קליפת נוגה בארבע יסודות. חילוק בין תיקון חטא דקליפת נוגה וחטא דשלש קליפות הטמאות.
קאטאלאג: TANYA ENGLISH ז נומ׳ 17 פאקעט גייד ז׳ 74 ענגליש 52 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
ביים לערנען תניא פרק ז ערקלערט דער משגיח ווי אזוי די הנאות המותרות פון קליפת נוגה קענען ווערן צוריקגעהויבן צו קדושה, פארוואס איסורים בלייבן געבונדן ביז דער לעצטער גאולה, און ווי אזוי תשובה מאהבה מאכט אפילו עבירות פאר זכיות.
דער משגיח לערנט ווייטער תניא פרק ז. נאך דעם משל פון א גלייכן ווארט וואס מ'זאגט כדי צו לערנען מיט א גוטן מוט, גייט ער איבער צו איינעם וואס עסט פלייש און טרינקט וויין נאר פאר תאוה. תענוג קומט פון יסוד המים, און אזא אכילה ציט אראפ די מאכל אין קליפת נוגה. ווייל כשר'ע עסן איז "היתר", נישט געבונדן, הייבט עס זיך ווידער אויף ווען מ'נוצט דעם כח פאר עבודת השם, אבער אסור'ע עסן איז געבונדן צו די שלש קליפות הטמאות. ער ערקלערט אז אלע זאכן וואס א מענטש פארמאגט זענען ניצוצות פון זיין נפש, צוגעשיקט מיט השגחה פרטית, און פארוואס שפעטערע דורות האבן צוגעלייגט חומרות. אפילו ווען עס הייבט זיך אויף בלייבט א רושם, וואס חיבוט הקבר נעמט ארויס, אבער פון איסורים רייניגט נאר גיהנום אדער "בלע המות לנצח". ער ברענגט ביישפילן פון דעם קומענדיגן תיקון, און ענדיגט מיט תשובה מאהבה, וואס הייבט דעם בעל תשובה העכער פון א צדיק גמור און מאכט די עבירות פאר זכיות.
ענינים: קדושה און קליפה · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · תשובה · עבודה בגשמיות
סדר השיעור
-
0:00 חזרה, און א גלייך ווארט פאר א גוטע תכלית שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח חזר'ט איבער אז מעשים אין מחשבה, דיבור און מעשה קענען זיך נייגן צו קדושה אדער צו די קליפות הטמאות, און ערקלערט דעם תניא'ס משל פון זאגן עפעס א גלייך ווארט כדי צו מאכן א גוטן מוט, אז מ'זאל בעסער קענען לערנען און דאווענען.
-
3:45 די פיר יסודות און דער תענוג פון וואסער שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח גייט איבער צו די וואס עסן פלייש און טרינקען וויין נאר צו באפרידיגן די תאוה. ער ערקלערט די פיר יסודות, אז יעדער תענוג קומט פון יסוד המים, און פארוואס וויין איז בפרט א סכנה, מיט א ווארט אויף די ווערטער פון קידוש.
-
10:05 היתר איז אויפגעבונדן, איסור איז געבונדן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז כשר'ע פלייש און וויין וואס מ'עסט פאר תאוה פאלן אראפ אין קליפת נוגה, אבער זיי הייבן זיך צוריק אויף ווען ער נוצט זייער כח פאר עבודת השם, ווייל א היתר איז "אויפגעבונדן"; אסור'ע עסן בלייבט געבונדן און זיין כח קען נישט אויפהייבן די תורה.
-
14:41 ניצוצות פון דער נשמה אין א מענטשנס זאכן
דער משגיח ערקלערט אז מיט א גענויע השגחה פרטית טראגט יעדע זאך וואס א מענטש פארמאגט, זיין יארמלקע, זיין ברויט, זיין דירה, ניצוצות וואס געהערן צו זיין נשמה, און ער פארלייזט זיי ווען ער נוצט זיי לשם שמים. ער ברענגט משלים פון א פארלוירענער יארמלקע, א צעבראכן גלאז און א לאבן ברויט, און ברענגט דעם בעל שם טוב און דעם רמב"ם וועגן געזונט.
-
23:17 פארוואס שפעטערע דורות האבן צוגעלייגט חומרות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט פארוואס דער רמ"א איז אסר זאכן וואס די גמרא איז מתיר. ער ערקלערט אז זאכן אויפן גרענעץ האבן אמאל גרויסע נשמות געקענט מברר זיין מיט זייער עבודה און ברכות, אבער שפעטערע פוסקים האבן געזען אז היינט זענען זיי געבונדן מיט דינע שטריקלעך וואס אונזער דור קען נישט אפשניידן.
-
27:01 דער רושם וואס בלייבט אינעם גוף שטייט אינעם קאטאלאג
ביים לערנען אינעם תניא אז א רושם פון דער הנאה בלייבט אינעם גוף, גלייכט עס דער משגיח צו א פלעק וואס בלייבט אויף א העמד, פארבינדט עס מיט רש"י אז א צדיק לאזט איבער א רושם, ערקלערט פארוואס יונגע לייט וואס זענען געווען פול מיט ברען ווערן גראב מיט די יארן, און ברענגט אז חיבוט הקבר נעמט ארויס דעם רושם.
-
30:47 שטויב און פלעקן: דער קבר, גיהנום און דער סוף פון מיתה שטייט אינעם קאטאלאג
מיט א משל פון א שטויביגן מאטראץ וואס מ'קלאפט אויס, קעגן א שטאף וואס דארף הייסע וואסער, ערקלערט דער משגיח אז א הנאה פון היתר ווערט אויסגערייניגט דורך חיבוט הקבר און א הנאה פון איסור דורך גיהנום, און וואס איז אינגאנצן געבונדן הייבט זיך אויף ערשט ווען "בלע המות לנצח".
-
35:14 טעמען פון דעם קומענדיגן תיקון שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט די קשיא ווי אזוי משה רבינו האט געקענט נעמען די בהמות פון מצרים וואס מ'האט געדינט פאר קרבנות, און דעם סאטמאר רב'ס תירוץ אז יציאת מצרים איז געווען א טעם פון דעם קומענדיגן סוף פון טומאה. ער לייגט צו דעם רמ"א וועגן באצירן דעם סדר טיש מיט משכונות, און ערקלערט ביטול בשישים אלס א זאך וואס דער אייבערשטער פירט אויס, וואס א מענטש טאר נישט אליין טון.
-
41:59 תשובה מאהבה: א פריוואטע גאולה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט דעם תניא אז תשובה מאהבה רבה, מיט א דארשט ווי א טרוקן לאנד, נעמט ארויס אפילו איסורים, א פריוואטער טעם פון דער קומענדיגער גאולה. ער ברענגט אז אין דעם מקום וואו בעלי תשובה שטייען קענען צדיקים גמורים נישט שטיין, און דעם זוהר'ס משל פון א פויגל וואס אנטלויפט פון א האנט.
-
48:18 עבירות ווערן זכיות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די עבירה אליין האט גורם געווען דעם בעל תשובה'ס העכערע מדרגה, ממילא ווערט זי מתוקן ביי איר שורש און ווערט א זכות, ווי חז"ל זאגן. ער ענדיגט מיט א קשיא אויף רש"י וועגן א צדיק בן רשע און א צדיק בן צדיק.
דער שיעור, אויסגעשריבן
חזרה, און א גלייך ווארט פאר א גוטע תכלית
דער משגיח חזר'ט איבער אז וואס א מענטש טוט אין מחשבה, דיבור און מעשה קען זיך נייגן צו קדושה אדער צו די שלש קליפות הטמאות. פון אכילה גייט ער איבער צו דיבור, און ערקלערט דעם תניא'ס משל פון איינעם וואס זאגט עפעס א גלייך ווארט כדי צו מאכן א לייכטע שטימונג, אז ער אדער זיינע תלמידים זאלן בעסער קענען לערנען און דאווענען. אזא ווארט נייגט זיך צו קדושה. א
די פיר יסודות און דער תענוג פון וואסער
דערנאך רעדט דער תניא פון די וואס עסן פלייש און טרינקען וויין איבער די מאס, נישט פון הונגער נאר צו באפרידיגן די תאוה. דער משגיח ערקלערט אז אלץ אין דער וועלט באשטייט פון פיר יסודות, אש, רוח, מים און עפר, וואס ער גלייכט צו ענערגיע, גאז, פליסיגקייט און הארטע זאכן. יעדער תענוג, זאגט ער, קומט פון יסוד המים; ס'איז נישטא קיין תענוג אן פליסיגקייט. א
היתר איז אויפגעבונדן, איסור איז געבונדן
ווען איינער האט געגעסן כשר'ע פלייש און וויין פאר תאוה און גייט דערנאך צוריק לערנען, און נוצט דעם כח פאר עבודת השם, ווערט די מאכל באפרייט פון דער קליפה און הייבט זיך צוריק אויף צו קדושה. דער תניא גיט דעם טעם: ס'איז געווען היתר, און דער משגיח טייטשט "היתר" און "מותר" כפשוטו, אויפגעבונדן, און "אסור" מיינט צוגעבונדן צום סטרא אחרא. טריפה פלייש בלייבט געבונדן; זיין כח גיט קיין עליה נישט און ציט נאך אראפ די תורה, סיידן ער טוט תשובה. א
ניצוצות פון דער נשמה אין א מענטשנס זאכן
דער משגיח ערקלערט אז די השגחה פרטית פונעם אייבערשטן אויף יעדע קלייניגקייט איז אזוי גענוי אז מ'קען זיך עס נישט פארשטעלן. אלץ וואס א מענטש פארמאגט, זיין יארמלקע, זיין ברויט, זיינע קליידער און זיין דירה, האט ניצוצות פון קדושה וואס זענען א המשך פון זיין אייגענער נשמה. די ניצוצות זענען פארמישט געווארן מיט רע דורך דעם חטא פון עץ הדעת, און ווען ער נוצט זיי לשם שמים פארלייזט ער זיי.
ווען דער תיקון איז פארענדיגט ווערט די זאך פארלוירן אדער צעבראכן; דערפאר, זאגט ער, זאגן אידן "מזל טוב" ווען א גלאז צעברעכט זיך, ווי איינער וואס איז ארויס פון תפיסה. א צווייטער געפינט עס אפשר און פארלייזט די איבריגע ניצוצות. אזוי אויך ווערט א לאבן ברויט געוואקסן און געבאקן פאר א געוויסער משפחה, און יעדער באקומט זיין גענויע שטיקל.
ער לייגט צו אז עסן כדי צו זיין געזונט איז א גוטע מחשבה, און ברענגט דעם רמב"ם אז מ'דארף היטן דעם געזונט, און דעם בעל שם טוב אז א מענטש עסט, טראגט און וואוינט אין זיך אליין. ווער עס ציט אריין אין א הויז מיט דער כוונה צו לערנען און דינען דעם אייבערשטן, דעם'ס וואוינען דארט איז לשם שמים.
פארוואס שפעטערע דורות האבן צוגעלייגט חומרות
דער משגיח מערקט אן אז אין יורה דעה זענען דא מער חומרות ווי אין יעדן אנדערן חלק פון שולחן ערוך, וואו דער רמ"א ברענגט מנהגים צו אסר'ן זאכן וואס זענען בעיקר מותר. ער ערקלערט אז געוויסע זאכן שטייען אויפן גרענעץ צווישן קליפת נוגה און די קליפות הטמאות. די גרויסע נשמות פון פריערדיגע דורות האבן געקענט מברר זיין דאס גוטס פונעם שלעכטס מיט זייער עבודה און ברכות; שפעטערע פוסקים האבן געזען אז היינט זענען אזעלכע זאכן געבונדן מיט דינע שטריקלעך וואס אונזער דור קען נישט אפשניידן. ד
דער רושם וואס בלייבט אינעם גוף
דער קבר, גיהנום און דער סוף פון מיתה
דער משגיח גלייכט דעם רושם צו שטויב אין אן אלטן מאטראץ, וואס מ'קלאפט ארויס, קעגן עפעס וואס איז איינגעזאפט געווארן אין א שטאף און דארף הייסע וואסער. ממילא איז חיבוט הקבר גענוג פאר הנאות פון היתר, און פאר איסורים דארף מען גיהנום, וואס איז אין עיקר א וועשעריי, ווייל דער גוף וועט אויפשטיין און מוז ווערן גערייניגט.
טעמען פון דעם קומענדיגן תיקון
פונדעסטוועגן קען מען געוויסע זאכן שוין יעצט מתקן זיין. דער משגיח ברענגט א קשיא: ווי אזוי האט משה רבינו געקענט מקריב זיין די בהמות פון מצרים וואס מ'האט געדינט, ווען א נעבד בלייבט אסור אויף אייביג? דער סאטמאר רב ענטפערט אז יציאת מצרים איז געווען א טעם פונעם סוף פון רע; ווי דער מדרש זאגט, זענען די עבודה זרה'ס פון מצרים צעשמאלצן און פארברענט געווארן, און דער פסוק רעדט פון משפטים אויף די געטער פון מצרים, ממילא איז די טומאה אוועק פון די בהמות. ט,י
אזוי אויך לאזט דער רמ"א באצירן דעם פסח טיש מיט כלים וואס גוים האבן געגעבן אלס משכון, ווייל פסח ביינאכט ווערט אלץ משועבד צו כלל ישראל. ביטול בשישים איז אויך אזא ענין, וואס דער אייבערשטער פירט אויס ווען א נשמה איז ראוי צו יענעם ניצוץ; ווער עס מישט אריין מיט כוונה א טראפן איסור פועל'ט גארנישט, אזוי ווי מ'קען נישט נעמען די גאולה מיט כח.
תשובה מאהבה: א פריוואטע גאולה
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
תלמוד בבלי
מדרש
- ט Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 35:33
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 7:03 תענוג קומט פון יסוד המים, און ווער עס עסט פלייש אדער טרינקט וויין נאר פאר תאוה ציט זיי אראפ אין קליפת נוגה.
- 12:19 כשר'ע עסן וואס מ'האט געגעסן פאר תאוה קען זיך צוריק אויפהייבן צו קדושה ווען מ'נוצט שפעטער דעם כח פאר עבודת השם, ווייל "היתר" מיינט אויפגעבונדן; אסור'ע עסן איז געבונדן צו די קליפות הטמאות.
- 15:49 אלץ וואס א מענטש פארמאגט האט אין זיך ניצוצות פון זיין אייגענער נשמה, צוגעשיקט מיט השגחה פרטית, און ווען ער נוצט עס לשם שמים פארלייזט ער זיי.
- 27:52 אפילו נאך דעם וואס מ'הייבט אויף א הנאה פון היתר בלייבט א רושם אינעם גוף; דאס ווערט אויסגערייניגט דורך חיבוט הקבר, אבער וואס איז איינגעזאפט געווארן פון איסור דארף גיהנום אדער דעם סוף פון מיתה לעתיד לבוא.
- 42:17 תשובה מאהבה רבה דערגרייכט די מדרגה פון דער קומענדיגער גאולה און קען ארויסנעמען אפילו איסורים; ביי א בעל תשובה ווערן די עבירות זכיות, ווייל זיי האבן אים געגעבן דעם כח צו תשובה.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 23:34 פארוואס זענען שפעטערע פוסקים, ווי דער רמ"א, אסר זאכן וואס די גמרא איז מתיר?
תירוץ: 24:02 זאכן אויפן גרענעץ האבן אמאל גרויסע נשמות מברר געווען מיט זייער עבודה און ברכות; שפעטערע פוסקים האבן געזען אז היינט זענען זיי געבונדן מיט דינע שטריקלעך וואס אונזער דור קען נישט אפשניידן.
-
קשיא: 28:33 פארוואס ווערן מענטשן וואס האבן געלערנט און געדאווענט מיט ברען ווען זיי זענען געווען יונג, אפגעקילט ווען זיי ווערן עלטער?
תירוץ: 29:08 זיי האבן ווייטער נאכגעיאגט גשמיות'דיגע הנאות, אפילו פון היתר, און די רשימות האבן זיך אנגעזאמלט און זיי געמאכט גראבער, ווי פלעקן אויף א העמד וואס קומען נאכאנאנד.
-
קשיא: 35:33 ווי אזוי האט משה רבינו געקענט נעמען די בהמות פון מצרים וואס מ'האט געדינט און זיי מקריב זיין פאר קרבנות, ווען א נעבד לעבודה זרה איז אסור אויף אייביג?
תירוץ: 36:13 ביי יציאת מצרים, ווען די עבודה זרה פון מצרים איז חרוב געווארן, איז געווען א טעם פון דעם קומענדיגן סוף פון טומאה, ממילא איז די טומאה אוועק פון יענע בהמות.
-
קשיא: 38:39 ווי אזוי לאזט דער רמ"א באצירן דעם פסח טיש מיט גאלדענע כלים וואס מ'האלט אלס משכון פון גוים, ווען מ'טאר נישט נוצן א משכון פאר זיך?
תירוץ: 39:10 פסח איז א טעם פון דער קומענדיגער גאולה, ווען פסח ביינאכט ווערט אלץ משועבד צו כלל ישראל.
-
קשיא: 45:47 פארוואס שטייט א בעל תשובה אויף א העכערער מדרגה ווי א צדיק גמור?
תירוץ: 45:56 זיין תשובה קומט מיט כח; ווי א פויגל וואס אנטלויפט פון א האנט, רייסט ער זיך ארויס פונעם סטרא אחרא מיט א שטויס וואס טראגט אים העכער.
-
קשיא: 50:55 לויט דעם, ווי אזוי פארשטייט מען רש"י אז די תפילה פון א צדיק בן רשע איז נישט גלייך צו די פון א צדיק בן צדיק?
תירוץ: 52:05 דער צדיק בן רשע איז אפשר א גרויסער בעל תשובה, אבער ביים צדיק בן צדיק קומען צו זיינע עלטערנס זכיות צו זיינע אייגענע.
געדאנקען
- 13:26 דער משגיח טייטשט די לשונות פון הלכה כפשוטו: "היתר" און "מותר" מיינט אויפגעבונדן, און "אסור" מיינט געבונדן, ממילא קען א היתר וואס איז אראפגעפאלן אין קליפה זיך ארויסרייסן, אבער אן איסור איז געבונדן צום סטרא אחרא.
- 18:21 א מענטשנס זאכן זענען ווי פארלענגערונגען פון זיין אייגענער נשמה; ווען ער ענדיגט אויסצולייזן זייערע ניצוצות ווערט די זאך פארלוירן אדער צעבראכן, וואס דער משגיח פארבינדט מיט זאגן "מזל טוב" ווען א גלאז צעברעכט זיך, און א צווייטער געפינט עס כדי אויסצולייזן די איבריגע ניצוצות.
- 24:19 דער משגיח ערקלערט די חומרות וואס וואקסן מיט די דורות: זאכן אויפן גרענעץ זענען געבונדן צום סטרא אחרא מיט דינע שטריקלעך וואס די גרויסע נשמות פון אמאל האבן געקענט אפשניידן מיט זייער עבודה און ברכות, אבער אונזער דור קען נישט.
- 31:07 גיהנום איז אין עיקר א וועשעריי: א שטויביגער מאטראץ ווערט ריין דורך קלאפן, ווי חיבוט הקבר פאר הנאות פון היתר, אבער וואס איז איינגעזאפט געווארן דארף הייסע וואסער, ווי גיהנום.
- 40:00 ביטול בשישים איז א קליינער טעם פון דעם קומענדיגן תיקון, וואס דער אייבערשטער פירט אויס ווען א נשמה איז ראוי דערצו; ווער עס מישט אריין מיט כוונה א טראפן איסור פועל'ט גארנישט, אזוי ווי מ'קען נישט נעמען די גאולה מיט כח.
- 43:05 תשובה מאהבה איז א פריוואטע גאולה: א יחיד קען שוין יעצט פאר זיך אליין דערלעבן וואס די כללות'דיגע גאולה וועט ברענגען.
- 46:16 אזוי ווי א פויגל וואס רייסט זיך ארויס פון א האנט פליט העכער ווי איינער וואס הייבט זיך אויף געווענליך, אזוי רייסט זיך א בעל תשובה ארויס פונעם סטרא אחרא מיט מער כח; ווייל די עבירה האט גורם געווען דעם שטארקן שטויס, ווערט זי מתוקן ביי איר שורש און ווערט א זכות.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען דער הייליגער בעל שם טוב, דער סאטמארער רב, דער רמ"א, דער רמב"ם, ישמעאל, משה רבינו, עשו, רש"י
ערכים ארבע יסודות, בטל בששים, השגחה פרטית, חיבוט הקבר, לעתיד לבוא, ניצוצות, סטרא אחרא, קליפת נוגה, רשימו, שלש קליפות הטמאות, תשובה מאהבה