הסבר על מה שקורא התניא למצוות דרבנן דברי סופרים. חילוק בין שידין נוכראין ושידין יהודאין. עונש דברים בטלים' ומאכלי תאווה.
קאטאלאג: TANYA ENGLISH ח נומ׳ 19 פאקעט גייד ז׳ 74 ענגליש 52 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט פארוואס דער תניא רופט די מצוות דרבנן "דברי סופרים", ווי אזוי די חכמים האבן געזען דעם שורש פון יעדן אות אין דער תורה, און דערנאך דעם חילוק אין תניא צווישן שידין נוכראין און שידין יהודאין און דעם עונש פאר מאכלות אסורות, מאכלי תאוה און דברים בטלים.
דער משגיח הייבט אן מיט דעם וואס דער תניא האלט אז אן איסור דרבנן קומט פון די קליפות, און ער רופט די רבנן "סופרים", לויט דער גמרא אז די ראשונים האבן געציילט די אותיות פון דער תורה. ביי זיי איז יעדער אות געווען א דבר שבמנין, א חשוב'ע זאך פאר זיך, ווייל זיי האבן געזען דעם שורש פון דער תורה; רבי עקיבא האט מדרש געווען אפילו די קוצים פון די אותיות, און רבי מאיר האט געקענט שרייבן א מגילה בעל פה ווייל ער האט אפגעשריבן פונעם שורש פון דער תורה אין הימל. דערנאך רעדט ער וועגן צדיקים וואס האבן געזען די תורה אין דער וועלט אליין, און וועגן איבערדרייען דעם עי"ן פון "כתנות עור" און פון "חזיר מיער" אויף אן אל"ף. צוריק צום תניא פרק ח ערקלערט ער די צוויי סארטן שדים, די חומרא פון חלב עכו"ם מיט צוויי מעשיות דערויף, און די עונשים וואס די ספרים ברענגען פאר עסן מיט תאוה און פאר דברים בטלים.
ענינים: די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · כשרות און קדושת האכילה · קדושה און קליפה
סדר השיעור
-
0:00 פארוואס מצוות דרבנן הייסן "דברי סופרים" שטייט אינעם קאטאלאג
נאך א שנעלע חזרה פונעם לשון, מערקט דער משגיח אן אז דער תניא האלט אז אן איסור דרבנן קומט פון דער קליפה, ער באטאנט ווי מדויק דער תניא איז אין יעדן ווארט, און ער ברענגט די גמרא אז די ראשונים האבן געהייסן סופרים ווייל זיי האבן געציילט די אותיות. ער ערקלערט דעם ענין פון א דבר שבמנין מיט א משל פון קארטאפל און מאראנצן.
-
5:31 יעדער אות איז א שורש שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז געווענליך דארף מען א פסוק אדער א שטיקל וואס טראגט א מחשבה, אבער די חכמים האבן מדרש געווען איינצלנע אותיות, און רבי עקיבא אפילו די קוצים אויף די אותיות. אן אות לערנט אזוי ווי דער שורש פון א בוים וואס שפייזט די פרוכט, און די חכמים האבן געזען אלעס וואס ליגט אין דעם שורש.
-
9:00 רבי מאיר און ליינען די תורה אין דער וועלט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט די גמרא אז מ'טאר נישט שרייבן א ספר תורה בעל פה, און פרעגט ווי אזוי רבי מאיר האט געשריבן א מגילה בעל פה; ער ענטפערט אז רבי מאיר האט געזען דעם שורש פון דער תורה אין הימל. ווייל די וועלט איז באשאפן געווארן דורך דער תורה, האבן צדיקים געקענט ליינען די תורה אין דער וועלט, און ער דערציילט פון א צדיק וואס האט יעדן מוצאי שבת באטראכט אן אויפגעשניטענעם עפל.
-
14:44 איבערדרייען דעם עי"ן אויף אן אל"ף שטייט אינעם קאטאלאג
פון די כתנות עור וואס אדם און חוה האבן באקומען ערקלערט דער משגיח אז די פנימיות איז געווען "אור" מיט אן אל"ף, און די עבודה פון א איד איז איבערצודרייען דעם עי"ן אויף אן אל"ף. ער ווענדט עס אן אויף דעם עי"ן תלויה אין "חזיר מיער" און אויף דעם אמצע פון תהלים, וואו א טמא'נע זאך קען ווערן טהור, נאכדעם וואס ער זאגט צו אז ער רעדט פון זאכן העכער פון זיין אייגענער מדרגה.
-
21:46 שדים און א איידעלע שפראך שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח קערט זיך אום צום תניא: די רבנן זען דעם שורש, דערפאר ווייסן זיי אז אן איסור דרבנן קומט פון די קליפות. ער לערנט די ווערטער פונעם תניא אז די תאוה צו מאכלות אסורות איז א שד פון די שידין נוכראין, און ערקלערט פארוואס איידעלע אידן זאגן נישט ארויס דאס ווארט "שד" און רעדן מיט א איידעלע שפראך, ווייל וואס א מענטש רעדט ווערט נמשך אויף אים.
-
26:55 שידין נוכראין און שידין יהודאין; די רוסישע צענזור שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט די צוויי סארטן: די שידין נוכראין וועקן א תאוה צו אסור'דיגע זאכן, און די שידין יהודאין וועקן א תאוה צו עפעס כשר'ס וואס מ'דארף נישט. ווייל דער שטיקל איז געענדערט געווארן דורך דער צענזור, גייט ער אריין אין א נושא ווי אזוי די רוסישע צענזורן האבן געענדערט ווערטער אין ספרים, גמרות און סידורים.
-
31:19 פארוואס חלב עכו"ם איז ערגער פון חזיר שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז א תאוה פון שידין יהודאין קען זיך אומקערן צו קדושה דורך תשובה אדער דורך תורה און עבודה, אבער די שידין נוכראין גייען ביז דעם שורש פונעם גוי. דערפאר איז חלב עכו"ם אין א געוויסן זין ערגער פון חזיר, און ער ברענגט דעם צמח צדק אז חלב עכו"ם, חמץ בפסח און נדה רירן אן דעם שורש און קענען פארשטעלן ביי א איד די גרייטקייט צו מסירות נפש.
-
36:08 דער זקן דער ווייןהענדלער אין תוספות מעשה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז אין די לעצטע דורות האבן מענטשן וואס האבן געגעסן די זאכן פארלוירן די גרייטקייט צו מסירות נפש. ער ברענגט די מעשה אין תוספות פון א זקן וואס האט געטרונקען וויין וואס א גוי האט אנגערירט נאר כדי אים צו שעדיגן, ווייל לויט דעם פסק איז דאס נישט קיין יין נסך, און שפעטער איז ער געהרג'עט געווארן; דער משגיח ערקלערט אז זיין מיתה על קידוש השם האט באוויזן אז זיין פסק איז געווען אמת.
-
39:40 חלב עכו"ם, ספיקות אין אמונה, און ר' משה'ס מילך מעשה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח דערציילט פון א מענטש וואס האט זיך באקלאגט פארן בעל התניא אויף ספיקות אין אמונה, און ער האט אים געזאגט אז דאס קומט פון טרינקען חלב עכו"ם. ער דערמאנט די מחלוקת וועגן דער מילך אין אמעריקע, און דערציילט ווי ר' משה פיינשטיין, וואס איז געווען מקיל פאר אנדערע, האט ארויסגעברעכן מילך אן א הכשר וואס מ'האט אים דערלאנגט. ער לייגט צו אז תשובה העלפט, נאר ביז דאן נייגט זיך די זאך צו דער אנדערער זייט.
-
43:13 דער רושם פון עסן מיט תאוה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז עסן נאר פאר הנאה לאזט איבער א רושם אפילו ווען מ'לערנט דערנאך מיט דעם כח, גלייך צו שטויב אויף א מאטראץ וואס מ'דארף ארויסקלאפן; די מוסר ספרים רופן דאס חיבוט הקבר, און מאכלות אסורות זענען א פלעק וואס דארף די וואש פון גיהנום. נאר איינער ווי רבי, וואס האט נישט געהאט קיין הנאה פון עולם הזה, ווערט פטור, און ער דערציילט פון א צדיק וואס האט יעדן טאג געמאכט א סיום כדי יעדע סעודה זאל זיין א סעודת מצוה.
-
48:44 דער עונש פאר דברים בטלים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שילדערט א גרינגערן עונש וואס די ספרים ברענגען פאר דברים בטלים, וואו די נשמה ווערט געווארפן פון איין זייט צו דער אנדערער. ער מאכט א חילוק צווישן א תלמיד חכם, וואס מ'פרעגט אים פארוואס ער האט נישט גערעדט דברי תורה, און אן עם הארץ, וואס מ'פרעגט אים פארוואס ער האט הנאה געהאט פון עולם הזה, וואס איז נאר באשאפן געווארן פאר עבודת השם.
דער שיעור, אויסגעשריבן
פארוואס מצוות דרבנן הייסן "דברי סופרים"
נאך א שנעלע חזרה אין תניא פרק ח מערקט דער משגיח אן אז דער תניא האלט אז אן איסור דרבנן איז אן אמת'ער איסור וואס האט דעם כח פון דער קליפה. דער תניא איז מדויק אין יעדן ווארט, זאגט ער; דער בעל התניא האט זיך זעקס חדשים געקלערט צי צוצולייגן איין וא"ו. א
דער תניא רופט די רבנן "סופרים", א לשון פון דער גמרא: די ראשונים האבן געהייסן סופרים ווייל זיי האבן געציילט די אותיות פון דער תורה. נאר ציילן אליין מאכט נישט קיין סופר, דערפאר ערקלערט דער משגיח דעם ענין פון דבר שבמנין: א מאראנץ וואס מ'פארקויפט לויטן צאל איז חשוב און ווערט נישט בטל, אבער א קארטאפל וואס מ'פארקויפט לויטן וואג יא. ב
יעדער אות איז א שורש
געווענליך טראגט א ווארט אליין נישט קיין מחשבה; מ'דארף א גאנצן שטיקל. די חכמים אבער האבן מדרש געווען אן איבעריגן אדער פעלנדיגן אות, און רבי עקיבא אפילו די דינע קוצים אויף די אותיות. ביי זיי איז יעדער אות געווען א דבר שבמנין, ווייל אן אות איז ווי דער שורש פון א בוים: ער איז נישט דער עפל, אבער ער איז זיין מקור. ג
רבי מאיר און ליינען די תורה אין דער וועלט
דער משגיח ברענגט די גמרא אז א ספר תורה וואס מ'האט געשריבן בעל פה איז פסול אפילו אן טעותים, ווייל מ'דארף אפשרייבן פון א כתב, און ער פרעגט ווי אזוי רבי מאיר האט געשריבן א מגילה בעל פה. ער ענטפערט אז יעדעס ווארט אין דער תורה איז קעגן איידעלע אורות וואס זייער שורש איז אין הימל, און אויפן וועג אראפ ווערן זיי אותיות; רבי מאיר האט געזען דעם שורש און פון דארט אפגעשריבן. ד
ווייל די וועלט איז באשאפן געווארן מיט דער תורה אלס פלאן, האבן צדיקים געקענט ליינען די תורה אין א בוים אדער א בלאט. ער דערציילט פון א צדיק וואס האט יעדן מוצאי שבת אויפגעשניטן אן עפל אין דער ברייט און געזען א שטערן מיט צען שפיצן, די עשרה מאמרות, און דאס האט אים געגעבן כח פאר דער וואך.
איבערדרייען דעם עי"ן אויף אן אל"ף
דער אייבערשטער האט געמאכט פאר אדם און חוה כתנות עור, און דער זוהר זאגט אז דאס איז די הויט פונעם נחש. נאכדעם וואס דער משגיח זאגט צו אז מ'טאר נישט רעדן פון זאכן העכער פון זיין מדרגה און ער שילדערט נאר ווי צדיקים פירן זיך, ערקלערט ער אז אינעווייניג איז עס געבליבן "אור" מיט אן אל"ף. די עבודה פון א איד איז איבערצודרייען דעם עי"ן אויף אן אל"ף: מיט אן אל"ף איז עס קדושה, מיט אן עי"ן טומאה. ה,ז
עשו ווערט צוגעגליכן צו א חזיר, און אין "חזיר מיער" איז דער עי"ן תלויה, ווי רש"י ברענגט, גלייך ווי מ'קען אים ארויסנעמען און אריינלייגן אן אל"ף. דער אל"ף איז דער אלופו של עולם; ווער עס זעט אים אינעם עי"ן מאכט נמתק אלע טומאה. דער עי"ן איז דער אמצע פון תהלים, און אינעם אמצע, ביים מקור, קען מען איבערדרייען זאכן. ח,ט,י
שדים און א איידעלע שפראך
צוריק צום תניא פרעגט דער משגיח פון וואו מ'ווייסט אז אן איסור דרבנן קומט פון די קליפות און איז נישט נאר א גדר ארום דעם איסור דאורייתא. די רבנן קוקן אריין אין דעם שורש און ליינען אפילו די אותיות פון דער תורה, דערפאר ווייסן זיי. דערנאך לערנט ער אז די תאוה צו מאכלות אסורות איז א שד פון די שידין נוכראין. א
איידעלע אידן זאגן נישט ארויס דאס ווארט "שד", ווייל וואס א מענטש רעדט ווערט נמשך אויף אים; חסידישע אידן רעדן אויך מיט איידעלע ווערטער וועגן עסן אדער שלאפן. ווער עס וויל האבן א ריינעם קאפ, זאגט ער, טראכט ליבער פון עפעס וואס דערמאנט נאר אויף א טמא'נע זאך.
שידין נוכראין און שידין יהודאין
די שידין נוכראין זענען די תאוה צו אסור'דיגע זאכן. די שידין יהודאין זענען א תאוה צו עפעס כשר'ס וואס מ'דארף נישט: אן אידישע תאוה, נישט ממש פון א גוי. א
דער משגיח מערקט אן אז דער שטיקל איז צענזורירט, ווייל דער תניא איז געדרוקט געווארן אין רוסלאנד, וואו די צענזורן זענען געווען מערסטנס משומדים מיט ווייניג ידיעות, וואס האבן געמאכט מאדנע טעותים. זייערע ענדערונגען זעט מען אין געדרוקטע גמרות און אלטע סידורים, און די טאטעס האבן די קינדער געלערנט דעם ריכטיגן נוסח.
פארוואס חלב עכו"ם איז ערגער פון חזיר
א תאוה פון שידין יהודאין קען זיך אומקערן צו קדושה דורך תשובה, אדער ווען מ'ניצט איר כח פאר תורה און עבודה. די שידין נוכראין גייען ביז דעם שורש פונעם גוי, דערפאר איז חלב עכו"ם אין א געוויסן זין ערגער פון חזיר: חזיר איז נאר חזיר, אבער חלב עכו"ם האט א שייכות צום גוי וואס האט עס געמאלקן.
דער זקן דער ווייןהענדלער אין תוספות
דערפאר האבן אין די לעצטע דורות מענטשן וואס האבן געגעסן אזעלכע זאכן נישט געהאט קיין מסירות נפש. תוספות דערציילט פון א זקן, א ווייןהענדלער, וואס א גוי האט אנגערירט זיין פאס כדי אים צו שעדיגן; ער האט געטרונקען דערפון, ווייל ס'איז נישט קיין יין נסך, און שפעטער איז ער געהרג'עט געווארן. דער משגיח ערקלערט אז תוספות ברענגט דאס אלס ראיה: ווען דער וויין וואלט געווען אסור, וואלט ער נישט זוכה געווען צו שטארבן על קידוש השם. נ
חלב עכו"ם און ספיקות אין אמונה
א מענטש האט זיך באקלאגט פארן בעל התניא אז ספיקות אין אמונה לאזן אים נישט רוען, און ער האט אים געזאגט אז ער האט זיכער געטרונקען חלב עכו"ם. דער משגיח דערמאנט ר' משה פיינשטיינ'ס שיטה וועגן דער מילך אין אמעריקע, און דערציילט ווי ר' משה, ווען א תלמיד האט אים דערלאנגט מילך אן א הכשר, האט עס ארויסגעברעכן: מקיל פאר אנדערע, מחמיר פאר זיך. תשובה העלפט, נאר ביז דאן נייגט זיך די זאך צו דער אנדערער זייט. ס
דער רושם פון עסן מיט תאוה
עסן נאר פאר הנאה, אפילו ווען מ'לערנט דערנאך מיט דעם כח, לאזט איבער א רושם. דער משגיח פאררעכט זיין ערשטן משל פון א פלעק און פארגלייכט עס צו שטויב אויף א מאטראץ, וואס בלייבט אויבן און מ'קלאפט עס ארויס. די מוסר ספרים, מסכת גיהנום און ראשית חכמה, שילדערן ווי מלאכים קלאפן א מענטש אין קבר: חיבוט הקבר. צ,ק
דער עונש פאר דברים בטלים
פאר דברים בטלים איז דא א גרינגערער עונש, וואו מלאכים ווארפן די נשמה אהין און אהער. א תלמיד חכם פרעגט מען פארוואס ער האט נישט גערעדט דברי תורה; אן עם הארץ, וואס קען אפשר נישט לערנען, פרעגט מען פארוואס ער האט הנאה געהאט פון עולם הזה, וואס איז נאר באשאפן געווארן פאר עבודת השם.
מראי מקומות
תורה
כתובים
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
אנדערע
עיקרי הדברים
- 2:11 דער משגיח ערקלערט אז לויט דעם תניא באקומט אן איסור דרבנן זיין חיות פון דער קליפה, און די רבנן ווייסן דאס ווייל זיי קוקן אריין אין דעם שורש פון די זאכן.
- 7:39 ער לערנט אז ביי די חכמים איז יעדער איינציקער אות אין דער תורה געווען א דבר שבמנין, א חשוב'ע זאך, ווייל יעדער אות האט זיי געלערנט נייע הלכות.
- 10:17 רבי מאיר האט געקענט שרייבן א מגילה בעל פה ווייל ער האט געזען דעם שורש פון דער תורה אין הימל, און ממילא האט ער אפגעשריבן פון א כתב.
- 16:57 דער משגיח שילדערט די עבודה פון א איד אלס איבערדרייען דעם עי"ן אויף אן אל"ף: זען דעם אלופו של עולם אין דעם וואס זעט אויס ווי טומאה, און דורך דעם ווערט עס נמתק.
- 27:03 שידין נוכראין איז די תאוה צו אסור'דיגע זאכן, און שידין יהודאין איז א תאוה צו כשר'ע זאכן וואס מ'דארף נישט; די לעצטע קען מען צוריק אויפהייבן צו קדושה דורך תשובה אדער דורך ניצן דעם כח פאר תורה און עבודה.
- 43:41 עסן נאר פאר הנאה לאזט איבער א רושם אפילו ווען מ'לערנט מיט דעם כח, און די ספרים שילדערן א רייניגונג אין קבר דערפאר; דברים בטלים ברענגט א צווייטן, גרינגערן עונש.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 3:26 פארוואס רופט דער תניא די מצוות דרבנן "דברי סופרים"?
תירוץ: 7:39 ווייל די רבנן האבן געציילט די אותיות פון דער תורה: ביי זיי איז יעדער אות געווען א דבר שבמנין וואס האט געלערנט נייע הלכות, ווייל זיי האבן געזען דעם שורש פון דער תורה.
-
קשיא: 9:26 ווי אזוי האט רבי מאיר געקענט שרייבן א מגילה בעל פה, ווען מ'דארף עס אפשרייבן פון א כתב?
תירוץ: 10:20 ער האט געזען דעם שורש פון דער תורה אין הימל, און ער האט אפגעשריבן פון יענעם כתב.
-
קשיא: 22:08 פון וואו ווייסט דער תניא אז אן איסור דרבנן קומט פון די קליפות, און ס'איז נישט נאר א ווארענונג כדי נישט אנצורירן דעם איסור דאורייתא?
תירוץ: 22:18 די רבנן קוקן אריין אין דעם שורש פון די זאכן און ליינען אפילו די אותיות פון דער תורה, דערפאר ווייסן זיי.
-
קשיא: 33:28 וואס איז ערגער, חלב עכו"ם אדער חזיר?
תירוץ: 33:37 חלב עכו"ם, ווייל אחוץ דעם וואס עס איז אסור האט עס א שייכות צום גוי, וואס גייט ביז דעם שורש פון די שידין נוכראין.
-
קשיא: 38:29 פארוואס דערמאנט תוספות אז דער זקן איז שפעטער געהרג'עט געווארן?
תירוץ: 38:38 כדי צו באווייזן זיין פסק: ווען דער וויין וואלט געווען אמת'ער יין נסך, וואלט ער נישט זוכה געווען צו מוסר נפש זיין על קידוש השם.
-
קשיא: 51:28 פארוואס ווערט דברים בטלים געמשפט אנדערש ביי א תלמיד חכם און ביי אן עם הארץ?
תירוץ: 51:36 דעם תלמיד חכם פרעגט מען פארוואס ער האט נישט גערעדט דברי תורה; דעם עם הארץ, וואס קען אפשר נישט לערנען, פרעגט מען פארוואס ער האט הנאה געהאט פון עולם הזה, וואס איז נאר באשאפן געווארן פאר עבודת השם.
מעשיות
-
13:06 דער צדיק מיטן עפל מוצאי שבת
דער משגיח דערציילט אז ער האט נעכטן געזען אין א ספר וועגן א גרויסן צדיק וואס פלעגט יעדן מוצאי שבת נעמען אן עפל, אים אויפשניידן אין דער ברייט און אים באטראכטן. אזוי אויפגעשניטן ווייזט זיך א שטערן מיט צען שפיצן, וואס איז קעגן די עשרה מאמרות פון מעשה בראשית. ווען ער איז ארויס פון דער רוחניות'דיגער וועלט פון שבת אין דער גשמיות'דיגער וואך, האט ער געזען די עשרה מאמרות אין א גשמיות'דיגע זאך, און דאס האט אים געגעבן כח אנצוהייבן די נייע וואך.
-
36:56 דער זקן און דער וויין וואס דער גוי האט אנגערירט
תוספות ברענגט א מעשה פון א זקן, א ווייןהענדלער, וואס האט געהאט א גרויס פאס וויין וואס ער האט געדארפט פאר זיין פרנסה. א גוי האט אריינגעשטעקט די האנט אין וויין כדי עס אסור צו מאכן און דעם איד צו שעדיגן. דער זקן האט גענומען פונעם וויין און געטרונקען, ווייל לויט דעם פסק ווערט עס נישט קיין יין נסך ווען דער גוי האט עס אנגערירט נאר כדי צו שעדיגן. תוספות לייגט צו אז דער זקן איז שפעטער געהרג'עט געווארן.
-
39:40 דער בעל התניא און דער מענטש מיט ספיקות
א מענטש איז געקומען צום בעל התניא און זיך באקלאגט אז ער קען זיך נישט באפרייען פון ספיקות אין אמונה, וואס לאזן אים נישט קיין מנוחה. דער בעל התניא האט אים געזאגט אז ער האט זיכער געטרונקען חלב עכו"ם, וואס ברענגט ספיקות אין אמונה ווייל עס גייט צום שורש פון די שדים.
אין דער מעשה: the Ba'al HaTanya
-
40:59 ר' משה פיינשטיין און דער גלעזל מילך
ר' משה פיינשטיין איז אמאל געווען ביי א תלמיד, און דער תלמיד האט אים דערלאנגט א גלעזל מילך. נאכדעם וואס ער האט פארזוכט, האט ער זיך דערוואוסט אז די מילך האט נישט קיין הכשר, און ער האט געפרעגט פארוואס מ'האט עס אים געגעבן; דער תלמיד האט געענטפערט אז ער אליין האט עס מתיר געווען אין אגרות משה. ר' משה האט געענטפערט אז ער האט געזאגט אז מ'קען מקיל זיין, אבער ער אליין טוט אזוי נישט, און ער איז געגאנגען און האט ארויסגעברעכן די מילך. דער משגיח מערקט אן אז ר' משה איז געווען מקיל פאר אנדערע אבער מחמיר פאר זיך.
אין דער מעשה: ר' משה פיינשטיין
-
48:21 דער צדיק וואס האט יעדן טאג געמאכט א סיום
דער משגיח דערציילט פון צדיקים וואס האבן זיך געהיט אז זייער גאנץ עסן זאל זיין בקדושה. איינער האט קיינמאל נישט געגעסן א סעודה סיידן ס'איז געווען א סעודת מצוה, און דערפאר האט ער יעדן טאג פארענדיגט א מסכת און געגעסן זיין סעודה אלס סעודת סיום.
געדאנקען
- 7:43 דער משגיח טייטשט דעם לשון "דברי סופרים" אין תניא אלס א זאך וועגן די ראיה פון די רבנן: ווייל א איינציקער אות איז ביי זיי געווען א דבר שבמנין, האבן זיי געזען דעם שורש פון די זאכן און געוואוסט אז אן איסור דרבנן קומט פון די קליפות און איז נישט נאר א גדר.
- 10:17 וואס רבי מאיר האט געשריבן א מגילה בעל פה איז נישט געווען קעגן דעם דין פון אפשרייבן פון א כתב, ווייל ער האט געזען דעם שורש פון דער תורה אין הימל און אפגעשריבן דערפון.
- 16:52 דער חילוק צווישן "עור" מיט אן עי"ן, הויט, און "אור" מיט אן אל"ף, ליכט, שילדערט די גאנצע עבודה פון א איד: צו זען דעם אל"ף, דעם אלופו של עולם, אינעווייניג אין דעם עי"ן, און דאס מאכט נמתק אלע טומאה.
- 21:12 דער עי"ן תלויה פון "חזיר מיער" שטייט אין דעם אמצע פון תהלים ווייל דער אמצע, דער מקור, איז דער ארט וואו מ'קען איבערדרייען זאכן, און דארט קען אפילו דער חזיר, וואס איז קעגן דעם נחש, זיך איבערדרייען פון עי"ן אויף אל"ף.
- 33:30 חלב עכו"ם קען זיין ערגער פון חזיר: חזיר איז אסור נאר אלס חזיר, אבער חלב עכו"ם האט א שייכות צום גוי, און דאס גייט ביז דעם שורש פון די שידין נוכראין.
- 38:29 תוספות ברענגט אז דער זקן וואס האט געטרונקען דעם וויין איז שפעטער געהרג'עט געווארן כדי צו באווייזן זיין שיטה: ווען דער וויין וואלט באמת געווען יין נסך, וואלט ער נישט זוכה געווען צו מוסר נפש זיין על קידוש השם.
- 46:07 עסן פאר הנאה איז ווי שטויב אויף א מאטראץ וואס בלייבט אויבן און מ'קלאפט עס ארויס, אבער מאכלות אסורות ווערן איינגעזאפט ווי א ריכטיגער פלעק וואס דארף די הייסע וואש פון גיהנום.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אדם הראשון, דער בעל התניא, דער צמח צדק, חוה, עשו, ר' משה פיינשטיין, רבי יהודה הנשיא, רבי מאיר, רבי עקיבא, רש"י
ערכים דברים בטלים, חיבוט הקבר, חלב עכו"ם, יין נסך, כתנות אור, מאכלות אסורות, מסירות נפש, קליפה, שורש, תגין