ביאור על תשובה תתאה. עצה למי שאפילו אהבה שכליות אינו יכול לפועל בעצמו. כי קרוב אליך בדרך קצרה - יותר קלה לחלושי כח ע"י האהבה המתוסרת בלבו.

קאטאלאג: TANYA ENGLISH י"ז וי"ח נומ׳ ⁨36⁩ פאקעט גייד ז׳ 76 ענגליש 54 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 54 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט תניא פרק י"ז: פארוואס "כי קרוב אליך הדבר מאד" איז אמת ביי יעדן איד דורך דעם וואס דער מוח הערשט איבערן הארץ, פארוואס דער פסוק רעדט נישט צו א רשע באמת, און ווי אזוי אפילו ער קען זיך אומקערן דורך תשובה תתאה וואס הייבט אויף דעם געפאלענעם ה"א.

דער משגיח חזר'ט איבער דעם פריערדיגן פרק: ווער עס קען נישט ברענגען די אהבה און יראה פון שכל ביז אין הארץ, איז גענוג אז ער דינט מיטן מוח, ווייל געוויסע נשמות זענען נאך אין בחינת עיבור. פרק י"ז הייבט אן צו ווייזן ווי אזוי מ'נוצט די יסודות פארן פסוק "כי קרוב אליך", וואס דער שער בלאט פונעם תניא זאגט אז דאס איז דער תכלית פונעם ספר. דער חוש זעט אויס צו לייקענען, ווייל אינגאנצן איבערקערן דאס הארץ איז זעלטן: אהבה טיילט זיך נישט, און ווער עס גלוסט נאך תאוות עולם הזה האט נישט קיין אמת'ע אהבת השם. ער דערציילט מעשיות פון צדיקים וואס האבן נישט געשפירט קיין טעם פון עסן. "יראה מילתא זוטרתא" איז נאר לגבי משה רבינו; פון יעדן ווערט פארלאנגט מעשה וואס קומט פונעם מוח. א אהבה שכלית, ווי א מאמע'ס ליבשאפט וואס זי שפירט נישט אלעמאל, איז אין יעדנס רשות, ווייל דער מוח שליט'ט בטבע איבערן הארץ, חוץ ביי א רשע באמת, וואס דאס פארלירן די שליטה איז זיין עונש. אזא רשע דארף קודם תשובה: א לב נשבר, אפט אן התעוררות מלמעלה, די תשובה תתאה וואס הייבט אויף דעם געפאלענעם ה"א, וואס איז פארבונדן מיט חנוכה.

ענינים: צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז) · תשובה · אהבת השם און דביקות

סדר השיעור

  1. 0:00 חזרה: דינען מיטן מוח אליין

    דער משגיח חזר'ט איבער דעם פריערדיגן פרק: חכמה ובינה וואס טראכטן אין גדולת השם דארפן אויפוועקן אהבה און יראה אין הארץ, אבער ווער עס קען נישט, מעג דינען מיטן פארשטאנד פונעם מוח אליין. אזא נשמה איז נאך אין בחינת עיבור אין כנסת ישראל און נישט געבוירן, ממילא פארלאנגט מען נישט פון איר קיין התגלות פון אהבה.

  2. 6:09 פרק י"ז און דער פסוק "כי קרוב" שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז פרק י"ז הייבט אן א נייע שטאפל, ווי אזוי מ'נוצט למעשה די יסודות פון פריער, און אז דער שער בלאט זאגט אז דער פסוק "כי קרוב אליך" איז דער תכלית פונעם ספר. ער פרעגט אז דער חוש זעט אויס צו לייקענען דערין, און ער ווייזט אפ אז דאס איז נאר געווען פארן דור פון משה רבינו: די תורה רעדט צו יעדן דור און צו יעדן מענטש.

  3. 10:00 אהבה טיילט זיך נישט

    דער משגיח ערקלערט פארוואס עס איז אזוי שווער איבערצוקערן דאס הארץ פון תאוות עולם הזה צו אן אמת'ע אהבת השם: אהבה טיילט זיך נישט און קען זיין נאר צו איין זאך. מיטן משל פון הנאה האבן פון אן אייז קרים זאגט ער, אז ווער עס גלוסט נאך הנאות עולם הזה און מיינט אז ער האט אויך אהבת השם, איז עס נאר א דמיון, הגם צו געדענקען דעם אייבערשטן ביים עסן איז בעסער ווי גארנישט.

  4. 14:51 צדיקים וואס האבן נישט געשפירט קיין טעם פון עסן מעשה

    דער משגיח זאגט אז דער בעל התניא און זיינע תלמידים האבן דערגרייכט די מדריגה, און ער דערציילט פון צדיקים אין די לעצטע דורות: איינער וואס האט געזאגט אז ער ווייסט נישט פון קיין טעם פון עסן שוין צוואנציג יאר, צוויי רביים וואס האבן זיך דערמאנט אין די טראנספארטן אין דער מלחמה, און דער ישמח משה וואס האט געגעסן וואסער פון וואשן כלים מיינענדיג אז ס'איז זופ. ער ענדיגט אז ווער עס האט נאך הנאה פונעם אייז קרים זאל זיך נישט נארן אז זיין אהבת השם איז שלם.

  5. 20:20 "יראה מילתא זוטרתא" לגבי משה

    דער משגיח ברענגט די גמרא וואס זאגט אז יראה איז א קליינע זאך לגבי משה רבינו, און ערקלערט אז אינגאנצן איבערקערן דאס הארץ איז פאר צדיקים ווי דוד המלך, נישט פאר בינונים. וואס דער אייבערשטער פארלאנגט פון יעדן, ווי די פריערדיגע פרקים האבן ערקלערט, איז גענוג יראה אינעם מוח כדי צו טון.

  6. 23:54 טון די מצוה פונעם חיוב פונעם מוח

    דער משגיח באטאנט אז דער תניא זאגט נישט מ'זאל נישט עסן דעם אייז קרים; ער זאגט אז ווען א מצוה קומט, זאל דער מוח דערקענען דעם חיוב און טון. זיין משל איז תפילין: מ'שפירט אפשר נישט די התלהבות, אבער מ'שפירט דעם חיוב ווייל דער אייבערשטער פארלאנגט עס, און דאס איז גענוג פאר א נשמה פון עיבור און נישט פון לידה.

  7. 27:58 אהבה שכלית איז אין יעדנס רשות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די מדריגה וואס איז נאענט צו יעדן איז אן אהבה שכלית, אפילו ווען זי איז נישט בהתגלות אין הארץ ווי רשפי אש, ווייל דער מוח איז אין א מענטשנס רשות: ער קען נישט ליב האבן ווי ער וויל, אבער ער קען טראכטן ווי ער וויל. ער משל'ט עס צו א מאמע'ס ליבשאפט וואס זי שפירט נישט אלעמאל, און זאגט אז די געשפירטע שמחה פון א מצוה איז איר שכר, וואס צדיקים האבן, אבער מ'פארלאנגט עס נישט פון יעדן אויף דער וועלט.

  8. 33:20 דער מוח הערשט איבערן הארץ, חוץ ביי א רשע

    דער משגיח ערקלערט אז בטבע הערשט דער מוח איבערן הארץ, איבערן מויל און איבער די אברים, חוץ ביי א רשע באמת וואס האט פארלוירן די שליטה; ער ברענגט חז"ל אז רשעים זענען ברשות לבם און צדיקים לבם ברשותם, און די קשיא אויף דעם וואס דער אייבערשטער האט פארהארטעוועט פרעה'ס הארץ. ער ערקלערט אז דאס פארלירן די שליטה איז אן עונש וואס האט זיך אנגעהויבן מיט בחירה, ווי א פאל אין גמרא וואס הייבט זיך אן בפשיעה און ענדיגט זיך באונס, און ער ענדיגט אז "כי קרוב" רעדט נישט צו אזעלכע רשעים, וואס ווערן אנגערופן מתים בחייהם.

  9. 41:30 ווי אזוי א רשע הייבט אן: א לב נשבר שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט ווי אזוי קען איינער וואס האט פארלוירן זיין בחירה טון תשובה, און ענטפערט אז יעדער איד האט א נקודה וואס דאס רע קען נישט אנרירן, און דער אייבערשטער וועקט זי אמאל אויף דורך געוויסע פאסירונגען. א רשע קען טון א מצוה דא און דארט, אבער כדי אנצוהייבן אן אמת'ע עבודת השם מוז ער קודם צוברעכן די אייזערנע וואנט פון די קליפות מיט א לב נשבר; דאס איז תשובה תתאה, אנטקעגן דער העכערער תשובה מאהבה.

  10. 46:46 אויפהייבן דעם געפאלענעם ה"א; חנוכה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז אן עבירה רייסט אפ דעם אונטערשטן ה"א, די שכינה, פונעם שם, און שלעפט אים אראפ אין גלות מיטן מענטש, און תשובה, "תשוב ה'", ברענגט אים צוריק. ער פארבינדט עס מיט חנוכה פונעם קומענדיגן חודש כסלו: די פתילות און שמנים וואס ברענען נישט אום שבת ברענען אום חנוכה, ווייל דעמאלט קומט דער אייבערשטער אראפ אויפצוהייבן די געפאלענע; ער ענדיגט מיט דעם תניא'ס באשרייבונג פון דעם רשע'ס נפש אין גלות.

דער שיעור, אויסגעשריבן

חזרה: דינען מיטן מוח אליין

0:27

דער משגיח חזר'ט איבער דעם פריערדיגן פרק. חכמה ובינה וואס טראכטן אין גדולת השם דארפן אויפוועקן אין הארץ א געשפירטע אהבה און יראה, אזוי ווי די אברים פונעם גוף רעאגירן אויף א רייץ. ס'זענען דא מענטשן וואס קענען דאס נישט, און ביי זיי איז גענוג אז דער מוח פארשטייט אז אהבה און יראה פאסט זיך; דעם געדאנק איז דער אייבערשטער מצרף צום מעשה.

4:51

אזא נשמה, ערקלערט ער, איז נאך נישט "געבוירן": זי איז נאך אין עיבור אין כנסת ישראל, ממילא קען זי נישט ארויסברענגען קיין התגלות פון אהבה און יראה. מ'פארלאנגט נישט דאס זעלבע פון יעדן; ווער עס קען, מוז אויפוועקן זיין הארץ, און ווער עס קען נישט, איז יוצא מיטן פארשטאנד פון זיין מוח.

פרק י"ז און דער פסוק "כי קרוב"

6:09

מיט פרק י"ז, זאגט דער משגיח, גייט דער תניא איבער פון לייגן יסודות צו נוצן זיי למעשה. דער שער בלאט זאגט אז דער תכלית פונעם ספר איז צו ערקלערן ווי אזוי "כי קרוב אליך הדבר מאד בפיך ובלבבך לעשותו", דער פסוק וואס קומט נאך "לא בשמים היא... ולא מעבר לים היא". ד,א,ב,ג

8:07

אבער דער חוש זעט אויס צו לייקענען דערין. מ'קען אויך נישט זאגן אז דער פסוק איז נאר געווען פאר די ריזיגע נשמות פון משה רבינו'ס דור; די תורה איז נצחי, און יעדער פסוק איז שייך צו יעדן דור, צו יעדן מענטש און צו יעדן רגע.

אהבה טיילט זיך נישט

10:32

איבערקערן דאס הארץ פון תאוות עולם הזה צו אן אמת'ע אהבת השם איז נישט פשוט, ערקלערט דער משגיח, ווייל אהבה טיילט זיך נישט: ווי די חוקרים זאגן, גייט זי נאר צו איין זאך. ער דערמאנט אז דער ישמח משה פרעגט א סתירה דערויף, און ענטפערט אז ליב האבן יעדן איד צוליב זיין נשמה אלקית איז אליין אהבת השם. ה

11:49

ווער עס יאגט נאך הנאות עולם הזה און מיינט אז ער האט אויך אהבת השם, איז עס נאר א דמיון. צו דאנקען דעם אייבערשטן פאר א געשמאקן אייז קרים איז א גוטער געדאנק, בעסער ווי נישט געדענקען פון אים, אבער אז מ'האט הנאה דערפון, איז די אהבה צוטיילט.

צדיקים וואס האבן נישט געשפירט קיין טעם פון עסן

14:55

דער בעל התניא און אפילו די קלענסטע פון זיינע תלמידים האבן דערגרייכט א מדריגה וואו גארנישט אנדערש האט נישט געהאט קיין פלאץ אין הארץ, און דער משגיח זאגט אז ער האט געקענט אזעלכע אין זיין דור. א רבי האט געזאגט אז ער ווייסט שוין צוואנציג יאר נישט פון קיין טעם פון עסן. צוויי רביים האבן זיך אמאל דערמאנט אין די טראנספארטן אין דער מלחמה, געפאקט ווי הערינג, נאענט צו שטארבן פון דורשט, און איינער האט ביי א פאנטאן געטרונקען דריי גלעזער וואסער און גערעדט פון דער כוונה פון יעדן טרונק.

18:23

דעם ישמח משה'ס רביצין האט אים אמאל איבערגעלאזט וועטשערע; ווען זי איז צוריקגעקומען איז די זופ געשטאנען נישט אנגערירט, ווייל ער האט געגעסן א טאפ וואסער פון וואשן כלים און נישט באמערקט. ווער עס האט הנאה פון זיין אייז קרים, ענדיגט דער משגיח, זאל זיך נישט נארן אז זיין אהבה איז שלם.

"יראה מילתא זוטרתא" לגבי משה

21:24

דערפאר איז שווער דער פסוק "מה ה' אלקיך שואל מעמך כי אם ליראה", און די גמרא פרעגט צי יראה איז א קליינע זאך, און ענטפערט אז לגבי משה רבינו איז עס געווען קליין. אן אינגאנצענע איבערקערעניש פונעם הארץ, ווי ביי דוד המלך, איז פאר צדיקים, נישט פאר בינונים. וואס דער אייבערשטער פארלאנגט פון יעדן, איז גענוג יראה אינעם מוח כדי צו ברענגען צום מעשה. ז,ו

טון די מצוה פונעם חיוב פונעם מוח

24:15

דער משגיח באטאנט אז דער תניא זאגט נישט מ'זאל זיך אפזאגן פונעם אייז קרים. ער זאגט אז ווען א מצוה קומט, זאל דער מוח כאפן דעם חיוב: דער אייבערשטער איז גרויס, ממילא דינט מען אים מיט וואס מ'האט, כאטש מיטן טון.

25:34

זיין משל איז תפילין. זייער גרויסער ענין קען א מענטש ארויסנעמען פון זינען, אבער ווער עס שפירט נישט די התלהבות, שפירט פונדעסטוועגן דעם חיוב, ווייל דער אייבערשטער פארלאנגט עס. פאר א נשמה פון עיבור און נישט פון לידה איז דאס גענוג.

אהבה שכלית איז אין יעדנס רשות

28:42

די מדריגה וואס איז נאענט צו יעדן, ערקלערט דער משגיח, איז אן אהבה שכלית: צו פארשטיין אז עס פאסט זיך צו ליב האבן דעם אייבערשטן, אפילו ווען עס ברענט נישט אין הארץ ווי רשפי אש. דאס איז דערגרייכבאר ווייל דער מוח איז אין א מענטשנס רשות: ער קען נישט ליב האבן ווי ער וויל, אבער ער קען טראכטן ווי ער וויל. ד

30:49

ער משל'ט עס צו א מאמע וואס איר קינד שטערט איר: דעמאלט שפירט זי נישט קיין נחת, און פונדעסטוועגן ווייסט זי אז זי האט ליב דאס קינד. די געשפירטע שמחה פון א מצוה, וואס צדיקים טועמ'ען שוין דא, איז איר שכר; וואס מ'פארלאנגט פון יעדן אויף דער וועלט איז דאס טון.

דער מוח הערשט איבערן הארץ, חוץ ביי א רשע

33:39

ווי דער אנהייב פונעם תניא האט ערקלערט, הערשט דער מוח בטבע איבערן הארץ, איבערן מויל און איבער די אברים. פון צדיק, בינוני און רשע, האט נאר א רשע באמת פארלוירן די שליטה; ווער עס זינדיגט אמאל, נישט. חז"ל זאגן אז רשעים זענען ברשות לבם, און צדיקים לבם ברשותם. ח,ט

36:52

דאס פארלירן די שליטה איז אליין אן עונש. אויף דער קשיא וואס האט מען געהאט צו פרעה ווען דער אייבערשטער האט פארהארטעוועט זיין הארץ, ענטפערט דער משגיח אז אין אנפאנג האט ער יא געהאט שליטה און האט זיך נישט געוואלט אונטערגעבן, דערפאר האט מען עס אים צוגענומען. י

38:37

פארוואס באשטראפט מען נאכדעם וואס די שליטה איז אוועק? דער משגיח זאגט אז דאס איז נישט אונזער געשעפט, אבער ער איז מסביר מיט דעם פאל אין גמרא פון איינעם וואס לייגט זיך שלאפן לעבן יענעמס כלים און צוברעכט זיי אין שלאף: תחילתו בפשיעה וסופו באונס, און ער איז חייב. "כי קרוב" רעדט נישט צו אזעלכע רשעים, וואס ווערן אנגערופן מתים בחייהם, נאר צו מענטשן וואס האבן נאך שליטה. כ,ל,ב

ווי אזוי א רשע הייבט אן: א לב נשבר

41:40

אויב דער רשע האט פארלוירן זיין בחירה, ווי אזוי קען ער טון תשובה? יעדער איד, ענטפערט דער משגיח, האט א נקודה פון אברהם אבינו וואס דאס רע קען נישט אנרירן, א פלאם פארדעקט מיט זאמד וואס גייט קיינמאל נישט אויס. דער אייבערשטער וועקט זי אמאל אויף דורך פאסירונגען, און אויב ער כאפט עס אן, קען ער זיך אומקערן.

43:26

א מצוה דא און דארט קען ער טון, אבער כדי אנצוהייבן אן אמת'ע עבודה מוז ער צוברעכן די קליפות, אן אייזערנע וואנט, מיט ביטערע חרטה; "לב נשבר ונדכה" פארשמאט דער אייבערשטער נישט. אפט קומט דער שאק וואס וועקט אים אויף פונעם אייבערשטן. דאס איז תשובה תתאה, לעבן דער העכערער תשובה מאהבה. מ

אויפהייבן דעם געפאלענעם ה"א; חנוכה

46:53

די צוויי ה"א'ס פונעם שם הוי'ה, ערקלערט דער משגיח, זענען די העכערע און די אונטערשטע תשובה. אן עבירה רייסט אפ דעם אונטערשטן ה"א, די שכינה, פונעם שם און שלעפט אים אראפ אין גלות מיטן מענטש; תשובה, "תשוב ה'", ברענגט אים צוריק. אזוי ווי "גלו לאדום שכינה עמהם", אזוי שלעפט איינער וואס פאלט צו מעשה עשו די שכינה אראפ מיט זיך. נ

49:29

וויבאלד מ'בענטשט ראש חודש כסלו, פארבינדט ער עס מיט חנוכה. די נשמה איז "נר ה'", מיט פתילה, כלי און שמן וואס זענען חלקים פונעם מענטש; די פתילות און שמנים וואס מ'טאר נישט אנצינדן אום שבת, צינדט מען אן אום חנוכה, ווייל דעמאלט קומט דער אייבערשטער אראפ אויפצוהייבן די געפאלענע, אן התעוררות מלמעלה אפילו פאר א רשע. ס,ע

52:12

ער ענדיגט מיט די ווערטער פונעם תניא וועגן דעם רשע וועמענס נפש איז געפאנגען ביי דער נפש הבהמית; ווען ער טוט תשובה, הייבט זיך אויף דער ה"א און קומט צוריק צום שם. ד

מראי מקומות

תורה

  1. ב Devarim 30:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:09, 38:37
  2. ג Devarim 30:12-13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:09
  3. ז Devarim 10:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:24
  4. י Shemos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 36:52

כתובים

  1. מ Tehillim 51:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 43:26
  2. ס Mishlei 20:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 49:29

תלמוד בבלי

  1. ו Berachos 33b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:24
  2. כ Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 38:37
  3. ל Berachos 18b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 38:37
  4. נ לכאורה Megillah 29a מפתח אינעם אויסשרייב: 46:53
  5. ע לכאורה Shabbos 21a מפתח אינעם אויסשרייב: 49:29

מדרש

  1. ט לכאורה Bereishis Rabbah 34:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 33:39

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya, title page מפתח אינעם אויסשרייב: 6:09
  2. ד לכאורה Tanya ch. 17 מפתח אינעם אויסשרייב: 6:09, 28:42, 52:12
  3. ה Yismach Moshe (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 10:32
  4. ח Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 33:39

עיקרי הדברים

  1. 5:20 ווער עס זיין נשמה קען נישט ארויסברענגען אן אהבה און יראה אין הארץ, קען דינען דעם אייבערשטן מיטן פארשטאנד פונעם מוח אליין; מ'פארלאנגט נישט דאס זעלבע פון יעדן איינעם.
  2. 10:42 אהבה טיילט זיך נישט: ווער עס יאגט נאך נאך תאוות עולם הזה און מיינט אז ער האט אויך א פולע אהבת השם, נארט זיך אליין.
  3. 22:41 וואס "כי קרוב" צוזאגט יעדן איד איז נישט אן איבערגעקערט הארץ, נאר מצוות וואס ווערן געטון ווייל דער מוח פארשטייט דעם חיוב.
  4. 29:48 א מענטש קען טראכטן וויפיל ער וויל, אפילו ווען ער קען נישט ליב האבן וויפיל ער וויל, ממילא איז אן אהבה שכלית אין יעדנס רשות.
  5. 34:08 בטבע הערשט דער מוח איבערן הארץ און איבער די אברים, חוץ ביי א רשע באמת, וואס האט פארלוירן די שליטה אלס עונש פאר זיינע עבירות.
  6. 43:03 א רשע באמת קען נישט אנהייבן דינען דעם אייבערשטן אן קודם צוברעכן די מחיצה פון די קליפות מיט א לב נשבר; דאס איז תשובה תתאה, וואס ברענגט צוריק דעם אונטערשטן ה"א פונעם שם הוי'ה.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 8:03 ווי אזוי קען די תורה זאגן אז אהבה און יראה זענען "קרוב מאד", ווען דער חוש ווייזט אז כמעט קיינער קען נישט איבערקערן זיין הארץ אינגאנצן צום אייבערשטן?

    תירוץ: 22:41 אן אינגאנצענע איבערקערעניש איז פאר צדיקים; וואס איז נאענט צו יעדן איז צו טון לויטן פארשטאנד פונעם מוח, מיט אן אהבה שכלית.

  2. קשיא: 8:43 רעדט דער פסוק אפשר נאר צו די גרויסע נשמות פונעם דור פון משה רבינו?

    תירוץ: 9:02 ניין; די תורה איז נצחי און יעדער פסוק איז שייך צו יעדן דור און צו יעדן מענטש.

  3. קשיא: 37:13 אז דער אייבערשטער האט פארהארטעוועט פרעה'ס הארץ, וואס האט מען צו אים?

    תירוץ: 37:46 אין אנפאנג האט ער יא געהאט שליטה און האט זיך נישט אונטערגעגעבן צום אייבערשטן, ממילא איז זיין עונש געווען אז מ'האט אים אוועקגענומען די שליטה.

  4. קשיא: 41:28 אויב דער רשע האט פארלוירן זיין בחירה, ווי אזוי קען ער טון תשובה?

    תירוץ: 41:45 יעדער איד האט א נקודה וואס דאס רע קען נישט אנרירן; דער אייבערשטער וועקט זי אמאל אויף דורך פאסירונגען, און אויב ער כאפט עס אן קען ער זיך דורכברעכן מיט א לב נשבר.

מעשיות

  1. 15:19 א רבי וואס האט נישט געוואוסט פון קיין טעם פון עסן

    כדי צו ווייזן אז צדיקים האבן דערגרייכט א מדריגה וואו גארנישט אנדערש האט נישט געהאט קיין פלאץ אין זייער הארץ, זאגט דער משגיח אז ער האט געקענט אזעלכע אין זיין דור. א רבי האט אמאל געזאגט אז ער ווייסט שוין צוואנציג יאר נישט פון קיין טעם פון עסן; ער איז געווען אין אן אנדער וועלט.

  2. 15:58 צוויי רביים דערמאנען זיך אין די טראנספארטן אין דער מלחמה

    צוויי רביים זענען געזעסן צוזאמען, מיט חסידים ארום, און האבן זיך דערמאנט וואס זיי האבן דורכגעמאכט אין די לאגערן אין דער מלחמה. איינער האט דערציילט אז מ'האט זיי טראנספארטירט אין א וואגאן געפאקט ווי הערינג אין א גרויסע היץ, אסאך זענען געווען נאענט צו שטארבן פון דורשט, און ביי א געוויסע סטאנציע האט מען זיי געלאזט אראפגיין טרינקען ביי א פאנטאן. ער האט געטרונקען דריי גלעזער וואסער און האט גערעדט וועגן דער כוונה פון יעדן טרונק; דער רעשט פון זיינע ווערטער איז נישט קלאר.

  3. 18:23 דער ישמח משה און די וואסער פון וואשן כלים

    אמאל האט די רביצין פונעם ישמח משה געדארפט גיין צו א שמחה און האט אים געבעטן ער זאל אליין נעמען וועטשערע; זי האט איבערגעלאזט אויפן אויוון א טאפ פלייש און א טאפ זופ. ווען זי איז צוריקגעקומען איז די זופ געשטאנען נישט אנגערירט, הגם ער האט געזאגט אז ער האט גענומען. זי האט געזען אז אויפן זעלבן אויוון איז געשטאנען א טאפ שמוציגע וואסער פון וואשן די כלים, און דאס האט ער געגעסן, נישט וויסנדיג דעם חילוק.

    אין דער מעשה: דער ישמח משה

    דערציילט אין נאך 6 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 8:43 דער משגיח לערנט אז "כי קרוב" רעדט צו יעדן דור און צו יעדן רגע, און ווייזט אפ דעם געדאנק אז עס איז נאר געמיינט געווען פאר די גרויסע נשמות פונעם דור פון משה רבינו.
  2. 13:10 דער משגיח ווייזט אפ דעם תירוץ אז מ'הייליגט די הנאה פון עולם הזה כדי צו זאגן אז מ'האט א פולע אהבת השם: צו טראכטן פונעם בורא בשעת מ'עסט דעם אייז קרים איז גוט, אבער אויב מ'האט הנאה דערפון איז די אהבה צוטיילט.
  3. 24:15 דער משגיח ערקלערט אז דער תניא פארלאנגט נישט מ'זאל זיך אפהאלטן פון הנאות; ער פארלאנגט אז ווען א מצוה קומט, זאל דער מוח'ס דערקענטעניש פונעם חיוב ברענגען צום טון.
  4. 32:34 די געשפירטע שמחה פון א מצוה איז איר שכר, וואס צדיקים טועמ'ען שוין אויף דער וועלט; דאס איז נישט וואס מ'פארלאנגט דא פון יעדן.
  5. 38:52 דער משגיח איז מסביר אז דער עונש פונעם רשע נאכן פארלירן די שליטה גייט לויט דעם כלל אין גמרא, אז וואס הייבט זיך אן בפשיעה און ענדיגט זיך באונס איז מען נאך אלץ חייב.
  6. 51:24 דער משגיח פארבינדט תשובה תתאה מיט חנוכה: די פתילות און שמנים וואס קענען נישט ברענען אום שבת ברענען אום חנוכה, ווייל דעמאלט קומט דער אייבערשטער אראפ אויפצוהייבן אפילו די געפאלענע.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 27:04 דער משגיח זאגט אז ווער עס קען נישט שפירן די התלהבות פון א מצוה ווי תפילין, זאל זי טון פונעם מוח'ס געפיל פון חיוב, ווייל דער אייבערשטער פארלאנגט עס.
  2. 19:51 דער משגיח זאגט אז ווער עס האט הנאה פון עולם הזה מעג טראכטן פונעם אייבערשטן וואס האט עס געמאכט אזוי גוט, אבער ער זאל זיך נישט נארן אז זיין אהבת השם איז שלם.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, דוד המלך, דער בעל התניא, דער ישמח משה, משה רבינו, פרעה

ערכים בינוני, גלות השכינה, כי קרוב אליך הדבר מאד, לב נשבר ונדכה, מוח שליט על הלב, עיבור, קליפה, רבונו של עולם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט