לבינוני אין לו הבחירה להיות צדיק ממש שמואס ברע באמת' אלא שונא רע מצד שכליות. עצות לכך.
קאטאלאג: TANYA ENGLISH י"ד נומ׳ 31 פאקעט גייד ז׳ 76 ענגליש 47 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח לערנט תניא פרק יד: דער בינוני קען זיך נישט מאכן מואס זיין אין רע ווי א צדיק, אבער ער האט אלעמאל די כח צו באהערשן זיין מעשה, דיבור און מחשבה, און ער קען איבערקומען דעם יצר הרע דורך אויפוועקן די אהבה מסותרת וואס וואלט אים געבראכט צו מוסר נפש זיין קעגן עבודה זרה.
דער משגיח חזר'ט איבער וואס א צדיק איז, וואס האט אפגעטון זיין יצר הרע, און א רשע, און דערנאך קומט ער צום בינוני פון תניא פרק יד, וועמענס מלחמה דויערט דאס גאנצע לעבן, און דאס איז די שליחות פון רוב מענטשן. דער בינוני קען נישט אויסקלייבן וואס זיין הארץ גלוסט, און א שטארקערע תאוה קען אפילו קומען ווייל מ'האט אים דערהויבן צו א העכערע מדריגה, אבער זיין מעשה, דיבור און מחשבה קען ער אלעמאל באהערשן. יעדע עבירה איז ווי עבודה זרה, און יעדער איד האט אן אהבה מסותרת צום אייבערשטן וואס וואלט אים געבראכט אוועקצוגעבן דאס לעבן אבי נישט דינען עבודה זרה, ווי מ'זעט פון א מעשה מיט א אידישן גנב. אויף א פראגע ערקלערט דער משגיח אז זיך איינהאלטן יעדן טאג איז אן אמת'ע מסירות נפש. די עצה איז צו זאגן צום הארץ: איך וויל נישט זיין קיין רשע אפילו איין רגע. ער פארבינדט די אהבה מסותרת מיט דער פערציגסטער מדריגה פון א מענטש, מיט יום כיפור און מיטן רמב"ם וועגן כופין אותו, רעדט וועגן פארלירן די בחירה, מדריגות אין משפט און תשובה, און ענדיגט אז מ'דארף גלייך פארטרייבן א שלעכטע מחשבה.
ענינים: צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז) · דער יצר הרע און נסיונות · מסירת נפש
סדר השיעור
-
0:00 דעם בינוני'ס מלחמה ביזן לעצטן אטעם שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח חזר'ט איבער וואס א צדיק און א רשע איז און הייבט אן פרק יד: דער בינוני איז געבוירן צו קעמפן מיטן יצר הרע זיין גאנץ לעבן, ווי רוב מענטשן, און ער געווינט אלעמאל די מלחמה אבער הרג'עט נישט דעם יצר הרע. ער ברענגט די גמרא אז דער יצר הרע איז ווי א פליג וואס קומט אלץ צוריק.
-
4:25 דאס הארץ איז נישט אין זיינע הענט, מעשה דיבור ומחשבה יא שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז יעדער מענטש קען זיין א בינוני, און אז א תאוה צו טון אן עבירה מיינט נישט אז דער אייבערשטער איז אים מואס; א שטארקערע מלחמה קען אפילו קומען ווייל מ'האט אים דערהויבן צו א העכערע מדריגה. דאס הארץ קען דער בינוני נישט באהערשן, אבער זיינע מעשים, זיין דיבור און זיינע מחשבות יא, און ער קען זאגן צו זיך אז ער וויל נישט זיין קיין רשע אפילו איין רגע.
-
10:23 יעדע עבירה איז עבודה זרה; די אהבה מסותרת שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח דערמאנט וואס ס'שטייט אין די פריערדיגע פרקים: ווער ס'טוט אן עבירה ווערט א כלי פאר דער סטרא אחרא, ערגער פון דער נידעריגסטער בריאה ווייל ער האט בחירה, און דער בעל שם טוב האט געזאגט אז יעדע אפווייכונג פון רצון השם איז ווי עבודה זרה. ער ערקלערט פארוואס אן עבירה הייסט שטות: יעדער איד, אפילו דער ערגסטער, האט אן אהבה מסותרת וואס מאכט אים גרייט אוועקצוגעבן דאס לעבן אבי נישט לייקענען אין "אנכי ה'", וואס מ'האט געהערט גלייך פונעם אייבערשטן.
-
13:48 דער גנב וואס האט נישט געוואלט קושן דעם צלם מעשה
דער משגיח דערציילט פונעם ספר פון רבי יעקב יוסף, וועגן א פרוי, לויט דער קבלה אדל די טאכטער פונעם בעל שם טוב, וואס האט געזאגט אז דער אייבערשטער האט נישט געמאכט קיין שלעכטן מקח מיט כלל ישראל: א אידישער גנב וואס האט געטון אלע עבירות איז געכאפט געווארן ביים גנבענען פון א טיפלה, און האט זיך געלאזט פארברענען אבי נישט קושן דעם צלם. ער לערנט אפ דערפון דעם תניא: ווען א מענטש וואלט געוואוסט אז די עבירה איז אויך עבודה זרה, וואלט ער זי קיינמאל נישט געטון.
-
17:49 די טעגליכע מלחמה איז מסירות נפש שטייט אינעם קאטאלאג
אויף א טענה פון א צוהערער אז איינמאל שטארבן איז גרינגער ווי א גאנץ לעבן פון מלחמה, ערקלערט דער משגיח אז נפש מיינט רצון, ווי רש"י זאגט, און ממילא איז זיך איינהאלטן יעדן טאג מסירות נפש, און דער אייבערשטער רעכנט די סך הכל, ווי א שטיין וואס מ'האט צעמאלן אויף זאמד און עס פאלט אויפן מענטש קערנדל נאך קערנדל. ער לייגט צו אז נאר ביי די דריי עבירות דארף מען אוועקגעבן דאס לעבן, צוליב "וחי בהם".
-
24:27 די עצה: איך וויל נישט זיין קיין רשע שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט די עצה פונעם תניא: צו זאגן צום הארץ אז א רשע איז א שטול פאר דער סטרא אחרא, אפגעטיילט פונעם אייבערשטן. דער צדיק איז שונא רע ווייל ער האט ליב דעם אייבערשטן, ווי "אוהבי ה' שנאו רע"; דער בינוני האט ליב דאס רע נאר פון אויבן, אבער אין דעם חדר פון זיין אהבה מסותרת איז ער שונא דאס רע. אפילו א קל שבקלים קען מוסר נפש זיין על קידוש השם, און ער פאלט ביים קלענערן נסיון נאר ווייל א רוח שטות מאכט אים פארגעסן זיין אהבה מסותרת.
-
31:34 די פערציגסטע מדריגה און יום כיפור שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז א מענטש איז געבויט פון פערציג מדריגות, ווי די פערציג טעג פון יצירת הולד; א חוטא באקומט ניין און דרייסיג מלקות און נישט פערציג, ווייל אין דער פערציגסטער מדריגה האט ער קיינמאל נישט געזינדיגט, און דאס איז די אהבה מסותרת. אויף יום כיפור, דעם פערציגסטן טאג, קומט זי ארויף און יעדער איד באקומט מחילה, און אזוי ערקלערט דער רמב"ם פארוואס א "רוצה אני" מיט כפיה איז אמת. ער לייגט צו די עצה צו אפלייגן די תאוה, און זאגט אז א מענטש האט אלעמאל די כח צו גובר זיין.
-
36:46 ווען די בחירה ווערט פארלוירן; דער אייבערשטער קוקט אויף די פנימיות שטייט אינעם קאטאלאג
אויף א פראגע צי די בחירה קען ווערן צוגענומען, זאגט דער משגיח אז אמאל געשעט דאס, ווי ביי יהודה און תמר און ווי די גמרא רעדט פון אן אשה וואס איז געווען אנוסה און דערנאך ברצון, אבער נאר אין זעלטענע פעלער וואס דער אייבערשטער ווייסט; א מענטש דארף אלעמאל האלטן אז ער האט נאך בחירה. ער זאגט אז דער אייבערשטער קען די פנימיות פון יעדן איד, און יום כיפור קוקט אויף דער פנימיות, און תשובה מיינט צוריקגיין צום שורש, וואו מ'איז גוט.
-
41:51 מדריגות אין משפט, תשובה, און שלעכטע מחשבות שטייט אינעם קאטאלאג
מיטן ירושלמי וואס פרעגט די חכמה, די תורה און דעם אייבערשטן וואס איז דער עונש פון א חוטא, ערקלערט דער משגיח אז דאס זענען העכערע און העכערע מדריגות, און דער אייבערשטער משפט'ט לויט דעם פנימיות'דיגן רצון פון א איד; אויף דעם לערנט ער דעם רמב"ם אז די גאולה קומט דורך תשובה. ער ענדיגט מיטן תניא'ס נקודה אז א שלעכטע מחשבה איז נישט קיין עבירה נאר א געלעגנהייט: מ'דארף זי גלייך פארטרייבן און זיך נישט פארטיפן דערין, אזוי אז דאס הארץ זאל זיין מסור צו אים.
דער שיעור, אויסגעשריבן
דעם בינוני'ס מלחמה ביזן לעצטן אטעם
נאכן איבערחזר'ן וואס א צדיק איז, וואס האט אפגעטון זיין יצר הרע, און א רשע, עפנט דער משגיח תניא פרק יד: דער בינוני איז געבוירן צו קעמפן מיטן יצר הרע ביזן לעצטן אטעם, און דאס איז זיין שליחות און די שליחות פון רוב מענטשן. ער געווינט אלעמאל, אבער ער הרג'עט נישט דעם יצר הרע, וואס איז, ווי די גמרא זאגט, ווי א פליג וואס קומט אלץ צוריק. א,ב
דאס הארץ איז נישט אין זיינע הענט, מעשה דיבור ומחשבה יא
יעדער מענטש קען זיין א בינוני. דער משגיח ווארנט פון א טעות: א תאוה צו אן עבירה מיינט נישט אז דער אייבערשטער איז אים מואס; ער קוקט ווער ס'וועט געווינען און האט גרויס נחת ווען דער מענטש געווינט. די תאוות זענען אויך נישט אלעמאל גלייך, און א שטארקערע מלחמה קען מיינען אז מ'האט אים דערהויבן און ער מוז דורכגיין א נסיון צו ווייזן אז ער איז ראוי. א
יעדע עבירה איז עבודה זרה
ווי די פריערדיגע פרקים האבן ערקלערט, ווערט דער וואס טוט אן עבירה א כלי פאר דער סטרא אחרא, ערגער פון דער נידעריגסטער בריאה ווייל ער האט בחירה, און דער בעל שם טוב האט געזאגט אז יעדע אפווייכונג פון רצון השם איז ווי עבודה זרה. יעדער איד, אפילו דער ערגסטער, האט אן אהבה מסותרת וואס מאכט אים גרייט מוסר נפש צו זיין פאר "אנכי ה'", וואס מ'האט געהערט גלייך פונעם אייבערשטן. ד
דער גנב וואס האט נישט געוואלט קושן דעם צלם
דער משגיח דערציילט פונעם ספר פון רבי יעקב יוסף וועגן א פרוי, לויט דער קבלה אדל די טאכטער פונעם בעל שם טוב, וואס האט געזאגט אז דער אייבערשטער האט נישט געמאכט קיין שלעכטן מקח מיט כלל ישראל. א אידישער גנב וואס האט געטון אלע עבירות איז געכאפט געווארן ביים גנבענען פון א טיפלה; ער האט זיך אפגעזאגט צו קושן דעם צלם און מ'האט אים פארברענט. דערפון דער תניא: ווען א חוטא וואלט געוואוסט אז די עבירה איז אויך עבודה זרה, וואלט ער זי קיינמאל נישט געטון. ה
די טעגליכע מלחמה איז מסירות נפש
א צוהערער טענה'ט אז איינמאל שטארבן איז גרינגער ווי א גאנץ לעבן פון מלחמה. דער משגיח איז נישט מסכים: נפש מיינט רצון, ווי רש"י ערקלערט, און מסירות נפש הייסט אוועקגעבן דעם רצון. א גאנץ לעבן פון עבודת השם איז טאקע מער אין סך הכל, אבער א נסיון שפירט מען נישט ווי א סך הכל; מענטשן וואס ליידן יארן לאנג וואלטן זיך נישט געלאזט הרג'ענען. ו
דער אייבערשטער אבער רעכנט די סך הכל, און ווער ס'האלט זיך איין יעדן טאג באקומט שכר פאר אלעס. א משל: א קעניג'ס זון איז נתחייב געווארן אז מ'זאל אויף אים אראפווארפן א גרויסן שטיין; דער קעניג האט געהייסן צעמאלן דעם שטיין אויף זאמד, און קיין קערנדל האט אים נישט געשאדט. אויף דער פראגע פארוואס מ'מוז מוסר נפש זיין נאר אויף דריי מצוות, ענטפערט ער אז דער וואס האט די דריי באפוילן האט געזאגט "וחי בהם" ביי די אנדערע. ח
די עצה: איך וויל נישט זיין קיין רשע
די עצה פונעם תניא איז צו זאגן צום הארץ אז מ'וויל נישט זיין קיין רשע, א שטול פאר דער סטרא אחרא וואס איז אפגעטיילט פונעם אייבערשטן; אויב מ'קען עס נישט זאגן שטארק גענוג אינעווייניג, זאגט דער משגיח, זאל מען עס אפשר זאגן מיטן מויל. דער צדיק איז שונא רע ווייל ער האט ליב דעם אייבערשטן, ווי "אוהבי ה' שנאו רע", אזוי ווי ווער ס'האט ליב א קינד איז שונא דעם וואס וויל אים שאטן. ט
ביים בינוני איז די ליבשאפט צום רע נאר פון אויבן. טיף אינעווייניג האט ער אן אהבה מסותרת, און אין יענעם חדר איז ער שונא רע און א צדיק. אפילו א קל שבקלים וואלט מוסר נפש געווען על קידוש השם; פארוואס גובר'ט ער נישט א קלענערע תאוה? ווייל א רוח שטות מאכט אים פארגעסן די אהבה מסותרת, און ווען ער ווייסט פון איר, העלפט עס אים גובר זיין.
די פערציגסטע מדריגה און יום כיפור
דער משגיח ערקלערט אז א מענטש וואקסט דורך פערציג מדריגות, ווי די פערציג טעג פון יצירת הולד. א חוטא באקומט ניין און דרייסיג מלקות און נישט פערציג, ווייל אין זיין פערציגסטער מדריגה האט ער קיינמאל נישט געזינדיגט; דאס איז די אהבה מסותרת. אויף יום כיפור, דער פערציגסטער טאג פון תשובה, קומט זי ארויף און יעדער איד באקומט מחילה.
ווען די בחירה ווערט פארלוירן
אויף א פראגע צי די בחירה קען ווערן צוגענומען, זאגט דער משגיח אז אמאל יא, ווי ביי יהודה און תמר און ווי די גמרא רעדט פון אן אשה וואס איז געווען אנוסה און דערנאך ברצון, אבער נאר אין זעלטענע פעלער וואס דער אייבערשטער ווייסט. א מענטש דארף אלעמאל האלטן אז ער האט נאך בחירה. דער אייבערשטער קען די פנימיות פון יעדן איד, יום כיפור קוקט אויף איר, און תשובה מיינט צוריקגיין צום שורש, וואו מ'איז גוט. נ,מ
מדריגות אין משפט און שלעכטע מחשבות
מיטן ירושלמי וואס פרעגט די חכמה, די תורה און דעם אייבערשטן וועגן דעם עונש פון א חוטא, ערקלערט דער משגיח אז דאס זענען נישט קיין סתירות נאר מדריגות וואס גייען העכער; ביי דער העכסטער זעט דער אייבערשטער אז א איד וויל באמת זיין רצון. דערפאר פארבינדט דער רמב"ם די גאולה מיט תשובה: וויסן וואס דאס הארץ פון א איד איז, איז אליין תשובה. ס,ע
מראי מקומות
תורה
כתובים
תלמוד בבלי
תלמוד ירושלמי
ראשונים
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 2:12 דער בינוני איז געבוירן צו קעמפן מיטן יצר הרע ביזן לעצטן אטעם; דאס איז זיין שליחות און די שליחות פון רוב מענטשן.
- 6:25 א בינוני קען נישט באהערשן די גלוסטונגען פון זיין הארץ, אבער מעשה, דיבור און מחשבה קען ער אלעמאל באהערשן, טון און רעדן פארקערט פון וואס דאס הארץ וויל און פארטרייבן א שלעכטע מחשבה.
- 10:23 יעדע עבירה איז ווי עבודה זרה, און יעדער איד האט אן אהבה מסותרת צום אייבערשטן וואס וואלט אים געבראכט מוסר נפש צו זיין אבי נישט דינען עבודה זרה.
- 24:41 דער בינוני גובר'ט זיין תאוה ווען ער זאגט צו זיך אז ער וויל נישט זיין קיין רשע אפילו איין רגע, ווייל אין דעם חדר פון זיין אהבה מסותרת איז ער טאקע א שונא פון רע.
- 20:01 איבערקומען דעם יצר הרע יעדן טאג איז אן אמת'ע מסירות נפש, ווייל נפש מיינט רצון, און דער אייבערשטער רעכנט די סך הכל פון די אלע טעגליכע מסירות נפש.
- 44:47 א שלעכטע מחשבה וואס קומט אריין אין קאפ איז נישט קיין עבירה; די עבירה איז אויב מ'לאזט זי בלייבן און מ'פארטיפט זיך דערין, און די מצוה איז זי גלייך צו פארטרייבן.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 12:07 פארוואס רופט מען אן עבירה שטות?
תירוץ: 12:25 ווייל יעדער איד, אפילו א רשע, האט אן אהבה מסותרת וואס וואלט אים געבראכט אוועקגעבן דאס לעבן אבי נישט דינען עבודה זרה, און יעדע עבירה איז עבודה זרה; ער זינדיגט נאר ווייל ער כאפט עס נישט.
-
קשיא: 29:42 אויב אפילו א קל שבקלים איז גרייט מוסר נפש צו זיין על קידוש השם, פארוואס גובר'ט ער נישט א סך קלענערע תאוה?
תירוץ: 30:13 א רוח שטות מאכט אים פארגעסן די אהבה מסותרת אין זיין הארץ, וואו ער איז שונא רע.
-
קשיא: 23:24 אויב זיך איינהאלטן יעדן טאג איז מסירות נפש, פארוואס איז מען מחויב אוועקצוגעבן דאס לעבן נאר אויף דריי מצוות?
תירוץ: 23:35 דער וואס האט באפוילן די דריי האט געזאגט אז ביי אנדערע מצוות זאל מען לעבן; ביי די דריי ווייסט דער אייבערשטער אז ס'איז בעסער אוועקצוגעבן דאס לעבן, און אן "וחי בהם" וואלט מען געווען מחויב מוסר נפש צו זיין אויף יעדע מצוה.
-
קשיא: 33:57 ווי אזוי קען א "רוצה אני" מיט כפיה זיין אן אמת'ער רצון?
תירוץ: 34:08 ווי דער רמב"ם ערקלערט, יעדער איד וויל אין הארצן טון דעם אייבערשטנס רצון און נאר דער יצר הרע איז אים מתגבר; די שלעג נעמען אוועק דעם יצר הרע, און ממילא איז זיין "רוצה אני" אמת.
-
קשיא: 36:46 קען מען פארלירן די בחירה?
תירוץ: 36:50 אמאל יא, ווי מ'זעט אין דער גמרא, אבער נאר אין זעלטענע פעלער פון סיבות וואס דער אייבערשטער ווייסט; א מענטש דארף אלעמאל האלטן אז ער האט נאך זיין בחירה.
מעשיות
-
14:24 דער אידישער גנב וואס האט זיך אפגעזאגט צו קושן דעם צלם
דער משגיח ברענגט פונעם ספר פון רבי יעקב יוסף א ווארט פון א פרוי, אז כלל ישראל האבן זיך נישט אפגענארט ווען זיי האבן אויסגעקליבן דעם אייבערשטן, און דער אייבערשטער האט אויך געוואוסט וואס ער טוט; לויט דער קבלה איז די פרוי געווען אדל, די טאכטער פונעם בעל שם טוב. א אידישער גנב האט גע'גנב'עט פון א טיפלה און איז געכאפט געווארן, און מ'האט אים געזאגט אז מ'וועט אים פארברענען סיידן ער שמד'ט זיך. ער האט געטון אלע עבירות וואס מ'קען זיך פארשטעלן, אבער קושן דעם צלם האט ער נישט געוואלט, און מ'האט אים פארברענט.
אין דער מעשה: Rabbi Yaakov Yosef of Polnoye, אדל, דעם בעל שם טוב'ס טאכטער, דער הייליגער בעל שם טוב, דער מעזריטשער מגיד
-
21:59 דעם קעניג'ס זון און דער צעמאלענער שטיין
דער משגיח דערציילט, ער איז נישט זיכער ווער ס'האט עס געזאגט, פון א קעניג'ס זון וואס האט עובר געווען אויף א געזעץ וואס זיין עונש איז געווען אז מ'זאל אראפווארפן אויף אים א גרויסן שטיין פון א דאך. דער קעניג האט נישט געקענט טוישן דעם משפט, האט ער געהייסן צעמאלן דעם שטיין אויף זאמד און עס ווארפן אויף אים, און קיין קערנדל האט אים נישט געשאדט. דערמיט ווייזט דער משגיח אז וואס קומט ביסלעכווייז קען מען טראגן, אבער דער אייבערשטער רעכנט די סך הכל.
געדאנקען
- 7:06 א שטארקערע תאוה צו טון אן עבירה מיינט נישט דווקא א ירידה: עס קען קומען ווייל דער בינוני איז דערהויבן געווארן צו א העכערע מדריגה, און ער מוז דורכגיין א נסיון צו ווייזן אז ער איז ראוי דערצו.
- 20:01 נפש אין מסירות נפש מיינט רצון, ממילא איז אוועקגעבן א קליינעם רצון יעדן טאג אליין מסירות נפש, און דער אייבערשטער רעכנט די סך הכל, כאטש מענטשן קוקן נאר אויפן איין קלאפ, ווי די קערנדלעך פון א צעמאלענעם שטיין.
- 27:39 דער בינוני איז א צדיק אין איין חדר פון זיין הארץ: דארט, וואו זיין אהבה מסותרת צום אייבערשטן וואוינט, איז ער טאקע שונא דאס רע.
- 31:58 א מענטש איז געבויט פון פערציג מדריגות, און דער חוטא באקומט ניין און דרייסיג מלקות און נישט פערציג ווייל זיין פערציגסטע מדריגה האט קיינמאל נישט געזינדיגט; אויף יום כיפור, דער פערציגסטער טאג פון תשובה, קומט די מדריגה ארויף און יעדער איד באקומט מחילה.
- 41:51 די חכמה, די תורה און דער אייבערשטער ענטפערן אנדערש וועגן דעם חוטא, נישט ווי סתירות נאר ווי מדריגות וואס גייען העכער, און ביי דער העכסטער משפט'ט דער אייבערשטער לויט דעם פנימיות'דיגן רצון פון א איד, וואס וויל באמת טון זיין רצון.
- 44:49 א שלעכטע מחשבה וואס קומט אריין אין קאפ איז נישט קיין עבירה נאר א זכיה, א געלעגנהייט; די עבירה איז נאר ווען מ'לאזט זי בלייבן און מ'פארטיפט זיך דערין.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 24:41 דער משגיח זאגט אז ווען מ'האט א תאוה זאל מען זאגן צום הארץ אז מ'וויל נישט זיין קיין רשע אפילו איין רגע, און אויב מ'קען עס נישט זאגן שטארק גענוג אין הארץ, זאל מען עס אפשר זאגן מיטן מויל.
- 36:00 דער משגיח זאגט אז מ'זאל זיך באנוצן מיט עצות קעגן יצר הרע, ווי למשל אפלייגן די תאוה אויף א פאר מינוט, שעהן אדער טעג, אנשטאט זיך ווארפן אויף דער געלעגנהייט.
- 36:57 דער משגיח זאגט אז א מענטש זאל זיך אלעמאל מחזק זיין אז ער האט נאך זיין בחירה.
- 8:42 דער משגיח זאגט אז ווען א שלעכטע מחשבה קומט, זאל מען זי גלייך פארטרייבן און זי נישט לאזן בלייבן אדער זיך פארטיפן דערין.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אדל, דעם בעל שם טוב'ס טאכטער, דער בעל התניא, דער הייליגער בעל שם טוב, דער מעזריטשער מגיד, דער רמב"ם, דער רמב"ן, יהודה, משה רבינו, רבי יעקב יוסף פון פולנאה, רש"י, תמר
ערכים אהבה מסותרת, בחירה, בינוני, יצר הרע, מחשבה דיבור ומעשה, מסירות נפש, נסיון, סטרא אחרא, עבודה זרה, פנימיות, צדיק, קידוש השם, קל שבקלים, רבונו של עולם, רוח שטות, רשע, שלש קליפות הטמאות, תשובה