׳ | דער משגיח לערנט תניא פרק יד: דער בינוני קען זיך נישט מאכן מואס זיין אין רע ווי א צדיק, אבער ער האט אלעמאל די כח צו באהערשן זיין מעשה, דיבור און מחשבה, און ער קען איבערקומען דעם יצר הרע דורך אויפוועקן די אהבה מסותרת וואס וואלט אים געבראכט צו מוסר נפש זיין קעגן עבודה זרה. |
| 32 | בינוני הוא עובד ה'- צדיק הוא עבד ה'. מדריגות בבינוני - עובד ה'' ואשר לא עבדו. | 51 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט אז די עבודה פון א בינוני ווערט געמאסטן לויט זיין מי און נישט לויט זיינע געפילן, און אז ווען ער מוטשעט זיך צו פירן ווי א צדיק, קען ער אראפברענגען די נשמה פון א צדיק וואס זאל אים העלפן. |
| 33 | עבודה תמה זהו שבירת היצר. שלא לחפוש מנוחה - זהו עבודת אברהם אוהבי. שייכות ענין זה למילה. | 1 שעה | דער משגיח ערקלערט דעם תניא'ס חילוק צווישן דעם "עובד אלקים", דער בינוני וואס קעמפט אלעמאל מיט זיין יצר הרע, און דעם "אשר לא עבדו" וואס זיין גוטע הנהגה קאסט אים נישט קיין מלחמה, און ער שטעלט אוועק אז פאר א בינוני איז די מלחמה ביז דעם לעצטן אטעם א שלימות'דיגע עבודה. |
| 34 | נשמות שהם בבחינת עיבור די להם לעורר אהבה ויראה שכליות. ביאור גודל אהבת ותשוקת הצדיקים לה'. אהבה ויראה שכליות עליהם נאמר "מחשבה טובה הקב"ה מצרף למעשה." וזהו חוץ מדרך הטבע. | 50 מינ׳ | ביים אנהייב פון תניא פרק ט"ז ערקלערט דער משגיח אז די עבודה פון א איד איז צו געוועלטיגן איבער דער טבע, ווי מ'זעט ביי דער אמונה למעלה מן הדעת וואס מיר ירשנען פון אברהם אבינו און ביי מצות מילה, און אז די נשמה וואס איז העכער פון טבע גיט אים דעם כח דערצו. |
| 35 | אהבה ויראה שכליות מביאה את האדם לתשובה. רשע ורע לו אין לו אפשרות להיות עובד ה' אלא ע"י תשובה תתאה. | 56 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט ווי אזוי א בינוני וואס קען נישט אויפוועקן אין הארץ א געפילטע אהבת השם קען פונדעסטוועגן דינען דעם אייבערשטן מיט אן אהבה און יראה וואס ער פארשטייט מיטן מוח, און ווי אזוי דער אייבערשטער צופט די אהבה צו צו זיינע מצוות אז זיי זאלן ארויפפליען. |
| 36 | ביאור על תשובה תתאה. עצה למי שאפילו אהבה שכליות אינו יכול לפועל בעצמו. כי קרוב אליך בדרך קצרה - יותר קלה לחלושי כח ע"י האהבה המתוסרת בלבו. | 54 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט תניא פרק י"ז: פארוואס "כי קרוב אליך הדבר מאד" איז אמת ביי יעדן איד דורך דעם וואס דער מוח הערשט איבערן הארץ, פארוואס דער פסוק רעדט נישט צו א רשע באמת, און ווי אזוי אפילו ער קען זיך אומקערן דורך תשובה תתאה וואס הייבט אויף דעם געפאלענעם ה"א. |
| 37 | ביאור חכמה ובינה. חכמה - שורש מחשבתו - י"ח כח מה. צריך להיות פתי בענין אמונה. | 56 מינ׳ | ביים אנהייב פון תניא פרק י"ח ערקלערט דער משגיח דעם "דרך קצרה" פאר קליינע מוחות: די אהבה מסותרת און די אמונה וואס יעדער איד ירשנט פון די אבות, וואס איר שורש איז די חכמה אינעם פנימיות פון דער נשמה, וואס איז פארבונדן מיט דעם אור אין סוף. |
| 38 | טבע נשמות ישראל להיות בטל להקב"ה לגמרי י"ט כדי להתאחד באור אין סוף ב"ה וב"ש. | 56 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט תניא פרק י"ח: ווייל השם יתברך איז מלובש אין דער חכמה פון יעדער אידישער נשמה, האט אפילו דער פשוטסטער איד אן אמונה פון טבע, העכער פון שכל, וואס מאכט אים גרייט אוועקצוגעבן זיין לעבן אבי נישט צו לייקענען אין אחדות השם. |
| 39 | האדם צריך לעשות חשבון שהרי כדי שלא לעבוד ע"ז הי' מוסר נפשו' וכל עבירה הוי מרידה בהקב"ה והוי ממש כמו ע"ז. | 51 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט דעם משל פונעם תניא אז די נשמה איז "נר ה'": אזוי ווי א פלאם וואס רייסט זיך ארויף צו איר שורש אפילו ווען זי גייט דערביי אויס, אזוי וויל די נשמה פון א איד פון איר טבע ווערן בטל צום אייבערשטן, וואס דאס איז דער דרך פון קדושה, בשעת די טומאה האלט זיך ביי איר אייגענעם "איך". |
| 40 | המשך ביאור לבטל הטענות כנגד מי שאומרים כ"ב שאין כל עבירה כע"ז ממש' מצוה ועבירה הם נצחיות. | 51 מינ׳ | דער משגיח לערנט תניא פרק כ"ה און ערקלערט פארוואס יעדע עבירה איז באמת ווי עבודה זרה, פארוואס די אהבה מסותרת פון יעדן איד מאכט עס נאענט און גרינג צו באקעמפן דעם יצר הרע, און פארוואס די טענה "איך וועל שפעטער תשובה טון" האלט נישט, ווייל א מצוה און אן עבירה זענען איינגעקריצט אין נצחיות. |
| 41 | ”כי קרוב אליך הדבר וכו'” למה כל כך קשה לקיים תורה ומצות? והתירוץ - “עצבות.” עצות להיות בשמחה. כל יסורים באים מב' אותיות ראשונות שבשם הוי'. | 49 מינ׳ | דער משגיח ערקלערט, אויפן סוף פון תניא פרק כ"ה, ווי אזוי דער כח פון א איד צו מוסר נפש זיין אויף עבודה זרה מאכט יעדע מצוה "קרוב מאד", און פארוואס סיי די עבירה און סיי דער יחוד פון א מצוה זענען נצחי, בשעת תשובה בויט צוריק דעם קשר. |
| 42 | אגרת "להשכילך בינה" - בענין בני חיי מזוני כתוב - “בטל רצונך מפני רצונו.” יש צער אחד שהוא אמת וזה צער שעבר רצון ה'. ומכל מקום - אל תעסוק בו הרבה. | 48 מינ׳ | דער משגיח לערנט תניא פרק כ"ו: דעם יצר הרע קען מען נאר איבערשטארקן מיט די זריזות וואס קומט פון שמחה, די איינציגע אמת'דיגע עצבות איז חרטה אויף עבירות אין באשטימטע צייטן, און יסורים פון עולם הזה ווערן גרינגער ווען מ'ווייסט אז זיי קומען פונעם עלמא דאתכסיא. |