רצון הנפש האלוקות הוא שהגוף יהיה בטל לה לגמרי. חילוק בין אהבה עזה לאהבה רבה. רצון הפנימי של היצה"ר הוא שיהיה מנוצח.
קאטאלאג: TANYA ENGLISH ט נומ׳ 22 פאקעט גייד ז׳ 75 ענגליש 1 שעה 2 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח לערנט תניא פרק ט און ערקלערט אז די נפש האלקית וויל אז דער גאנצער גוף זאל זיין אינגאנצן בטל צו איר, ער מאכט א חילוק צווישן אהבה עזה און אהבה רבה, און ווייזט אז דער פנימיות'דיקער רצון פונעם יצר הרע איז אז מ'זאל אים באזיגן.
דער משגיח לערנט נאכאמאל דעם סוף פון תניא פרק ט. ער עפנט מיטן פסוק אין קהלת וועגן א קליינע שטאט וואס א גרויסער מלך באלאגערט, און א ארעמער חכם ראטעוועט זי: די שטאט איז דער גוף, און די צוויי נפשות זענען צוויי מלכים וואס קריגן זיך אויף אים. די נפש האלקית וויל אז יעדער אבר זאל זיין בטל צו איר ווי א פען צום שרייבער אדער א מרכבה צום רייטער, מיט מוח, הארץ, דיבור און מעשה אלעס פאר השם יתברך. ער ערקלערט אז דער חלל הימני פונעם הארץ זאל איבערגיסן אין חלל השמאלי און איבערמאכן זיינע תאוות, און ער מאכט א חילוק צווישן אן אהבה עזה וואס גייט אוועק און אן אהבה רבה, א תענוג אין מוח אליין. ער שילדערט צדיקים וואס יעדעס ווארט און יעדע באוועגונג איז געווען פאר השם יתברך, מיט משלים פון דניאל, יוסף, פרעה'ס איבערגעקערטע הארץ, דעם סאטמארער רב, דעם אריז"ל און דעם מגיד. צום סוף ברענגט ער דעם משל פונעם זוהר אז דער יצר הרע וויל באמת אז מ'זאל אים באזיגן.
ענינים: צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז) · אהבת השם און דביקות · דער יצר הרע און נסיונות · ענוה און ביטול
סדר השיעור
-
0:00 די קליינע שטאט אין קהלת
דער משגיח הייבט אן דעם בלאט פון פריש און לערנט דעם פסוק אין קהלת וועגן א קליינע שטאט וואס א גרויסער מלך באלאגערט, און א ארעמער חכם וואס קיינער געדענקט אים נישט ראטעוועט זי. ער ערקלערט אז די שטאט איז דער גוף און דער ארעמער חכם איז דער יצר טוב.
-
4:37 צוויי מלכים און דער גוף וואס איז בטל שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט דעם משל פונעם תניא פון די צוויי נפשות ווי צוויי מלכים וואס מאכן מלחמה אויפן גוף. די נפש האלקית וויל אז יעדער אבר זאל זיין בטל צו איר ווי א פען צום שרייבער און א מרכבה צום רייטער, און אז די דריי חללים פונעם מוח זאלן זיין אנגעפילט מיט השגה אין דער גדולה פון השם יתברך, וואס געבוירט יראה און אהבה.
-
10:43 דער חלל הימני גיסט איבער אין חלל השמאלי שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט די העכסטע מדרגה: אז דער יצר הרע זאל אינגאנצן ארויסגעטריבן ווערן, ממילא ברענט די אהבה אין חלל הימני ווי א פלאם און גיסט איבער אין חלל השמאלי, באזיגט און מאכט איבער זיינע תאוות אויף אהבת השם, ווי "בשני יצריך".
-
15:30 אהבה עזה און אהבה רבה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח מאכט א חילוק צווישן אהבה עזה, וואס קומט און גייט, און אהבה רבה, וואס פילט אן דאס הארץ און לאזט נישט קיין ארט פארן יצר הרע. ער ערקלערט אז געווענליך וועקט דער מוח אויף דאס הארץ, אבער ביי אהבה רבה פילט דער מוח אליין א תענוג אין השגת השם, ווי די פרייד ווען מ'לייזט א שווערע קשיא, און דאס מאכט איבער אלע מדות.
-
24:41 צדיקים וואס רעדן נאר צו השם יתברך
דער משגיח שילדערט צדיקים וואס פילן נישט קיין תענוג פון עולם הזה, און וואס זייער דיבור, אפילו צו מענטשן, איז געווענדט צו השם יתברך. ער מערקט אן אז דער תניא איז א ספר של בינונים, נאר א בינוני זאל כאטש וויסן וואס א צדיק איז, און ער ברענגט דניאל וואס האט גערעדט צום מלך און די בקשה צו יוסף, ווערטער וואס זענען באמת געווען צו השם יתברך, א לשון הקודש וואס פרעה האט נישט געקענט אויסלערנען.
-
30:20 פרעה'ס הארץ איז געווען א לעבער
דער משגיח ערקלערט ווי אזוי פרעה האט אויסגעהאלטן איין מכה נאך די אנדערע: ביי אים איז געגאנגען פארקערט, דער חלל השמאלי האט איבערגעגאסן אין חלל הימני. ער ברענגט דעם מדרש אויף "כבד לב פרעה" מיטן משל פונעם לייב, דעם אייזל און דעם פוקס, און ערקלערט אז די לעבער איז דער מקום פונעם יצר הרע, אבער ביי א צדיק איז די הארץ א ריכטיגע הארץ.
-
35:46 דער סאטמארער רב: א רשע האט נישט קיין הארץ
דער משגיח ברענגט א ווארט וואס ער האט געהערט פונעם סאטמארער רב אויף "וכל הלבבות ייראוך". ער ערקלערט אז השם יתברך האט נישט קיין גוף, נאר עין, פה און לב ביי השם זענען כוחות, און דער מענטש, וואס איז באשאפן בצלם אלקים, האט גשמיות'דיקע אברים וואס זענען א דוגמא דערצו; א רשע'ס הארץ און אויג פארדינען נישט דעם נאמען, ווייל זיי טוען נישט דאס וואס א הארץ און אן אויג זענען געמאכט דערפאר.
-
43:50 צדיקים העכער פון זייער דור
דער משגיח קומט צוריק צום שלימות'דיקן צדיק וואס זיין גאנצער טאג איז געבונדן מיט השם יתברך, און ערקלערט אז כאטש די דורות ווערן קלענער, ווערט אמאל אראפגעשיקט א נשמה פון פריערדיגע דורות, ווי דער אריז"ל, דער בעל שם טוב מיט זיינע תלמידים, און אפילו דער ווילנער גאון. ער דערציילט פונעם מגיד, וואס האט באמערקט אז מ'האט אריבערגערוקט זיין טאבאק פושקע, און וואס האט געהאלטן די האנט שטיל שעות לאנג ווייל ער האט נישט געפונען קיין הייליגע סיבה זי צו באוועגן.
-
52:26 דער יצר הרע וויל באזיגט ווערן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז דער יצר הרע, כאטש ער איז דער היפך פון דער נפש האלקית, איז פארט צום גוטן פונעם מענטש: זיין פנימיות'דיקער רצון איז אז מ'זאל אים באזיגן. ער ברענגט דעם משל פונעם זוהר פון א מלך וואס האט געדינגען א זונה צו פרובירן זיין זון, און ערקלערט דעם שרו של עשו וואס האט זיך געראנגלט מיט יעקב די נאכט פאר עס איז אנגעקומען זיין צייט צו זאגן שירה: זיין שירה איז געווען צו ווערן באזיגט, אזוי ווי די שירה פון דער זון איז איר גאנג, און דערפאר האט יהושע איר געהייסן שווייגן.
-
58:10 שאלות: א גרעסערער צדיק, א גרעסערער יצר
די צוהערער פרעגן שאלות, א טייל נישט צו הערן, וועגן דעם ירידת הדורות און דעם יצר הרע פון א צדיק. דער משגיח ענטפערט אז ס'מוז אלעמאל זיין א באלאנס, ממילא האט א גרעסערער צדיק א גרעסערן יצר, ביז ער דערגרייכט די מדרגה פון דוד המלך, וואס האט געזאגט "ולבי חלל בקרבי".
דער שיעור, אויסגעשריבן
די קליינע שטאט אין קהלת
די וואך פריער איז מען שנעל אדורך דעם בלאט, דערפאר הייבט דער משגיח אים אן נאכאמאל פון אנהייב. ער עפנט מיטן פסוק אין קהלת, וואו שלמה המלך דערציילט פון א קליינע שטאט מיט ווייניג מענטשן, וואס א גרויסער מלך האט באלאגערט מיט פעסטונגען ארום און ארום, און א ארעמער חכם האט זי געראטעוועט. דערנאך האט קיינער אים נישט געדענקט און נישט צוגעהערט, ווייל ער איז געווען ארעם. די שטאט, ערקלערט ער, איז דער גוף, און דער ארעמער חכם איז דער יצר טוב. א
צוויי מלכים און דער גוף וואס איז בטל
דער תניא אין פרק ט נעמט דעם פסוק: דער גוף איז די עיר קטנה, און די נפש האלקית און די נפש הבהמית, פון וואו עס קומען אלע תאוות, זענען צוויי מלכים וואס מאכן מלחמה אויפן גוף, און יעדער וויל אליין הערשן. די נפש האלקית וויל אז יעדער אבר זאל זיין בטל צו איר אן אפילו פרעגן פארוואס. דער משגיח ברענגט א משל פון א פען: זי טענה'ט נישט מיטן שרייבער וואס צו שרייבן. אזוי אויך האט א מרכבה נישט קיין אייגענעם רצון. ב
דער חלל הימני גיסט איבער אין חלל השמאלי
די העכסטע מדרגה אין עבודת השם, ערקלערט דער משגיח, איז צו זיין אינגאנצן פריי פונעם יצר הרע. ווען ס'איז דא נאר די נפש האלקית, ברענט די אהבה ווי א פלאם, ווייל קיינער לעשט זי נישט אויס. די אהבה אין חלל הימני פונעם הארץ זאל זיך אנפילן ביז זי גיסט איבער אין חלל השמאלי, דעם ארט פונעם יצר הרע, באזיגט דעם שלעכטס און מאכט איבער זיינע תאוות אויף אהבת השם.
אהבה עזה און אהבה רבה
דער משגיח מאכט א חילוק צווישן צוויי מדרגות. אן אהבה עזה איז א שטארקע התלהבות וואס עובדי השם פילן פון צייט צו צייט; בשעת זי איז דא איז זי שטארק, אבער זי קען אפגיין. אן אהבה רבה פילט אן דאס הארץ ביזן ראנד, אזוי אז ס'בלייבט שוין נישט קיין ארט פארן יצר הרע אין חלל השמאלי.
צו ערקלערן פארוואס זי איז העכער, דערמאנט ער די פריערדיגע פרקים: אין קדושה וועקט דער מוח אויף דאס הארץ, און אין טומאה שיקן די תאוות פונעם הארץ ארויף זייערע דעמפן, און דער מוח טראכט אויס עצות זיי צו באפרידיגן. אהבה רבה איז עפעס נייעס: דער מוח אליין ווערט דער מקום פונעם הרגש. ווען א מענטש לייזט סוף כל סוף א שווערע קשיא, זאגט דער משגיח, איז עס ווי א בליץ, א תענוג גרעסער ווי דאס הארץ קען פילן.
די אהבה בתענוגים דארף נישט קיין גשמיות; זי איז ווי דער תענוג וואס די נשמות האבן אין עולם הבא פון השגת השם. אפילו ביי אהבה עזה איז דא א גשמיות'דיקער תענוג פונעם הארץ, אבער דער תענוג פונעם מוח מאכט איבער אלע מדות נאר פאר השם יתברך.
צדיקים וואס רעדן נאר צו השם יתברך
אזא מענטש האט נישט קיין הנאה פון עולם הזה; גרויסע צדיקים האבן אפילו נישט געפילט דעם טעם פונעם עסן. דער משגיח מערקט אן אז דאס איז פאר אונז פרעמד, נאר דער תניא, א ספר של בינונים, וויל אז זיי זאלן כאטש וויסן וואס א צדיק איז. ד
אפילו ווען גרויסע צדיקים האבן גערעדט מיט מענטשן, זענען זייערע ווערטער געווען געווענדט צו השם יתברך. ווי דער רמ"ע מפאנו ערקלערט, האט דניאל גערעדט צום מלך און באמת גערעדט צו השם, און דער מדרש זאגט אז די בקשה צו יוסף איז באמת געווען א בקשה צו השם. דאס איז לשון הקודש, וואס נאר בעלי רוח הקודש קענען רעדן, און פרעה, וואס האט געקענט שבעים לשון, האט עס נישט געקענט אויסלערנען. ה
פרעה'ס הארץ איז געווען א לעבער
ווי אזוי האט פרעה אויסגעהאלטן איין מכה נאך די אנדערע? ביי אים, ערקלערט דער משגיח, איז געגאנגען פארקערט: דער חלל השמאלי האט איבערגעגאסן אין חלל הימני.
אויף "כבד לב פרעה", כבד איז א לעבער, דערציילט דער מדרש פון א לייב וואס האט צעריסן אן אייזל וואס האט געמאנט צאל אפילו פונעם מלך. דער פוקס האט אויפגעגעסן די הארץ, און געזאגט צום מלך אז אן אייזל מיט א הארץ וואלט קיינמאל נישט אזוי גערעדט. דער משגיח ערקלערט אז די לעבער איז דער מקום פונעם יצר הרע; פרעה'ס הארץ איז געווען נאר א לעבער, אבער א צדיק'ס הארץ איז א ריכטיגע הארץ. ו,ז
דער סאטמארער רב: א רשע האט נישט קיין הארץ
דער משגיח ברענגט א ווארט וואס ער האט געהערט פונעם סאטמארער רב אויף "וכל הלבבות ייראוך": אסאך הערצער האבן דאך נישט קיין יראה. צו ערקלערן דאס זאגט ער אז השם יתברך האט נישט קיין גוף, ווי דער רמב"ם לערנט, און מ'קען זיך אים אפילו נישט פארשטעלן ווי א קויל פון פייער. ח
ווען דער תנ"ך רעדט פון "עיני השם" אדער פון זיין לב, זענען דאס כוחות מיט וועלכע ער באווייזט זיך אויף דער וועלט. ווייל דער מענטש איז באשאפן בצלם אלקים, האט ער גשמיות'דיקע אברים וואס האלטן א דוגמא פון די כוחות: דאס אויג צו וויסן וואס טוט זיך, דאס מויל איבערצוגעבן וואס ס'איז אין הארץ, און דאס הארץ פאר רצון און הרגשים. ט,י,כ
צדיקים העכער פון זייער דור
די נפש האלקית וויל אז דער מענטש זאל דעם גאנצן טאג רעדן מיט השם יתברך, אז אפילו ווען ער רעדט מיטן בריוו-טרעגער רעדט ער צו השם. אזעלכע שלימות'דיקע צדיקים האט מען געזען אין די לעצטע דורות, נישט לויטן סדר הדורות. ווי די גמרא זאגט ווערן די דורות קלענער, אבער אמאל ווערט אראפגעשיקט א נשמה פון פריערדיגע צייטן. ל
רבי חיים וויטאל שרייבט אז דער אריז"ל, וואס האט געלעבט נאך די ראשונים, איז משיג געווען מער ווי זיי. אזוי אויך דער בעל שם טוב און זיינע תלמידים; און די ליטווישע זאגן אז דער ווילנער גאון האט געמעגט חולק זיין אויף ראשונים. דער משגיח לייגט צו אז עלטער-זיידעס האבן נאך געזען אזעלכע צדיקים מיט זיבעציג אכציג יאר צוריק.
אויך זייערע הענט האבן געטון נאר מצוות. דער מגיד האט באמערקט אז א גאסט'ס קינד האט אריבערגערוקט זיין טאבאק פושקע, ווייל אלעס וואס ער האט אוועקגעלייגט איז געווען וואו עס געהערט, און איינמאל האט ער געהאלטן די האנט הינטער'ן רוקן שעות לאנג טראץ דעם ווייטאג, ווייל ער האט נישט געפונען קיין הייליגע סיבה זי צו באוועגן.
דער יצר הרע וויל באזיגט ווערן
די רצונות פון דער נפש הבהמית זענען דער היפך, אבער פארט צום גוטן פונעם מענטש: דער טיפסטער רצון פונעם יצר הרע איז אז דער מענטש זאל איבער אים הערשן. דער זוהר ברענגט א משל פון א מלך וואס האט געדינגען א זונה צו פרובירן זיין זון; זי איז געווען אינעם דינסט פונעם מלך, און אזוי אויך דער יצר הרע. מ
אזוי אויך דער שרו של עשו, וואס האט זיך געראנגלט מיט יעקב און נישט געקענט באזיגן, האט זיך געקריגט פונקט די נאכט פאר עס איז געקומען זיין צייט צו זאגן שירה. זיין שירה איז געווען צו ווערן באזיגט, ווייל די שירה פון יעדן נברא איז זיין תפקיד. דערפאר, ווען יהושע האט געהייסן די זון שווייגן, האט זי אויפגעהערט איר שירה. נ,ס
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
משנה
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 4:37 די קליינע שטאט אין קהלת איז דער גוף, און די נפש האלקית און די נפש הבהמית זענען צוויי מלכים וואס יעדער וויל אליין הערשן איבער אים.
- 7:07 די נפש האלקית וויל אז יעדער אבר זאל זיין בטל צו איר אן פרעגן פארוואס, ווי א פען צום שרייבער אדער א מרכבה צו דעם וואס רייט דערויף.
- 15:40 אהבה עזה איז א שטארקע אהבה וואס קען אדורכגיין, אבער אהבה רבה פילט אן דאס הארץ ביזן ראנד, אזוי אז ס'בלייבט נישט קיין ארט פארן יצר הרע.
- 20:06 אהבה רבה איז א תענוג וואס מ'פילט אינעם מוח אליין, העכער פון יעדן הרגש פונעם הארץ, ווי די פרייד ווען מ'כאפט סוף כל סוף א שווערע סברא.
- 27:13 ביי גרויסע צדיקים איז אפילו א פשוט'ער שמועס און יעדע באוועגונג פון דער האנט געווען געווענדט צו השם יתברך.
- 52:55 דער יצר הרע איז אינעם דינסט פונעם מלך, און זיין טיפסטער רצון איז אז דער מענטש זאל איבער אים הערשן און אים באזיגן.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 15:37 פארוואס איז אהבה רבה א העכערע מדרגה ווי אהבה עזה?
תירוץ: 16:13 אן אהבה עזה, ווי שטארק זי זאל נישט זיין, קען אפגיין, אבער אן אהבה רבה פילט אן דאס הארץ ביזן ראנד און לאזט נישט קיין ארט פארן יצר הרע, און איר תענוג איז אינעם מוח אליין.
-
קשיא: 30:45 ווי אזוי האט פרעה געקענט אויסהאלטן איין מכה נאך די אנדערע?
תירוץ: 30:57 ביי אים איז געגאנגען פארקערט: דער חלל השמאלי האט איבערגעגאסן אין חלל הימני, ממילא איז אין אים נישט געבליבן קיין נטיה צום גוטן.
-
קשיא: 45:14 אז די דורות ווערן אלץ קלענער, ווי אזוי האט דער אריז"ל געקענט משיג זיין מער ווי די ראשונים פאר אים?
תירוץ: 45:37 אמאל ווערט אראפגעשיקט צו א קליינעם דור א נשמה וואס געהערט צו פיל פריערדיגע דורות, נישט לויטן סדר הדורות.
-
קשיא: 55:27 פארוואס זאל דער שרו של עשו זיך אריינשטעלן אין א סכנה און זיך ראנגלען מיט יעקב די נאכט פאר עס קומט זיין צייט צו זאגן שירה?
תירוץ: 55:48 ווייל זיין שירה איז געווען צו ווערן באזיגט פון יעקב: די שירה פון יעדן נברא איז צו טון דעם רצון השם מיט זיין תפקיד.
-
קשיא: 57:03 פארוואס האט די זון אויפגעהערט זאגן שירה, ווען יהושע האט איר נאר געהייסן אפשטעלן איר גאנג?
תירוץ: 57:19 ווייל די שירה פון דער זון איז איר גאנג; ווען זי הערט אויף צו פונקציאנירן הערט זי אויף איר שירה.
מעשיות
-
33:14 דער לייב, דער אייזל און דער פוקס
דער משגיח ברענגט א מדרש: דער לייב, דער מלך פון וואלד, איז געגאנגען מיט זיינע שרים און איז געקומען צו א בלאק איבער א טייך, וואו דער אייזל האט געמאנט צאל. דער אייזל האט געהאלטן אז אפילו דער מלך מוז באצאלן, און דער לייב אין כעס האט אים צעריסן און געהייסן דעם פוקס צוגרייטן פון אים א סעודה. דער פוקס האט די הארץ אליין אויפגעגעסן, און ווען דער מלך האט געפרעגט דערויף האט דער פוקס געענטפערט אז ווען דער אייזל וואלט געהאט א הארץ וואלט ער נישט אזוי גערעדט צום מלך.
-
50:00 דעם מגיד'ס טאבאק פושקע
א גרויסער צדיק איז געקומען באזוכן דעם מגיד מיט זיין קינד. בשעת דער מגיד איז ארויס, האט דאס קינד אויפגעהויבן די זילבערנע טאבאק פושקע אויפן טיש, א קוק געטון און צוריקגעלייגט. ווען דער מגיד איז צוריקגעקומען האט ער געפרעגט ווער האט זי אנגערירט, און ערקלערט אז ווען ער לייגט אוועק א זאך לייגט ער זי וואו זי דארף זיין, און מ'האט זי אריבערגערוקט פון איר ארט.
אין דער מעשה: דער מעזריטשער מגיד
-
51:11 דעם מגיד'ס האנט הינטער'ן רוקן
איינמאל האט דער מגיד געהאלטן די האנט הינטער'ן רוקן עטליכע שעה אן זי צו באוועגן, כאטש מ'האט געזען אז ס'טוט אים וויי. ווען מ'האט אים געפרעגט פארוואס ער לאזט זי נישט אפרוען, האט ער ערקלערט אז ער באוועגט נישט קיין אבר אן א כוונה לשם שמים, און ער האט נישט געפונען קיין סיבה פארוואס צו באוועגן די האנט.
אין דער מעשה: דער מעזריטשער מגיד
-
53:12 דער מלך וואס האט געפרובירט זיין זון
דער משגיח ברענגט דעם משל פונעם זוהר פון א מלך וואס האט געוואלט פרובירן די טהרה פון זיין זון דעם בן מלך, און האט געדינגען א זונה אים צו פארפירן, צו זען צי ער איז שטארק גענוג צו באזיגן זיין יצר הרע. די זונה איז באמת געווען אינעם דינסט פונעם מלך, און אזוי אויך איז דער יצר הרע אינעם דינסט פון השם יתברך.
געדאנקען
- 7:14 בטול מיינט אז די אברים דינען די נשמה אזוי ווי א פען דינט דעם שרייבער: די פען טענה'ט נישט וואס צו שרייבן, און א מרכבה האט נישט קיין אייגענעם רצון חוץ פון דעם וואס רייט דערויף.
- 17:00 אין קדושה וועקט דער מוח אויף דאס הארץ; אין טומאה שיקן די תאוות פונעם הארץ ארויף זייערע דעמפן צום מוח, און דער מוח ווערט זייער דינער וואס טראכט אויס עצות ווי אזוי זיי צו באפרידיגן.
- 20:06 אהבה רבה איז א תענוג וואס דארף נישט דאס הארץ: דער מוח אליין האט א תענוג פון פארשטיין, ווי דער בליץ ווען מ'כאפט א שווערע זאך, און דאס איז א טעם פון דעם וואס די נשמות האבן אין עולם הבא.
- 30:48 פרעה האט אויסגעהאלטן די מכות ווייל ביי אים איז דער סדר פונעם צדיק געגאנגען פארקערט: דער חלל השמאלי האט איבערגעגאסן אין חלל הימני, און זיין הארץ איז געווארן נאר א לעבער, דער מקום פונעם יצר הרע.
- 37:34 די אברים פונעם מענטש זענען א דוגמא פון די כוחות וואס דער פסוק זאגט ביי השם יתברך, ממילא פארדינט א רשע'ס הארץ וואס האט נישט קיין יראה נישט צו הייסן א הארץ, און זיין אויג וואס קוקט נישט צו השם יתברך איז נישט באמת קיין אויג.
- 55:30 דער שרו של עשו האט זיך געקריגט מיט יעקב פונקט די נאכט פאר עס איז געקומען זיין צייט צו זאגן שירה, ווייל זיין שירה איז געווען צו ווערן באזיגט: די שירה פון יעדן נברא איז צו טון זיין תפקיד, אזוי ווי די שירה פון דער זון איז איר גאנג.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 26:15 דער משגיח זאגט אז כאטש די מדרגה פון א צדיק זעט אויס ווייט, איז דער תניא געשריבן פאר בינונים כדי זיי זאלן כאטש וויסן וואס א צדיק איז.
- 14:51 דער משגיח זאגט אז דאס וואס השם יתברך פאדערט זאל כאטש זיין דער שאיפה פונעם מענטש: אים ליב צו האבן מיט ביידע חללים פונעם הארץ, אז אפילו די תאוות פונעם חלל השמאלי זאלן ווערן אהבת השם.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען דוד המלך, דניאל, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער ווילנער גאון, דער מעזריטשער מגיד, דער סאטמארער רב, דער רמ"ע מפאנו, יהושע בן נון, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, משה רבינו, עשו, פרעה, רבי חיים ויטאל, רבי יוסף קארו, שלמה המלך
ערכים אהבה רבה, ביטול, בינוני, חלל השמאלי, יצר הרע, יצר טוב, לשון הקודש, מדות, מוחין, מרכבה, נפש האלקית, נפש הבהמית, עיר קטנה, רבונו של עולם, רוח הקודש, שירה, תענוג