המשך ביאור לבטל הטענות כנגד מי שאומרים כ"ב שאין כל עבירה כע"ז ממש' מצוה ועבירה הם נצחיות.

קאטאלאג: TANYA ENGLISH נומ׳ ⁨40⁩ פאקעט גייד ז׳ 77 ענגליש 51 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 51 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט תניא פרק כ"ה און ערקלערט פארוואס יעדע עבירה איז באמת ווי עבודה זרה, פארוואס די אהבה מסותרת פון יעדן איד מאכט עס נאענט און גרינג צו באקעמפן דעם יצר הרע, און פארוואס די טענה "איך וועל שפעטער תשובה טון" האלט נישט, ווייל א מצוה און אן עבירה זענען איינגעקריצט אין נצחיות.

דער משגיח זאגט אז ער גייט יעצט צום עיקר פונעם תניא, וואס רעדט אויך צו פשוט'ע מענטשן פון א זייער נידעריגן דור ווי אונזערער. ער דערמאנט אז אלע מצוות צעטיילן זיך פון "אנכי" און "לא יהיה", און אז יעדער איד, אפילו דער קל שבקלים, גיט אוועק זיין לעבן בטבע נאר נישט צו דינען עבודה זרה. ווייל יעדע עבירה שטעלט א מענטש אונטער דער סטרא אחרא, איז זי א פארשטעלטע עבודה זרה, און אז מ'זינדיגט פונדעסטוועגן איז דאס דער "רוח שטות" וואס חז"ל לערנען ארויס פון א סוטה. אין פרק כ"ה טיילט ער צווישן א פאלשן חשבון און פשוט פארגעסן, און לערנט אז די רפואה איז אויפצווועקן די אהבה מסותרת; דאס ברענגט ער מיט דעם אבני נזר וועגן א כהנת. די אהבה נעמט אריין יראה, ווי א מאמע וואס האלט פעסט איר קינד. אויף דער טענה פון תשובה שפעטער ענטפערט ער אז למעלה מן הזמן איז נישטא קיין צייטווייליג, ממילא איז אן עבירה נצחי. דאס זעלבע גילט ביי מצוות עשה, און ער שליסט מיט דעם חושך פון די שובבי"ם וואכן.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · מסירת נפש · דער יצר הרע און נסיונות

סדר השיעור

  1. 0:00 גיין צום עיקר פונעם תניא

    דער משגיח זאגט אז ער וועל איבערשפרינגען צו די עיקר פרקים פונעם תניא, וואס רעדן צו פשוט'ע מענטשן. ער באשרייבט אונזער דור אלס זייער נידעריג, מיט די סימנים פון חז"ל פאר משיח'ס קומען, און זאגט אז דאך קענען אזעלכע ווי מיר נהנה זיין פון די פרקים.

  2. 5:36 מסירות נפש אויף עבודה זרה

    דער משגיח דערמאנט אז אלע מצוות צעטיילן זיך פון "אנכי" און "לא יהיה", און אז יעדער איד, אפילו דער פשוט'סטער, גיט אוועק זיין לעבן נאר נישט צו דינען עבודה זרה, נישט ווי סאלדאטן אדער טעראריסטן וואס מ'דארף זיי איינלערנען. פונדעסטוועגן איז יעדע עבירה א צווייג פון עבודה זרה, ווי דער בעל שם טוב זאגט.

  3. 9:03 די סוטה און דער רוח שטות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אז מ'זינדיגט נאר ווען עס גייט אריין א רוח שטות, וואס ווערט ארויסגעלערנט פון א סוטה, און בויט דעם קל וחומר: ווער עס איז גרייט צו שטארבן פאר עבודה זרה, זאל זיכער אויסהאלטן א קליינעם צער נישט צו טון קיין עבירה, וואס איז די זעלבע עבודה זרה אין א פארשטעלטער פארעם.

  4. 13:21 שטות, שכחה און די אהבה מסותרת שטייט אינעם קאטאלאג

    ביים אנהייבן פרק כ"ה טיילט דער משגיח צווישן צוויי מצבים פון זינדיגן: א פאלשער חשבון (שטות) און פשוט נישט טראכטן (שכחה). די רפואה איז זיך צו דערמאנען און אויפוועקן די אהבה מסותרת, ווייל ווער עס זינדיגט פארגעסט זיין קשר מיטן אויבערשטן, ווי די סוטה וואס פארגעסט איר קשר מיט איר מאן.

  5. 17:40 דער אבני נזר וועגן דער כהנת

    דער משגיח ברענגט דעם פאל פון א כהנת וואס האט חתונה געהאט אויף דעם ווארט פון איין עד, און איר מאן איז צוריקגעקומען. דער אבני נזר ערקלערט אז עס איז דא א קשר ווי חתן און כלה צווישן יעדן איד און דעם אויבערשטן, און שבט לוי שפירט עס שטערקער, ממילא האט זי געדארפט שפירן אז איר מאן לעבט.

  6. 21:06 אהבה וואס נעמט אריין יראה, א געטלעכער טבע שטייט אינעם קאטאלאג

    אויף "בפיך ובלבבך" ערקלערט דער משגיח אז די אהבה מסותרת נעמט אריין יראה, ווי א מאמע וואס האלט פעסט איר קינד אויף די טרעפ, און זי ארבעט ווי א געטלעכער טבע, ווי א חיה וואס גיט זיך אוועק פאר אירע קינדער. ממילא קען מען זיכער צעברעכן א קליינע תאוה; און ער מערקט אן אז אהבה איז דער שורש פון מצוות עשה און יראה פון לא תעשה.

  7. 28:28 די טענה פון תשובה שפעטער שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח נעמט אויף די טענה אז א קליינע עבירה קען מען פאררעכטן מיט תשובה, און ברענגט די גמרא אז ווער עס זאגט "אחטא ואשוב" גיט מען אים נישט די מעגליכקייט צו טון תשובה. ער ערקלערט אז דאס מיינט אז מ'שיקט אים נישט קיין הרהורי תשובה פון הימל, אבער אויב ער שטופט זיך אריין, העלפט די תשובה פונדעסטוועגן.

  8. 32:15 קיין צייטווייליג למעלה מן הזמן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווייזט אז אפילו ביי עבודה זרה וואלט מען געקענט נאכדעם תשובה טון, און פונדעסטוועגן גיט יעדער איד אוועק זיין לעבן נאר נישט צו ווערן אפגעשניטן אפילו אויף א שעה. דער טעם איז ווייל אויבן איז נישטא קיין זמן, ממילא ווערט אן עבירה איינגעקריצט אין נצח, און די נפש שפירט אז זי וואלט פארלוירן איר נצחיות.

  9. 36:53 קעמפן קעגן עצלות ביי מצוות עשה

    דער משגיח שטעלט דעם זעלבן חשבון צו מצוות עשה, מיט דעם משל פון איינעם וואס פארפאסט מנחה צוליב א שפיל. עצלות קומט פונעם יסוד העפר, דער יסוד וואס רירט זיך אמווייניגסטן, און מ'מוז קעמפן קעגן איר מיט גבורה ביי תורה, תפילה און צדקה, די דריי עמודים.

  10. 41:20 דער נצחון נעמט אראפ דעם הסתר

    דער משגיח זאגט אז באקעמפן דעם יצר הרע איז נאענט און מעגליך פאר יעדן, און נאכן נצחון ווערט דער הסתר אראפגענומען און מ'שפירט א נאענטקייט צום אויבערשטן. ער ערקלערט "ה' אחד": קיין שום ארט איז נישט ליידיג פונעם אויבערשטן, און דער חושך פון דער וועלט איז נאר א דעקע וואס פארדעקט אים.

  11. 46:42 שובבי"ם: דורכברעכן דעם פינצטערן פארהאנג

    דער משגיח פארבינדט דאס מיט די וואכן פון שובבי"ם, די פינצטערסטע צייט, ווען די עבודה איז דורכצוברעכן דעם פינצטערן פארהאנג און געפינען דעם אויבערשטן אין אים. חנוכה גרייט דערצו צו; היינט איז דער חושך אריין אין אונזערע הייזער, און אין די וואכן ווען מ'ליינט פון יציאת מצרים זאל מען ארויסנעמען די אייגענע נפש פון מצרים.

דער שיעור, אויסגעשריבן

גיין צום עיקר פונעם תניא

0:46

דער משגיח זאגט אז ער וועט יעצט איבערשפרינגען צום עיקר פונעם תניא, די פרקים וואס רעדן צו פשוט'ע מענטשן וואס קענען נישט דערגרייכן די מדריגות פון פריער; און מיר, לייגט ער צו, זענען נאך פיל נידעריגער. אונזער דור טראגט שוין די סימנים וואס די גמרא אין סוף סוטה און אין פרק חלק ברענגט פאר דער צייט פאר משיח, און קעגן זיינע יונגע יארן איז היינט יעדער גוטער סדר צעבראכן. פונדעסטוועגן קענען אזעלכע ווי מיר נהנה זיין פון די פרקים. א,ב

מסירות נפש אויף עבודה זרה

5:36

אלע מצוות, דערמאנט דער משגיח, צעטיילן זיך פון "אנכי" און "לא יהיה", וואס אידן האבן געהערט ביי הר סיני אן א ממוצע. יעדער איד, אפילו דער פשוט'סטער, גיט אוועק זיין לעבן נאר נישט צו דינען עבודה זרה; נישט ווייל מ'האט אים איינגעלערנט, ווי סאלדאטן אדער טעראריסטן, נאר ווייל עס רירט אן וואס ער האט געהערט גלייך פונעם אויבערשטן. אבער ווי דער בעל שם טוב זאגט, איז יעדע אפנייגונג פון דער תורה שוין עבודה זרה. ג

די סוטה און דער רוח שטות

9:15

אויפן פסוק פון סוטה, "איש איש כי תשטה אשתו", לערנט די גמרא אז א מענטש זינדיגט נאר ווען עס גייט אין אים אריין א רוח שטות. דער ווילן צו לעבן איז שטערקער פון יעדער תאוה; ממילא, ווער עס איז גרייט צו שטארבן נאר נישט צו דינען עבודה זרה, זאל זיכער אויסהאלטן א קליינעם צער נישט צו טון אן עבירה, וואס שטעלט אים אונטער דעם זעלבן ס"מ. דאס, זאגט דער משגיח, איז דער חשבון וואס א מענטש זאל מאכן ביי א נסיון. ד,ה

שטות, שכחה און די אהבה מסותרת

13:21

תניא פרק כ"ה קומט אראפנעמען דעם רוח שטות און שכחה. דער משגיח טיילט צווישן צוויי מצבים: איינער רעכנט פאלש אז א ספק'דיגער מאכל איז נישט ווי עבודה זרה, דאס איז שטות; דער אנדערער טראכט בכלל נישט, ווי א בהמה, דאס איז שכחה. די רפואה איז זיך צו דערמאנען און אויפוועקן די אהבה מסותרת: ווי די סוטה פארגעסט איר קשר מיט איר מאן, אזוי פארגעסט דער זינדיגער זיין פארבארגענע אהבה צום אויבערשטן, וואס שלאפט אפשר, אבער איז דא ביי יעדן איד. ז

דער אבני נזר וועגן דער כהנת

18:14

א כהנת האט חתונה געהאט לויט דעם ווארט פון איין עד, און דערנאך איז איר מאן צוריקגעקומען. דער אבני נזר ערקלערט אז יעדער איד האט א קשר מיטן אויבערשטן ווי חתן און כלה, און שבט לוי, פון וועמען קיינער האט נישט געדינט דעם עגל, שפירט עס שטערקער. זי האט געדארפט בטבע שפירן אז איר מאן לעבט; אז זי האט עס נישט געשפירט, ווייזט אז דאס געפיל האט געפעלט. ט

אהבה וואס נעמט אריין יראה

21:06

"בפיך ובלבבך", ערקלערט דער משגיח, מיינט קריאת שמע און תורה אין מויל, און די אהבה מסותרת אין הארצן, וואס מ'זאל אויפוועקן ביי יעדן נסיון. כדי זיך צו היטן פון עבירות דארף מען סיי אהבה סיי יראה, און די אהבה נעמט אריין יראה: א מאמע וואס טראגט איר קינד ארויף די טרעפ האלט עס פעסט, ווייל זי האט עס ליב. אזוי האט א איד מורא צו פארדארבן זיין אהבה, און גיט אוועק זיין לעבן מיט א געטלעכן טבע, ווי א חיה פאר אירע קינדער, אן קיין חשבון. ו

25:15

ממילא קען ער זיכער צעברעכן א תאוה צו א ספק'דיגן מאכל, און דער משגיח זאגט אז מ'זאל לערנען די פרקים ווידער און ווידער ביז עס ווערט א קנין. ער לייגט צו אז אהבה איז דער שורש פון מצוות עשה און יראה דער שורש פון לא תעשה; דערפאר, ווי דער רמב"ן ערקלערט, איז עשה דוחה לא תעשה.

די טענה פון תשובה שפעטער

28:54

א מענטש קען טענה'ן אז פאר עבודה זרה וואלט ער געשטארבן, אבער אויף די עבירה קען ער תשובה טון. נאר קיינער דינט נישט עבודה זרה מיטן חשבון צו טון תשובה, הגם תשובה איז דארט אויך דא. די גמרא זאגט אז ווער עס זאגט "אחטא ואשוב" גיט מען אים נישט צו טון תשובה; דער משגיח ערקלערט אז מ'שיקט אים נישט קיין הרהורי תשובה פון הימל, אבער אויב ער שטופט זיך אריין מיט די עלנבויגנס, העלפט די תשובה פונדעסטוועגן. י

קיין צייטווייליג למעלה מן הזמן

32:15

פארוואס איז דען די עבירה אנדערש? הגם ער ווייסט אז ער קען תשובה טון, גיט א איד אוועק זיין לעבן נאר נישט צו שטיין אונטער דעם ס"מ אפילו אויף א שעה. דער משגיח ערקלערט אז אויבן איז נישטא קיין זמן, קיין פריער און שפעטער; אן עבירה ווערט איינגעקריצט אין נצח. די תשובה, וואס איז אויך נצחי, קען עס שפעטער אפמאכן, אבער די נפש שפירט בטבע אז זי וואלט פארלוירן איר נצחיות.

קעמפן קעגן עצלות ביי מצוות עשה

37:04

דאס זעלבע גילט ביי טון גוטס. ווער עס וויל פארפאסן מנחה צוליב א שפיל, דארף, ווי דער תניא זאגט, זיך שטארקן ווי א לייב קעגן דעם יצר הרע וואס מאכט דעם גוף שווער מיט עצלות; די עצלות קומט פונעם יסוד העפר, דער יסוד וואס רירט זיך אמווייניגסטן. ער מוז זיך מטריח זיין אין תורה, אין תפילה מיט כל כחו, און אין צדקה אפילו ווען עס דאכט זיך צופיל: די דריי עמודים. ז

דער נצחון נעמט אראפ דעם הסתר

41:20

באקעמפן דעם יצר הרע, זאגט דער משגיח, איז נאענט און מעגליך פאר יעדן, און נאכן נצחון ווערט דער הסתר אראפגענומען און מ'שפירט א נאענטקייט צום אויבערשטן. ער ערקלערט "ה' אחד" פון קריאת שמע: קיין שום פינטעלע ארט איז נישט ליידיג פונעם אויבערשטן, נישט דער טיש און נישט די לופט; ווען עפעס אנדערש וואלט געווען א מציאות פאר זיך, וואלט ער נישט געווען איינס. ווער עס באזיגט דעם רוח שטות זעט דעם אויבערשטן אומעטום, און דער חושך פון דער וועלט איז נאר א דעקע וואס פארדעקט אים. כ

שובבי"ם: דורכברעכן דעם פינצטערן פארהאנג

46:52

דאס איז די עבודה פון שובבי"ם, די פינצטערסטע צייט פונעם יאר: דורכצוברעכן דעם פינצטערן פארהאנג און געפינען דעם אויבערשטן אינעם חושך גופא. חנוכה קומט פונקט פריער כדי צוצוגרייטן דערצו; היינט צינדט מען אינעווייניג, ווייל דער חושך איז שוין אריין אין אונזערע הייזער מיט אלע מכשירים אין שטוב. אין די וואכן ווען מ'ליינט וועגן מצרים, זאגט דער משגיח, זאל מען ארויסנעמען די אייגענע נפש פון מצרים.

מראי מקומות

תורה

  1. ג Shemos 20:2-3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:36
  2. ד Bamidbar 5:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:15
  3. ו Devarim 30:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:06
  4. כ Devarim 6:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 41:20

תלמוד בבלי

  1. א לכאורה Sotah 49b (end of the tractate) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:46
  2. ב לכאורה Sanhedrin ch. 11 (Perek Chelek) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:46
  3. ה Sotah 3a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:15
  4. י Yoma 85b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:54

אחרונים און חסידות

  1. ז לכאורה Tanya ch. 25 מפתח אינעם אויסשרייב: 13:21, 37:04
  2. ח Tanya (מקום נישט באשטימט) 8:28 מפתח
  3. ט Avnei Nezer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 18:14

עיקרי הדברים

  1. 6:44 יעדער איד, אפילו דער פשוט'סטער, איז בטבע גרייט צו געבן זיין לעבן נאר נישט צו דינען עבודה זרה, אן קיין שום איינלערנען.
  2. 8:30 יעדע עבירה, אפילו א קליינע דרבנן, שטעלט א מענטש אונטער דער רשות פון דער סטרא אחרא און איז א צווייג פון עבודה זרה.
  3. 14:05 מ'זינדיגט אדער פון שטות, א פאלשן חשבון, אדער פון שכחה, אז מ'טראכט בכלל נישט; די רפואה איז זיך צו דערמאנען און אויפוועקן די אהבה מסותרת צום אויבערשטן.
  4. 22:45 די אהבה מסותרת נעמט אריין יראה: מ'האט מורא די אהבה זאל נישט ווערן פגום, און זי ארבעט ווי א געטלעכער טבע העכער פון שכל.
  5. 28:54 די טענה "איך וועל נאכדעם תשובה טון" האלט נישט, ווייל א איד וואלט נישט געדינט עבודה זרה אפילו אויף א שעה, הגם תשובה וואלט דארט אויך געהאלפן.
  6. 35:23 אויבן איז נישטא קיין זמן, ממילא איז אן עבירה נישט צייטווייליג; זי ווערט איינגעקריצט אין נצח, און די נפש שפירט דאס.
  7. 37:14 דער זעלבער חשבון גילט ביי מצוות עשה: מ'מוז קעמפן קעגן דער עצלות, וואס קומט פונעם יסוד העפר, ביי תורה, תפילה און צדקה.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 10:59 אויב א מענטש איז גרייט צו שטארבן נאר נישט צו דינען עבודה זרה, פארוואס האלט ער נישט אויס א קליינעם צער נישט צו טון קיין עבירה?

    תירוץ: 11:23 עס האט נישט קיין שכל; דאס איז דער רוח שטות, ווייל יעדע עבירה איז די זעלבע עבודה זרה פארשטעלט.

  2. קשיא: 18:36 פארוואס איז מען אזוי שטרענג מיט א כהנת וואס האט חתונה געהאט לויט איין עד, און איר מאן איז צוריקגעקומען?

    תירוץ: 19:07 לויט דעם אבני נזר האט זי געדארפט שפירן דעם קשר מיט איר לעבעדיגן מאן, בפרט אלס איינע פון לוי; אז זי האט עס נישט געשפירט ווייזט אז דאס געפיל פעלט.

  3. קשיא: 28:20 פארוואס איז אהבה דער שורש פון מצוות עשה און יראה דער שורש פון לא תעשה?

    תירוץ: 28:05 א מצות עשה איז עפעס וואס מ'טוט בפועל, און דאס איז אהבה; דערפאר, ווי דער רמב"ן ערקלערט, איז עשה דוחה לא תעשה, ווייל אהבה איז שטערקער פון יראה.

  4. קשיא: 31:43 אויב גארנישט שטייט נישט קעגן תשובה, וואס מיינט עס אז ווער עס זאגט "אחטא ואשוב" גיט מען אים נישט צו טון תשובה?

    תירוץ: 31:03 מ'שיקט אים נישט פון הימל די געווענליכע הרהורי תשובה, אבער אויב ער ניצט זיין שכל און שטופט זיך אריין, העלפט זיין תשובה.

  5. קשיא: 33:04 ווייל תשובה וואלט געהאלפן אפילו אויף עבודה זרה, פארוואס וויל א איד נישט ווערן אפגעשניטן פונעם אויבערשטן אפילו אויף א שעה?

    תירוץ: 35:23 אויבן איז נישטא קיין זמן און קיין צייטווייליג; אן עבירה ווערט איינגעקריצט אין נצח, און זיין נפש שפירט אז ער וואלט זיך חרוב געמאכט אויף אייביג.

געדאנקען

  1. 8:44 יעדע עבירה, אפילו א קליינע דרבנן, איז א פארבארגענער צווייג פון עבודה זרה, ווייל זי ווארפט א מענטש אונטער דער רשות פון דער סטרא אחרא, די זעלבע רשות ווי עבודה זרה, נאר נישט אין איר העכסטן פארעם.
  2. 7:34 א אידס גרייטקייט צו שטארבן נאר נישט צו דינען עבודה זרה קומט נישט פון איינלערנען, ווי ביי סאלדאטן אדער טעראריסטן, נאר פון א געטלעכן טבע, ווי א חיה וואס גיט זיך אוועק פאר אירע קינדער אן קיין שום חשבון.
  3. 23:05 יראת שמים קומט פון אהבה: ווי א מאמע וואס האלט פעסט איר קינד אויף די טרעפ ווייל זי האט עס ליב, אזוי האט א איד מורא אז זיין אהבה זאל נישט ווערן פגום.
  4. 19:07 פונעם אבני נזר נעמט דער משגיח ארויס אז דער קשר פון א איד מיטן אויבערשטן איז א געפיל: א כהנת, פון שבט לוי וואס שפירן דעם קשר שטערקער, האט געדארפט שפירן אז איר מאן לעבט, טראץ דעם איין עד.
  5. 31:03 "אין מספיקין בידו" פארשליסט נישט די טיר פון תשובה: עס מיינט נאר אז מ'שיקט אים נישט קיין התעוררות פון הימל, אבער ווער עס שטופט זיך אריין מיט די עלנבויגנס, דעם העלפט מען פונדעסטוועגן.
  6. 35:23 אויבן איז נישטא קיין צייטווייליג: ווייל דער הימל איז למעלה מן הזמן, ווערט אן עבירה איינגעקריצט אין נצח, און די תשובה וואס מאכט עס אפ איז אויך נצחי; דערפאר וויל די נפש נישט אפגעשיידט ווערן אפילו אויף א שעה.
  7. 47:39 חנוכה, פונקט פאר שובבי"ם, גרייט צו צו דער פינצטערסטער צייט; היינט צינדט מען אינעווייניג ווייל דער חושך איז שוין אריין אין אונזערע הייזער דורך די מכשירים אין שטוב.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 11:31 דער משגיח זאגט אז ווען א מענטש שטייט פאר א נסיון פון אן עבירה, זאל ער מאכן דעם חשבון: אויב ער וואלט אוועקגעגעבן זיין לעבן נאר נישט צו דינען עבודה זרה, זאל ער זיכער אויסהאלטן א ביסל צער נישט צו טון קיין עבירה.
  2. 21:23 יעדעס מאל ווען מ'שטייט פאר א נסיון, זאגט דער משגיח, זאל מען אויפוועקן די אהבה מסותרת און שפירן דעם קשר מיטן אויבערשטן, און נישט פארראטן אים ווי די סוטה.
  3. 27:08 דער משגיח רעכנט אויס אז מ'זאל לערנען די פרקים ווידער און ווידער ביז דער ענין אז יעדע עבירה איז ווי עבודה זרה ווערט א קנין.
  4. 37:04 דער משגיח זאגט אז אפילו ביי א מצות עשה, ווי דאווענען מנחה אינמיטן א שפיל, זאל מען ניצן דעם שכל צו קעמפן קעגן דער עצלות.
  5. 47:13 אין די שובבי"ם וואכן, ווען מ'ליינט פון גלות און יציאת מצרים, זאגט דער משגיח אז מ'זאל ארויסנעמען די אייגענע נפש פון מצרים.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען דער אבני נזר, דער בעל התניא, דער הייליגער בעל שם טוב, דער רמב"ן, לוי

ערכים אהבה מסותרת, הסתר, הרהורי תשובה, למעלה מן הזמן, מסירות נפש, נצח, סוטה, סטרא אחרא, סמאל, עבודה זרה, עצלות, קל שבקלים, רוח שטות, שובבים, שכחה, תשובה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט