צדיק ורע לו - עוד יש לו שייכות אל הרע. “ראיתי בני עליה והמה מועטים” - זה צדיק וטוב לו. ביאור ענין יחוד קובהו"ש.

קאטאלאג: TANYA ENGLISH י נומ׳ ⁨24⁩ פאקעט גייד ז׳ 75 ענגליש 48 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 48 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ביים לערנען תניא פרק י און יא ערקלערט דער משגיח די מדריגות פון צדיקים, פארוואס די העכסטע הייסן "בני עליה", וואס עס מיינט צו מייחד זיין קודשא בריך הוא מיט דער שכינה, און די אסאך מדריגות פון א "רשע וטוב לו".

דער משגיח לערנט ווייטער תניא פרק י. א צדיק וואס טוט קיינמאל נישט קיין עבירה אבער האט נאך א קליין שטיקל רע, איז א "צדיק שאינו גמור", און די מדריגה טיילט זיך אויף אין אסאך מדריגות; דאס זענען די ח"י אלף צדיקים פון דער גמרא. די "בני עליה" פון רבי שמעון בר יוחאי, וואס זענען ווייניג, האבן איבערגעדרייט דעם רע צו טוב. דער תניא ברענגט א צווייטן טעם פאר דעם נאמען: זיי דינען נאר פאר צורך גבוה, נישט אפילו כדי צו שטילן זייער אייגענעם דארשט צום אייבערשטן. דער משגיח ערקלערט "לשם יחוד": די שכינה אין כלל ישראל איז די כלה, הקב"ה איז דער חתן, און דער צדיק פאראייניגט זיי. ער שמועסט אויס דעם סדר פון משפיע און מקבל אין דער בריאה, ווי די סטרא אחרא כאפט צייטווייליג אוועק א זיווג וואס איז באשערט, ארץ ישראל, און דוד המלך מיט בת שבע. דערנאך, אין פרק יא, ערקלערט ער דעם "רשע וטוב לו", פארוואס א הרהור עבירה קען זיין ערגער פון אן עבירה, און די אסאך מדריגות פון דעם רשע.

ענינים: צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז) · די שכינה און גלות השכינה

סדר השיעור

  1. 0:00 די ח"י אלף צדיקים און די ווייניג בני עליה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח חזרט איבער דעם צדיק גמור און דעם צדיק וואס האט נאך א שלאפנדיגן רושם פון רע, וואס זיין מדריגה טיילט זיך אויף אין אסאך מדריגות. ער ברענגט די ח"י אלף צדיקים פון דער גמרא און רבי שמעון בר יוחאי'ס ווארט אז די בני עליה זענען ווייניג, און ער איז מתרץ: די ח"י אלף האבן נאך א ביסל רע, און רבי שמעון האט שוין נישט געהאט קיין רע.

  2. 5:29 חושך איבערדרייען צו ליכט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט דעם ערשטן טעם פארן נאמען בני עליה: זיי הייבן אויף און דרייען איבער זייער רע צו טוב. ער ברענגט דעם זוהר וועגן רבי חייא, וואס האט נישט געקענט אריינגיין אין רבי שמעון'ס היכל אויב ער האט נישט איבערגעדרייט חושך צו ליכט, און ער מערקט אן אז דער תניא, וואס רופט זיך א ספר פאר בינונים, באשרייבט די מדריגה נאר כדי מ'זאל וויסן וואס מ'איז נישט.

  3. 9:03 לשם יחוד: פאראייניגן חתן און כלה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח באשרייבט דעם צדיק וואס טוט גארנישט פאר זיך, נישט פאר גן עדן און נישט אפילו פאר זיין אייגענע דביקות מיט דער שכינה, און ערקלערט "לשם יחוד": די שכינה אין כלל ישראל איז די כלה, הקב"ה איז דער חתן, און דורך מצוות פאראייניגט זיי דער צדיק און נעמט ארויס די שכינה פון גלות. ער טייטשט "חסיד המתחסד עם קונו" אלס א חסד מיט דעם קן פונעם אייבערשטן, און ערקלערט אז טון פאר זיך וואלט באדייט א ישות.

  4. 15:01 פאר צורך גבוה, נישט כדי צו שטילן א דארשט שטייט אינעם קאטאלאג

    ביים לערנען דעם לשון פונעם תניא ערקלערט דער משגיח אז די בני עליה דינען פאר צורך גבוה, נישט כדי צו שטילן זייער אייגענעם דארשט צום אייבערשטן, ווי אין פסוק "הוי כל צמא". ער ברענגט דעם תיקוני זוהר וועגן דעם חסיד און דעם משל פונעם רעיא מהימנא פון א זון וואס גיט אוועק זיין לעבן פאר זיינע עלטערן, און דערנאך פאסט ער צוזאם די צוויי פשטים אין בני עליה און מערקט אן אז דער תניא'ס קבלה אין קלאמערן מאכט פון זיי איין פשט.

  5. 20:53 משפיע און מקבל אין דער גאנצער בריאה שטייט אינעם קאטאלאג

    כדי צו ערקלערן דעם יחוד ווייזט דער משגיח אז די גאנצע בריאה קומט אלס משפיע און מקבל, זון און לבנה, טאג און נאכט, א משל אויף הקב"ה און כנסת ישראל. די סטרא אחרא וויל מבטל זיין דעם יחוד און כאפט אמאל אוועק די כלה, אבער נאר צייטווייליג, אזוי ווי א זיווג וואס א צווייטער כאפט אוועק, און אזוי ווי ארץ ישראל, וואס איז קודם געווען ביי כנען און דערנאך צוריקגעקומען צו כלל ישראל.

  6. 25:42 דוד, בת שבע און דער באהאלטענער זיווג שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דוד און בת שבע זענען געווען דער באשערטער זיווג פון אדם און חוה און דער אמת'ער משל אויף הקב"ה און כנסת ישראל, פון וועמען משיח קומט ארויס דורך שלמה, און אז דוד'ס רצון איז געווען רוחניות'דיג. אויף א שאלה פארוואס עס איז געשען אויף אזא קרומען וועג, ענטפערט ער אז דער שטן פרובירט אלעמאל אפצושטעלן משיח'ס קומען, דערפאר ווערט עס באהאלטן, ווי א דימענט וואס מ'באהאלט אין א מיסט-קאסטן, און ער זאגט אז די פסוקים קען מען נישט פארשטיין לויטן פשוט'ן פשט.

  7. 31:21 פרק יא: דער רשע וטוב לו

    דער משגיח חזרט איבער די מדריגות וואס מ'האט שוין געלערנט און הייבט אן פרק יא וועגן דעם רשע וטוב לו: אין דעם מאמענט וואס ער טוט אן עבירה איז זיין טוב בטל צו דער קליפה אין חלל השמאלי, אבער ער איז נישט קיין רשע גמור, ווייל זיין יצר טוב בלייבט שטארק. אויך דאס טיילט זיך אויף אין אסאך מדריגות; די לייכטסטע איז איינער וואס דער רע באהערשט אים נאר זעלטן און אויף א קורצע צייט אין א קליינער זאך.

  8. 37:05 פארוואס א הרהור עבירה איז ערגער פון אן עבירה

    דער משגיח ערקלערט פארוואס הרהורי עבירה קענען אין א געוויסן זין זיין ערגער פון דער עבירה אליין: די מחשבה דערגרייכט פיל העכער פון דיבור און מעשה, ממילא ברענגט זי די טומאה אריין אין א העכערן עולם. ער ברענגט א משל פון א פלעק שמאלץ וואס איז גארנישט אויף דער גאס אבער א בזיון אין היכל המלך, דערמאנט ווי מ'פארלירט פרייע צייט וואס מ'האט געקענט לערנען, און ערקלערט אז אין יענעם מאמענט איז ער א רשע וטוב לו ביז דער טוב באהערשט ווידער.

  9. 43:14 אסאך מדריגות פון רשע וטוב לו

    דער משגיח באשרייבט א נידעריגערן רשע וטוב לו וואס זינדיגט עטליכע מאל א טאג, ווי איינער וואס לערנט, דאוונט און גיט צדקה אבער רעדט געוויינטלעך לשון הרע, און ברענגט חז"ל אז רשעים זענען מלאים חרטות. ער באטאנט אז קיינער איז נישט פארקויפט צום יצר הרע אן א וועג צוריק, און ענדיגט אז יעדער מענטש האט א טיפע קאמער אין הארצן וואס איז א צדיק גמור, און יענע קאמער מיינט באמת "לשם יחוד".

דער שיעור, אויסגעשריבן

די ח"י אלף צדיקים און די ווייניג בני עליה

0:33

ביים לערנען ווייטער תניא פרק י חזרט דער משגיח איבער צוויי מדריגות: דער צדיק גמור, וואס האט אינגאנצן איבערגעדרייט זיין יצר הרע, און דער צדיק וואס טוט קיינמאל נישט קיין עבירה אבער עס בלייבט נאך אין אים א שלאפנדיגער רושם פון רע. ווייל דער רע קומט פון די ארבע יסודות, טיילט זיך די מדריגה אויף אין רבבות מדריגות. א

4:00

דערמיט איז מתורץ א סתירה. די גמרא זאגט אז ח"י אלף צדיקים שטייען פארן אייבערשטן, און רבי שמעון בר יוחאי זאגט אז די בני עליה זענען גאר ווייניג. די ח"י אלף האבן נאך א קליין ביסל רע וואס זיי פאלגן קיינמאל נישט; רבי שמעון האט שוין איבערגעדרייט דעם רע צו טוב. ב,ג

חושך איבערדרייען צו ליכט

6:10

זיי הייסן בני עליה ווייל זיי הייבן אויף זייער רע צו קדושה. דער משגיח ברענגט דעם זוהר אין דער הקדמה: ווען רבי חייא האט געוואלט אריינגיין אין רבי שמעון'ס היכל, האט א קול אויסגערופן אז נאר דער וואס האט איבערגעדרייט חושך צו ליכט און ביטער צו זיס מעג אריין. דער בעל התניא, וואס רופט זיין ספר אויפן שער בלאט א ספר פאר בינונים, באשרייבט די מדריגה נאר כדי מ'זאל וויסן וואס מ'איז נישט. ד,ה

לשם יחוד: פאראייניגן חתן און כלה

9:19

דער צווייטער טעם רעדט פון א צדיק וואס טוט גארנישט פאר זיך: נישט פאר עולם הבא, נישט פאר גן עדן, נישט אפילו כדי מיוחד צו ווערן מיט דער שכינה, נאר פאר צורך גבוה. כדי דאס צו ערקלערן ברענגט דער משגיח דאס "לשם יחוד" וואס מ'זאגט פאר א מצוה. די שכינה, דער אייבערשטער'ס השראה וואס רוט אין כנסת ישראל דא אונטן, איז די כלה, און הקב"ה איז דער חתן, און די עבירות שיידן זיי אפ.

11:40

די שכינה איז אין גלות און מוז אפילו געבן קיום פאר די רשעים. דורך מצוות דא אונטן טוט דער צדיק מיט איר א חסד און גיט איר א ריכטיגן קן. דער משגיח טייטשט "חסיד המתחסד עם קונו" אז ער טוט א חסד מיט דעם קן פונעם אייבערשטן. אזא צדיק איז אינגאנצן בטל צום אייבערשטן; טון פאר זיך וואלט באדייט א ישות און אן אפשייד.

פאר צורך גבוה, נישט כדי צו שטילן א דארשט

15:16

דער לשון פונעם תניא זאגט אז די עבודה פון די בני עליה איז פאר צורך גבוה, נישט כדי צו שטילן זייער אייגענעם דארשט צום אייבערשטן. דער פסוק "הוי כל צמא", זאגט דער משגיח, רעדט פון גרויסע צדיקים וואס שטילן דעם דארשט דורך דביקות. דער בן עליה האט אויך דעם דארשט, אבער ער טוט זיינע מצוות נאר לשם שמים. א,ו

16:51

ער ברענגט דעם תיקוני זוהר וועגן דעם חסיד וואס טוט פארן קן פונעם אייבערשטן, און דעם רעיא מהימנא, משה רבינו'ס תורות אינעם זוהר, אין פרשת כי תצא: ווי א זון וואס האט ליב זיינע עלטערן מער פון זיך און וואלט אוועקגעגעבן זיין לעבן זיי אויסצולייזן. צום סוף זענען דא צוויי פשטים אין בני עליה, איבערדרייען דעם רע און טון נאר פארן אייבערשטן, וואס דער בעל התניא'ס קבלה אין קלאמערן מאכט פון זיי איינס; דער משגיח גייט נישט אריין דערין. ז,ח

משפיע און מקבל אין דער גאנצער בריאה

20:57

כדי צו ערקלערן דעם יחוד ברענגט דער משגיח דעם זוהר אז דער לעצטער פון די עשרה מאמרות איז אז יעדער מענטש זאל האבן זיין זיווג. די גאנצע בריאה קומט אלס משפיע און מקבל: זון און לבנה, ווי "שמש ומגן ה'", טאג און נאכט, אפילו פלוס און מינוס אין עלעקטריק. אלעס איז א משל אויף הקב"ה און כנסת ישראל, די לבנה וואס האט נאר וואס זי באקומט. ט,י

23:36

די סטרא אחרא קעמפט קעגן דעם יחוד און כאפט אמאל אוועק די כלה, אבער נאר אויף א צייט. א באשערטער זיווג גייט אמאל קודם צו אן אנדערן, אבער ער מוז צוריקקומען; אזוי איז ארץ ישראל קודם געווען ביי כנען און דערנאך צוריקגעגעבן געווארן צו כלל ישראל.

דוד, בת שבע און דער באהאלטענער זיווג

25:48

דוד המלך האט געטראגן די נשמה פון אדם, און בת שבע איז געווען חוה, זיין באשערטער זיווג; די גמרא אין סנהדרין זאגט אז זי איז געווען ראויה פאר דוד. זי איז קודם געווען ביי אן אנדערן, אזוי ווי ארץ ישראל איז קודם פארנומען געווען. פון דעם זיווג פון הקב"ה און כנסת ישראל קומט משיח, דורך שלמה, ווי דער רמב"ם שרייבט. דוד'ס רצון איז געווען רוחניות'דיג. כ

28:01

אויף א שאלה פארוואס עס איז געשען אויף אזא קרומען וועג, ענטפערט דער משגיח אז דער שטן פרובירט אלעמאל אפצושטעלן משיח, דערפאר ווערט עס באהאלטן, ווי א דימענט וואס מ'באהאלט פון א גנב אין א מיסט-קאסטן. די גמרא זאגט אז ווער עס מיינט אז דוד האט געזינדיגט טועה, און די פסוקים קען מען נישט פארשטיין לויטן פשוט'ן פשט. ל

פרק יא: דער רשע וטוב לו

31:45

נאכן איבערחזרן די מדריגות מערקט דער משגיח אן אז די קשיות פונעם ערשטן פרק ווערן מתורץ איינס נאכן אנדערן, און ער הייבט אן פרק יא וועגן דעם רשע וטוב לו. דאס איז איינער וואס איז באמת א צדיק אבער פאלט אמאל אריין; אין יענעם מאמענט איז זיין טוב בטל צו דער קליפה אין חלל השמאלי פונעם הארצן, ממילא איז ער א רשע, אפילו ווען עס טרעפט זיך איינמאל אין צען יאר. מ

34:14

אבער ער איז נישט קיין רשע גמור: זיין יצר טוב איז נאך שטארק און ער קען טון תשובה. אויך דאס טיילט זיך אויף אין אסאך מדריגות, לויט וויפיל דער טוב איז בטל; די לייכטסטע איז איינער וואס דער רע באהערשט אים נאר זעלטן און אויף א קורצע צייט, ווי מ'כאפט איין נאר א קליין טייל פון דער שטאט.

פארוואס א הרהור עבירה איז ערגער פון אן עבירה

37:05

דער פאל קען זיין נאר א הרהור עבירה, וואס איז אין א געוויסן זין ערגער פון דער עבירה. די מעשה איז חמור און מ'ווערט דערפאר באשטראפט, אבער די מחשבה דערגרייכט פיל העכער פון דיבור און מעשה, ממילא ברענגט זי טומאה אריין אין דעם העכערן עולם המחשבה. איינער מיט א פלעקל שמאלץ אויפן רעקל קען גיין אויף דער גאס, אבער אין היכל המלך איז ער מחויב.

40:47

שייך עונש און תשובה איז די מעשה אפשר ערגער, מערקט דער משגיח אן. נאך א פאל איז ווען מ'פארלירט פרייע צייט וואס מ'האט געקענט לערנען. דאס קען טרעפן אפילו ביי א גרויסן מענטש; אין יענעם מאמענט איז ער א רשע וטוב לו, ביז זיין שטארקער יצר טוב באהערשט ווידער און ער טוט תשובה.

אסאך מדריגות פון רשע וטוב לו

43:56

א נידעריגערע מדריגה זינדיגט עטליכע מאל א טאג, ווי איינער וואס לערנט, דאוונט און גיט צדקה, אבער רעדט געוויינטלעך לשון הרע, און צווישן איין עבירה און די אנדערע האט ער הרהורי תשובה. חז"ל זאגן אז רשעים זענען מלאים חרטות, און די מדריגות גייען פון איינמאל אין צען יאר ביז עטליכע מאל א שעה. קיינער איז נישט פארקויפט צום יצר הרע אן א וועג צוריק.

47:00

צום סוף זאגט דער משגיח אז יעדער מענטש האט א טיפע קאמער אין הארצן וואס איז א צדיק גמור, און ווען ער זאגט "לשם יחוד" זאגט עס יענע קאמער מיט אלעס וואס דאס באדייט.

מראי מקומות

נביאים

  1. ו לכאורה Yeshayahu 55:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 15:16

כתובים

  1. י לכאורה Tehillim 84:12 מפתח אינעם אויסשרייב: 20:57

תלמוד בבלי

  1. ב לכאורה Sukkah 45b מפתח אינעם אויסשרייב: 4:00
  2. ג לכאורה Sukkah 45b מפתח אינעם אויסשרייב: 4:00
  3. כ לכאורה Sanhedrin 107a מפתח אינעם אויסשרייב: 25:48
  4. ל לכאורה Shabbos 56a מפתח אינעם אויסשרייב: 28:01

זוהר און קבלה

  1. ד לכאורה Zohar, Introduction מפתח אינעם אויסשרייב: 6:10
  2. ז Tikkunei Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 16:51
  3. ח לכאורה Zohar, Raya Mehemna, Ki Seitzei מפתח אינעם אויסשרייב: 16:51
  4. ט Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 20:57

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 10 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:33, 15:16
  2. ה לכאורה Tanya, title page מפתח אינעם אויסשרייב: 6:10
  3. מ לכאורה Tanya ch. 11 מפתח אינעם אויסשרייב: 31:45

עיקרי הדברים

  1. 1:43 א צדיק וואס טוט קיינמאל נישט קיין עבירה אבער האט נאך א שלאפנדיגן רושם פון רע איז א צדיק שאינו גמור, און דער משגיח זאגט אז דאס זענען די ח"י אלף צדיקים פון דער גמרא.
  2. 5:13 די "בני עליה" וועגן וועמען רבי שמעון בר יוחאי זאגט אז זיי זענען ווייניג, זענען די וואס האבן איבערגעדרייט דעם רע צו טוב און אים אויפגעהויבן צו קדושה.
  3. 9:19 א צווייטער טעם פאר דעם נאמען איז אז די בני עליה טוען אלעס נאר פאר צורך גבוה, נישט פאר זיך, נישט אפילו כדי צו שטילן זייער אייגענעם דארשט צום אייבערשטן.
  4. 10:15 א מצוה טון "לשם יחוד" מיינט מייחד זיין די שכינה וואס רוט אין כלל ישראל, די כלה, מיט הקב"ה, דעם חתן, און אזוי ארויסנעמען די שכינה פון גלות.
  5. 33:56 א "רשע וטוב לו" איז א מענטש וואס זיין טוב איז צייטווייליג בטל צום רע אין דעם מאמענט וואס ער טוט אן עבירה, אבער זיין שטארקער יצר טוב וועט אים ברענגען צו תשובה.
  6. 45:30 דער רשע וטוב לו האט אסאך מדריגות, פון איינעם וואס פאלט אריין איינמאל אין צען יאר ביז איינעם וואס זינדיגט עטליכע מאל א טאג און איז פול מיט חרטה.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 4:22 ווי אזוי קען רבי שמעון זאגן אז די בני עליה זענען גאר ווייניג, ווען די גמרא זאגט אז ח"י אלף צדיקים שטייען פארן אייבערשטן?

    תירוץ: 4:48 די ח"י אלף האבן נאך א קליין שלאפנדיג שטיקל רע, און די בני עליה האבן דעם רע אינגאנצן איבערגעדרייט צו טוב.

  2. קשיא: 5:58 פארוואס הייסן די העכסטע צדיקים "בני עליה"?

    תירוץ: 7:33 ערשטנס, ווייל זיי הייבן אויף זייער רע און דרייען עס איבער צו טוב; צווייטנס, ווייל זיי טוען אלעס נאר פאר צורך גבוה און גארנישט פאר זיך.

  3. קשיא: 27:55 פארוואס האט דוד'ס זיווג מיט בת שבע, וואס פון אים האט משיח געדארפט ארויסקומען, געדארפט געשען אויף אזא קרומען וועג וואס זעט אויס ווי עבירות?

    תירוץ: 28:36 דער שטן פרובירט אלעמאל אפצושטעלן יעדע זאך וואס פירט צו משיח, דערפאר ווערט עס באהאלטן אויף אן אומגלייבליכן אופן, ווי א דימענט אין א מיסט-קאסטן, ביז עס איז שוין צו שפעט זיך אריינצומישן.

  4. קשיא: 38:38 ווי אזוי קען א הרהור עבירה זיין ערגער פון דער עבירה אליין, ווען אויף דער מעשה איז דא א שווערער עונש און אויף דער מחשבה נישט?

    תירוץ: 38:55 די מחשבה דערגרייכט פיל העכער פון דיבור און מעשה, ממילא ברענגט זי אפילו א קליינע טומאה אריין אין עולם המחשבה; אין דעם פרט איז עס ערגער, הגם וואס שייך עונש און תיקוני תשובה איז די מעשה אפשר חמור'ער.

געדאנקען

  1. 4:50 דער משגיח איז מתרץ די סתירה צווישן די ח"י אלף צדיקים פארן אייבערשטן און רבי שמעון'ס "בני עליה והמה מועטים": די ח"י אלף האבן נאך א קליין שלאפנדיג שטיקל רע, און די בני עליה האבן עס אינגאנצן איבערגעדרייט.
  2. 12:41 ער טייטשט "חסיד המתחסד עם קונו" אז "קונו" מיינט זיין קן: דער אמת'ער חסיד טוט א חסד מיט דעם קן פונעם אייבערשטן, די שכינה אין די תחתונים, און גיט איר אן ארט צו רוען.
  3. 9:39 אפילו דער רצון צו דביקות, אויב מ'דינט פאר אים, איז נאך פאר זיך; דער בן עליה האט יענעם דארשט אבער טוט זיינע מצוות נאר פארן אייבערשטן, ווייל יעדע זאך פאר זיך וואלט באדייט א ישות און אן אפשייד פונעם אייבערשטן.
  4. 23:48 די סטרא אחרא קען אוועקכאפן א באשערטן זיווג נאר צייטווייליג; דער משגיח זעט דעם סדר ביי א מענטשנס זיווג, ביי ארץ ישראל וואס איז קודם געווען ביי כנען, און ביי בת שבע וואס איז קודם געווען ביי אן אנדערן איידער זי איז געקומען צו דוד.
  5. 28:36 ווייל דער שטן פרובירט אפצושטעלן משיח'ס קומען, קומט אלעס וואס פירט צו משיח אויף א באהאלטענעם, קרומען וועג, ווי א דימענט וואס מ'באהאלט אין א מיסט-קאסטן כדי דער גנב זאל דארט נישט זוכן.
  6. 38:55 א הרהור עבירה קען זיין ערגער פון דער מעשה, ווייל די מחשבה דערגרייכט דעם העכערן עולם וואו דיבור און מעשה דערגרייכן נישט, ווי א קליין פלעקל שמאלץ וואס איז גארנישט אויף דער גאס אבער א בזיון אין היכל המלך.
  7. 47:00 יעדער מענטש האט א טיפע קאמער אין הארצן וואס איז א צדיק גמור, און ווען ער זאגט "לשם יחוד" מיינט עס יענע קאמער מיט אלעס וואס דאס באדייט.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 47:00 דער משגיח זאגט אז ווען א מענטש זאגט "לשם יחוד" פאר א מצוה, זאגט עס די טיפע קאמער אין זיין הארצן, וואס איז א צדיק גמור, מיט אלעס און באמת.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אדם הראשון, בת שבע, דוד המלך, דער בעל התניא, דער רמב"ם, חוה, יהודה, משה רבינו, נתן הנביא, רבי חייא, רבי שמעון בר יוחאי, שלמה המלך

ערכים ארבע יסודות, בינוני, זיווג, חלל השמאלי, יצר הרע, כנסת ישראל, לשם יחוד, מחשבות זרות, משפיע ומקבל, סטרא אחרא, צדיק גמור, צדיק ורע לו, רעיא מהימנא, שכינה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט