האדם צריך לעשות חשבון שהרי כדי שלא לעבוד ע"ז הי' מוסר נפשו' וכל עבירה הוי מרידה בהקב"ה והוי ממש כמו ע"ז.
קאטאלאג: TANYA ENGLISH כ"ב נומ׳ 39 פאקעט גייד ז׳ 77 ענגליש 51 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט דעם משל פונעם תניא אז די נשמה איז "נר ה'": אזוי ווי א פלאם וואס רייסט זיך ארויף צו איר שורש אפילו ווען זי גייט דערביי אויס, אזוי וויל די נשמה פון א איד פון איר טבע ווערן בטל צום אייבערשטן, וואס דאס איז דער דרך פון קדושה, בשעת די טומאה האלט זיך ביי איר אייגענעם "איך".
דער משגיח הייבט אן מיטן פריערדיגן פרק: אפילו פשוט'ע אידן וואס זענען פארזונקען אין עבירות זענען גרייט אוועקצוגעבן דאס לעבן כדי נישט צו דינען עבודה זרה, און די קומענדיגע פרקים ערקלערן פארוואס. ער ברענגט דעם פסוק "נר ה' נשמת אדם", און לייגט צו א געדאנק אז חנוכה איז א טועם פון אור של משיח, מיט א מעשה פונעם חוזה פון לובלין. צוריק צום תניא, באשרייבט ער ווי א פלאם רייסט זיך ארויף צו איר שורש אינעם גלגל הירח, פארוואס זי שאקלט זיך אהין און צוריק, און פארוואס אידן שאקלען זיך ביים לערנען. אנדערש ווי יעדע באשעפעניש איז דאס פייער גרייט אויסצוגיין כדי צוריקצוקומען צו איר מקור, און אזוי וויל די נשמה ווערן בטל צום אייבערשטן. ער ערקלערט אז "טבע" מיינט א זאך וואס דער שכל קען נישט ערקלערן, און שטעלט אנטקעגן קדושה, וואס שטאמט פון חכמה און ביטול, מיט טומאה, וואס איז גאוה. פון דעם קומט ער צו אמת'ע ענוה, צום "משפיע" פון קליפה וואס הייסט כנעני, און צום צדיק וואס נאר דער גוף האלט אים צוריק.
ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · ענוה און ביטול · קדושה און קליפה · מסירת נפש
סדר השיעור
-
0:00 פארוואס פושעים גיבן אוועק דאס לעבן; נר ה' שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח דערמאנט אז אפילו פושעים זענען גרייט צו מסירת נפש קעגן עבודה זרה, און זאגט אז די קומענדיגע פרקים ערקלערן פארוואס. ער ברענגט "נר ה' נשמת אדם" און דעם ווארט אז פתילות ושמנים וואס טויגן נישט פאר שבת טויגן פאר חנוכה, אויף נשמות וואס שבת צינדט נישט אן אבער חנוכה יא.
-
3:56 חנוכה, אור של משיח, און די מעשה פונעם חוזה
דער משגיח ערקלערט אז חנוכה'ס אכט ליכט גרייכן העכער פון שבת'ס זיבן, אין אור של משיח, און דערפאר קען עס אויפוועקן אפילו ווייטע נשמות; ווען א איד צינדט אן למטה, צינדט דער אייבערשטער אן זיין נשמה למעלה. ער דערציילט די מעשה פונעם חוזה פון לובלין וואס האט נישט געוואלט שעלטן א מוסר ווען יענער האט געצונדן חנוכה ליכט.
-
9:01 פארוואס א פלאם רייסט זיך ארויף
צוריק אינעם תניא ערקלערט דער משגיח אז א פלאם שטייט אלעמאל גלייך ווייל זי וויל זיך אפרייסן פון דער פתילה און זיך פאראייניגן מיטן כללות'דיגן יסוד האש, וועמענס שורש איז אינעם גלגל הירח. ער באשרייבט די אומזעבארע גלגלים, דעם רמב"ם אז זיי זענען לויטער ווי ריין גלאז, און דעם כלל אז יעדע זאך בענקט צו איר מקור.
-
14:37 בדיקת חמץ ביי נאכט; פארוואס אידן שאקלען זיך
דער משגיח ניצט דעם שורש פונעם פלאם אין לבנה צו ערקלערן פארוואס א ליכט ארבעט בעסער ביי נאכט, און דערפאר איז בדיקת חמץ ביי נאכט. דער פלאם שאקלט זיך אהין און צוריק ווי א צאן וואס מ'ציט ארויס, און אזוי שאקלען זיך אידן ביים לערנען און דאווענען; ער דערציילט פון צוויי קינדער וואס זענען פארביטן געווארן ביי דער געבורט.
-
18:09 פייער און נשמה גרייט צו ווערן בטל
דער משגיח ערקלערט אז דער פלאם רייסט זיך ארויס אפילו ווען ער וועט דערביי אויסגיין, קעגן דעם כלל אז יעדע באשעפעניש קעמפט זיך אויפצוהאלטן. די נשמה, אפילו די נידעריגערע מדריגות רוח און נפש, איז פונקט אזוי: זי בענקט זיך צו דבק זיין אין אייבערשטן, דער מקור פון אלע לעבן, אפילו ווען זי וועט אויפהערן צו זיין.
-
23:46 וואס "טבע" מיינט: העכער פון ערקלערונג
דער משגיח ערקלערט אז דאס ווארט "טבע" איז א לשון מושאל פאר א זאך וואס האט נישט קיין טעם. ער ברענגט דעם רש"ב אז א וויסנשאפטלער קען זאגן אז א הארט שארף מעסער שניידט ווייכע חלה אבער נישט פארוואס, און דעם משל פון א מאשין וואס מ'קען ערקלערן נאר ביז א געוויסן פונקט; די נשמה'ס תשוקה צום אייבערשטן איז "טבע" אין דעם זין.
-
28:40 קדושה איז ביטול, טומאה איז גאוה; אמת'ע ענוה
דער משגיח ערקלערט אז חכמה איז דער כח וואס ברענגט ארויס שכל און איז העכער פון אים. אין קדושה איז דא א תשוקה צו ווערן בטל צום אייבערשטן, בשעת טומאה איז גאוה, דער "גרויסער איך". דערנאך ערקלערט ער אז אמת'ע ענוה איז נישט האבן קיין מציאות אחוץ דעם אייבערשטן, ווי אזוי דוד המלך האט געקענט פאדערן כבוד אן גאוה, און אז אן אמת'ער ענו איז אלעמאל בשמחה.
-
35:21 קליפה טוט פאר זיך; רעכטס איבער לינקס
דער משגיח ערקלערט אז ווער עס ציט פון חכמה איז בטל און עס פעלט אים גארנישט, בשעת די קליפה טוט אלעס פאר זיך, אפילו אירע מצוות. ער טייטשט חכמה "כח מה", דער כח פון ביטול, און רעכנט אויס די זיבן מדות פון קליפה, ווי איר זיך-באריימען. אין קדושה הערשט די רעכטע צד החסד וואס איז משפיע, ווי מ'זעט ביי תפילין, נטילת ידים און אנטון די רעכטע זייט ערשט.
-
41:16 אין קליפה הערשט דער מקבל: כנעני
דער משגיח ברענגט דעם אור החיים'ס מעשה ווי ער האט זיך געראנגלט מיט צוויי הינט, א זכר און א נקבה, און די נקבה איז געווען אסאך שווערער צו באזיגן, ווייל אין דער סטרא אחרא איז דער צד המקבל שטארקער. ער ווענדט עס אן אויף ביי די גוים "ליידיס ערשט" און אויף רש"י'ס חילוק צווישן יעקב און עשו, און ערקלערט אז חסד פון קליפה הייסט כנעני ווייל איר "משפיע" גיט באמת פאר זיך.
-
46:16 דער סוחר, דער צדיק, און דאס ווארט "איך"
דער משגיח ערקלערט פארוואס א סוחר הייסט כנעני, און שטעלט אנטקעגן דעם צדיק וואס גיט פון ריינעם חסד און רייסט זיך צום אייבערשטן, און נאר דער גוף, די פתילה, האלט אים צוריק. ער ברענגט נדב ואביהוא און שרה אמנו ווי נשמות וואס זענען ארויסגעפלויגן פון דביקות, און ענדיגט מיט א מעשה פון א זון וואס האט גארנישט געלערנט אויב ער קען נאך זאגן "איך".
דער שיעור, אויסגעשריבן
פארוואס פושעים גיבן אוועק דאס לעבן; נר ה'
דער משגיח דערמאנט דעם פריערדיגן פרק: אפילו די פשוט'סטע אידן, פארזונקען אין עבירות, וואס טראכטן קיינמאל נישט פון רבונו של עולם, זענען גרייט צו מסירת נפש ווען מ'וויל זיי צוואינגען צו עבודה זרה. פארוואס רירט דאס זיי מער ווי יעדע אנדערע עבירה? דאס, זאגט ער, וועלן די קומענדיגע פרקים ערקלערן דורך אויספארשן וואס א אידישע נשמה איז.
חנוכה און אור של משיח
חנוכה, ערקלערט דער משגיח, איז א צייטווייליגער שיין פון אור של משיח אין אונזערע הייזער. שבת גרייכט ביז זיבן, די וועלט; חנוכה'ס אכט גייט העכער, ווי די גמרא זאגט אז דער כנור פון משיח וועט האבן אכט סטרונעס. ווייל ביי ביאת המשיח וועט אפילו א משומד להכעיס לויפן נאך אים, קען חנוכה'ס טועם אויפוועקן די ווייטסטע נשמות, און ווען א איד צינדט אן למטה, צינדט דער אייבערשטער אן זיין נשמה למעלה. ג
ער ברענגט, דורכן אמרי אמת פונעם חידושי הרי"ם, אז דער חוזה פון לובלין האט נישט געוואלט שעלטן א געפערליכן מוסר ווייל זיין נשמה האט געשיינט אין אלע עולמות; דעם צווייטן טאג האט ער אים יא געשאלטן. דער מוסר, האט ער ערקלערט, האט אין יענעם מאמענט געצונדן חנוכה ליכט.
פארוואס א פלאם רייסט זיך ארויף
צוריק צום תניא, ערקלערט דער משגיח אז בשעת יעדע זאך פאלט אראפ, שטייט א פלאם גלייך און רייסט זיך אלעמאל ארויף. זי וויל זיך אפרייסן פון דער פתילה און זיך פאראייניגן מיט איר שורש, דער כללות'דיגער יסוד האש אונטערן גלגל הירח. א
ער באשרייבט די אלטע קבלה, וואס שלמה המלך האט געלערנט די פעלקער, אז יעדער שטערן איז באפעסטיגט אין א גלגל וואס דרייט זיך, און דער רמב"ם זאגט אז ער איז אזוי לויטער ווי ריין גלאז אז מ'זעט אים נישט. יעדע זאך בענקט צוריק צו איר מקור, ממילא שיסט פייער ארויף.
בדיקת חמץ ביי נאכט; פארוואס אידן שאקלען זיך
דערמיט ערקלערט דער משגיח פארוואס בדיקת חמץ איז ביי נאכט: ווען די לבנה אליין איז דא, שיינט דאס פייער בעסער. דער פלאם שאקלט זיך אויך אהין און צוריק, ווי א צאנדאקטאר וואס וועקלט א צאן, כדי זיך אפצורייסן פון דער פתילה. אזוי שאקלט זיך א איד ביים לערנען און דאווענען, ווייל דאס פייער אין אים וויל ארויף; ער דערציילט פון צוויי פארביטענע קינדער, וואו דער וואס שאקלט זיך ביי א גמרא איז דער איד. ד
פייער און נשמה גרייט צו ווערן בטל
דער פלאם רייסט זיך ארויס אפילו ווען ער וועט דערביי אויסגיין און מער נישט שיינען. דאס, מערקט אן דער משגיח, גייט קעגן א כלל וואס דער אייבערשטער האט איינגעשטעלט אין דער טבע: יעדע חיה און יעדע געוויקס קעמפט אדער אנטלויפט כדי צו בלייבן לעבן. נאר דאס פייער איז גרייט צו ווערן גארנישט, צו פארלירן זיין באזונדער מציאות, אבי עס קומט צוריק צו זיין שורש.
וואס "טבע" מיינט
דער משגיח ערקלערט אז "טבע" איז א לשון מושאל פאר א זאך וואס האט נישט קיין טעם. ער ברענגט דעם רש"ב: א וויסנשאפטלער זאגט אז א הארט שארף מעסער שניידט ווייכע חלה, אבער פארוואס נישט פארקערט? דאס קען נאר ערקלערן איינער וואס לערנט חסידות.
אזוי אויך קען מען ערקלערן א מאשין שריט נאך שריט, ביז מ'קומט צו א פונקט וואס איז פשוט "זיין טבע". ממילא קען מען נישט ערקלערן די נשמה'ס תשוקה זיך צו דבק זיין אין אייבערשטן; זי איז העכער פון שכל.
קדושה איז ביטול, טומאה איז גאוה
חכמה, ערקלערט דער משגיח, איז נישט דער שכל אליין נאר דער כח וואס ברענגט אים ארויס, און דערפאר העכער פון שכל. דאס איז א כלל אין קדושה: זי האט א תשוקה צו ווערן בטל צום אייבערשטן. טומאה איז גאוה; דערפאר שרייבט מען אויף ענגליש "איך" מיט א גרויסן אות, בשעת אין תורה איז נישטא קיין אלף רבתי ביי "אני". קדושה קערט זיך אום צו איר מקור אפילו ווען זי גייט דערביי אויס; טומאה האלט אז זי איז עפעס.
ממילא איז ענוה נישט שוואכקייט, נאר נישט האבן קיין מציאות אחוץ דעם אייבערשטן. דוד המלך האט געקענט פאדערן כבוד אלס מלך אן גאוה, ווייל זיין תפקיד האט עס געפאדערט, ווי יעדע מצוה. איינער וואס איז צעבראכן אז אים פעלט עשירות אדער חכמה איז באמת א בעל גאוה; אן אמת'ער ענו איז אלעמאל בשמחה, אים פעלט גארנישט.
קליפה טוט פאר זיך
אין קליפה הערשט דער מקבל: כנעני
אין טומאה איז פארקערט, זאגט דער משגיח, און ברענגט דעם אור החיים וואס האט זיך געשלאגן מיט דער סטרא אחרא אין געשטאלט פון צוויי הינט: דער זכר איז גיך געפאלן, די נקבה נאר נאך א שרעקליכן קאמף. דערפאר ביי די גוים, וואס פירן זיך לויט זייערע שרים, גייען די פרויען פאראויס, און רש"י ווייזט אן אז יעקב האט געשטעלט די קינדער פאר די ווייבער, און עשו פארקערט. ט,י
דער חסד פון קליפה הייסט כנעני, פונעם לשון הכנעה, ווייל דער משפיע איז מכניע זיך צום מקבל: ער גיט פאר זיך, ווי א נדבן וואס וויל א טאוול מיט זיין נאמען. א צדיק האט געזאגט אז א דרשן וואס זאגט דרשות פאר געלט איז דער מקבל, און די עולם זענען די משפיעים.
דער צדיק און דאס ווארט "איך"
דערפאר הייסט א סוחר כנעני: ער שטעלט צו סחורה, אבער פאר פראפיט. דער צדיק גיט פון ריינעם חסד און רייסט זיך צום אייבערשטן; נאר דער גוף, די פתילה, האלט צוריק די נשמה ביז עס קומט זיין צייט. ביי נדב ואביהוא זענען די נשמות ארויסגעפלויגן פון דביקות, און טייל מפרשים זאגן אז אזוי איז געווען ביי שרה אמנו ווען זי האט געהערט פון דער עקידה. כ
דער משגיח ענדיגט מיט א צדיק וועמענס זון, צוריק פון לערנען ביי א גרעסערן צדיק, האט געענטפערט "איך" ביי דער טיר; דער טאטע האט געזאגט אז ער האט גארנישט געלערנט, ווייל ביי אן אמת'ן צדיק איז נישטא קיין "איך".
מראי מקומות
תורה
כתובים
תלמוד בבלי
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 10:00 די נשמה איז "נר ה'": אזוי ווי א פלאם וואס רייסט זיך אלעמאל ארויף צוריק צו איר שורש, וויל די נשמה פון איר טבע ארויסגיין און זיך דבק זיין אין איר מקור, דער אייבערשטער.
- 19:05 פייער איז אן אויסנאם אין דער בריאה: יעדע אנדערע באשעפעניש קעמפט צו בלייבן עקזיסטירן, אבער דאס פייער איז גרייט אויסצוגיין אבי עס קומט צוריק צו זיין שורש, און די נשמה איז פונקט אזוי.
- 23:59 דאס ווארט "טבע" איז א לשון מושאל פאר א זאך וואס מ'קען נישט ערקלערן מיטן שכל; די נשמה'ס תשוקה זיך צו דבק זיין אין אייבערשטן איז "טבע" אין דעם זין, העכער פון שכל, ווייל זי קומט פון חכמה.
- 30:00 קדושה מיינט ביטול, גרייט זיין צו ווערן בטל צום אייבערשטן, בשעת טומאה איז גאוה: זי וויל בלייבן באזונדער מיט איר אייגענעם מציאות.
- 32:02 אמת'ע ענוה איז נישט זיך פילן נידעריג, נאר נישט האבן קיין אייגענע מציאות אחוץ דעם אייבערשטן; אזא ענו איז אלעמאל בשמחה, בשעת איינער וואס איז צעבראכן איבער וואס אים פעלט, ווייזט באמת גאוה.
- 40:55 אין קדושה איז די צד המשפיע שטארקער פון דער צד המקבל; אין דער סטרא אחרא גיט דער "משפיע" באמת פאר זיך אליין, און דערפאר הייסט ער כנעני, פונעם לשון הכנעה.
- 47:51 דער צדיק רייסט זיך צום אייבערשטן אן קיין חשבון פאר זיין אייגענע מציאות; נאר דער גוף, דער "פתילה", האלט צוריק די נשמה ביז עס קומט זיין צייט.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 1:09 פארוואס וועקט מסירת נפש קעגן עבודה זרה אויף אפילו אידן וואס זענען פארזונקען אין עבירות, מער ווי יעדע אנדערע עבירה?
תירוץ: 22:38 ווייל די נשמה איז נר ה': אזוי ווי א פלאם בענקט זי פון איר טבע ארויסצוגיין און ווערן בטל אין איר מקור, אפילו ווען זי גייט דערביי אויס.
-
קשיא: 8:14 פארוואס האט דער חוזה פון לובלין נישט געוואלט שעלטן דעם מוסר איין נאכט און אים יא געשאלטן דעם צווייטן טאג?
תירוץ: 8:22 אין יענעם ערשטן מאמענט האט דער מוסר געצונדן חנוכה ליכט, און זיין נשמה האט געשיינט אין אלע עולמות.
-
קשיא: 14:41 פארוואס מאכט מען בדיקת חמץ ביי נאכט?
תירוץ: 15:13 פייער שטאמט פונעם גלגל הירח, ממילא שיינט א ליכט בעסער ביי נאכט ווען די לבנה אליין איז דא.
-
קשיא: 24:52 פארוואס שניידט א מעסער די חלה און נישט די חלה דעם מעסער?
תירוץ: 25:44 א וויסנשאפטלער קען נאר זאגן אז דאס איז די טבע; "טבע" איז א לשון פאר א זאך וואס דער שכל קען נישט ערקלערן, און נאר איינער וואס לערנט חסידות קען דאס פארשטיין.
-
קשיא: 32:44 ווי אזוי האט דוד המלך, דער גרעסטער ענו, געקענט פאדערן כבוד אלס מלך?
תירוץ: 33:12 זיין כבוד איז נישט געווען פון קיין גאוה; עס איז געווען נויטיג כדי צו טון זיין תפקיד אלס מלך, ווי יעדע מצוה וואס מ'טוט ווייל עס דארף זיין.
מעשיות
-
6:08 דער חוזה פון לובלין און דער מוסר
דער משגיח ברענגט, דורכן אמרי אמת פונעם חידושי הרי"ם, אז א מוסר האט געמאכט גרויסע צרות פאר די אידן פון א שטאט דורך מסר'ן זיי ביי דער רעגירונג פונעם צאר. זיי האבן געברענגט א קוויטל מיט זיין נאמען צום חוזה פון לובלין, ער זאל אים שעלטן. דער חוזה האט געקוקט און געזאגט אז יענעמ'ס נשמה שיינט יעצט אין אלע עולמות, און ער קען אים נישט שעלטן. דעם צווייטן טאג האבן זיי ווידער געגעבן דעם קוויטל, און דאן האט ער אים געשאלטן און דער מוסר איז אוועקגענומען געווארן. ווען מ'האט אים געפרעגט פארוואס, האט דער חוזה געזאגט אז אין יענעם מאמענט האט דער מוסר געצונדן חנוכה ליכט.
אין דער מעשה: דער לובלינער חוזה, דער חידושי הרי"ם, the Imrei Emes
-
17:23 צוויי קינדער פארביטן ביי דער געבורט
דער משגיח זאגט אז ער האט געהערט אז צוויי קינדער, איינס א איד און איינס א גוי, זענען אמאל פארביטן געווארן ביי דער געבורט, און קיינער האט נישט געוואוסט ווער איז ווער. מ'האט געפרעגט א רב, און ער האט געהייסן לערנען מיט ביידע תורה ביז זיי הייבן אן לערנען גמרא. דאס קינד וואס וועט זיך שאקלען ביים לערנען איז דער איד, און דאס וואס זיצט שטייף איז דער גוי.
-
41:18 דער אור החיים און די צוויי הינט
דער משגיח ברענגט אז דער אור החיים, אויף א פסוק אין פרשת וישלח, דערציילט ווי ער איז, ענלעך צו יעקב אבינו, אנגעפאלן געווארן פון דער סטרא אחרא אין דער געשטאלט פון צוויי הינט, א זכר און א נקבה. דעם זכר האט ער גיך באזיגט און אראפגעווארפן, אבער מיט דער נקבה האט ער געהאט א שרעקליכן קאמף און זי נאר טיילווייז מכניע געווען. דער משגיח ערקלערט אז דאס איז ווייל אין דער סטרא אחרא איז דער צד הנקבה שטארקער.
אין דער מעשה: the Ohr HaChaim, יעקב אבינו
-
49:18 דער זון וואס האט געזאגט "איך"
א גרויסער צדיק האט געשיקט זיין זון צו לערנען עבודת השם ביי א גרעסערן צדיק. נאך א יאר אדער צוויי איז דער זון צוריקגעקומען און געקלאפט אין טיר. דער טאטע האט געפרעגט ווער ס'איז דא, און דער זון האט געענטפערט "איך". האט דער טאטע געזאגט אז אויב ער קען נאך זאגן "איך", האט ער דארט גארנישט געלערנט, ווייל ביי אן אמת'ן צדיק איז נישטא קיין "איך".
געדאנקען
- 2:47 פתילות ושמנים וואס טויגן נישט פאר שבת טויגן פאר חנוכה: עס זענען דא נשמות וואס אפילו שבת צינדט זיי נישט אן, אבער חנוכה, א טועם פון אור של משיח, קען יא.
- 15:52 דער פלאם'ס שאקלען זיך אהין און צוריק איז זיין פרואוו זיך אפצורייסן פון דער פתילה, ווי א צאנדאקטאר וואס וועקלט א צאן איידער ער ציט אים ארויס, און דאס זעלבע פייער אין א איד מאכט אים שאקלען ביים לערנען און דאווענען.
- 15:04 ווייל פייער שטאמט פונעם גלגל הירח, ברענט א ליכט בעסער ביי נאכט ווען די לבנה אליין איז דא, און דערפאר מאכט מען בדיקת חמץ ביי נאכט.
- 34:09 א מענטש וואס איז צעבראכן אז ער האט נישט אזויפיל עשירות, חכמה אדער גבורה ווי אנדערע, ווייזט גאוה און נישט ענוה, ווייל ער פילט אז ער איז עפעס וואס קומט אים מער.
- 30:16 אויף ענגליש שרייבט מען דאס ווארט "איך" מיט א גרויסן אות אפילו אינמיטן א זאץ, א סימן פון גאוה, בשעת אין דער תורה איז נישטא אזא גרויסער אלף ביים ווארט "אני".
- 43:41 דער חסד פון קליפה הייסט כנעני, פונעם לשון הכנעה: זיין משפיע איז מכניע זיך צום צד המקבל ווייל ער גיט באמת פאר זיך, ווי א נדבן וואס וויל א טאוול מיט זיין נאמען אדער א דרשן וואס זאגט דרשות פאר געלט.
- 47:55 ביים צדיק איז די פתילה דער גוף און דער פלאם איז די נשמה: נאר דער גוף האלט אים צוריק פון ארויפפליען צום אייבערשטן ביז עס קומט זיין צייט.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אביהוא, דוד המלך, דער אמרי אמת, דער הייליגער אור החיים, דער חידושי הרי"ם, דער לובלינער חוזה, דער רבי רש"ב, דער רמב"ם, יעקב אבינו, משה רבינו, נדב, עשו, רש"י, שלמה המלך, שרה אמנו
ערכים אורו של משיח, ביטול, דביקות, חכמה, טבע, יסוד, מסירות נפש, משפיע ומקבל, נר ה' נשמת אדם, סטרא אחרא, ענוה, ערב רב, רבונו של עולם