”כי קרוב אליך הדבר וכו'” למה כל כך קשה לקיים תורה ומצות? והתירוץ - “עצבות.” עצות להיות בשמחה. כל יסורים באים מב' אותיות ראשונות שבשם הוי'.

קאטאלאג: TANYA ENGLISH כ"ה נומ׳ ⁨41⁩ פאקעט גייד ז׳ 77 ענגליש 49 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 49 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט, אויפן סוף פון תניא פרק כ"ה, ווי אזוי דער כח פון א איד צו מוסר נפש זיין אויף עבודה זרה מאכט יעדע מצוה "קרוב מאד", און פארוואס סיי די עבירה און סיי דער יחוד פון א מצוה זענען נצחי, בשעת תשובה בויט צוריק דעם קשר.

דער משגיח חזר'ט איבער אז אלע מצוות עשה קומען ארויס פון "אנכי ה' אלקיך" און אלע לאווין פון "לא יהיה לך", ממילא שניידט יעדע עבירה אפ א איד פונעם רבונו של עולם אזוי ווי עבודה זרה. ווייל יעדער איד איז גרייט צו מוסר נפש זיין אויף עבודה זרה, קען ער זיך מאכן א חשבון ביי א נסיון אז אפזאגן א תאוה איז א סך קלענער, און דאס איז דער פשט פון "כי קרוב אליך הדבר". אפילו א עבירה "לפי שעה" איז נישט צייטווייליג, ווייל למעלה איז אלעס נצחי. ער ערקלערט ביטול און "ה' אחד", אז די וועלט איז א דמיון פון הסתר פנים, און אז דער יחוד פון א מצוה איז נצחי אזוי ווי די תורה, און תשובה מאכט גוט דאס אפשניידן. ער גיט צו אז דאס איז שווער צו כאפן פאר א קאפ וואס איז געפורעמט פון עולם הזה. דערנאך רעדט ער פארוואס מ'זאגט סלח לנו דריי מאל א טאג, פארוואס דער תניא רעדט פון מצוות עשה, וועגן האומר אחטא ואשוב, פארוואס משה רבינו האט געזאגט "בכל נפשך" פארן אריינגיין קיין ארץ ישראל, און ענטפערט א שאלה וועגן תשובה און מחילה.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · מסירת נפש · תשובה

סדר השיעור

  1. 0:00 מסירות נפש מאכט יעדע מצוה נאנט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח חזר'ט איבער אז יעדע מצוה איז א צווייג פון די ערשטע צוויי דברות, ממילא שניידט יעדע עבירה אפ א איד פונעם אייבערשטן. ווייל יעדער איד איז גרייט צו שטארבן אבי נישט דינען עבודה זרה, קען ער זיך זאגן אז אפזאגן א קלענערע תאוה איז זיכער מעגליך, און אזוי איז מקוים "כי קרוב אליך הדבר".

  2. 5:40 ס'איז נישטא קיין עבירה לפי שעה

    דער משגיח ערקלערט דעם תניא אז א איד מוז מוסר נפש זיין אפילו אויף עבודה זרה "נאר פאר א רגע", און דערנאך וואלט ער תשובה געטון. למעלה איז היה הוה ויהיה אלץ איינס, ממילא ווערט א עבירה, און אויך זיך אפהאלטן דערפון, פארשריבן ווי נצחי.

  3. 9:45 ביטול און "ה' אחד"

    דער משגיח ערקלערט אז דער תכלית פון עבודת השם איז בטל צו ווערן צום רבונו של עולם: "אחד" מיינט אז ס'איז גארנישט אחוץ אים, און די וועלט וואס זעט אויס ווי זי שטייט פאר זיך איז א דמיון, הסתר פנים. ווער עס זאגט זיך אפ פון זיינע תאוות כדי צו דבק'ן זיך אינעם אייבערשטן, איז זוכה צו גילוי פנים און שפירט עס אין זיין נפש.

  4. 15:54 דער נצחיותדיגער יחוד און די נצחיותדיגע תורה

    דער משגיח ערקלערט אז דער יחוד וואס ווערט געשאפן ווען א מענטש איבערקומט א תאוה איז נצחי, ווייל דער אייבערשטער און זיין רצון, וואס איז מתגלה אין דער תורה, זענען העכער פון זמן און ענדערן זיך קיינמאל נישט. א עבירה שניידט אפ אויף אייביג, אבער תשובה בויט צוריק דעם קשר; ער ענטפערט א שאלה פון א צוהערער און גלייכט די תורה צו א וואלקן.

  5. 23:13 אננעמען א שווערע זאך מיט אמונה

    דער משגיח גיט צו אז די האלבע בלאט איז שווער צו כאפן, נישט ווייל די סברא איז שוואך, נאר ווייל א קאפ וואס איז געפורעמט פון עולם הזה האלט עס פאר דעם עולם האמת. ער זאגט אז מ'דארף עס אננעמען מיט אמונה, אזוי ווי מ'גייט ווייטער ביי א שווערן תוספות, און ער ווארנט אז דער קומענדיגער פרק וועט זיין ענליך.

  6. 27:08 פארוואס סלח לנו דריי מאל א טאג

    דער משגיח פרעגט פארוואס מ'זאגט סלח לנו דריי מאל א טאג, אז דער אייבערשטער פארגיט דאך זיכער דאס ערשטע מאל. ער ענטפערט לויטן תניא אז אפילו א מתמיד הערט אויף צו לערנען צווישנדרינען, און א נייער ביטול תורה דארף א נייע סליחה, אבער א טיפע תשובה דארף מען נישט איבער'חזר'ן.

  7. 30:51 וואקסנדיגע תשובה, פלעקן, און אחטא ואשוב

    דער משגיח לייגט צו אז ווער עס וואקסט ווערט ווידער גע'משפט אויף אלטע עבירות, און יום כיפור ברענגט תשובה פון א העכערן שורש. ער ערקלערט אז דער תניא רעדט פון מצוות עשה ווייל לאווין לאזן איבער א פלעק וואס דארף מער, מיט משלים פון א פארפלעקט העמד און א צובראכענע פלאש וויין. א מענטש וואס ווייסט אז ער וועט מסתמא ווידער פאלן הייסט נישט "אחטא ואשוב".

  8. 39:24 "בכל נפשך" פארן אריינגיין קיין ארץ ישראל

    דער משגיח פרעגט פארוואס משה רבינו האט באפוילן "בכל נפשך" אין קריאת שמע פאר אידן וואס זענען געגאנגען אריין קיין ארץ ישראל, וואו מ'האט זיי צוגעזאגט א נצחון און קיינער וועט זיי נישט צווינגען צו עבודה זרה. ער ענטפערט אז דאס איז געווען אן עצה: דער חשבון פון גרייטקייט צו מסירות נפש וועט זיי העלפן איבערקומען יעדע אנדערע תאוה דארט.

  9. 44:18 קודם תשובה, דערנאך מחילה

    אויף א שאלה פון א צוהערער ערקלערט דער משגיח אז קודם קומט תשובה און דערנאך די בקשה אויף מחילה, ממילא מאכט מען די ברכה מיט'ן וויסן אז זי איז אנגענומען. ער דערמאנט דעם ודוי אין תחנון אויף פרטיותדיגע חטאים און איין כללות'דיגן חטא, און זאגט אז אנדערש ווי אנדערע בקשות איז מחילה צוגעזאגט.

דער שיעור, אויסגעשריבן

מסירות נפש מאכט יעדע מצוה נאנט

0:21

דער משגיח חזר'ט איבער אז אלע מצוות עשה זענען צווייגן פון "אנכי ה' אלקיך", און אלע לאווין פון "לא יהיה לך". אפילו א פשוטער איד, ווי מ'זעט אין דער היסטאריע, איז מוסר נפש אויף עבודה זרה, און ווייל יעדע מצוה איז א חלק פון די צוויי, שניידט יעדע עבירה אים אפ פונעם רבונו של עולם און ער ווערט אונטערגעווארפן צו דער סטרא אחרא. א

3:18

דאס איז דער פשט פון "כי קרוב אליך הדבר", אז עבודת השם איז גאר נאנט. ביי א נסיון קען א איד זיך מאכן א חשבון: ער איז גרייט צו א פולער מסירות נפש, ממילא קען ער זיכער אפזאגן איין תאוה, וואס איז א קלענערער חלק פונעם נפש. ב

ס'איז נישטא קיין עבירה לפי שעה

5:40

ווייטער אינעם תניא מערקט דער משגיח אן אז א איד מוז מוסר נפש זיין אפילו ווען די עבודה זרה וואלט געווען נאר פאר א רגע, און דערנאך וואלט ער תשובה געטון. דער טעם איז, למעלה איז נישטא קיין פריער און שפעטער; היה הוה ויהיה זענען איינס און אלעס איז נצחי. א עבירה וואס זעט אויס צייטווייליג ווערט למעלה פארשריבן אויף אייביג, און אזוי אויך ווען מ'האלט זיך אפ דערפון. ד

ביטול און "ה' אחד"

9:48

דער משגיח ערקלערט אז דער תכלית פון עבודת השם איז בטל צו ווערן צום אייבערשטן; וואס עס האלט זיך פאר א מציאות פאר זיך איז נישט קדושה. דאס איז דער פשט פון "ה' אחד": אין קדושה איז איינס די גרעסטע צאל, ווייל אויב א מענטש אדער אפילו א טיש וואלט געשטאנען נעבן דעם אייבערשטן, וואלטן שוין געווען צוויי.

11:55

וואס מיר זעען איז א דמיון וואס דער אייבערשטער האט באשאפן אז זאכן זאלן אויסזען ווי זיי עקזיסטירן; דאס באהאלטן הייסט הסתר פנים. ווער עס זאגט זיך אפ פון זיינע תאוות כדי צו זיין דבוק נאר אינעם אייבערשטן, איז זוכה צו גילוי פנים, און לויט זיין מדרגה שפירט ער עס אין זיין נפש.

דער נצחיותדיגער יחוד און די תורה

15:54

דער תניא שליסט אז דער יחוד וואס ווערט געשאפן אין די מינוטן ווען א מענטש האלט זיך איין פון זיין תאוה איז נצחי, נישט סתם פינף מינוט אפזאגן זיך. דער אייבערשטער און זיין רצון זענען העכער פון זמן, און זיין רצון איז מתגלה אין דער תורה, ממילא איז די תורה אויך נצחי און ענדערט זיך נישט; נאר אויף דער וועלט לעבן מיר אונטער זמן. ד

20:00

אויפהערן לערנען צוליב א צורך ווי פרנסה איז אליין א מצוה; דאס אפשניידן איז ווען ער פארנעמט זיך מיט הבלים. א עבירה שניידט אים אפ אויף אייביג, אבער תשובה נעמט עס אוועק און ער איז ווידער אייביג צוגעבינדן. ד

21:41

אויף א שאלה זאגט דער משגיח אז נאר גרויסע צדיקים כאפן דאס. וואו די תורה זעט אויס פאר אונז ווי זי ענדערט זיך, איז עס ווי א וואלקן וואס נעמט אן א צווייטע פארעם און בלייבט דער זעלבער וואלקן.

אננעמען א שווערע זאך מיט אמונה

23:23

דער משגיח גיט צו אז די האלבע בלאט איז שווער צו כאפן, נישט צוליב דער סברא, נאר ווייל יארן אין עולם הזה האבן אונז געוואוינט צו האלטן אים פארן עולם האמת, בשעת חז"ל רופן עולם הבא דעם עולם האמת און אונזער וועלט עולם הדמיון. ביז די הארטע קעפ ווערן ווייך, זאגט ער, נעמט מען עס אן מיט אמונה, ווי א שווערן תוספות, און מ'גייט ווייטער; דער קומענדיגער פרק וועט זיין ענליך.

פארוואס סלח לנו דריי מאל א טאג

27:30

תשובה ברענגט א מענטש גלייך צוריק, ממילא בעט מען ביי סלח לנו פון הארצן און מ'איז זיכער אין מחילה. פארוואס זשע זאגט מען עס ווידער ביי מנחה און מעריב, ווי מ'וואלט מסופק געווען? דער תניא ענטפערט אז אפילו א מתמיד הערט אמאל אויף צו לערנען, און דער ביטול תורה דארף א נייע סליחה; א טיפע תשובה אליין דארף מען נישט איבער'חזר'ן. ט,ד

וואקסנדיגע תשובה, פלעקן, און אחטא ואשוב

31:00

דער משגיח לייגט צו אז א מענטש דארף אלעמאל וואקסן, און אויף א העכערער מדרגה איז זיין פריערדיגע תשובה שוין נישט גענוג. אין ספרים שטייט אז א נשמה קען הונדערט יאר שטייגן אין גן עדן און דערנאך ווידער דארפן ריינוואשן, ווייל וואס ביי אונז איז קליין איז ביי א גרויסן צדיק א חטא. יום כיפור דערגרייכן אלע אידן א העכערן שורש און טוען תשובה אפילו אויף אנדערע.

34:00

דער תניא רעדט פון מצוות עשה ווייל נאך תשובה אויף א לאו בלייבט א פלעק, ווי א פלעק אויף א העמד וואס גייט נישט ארויס, אדער א צובראכענע פלאש וויין וואס דער בעל הבית איז מוחל, און פארט דארף מען זי צוריקשטעלן. ד

37:43

אחטא ואשוב, וואס די משנה רעדט דערפון, איז ווען דאס רעכענען אויף תשובה האט גורם געווען די עבירה. ווער עס האט באמת חרטה נאר האט מורא פון זיין שוואכקייט, ווערט ווידער מוחל ווען ער בעט. ו

"בכל נפשך" פארן אריינגיין קיין ארץ ישראל

39:33

אין קריאת שמע שטייט "בכל נפשך", וואס חז"ל טייטשן אפילו ער נעמט צו דיין נשמה. פארוואס האט משה רבינו דאס געזאגט פאר אידן וואס זענען אריין קיין ארץ ישראל מיט א הבטחה אויף נצחון, און נישט ווען ער האט זיי געווארנט פון גלות, וואו מ'וועט זיי צווינגען צו עבודה זרה? ז,ח

42:18

ער ענטפערט אז דאס איז געווען אן עצה, ווי דער תניא רופט עס, קעגן אנדערע נסיונות דארט: ווער עס איז גרייט צו מוסר נפש זיין, קען זיכער אפזאגן א קלענערע הנאה. ד

קודם תשובה, דערנאך מחילה

44:43

אויף א שאלה פון א צוהערער ערקלערט דער משגיח אז קודם קומט תשובה; מ'קען נישט בעטן מחילה און זיך גרייטן ווידער צו זינדיגן. מחילה איז דער פרוכט פון תשובה, ממילא מאכט מען די ברכה מיט'ן וויסן אז זי איז אנגענומען. אין ודוי ביי תחנון זאגט מען אויף פרטיותדיגע חטאים און אויפן איין כללות'דיגן חטא פון נישט טון דעם רצון פונעם אייבערשטן. אנדערש ווי אנדערע בקשות איז מחילה צוגעזאגט.

מראי מקומות

תורה

  1. א Shemos 20:2-3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:21
  2. ב Devarim 30:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:18
  3. ז Devarim 6:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 39:33

משנה

  1. ו Mishnah Yoma 8:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:43
  2. ח לכאורה Mishnah Berachos 9:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 39:33

ראשונים

  1. ג Rashi (מקום נישט באשטימט) 4:11 מפתח

אחרונים און חסידות

  1. ד Tanya ch. 25 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:40, 15:54, 20:00, 27:30, 34:00, 42:18
  2. ה Tanya (מקום נישט באשטימט) 11:07 מפתח
  3. י Tanya (מקום נישט באשטימט) 46:13 מפתח

תפילה און פיוט

  1. ט לכאורה Shemoneh Esrei, blessing of Selach Lanu מפתח אינעם אויסשרייב: 27:30

עיקרי הדברים

  1. 0:21 אלע מצוות עשה זענען צווייגן פון "אנכי ה'" און אלע לאווין פון "לא יהיה לך", ממילא שניידט יעדע עבירה אפ א איד פונעם רבונו של עולם אזוי ווי עבודה זרה.
  2. 3:36 ווייל א איד איז גרייט צו מוסר נפש זיין אויף עבודה זרה, קען ער זיך מאכן א חשבון אז אפזאגן א קלענערע תאוה, א קלענערע מסירות נפש, קען ער זיכער, און דאס מאכט עבודת השם "קרוב מאד".
  3. 7:44 למעלה זענען דער אייבערשטער און זיין רצון העכער פון זמן, ממילא ווערט א עבירה "נאר פאר יעצט" פארשריבן אויף אייביג, און אזוי אויך דער יחוד פון א מצוה און די תורה אליין.
  4. 20:20 א עבירה שניידט אפ דעם מענטש אויף אייביג, אבער תשובה נעמט אוועק דאס אפשניידן און ער איז ווידער אייביג צוגעבינדן.
  5. 29:13 מ'זאגט סלח לנו דריי מאל א טאג ווייל צווישן איינעם און דעם אנדערן איז מסתמא געווען ביטול תורה, און ווייל א מענטש וואס וואקסט דארף א נייע סליחה אויף וואס ער האט פריער געטון.
  6. 42:18 משה רבינו האט געלערנט "בכל נפשך" פאר די אידן וואס זענען אריין קיין ארץ ישראל, כדי זיי זאלן נוצן דעם חשבון פון מסירות נפש קעגן יעדע אנדערע תאוה דארט.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 3:45 ווי אזוי קען די תורה זאגן אז עבודת השם איז "קרוב מאד" אין מויל און אין הארץ?

    תירוץ: 4:05 א איד וואס איז גרייט צו מוסר נפש זיין אויף עבודה זרה קען זיך מאכן א חשבון אז אפזאגן א קלענערע תאוה איז זיכער ביי אים מעגליך.

  2. קשיא: 28:22 פארוואס זאגט מען סלח לנו דריי מאל א טאג, ווי מ'וואלט מסופק געווען צי דער אייבערשטער האט מוחל געווען דאס ערשטע מאל?

    תירוץ: 29:13 צווישן איין סלח לנו און דעם צווייטן איז מסתמא געווען ביטול תורה, וואס דארף א נייע סליחה; און א מענטש וואס וואקסט דארף ווידער מחילה אויף וואס איז אמאל געווען גענוג.

  3. קשיא: 34:00 פארוואס רעדט דער תניא דא נאר פון מצוות עשה?

    תירוץ: 34:05 ביי לאווין ברענגט תשובה מחילה אבער עס בלייבט א רושם פון קלקול וואס דארף יום כיפור אדער נאך מער, בשעת ביי א מצות עשה מאכט תשובה שוין גוט דעם קלקול.

  4. קשיא: 36:57 איז עס "אחטא ואשוב" ווען א מענטש טוט תשובה און ווייסט אז ער וועט מסתמא ווידער זינדיגן?

    תירוץ: 37:43 ניין; אחטא ואשוב איז ווען דאס פארלאזן זיך אויף תשובה איז געווען די סיבה פון דער עבירה. ווער עס האט באמת חרטה נאר האט מורא פון זיין שוואכקייט, ווערט מוחל ווען ער בעט ווידער.

  5. קשיא: 40:00 פארוואס האט משה רבינו באפוילן "בכל נפשך" פאר אידן וואס זענען אריין קיין ארץ ישראל, וואו קיינער וועט זיי נישט צווינגען צו עבודה זרה?

    תירוץ: 42:25 דאס איז געווען אן עצה: דער חשבון פון גרייטקייט צו מסירות נפש וועט זיי העלפן איבערקומען יעדע אנדערע תאוה אין לאנד.

  6. קשיא: 44:19 ווי אזוי קען מען זיין זיכער אין מחילה ביים בעטן, אז מ'קען זיך ווידער אומקערן צו דער עבירה?

    תירוץ: 44:43 קודם קומט תשובה; ווען זי איז אנגענומען בעט מען מחילה, וואס איז איר פרוכט, און אנדערש ווי אנדערע בקשות איז מחילה צוגעזאגט.

געדאנקען

  1. 4:11 "כי קרוב" ווערט ערקלערט דורך א חשבון: א איד וואס וואלט אוועקגעגעבן זיין גאנץ לעבן קעגן עבודה זרה, קען זיכער אוועקגעבן דעם "קלענערן נפש" פון איין תאוה, ווייל נפש מיינט אויך א תאוה.
  2. 8:26 זיך אפהאלטן פון אן עבירה פאר עטליכע מינוט איז נישט קיין פארביי'גייענדיגע זאך; ווייל למעלה איז גארנישט צייטווייליג, איז דער יחוד פון יענעם רגע נצחי.
  3. 11:26 אין קדושה איז "איינס" די גרעסטע צאל: אויב א מענטש אדער אפילו א טיש עקזיסטירט נעבן דעם אייבערשטן, זענען שוין דא צוויי, ממילא פאדערט "אחד" אז מ'זאל זיך אינגאנצן בטל מאכן צו אים.
  4. 22:38 די תורה ענדערט זיך קיינמאל נישט; וואו עס זעט אויס פאר אונז ווי זי נעמט אן אן אנדער פארעם, איז עס ווי א וואלקן וואס ענדערט זיין געשטאלט און בלייבט דער זעלבער וואלקן.
  5. 24:14 די שוועריגקייט צו כאפן די נצחיות פון א מצוה ליגט נישט אין דער סברא, נאר אין א קאפ וואס איז געפורעמט פון עולם הזה, וואס האלט דעם "עולם הדמיון" פארן עולם האמת.
  6. 35:40 תשובה אויף א לאו קען ברענגען מחילה און פונדעסטוועגן איבערלאזן א קלקול, אזוי ווי א בעל הבית וואס מוחל'ט דעם גאסט וואס האט צובראכן זיין פלאש וויין, און די פלאש מוז מען דאך פארט צוריקשטעלן.
  7. 37:43 "אחטא ואשוב" איז נאר ווען די תשובה וואס ער רעכנט אויף איז די סיבה פון דער עבירה; ווער עס האט באמת חרטה נאר ער האט מורא אז זיין שוואכע טבע וועט אים ווידער מכשיל זיין, ווערט יעדעס מאל מוחל.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 3:07 דער משגיח זאגט אז ווען א איד שטייט פאר א יצר הרע, זאל ער זיך זאגן אז ער איז גרייט צו מוסר נפש זיין פארן אייבערשטן, ממילא קען ער זיכער אפזאגן די תאוה.
  2. 23:23 דער משגיח זאגט אז וואס מ'קען נאך נישט כאפן אינעם תניא זאל מען אננעמען מיט אמונה און ווייטער גיין.
  3. 27:30 דער משגיח זאגט אז ביים זאגן סלח לנו זאל מען בעטן פון טיפן הארצן און גלייבן אז דער אייבערשטער איז מוחל.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען דער בעל התניא, דער הייליגער בעל שם טוב, משה רבינו, רב סעדיה גאון, רש"י

ערכים ביטול, ביטול תורה, הסתר פנים, חשבון הנפש, יחוד, מסירות נפש, נצח, סטרא אחרא, עבודה זרה, פועל דמיוני, קלקול, רבונו של עולם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט