bachurim vayechi
קאטאלאג: Y 05 Current ויחי נומ׳ 9 תשע"ג (2012–13) אידיש 35 מינ׳
שטייט נישט אינעם פאקעט גייד פון 2012; דער קעפל איז גענומען פונעם נאמען פונעם פייל.
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דורך סיפורי צדיקים ווייזט דער משגיח די בחורים ווי אזוי גדולים האבן זיך געהיטן קיינמאל נישט מטריח זיין און נישט וויי טון א צווייטן איד, אפילו ווען עס האט זיי געקאסט אדער עס איז אוועק א מצוה.
דער משגיח זאגט די בחורים אז דאסמאל וויל ער רעדן וועגן מידות, און דאס דורך סיפורי צדיקים. ער דערציילט ווי ר' יוסף חיים זאנענפעלד האט יום טוב געפרעגט יעדן וואס איז געקומען צו אים צי ער איז שוין געווען ביים כותל מערבי, כדי א גאסט וואס איז געזעסן ביי אים זאל זיך נישט פילן באליידיגט, און ווי ער איז פאר זיין פטירה צוריק אריבער אין דער אלטשטאט, כדי די אידן זאלן נישט דארפן גיין א לאנגן וועג צו דער לויה. ער האט געגעבן מוסף ראש השנה פארן זון פונעם נפטר'ס בעל מוסף צוליב דער אלמנה. דער חפץ חיים האט נישט געמאכט קיין נענועים מיטן איינציגן אתרוג אין שטאט, כדי נישט וויי צו טון די וואס האבן נישט געהאט. ר' משה קליערס האט געזאגט אז א צובראכענער עירוב איז כשר צוליב דעם כבוד פונעם ספרדישן חכם, און ר' חיים עוזר האט זיך גערעכנט מיט דער טירחא פון א משרתת און איז אראפ זיצן מיט א גאסט אין סוכה. נאכן זיך געזעגענען פון די בחורים אויף עטליכע וואכן, ענדיגט ער מיטן חפץ חיים'ס תוכחה צו תלמידים וואס האבן געלאכט פון א צובראכענער פרוי, און מיט ר' אלחנן וואסערמאן'ס ערנסטקייט.
ענינים: בין אדם לחבירו · מעשיות פון צדיקים · מידות טובות · חז"ל און גדולי ישראל
סדר השיעור
-
0:00 מידות דורך סיפורים; די געסט און דער כותל
דער משגיח זאגט אז ער וועט רעדן וועגן מידות דורך סיפורי צדיקים. ער דערציילט ווי ר' יוסף חיים זאנענפעלד האט יום טוב געפרעגט יעדן גאסט צי ער איז שוין געווען ביים כותל, כדי דער לובלינער רב וואס איז געזעסן ביי אים זאל זיך נישט פילן באליידיגט.
-
3:53 צוריק אין דער אלטשטאט פאר דער פטירה מעשה
ר' יוסף חיים, וואס די דאקטוירים האבן אים געשיקט וואוינען אין דער נייער שטאט צוליב דער לופט, איז אפאר וואכן פאר זיין פטירה צוריק אריבער אין דער אלטשטאט. ער האט מסביר געווען אז די קבורה וועט זיין אויפן הר הזיתים, און ער האט נישט געוואלט אז אלע זאלן דארפן גיין א לאנגן וועג פון דער נייער שטאט.
-
7:38 דער אבל וואס האט געדאוונט מוסף ראש השנה מעשה
ווען דער בעל מוסף איז נפטר געווארן עטליכע טעג פאר ראש השנה, האט ר' יוסף חיים אפגעלייגט די החלטה, און דערנאך געשיקט דעם נפטר'ס זון צום עמוד. ווען מ'האט אים געפרעגט פונעם שולחן ערוך וועגן אן אבל וואס דאווענט פארן עמוד, האט ער געזאגט אז אנדערש וועט די אלמנה אין עזרת נשים האבן עגמת נפש, און דער משגיח רופט דאס דער געדאנק פון א צדיק.
-
11:27 דעם חפץ חיים'ס אתרוג אן נענועים מעשה
אין דער ערשטער וועלט מלחמה איז אין ראדין געווען איין אתרוג, וואס מ'האט געברענגט פארן חפץ חיים, און יעדער האט דערויף געבענטשט. ביי הלל האט ער נישט געמאכט קיין נענועים, ווייל די אנדערע האבן געקענט מקיים זיין די מצוה פון נטילה אבער נישט קיין נענועים, און ער האט זיי נישט געוואלט מאכן קיין עגמת נפש.
-
14:49 דער עירוב אין טבריה און דעם חכם'ס כבוד מעשה
אין טבריה האט דער ספרדישער חכם געהיט דעם עירוב. ווען ער איז צובראכן געווארן שבת, האט ר' משה קליערס געזאגט אז ער איז כשר; נאך שבת האט זיך ארויסגעוויזן פון דער גמרא אז ער איז פסול. ווען מ'האט אים געפרעגט בצנעה, האט ער מסביר געווען אז אויב ער וואלט עס געזאגט, וואלט מען מבזה געווען דעם חכם און דעם כבוד התורה, וואס איז גרעסער ווי אן איסור דרבנן.
-
20:21 ר' חיים עוזר: די משרתת און דער גאסט אין סוכה מעשה
ר' חיים עוזר האט זיך געקווענקלט צו נעמען א גרויסע זומער דירה ביז די משרתת האט מסכים געווען, ווייל די קיך איז געווען ווייט פונעם עסצימער. שפעטער, ווען ער איז געווען קראנק און פטור פון סוכה, האט ער געשיקט אן ארעמען גאסט עסן אין סוכה און איז אליין אראפ זיצן מיט אים, און האט געברענגט די הכנסת אורחים פון אברהם אבינו.
-
27:46 זיך געזעגענען מיט די בחורים
דער משגיח זאגט די בחורים אז זיינע דאקטוירים דרינגען אז ער זאל פארן אויף עטליכע וואכן קיין מיאמי צוליב זיין געזונט, ממילא וועט מען זיך נישט טרעפן בערך פיר וואכן. ער זאגט אז דאס דאווענען דא וועט אים פעלן, און ער בעט אז ער זאל צוריקקומען מיט בעסערן געזונט.
-
31:26 נישט לאכן פון א שווער הארץ מעשה
א פשוטע פרוי האט געזאגט פארן חפץ חיים אז זי קען נישט גיין בעטן אויף די קברים פון אירע עלטערן ווייל זיי לעבן נאך; די תלמידים האבן געלאכט און ער האט זיי שטארק מוסר געזאגט. דער משגיח לייגט צו אז ר' אלחנן וואסערמאן, לויט חז"ל וועגן לאכן אויף דער וועלט, האט מען קיינמאל נישט געזען שמייכלען אויסער איינמאל, און ער ענדיגט מיט א לחיים.
דער שיעור, אויסגעשריבן
מידות דורך סיפורים; די געסט און דער כותל
דער משגיח זאגט אז דאסמאל וויל ער רעדן מיט די בחורים וועגן מידות, דורך סיפורי צדיקים ווי זיי האבן געדינט דעם רבונו של עולם. ער הייבט אן מיט ר' יוסף חיים זאנענפעלד, צו וועמען אידן פון דער נייער שטאט פלעגן קומען יום טוב. איינמאל, ווען דער לובלינער רב איז געזעסן ביי אים, האט ער געפרעגט יעדן גאסט צי ער איז שוין געווען ביים כותל. שפעטער האט ער מסביר געווען אז ער האט נישט געוואלט דער גאסט זאל זיך פילן באליידיגט, ממילא האט ער געוויזן אז מ'קומט צום כותל און צו אים נאר אויפן וועג.
צוריק אין דער אלטשטאט
ווייל די אלטשטאט איז געווען געדיכט און אן לופט, האבן די דאקטוירים געהייסן ר' יוסף חיים וואוינען אין דער נייער שטאט. אפאר וואכן פאר זיין פטירה האט ער זיך צוריקגעצויגן. ער האט מסביר געווען אז דער סוף איז נאנט, און ווייל די קבורה איז אויפן הר הזיתים לעבן דער אלטשטאט, וואלטן אלע געדארפט גיין א לאנגן וועג. דער משגיח רופט דאס דער געדאנק פון א צדיק: נישט מטריח זיין אידן, כאטש פאר אים איז עס שווערער, בשעת אן אנדערער טראכט נאר וועגן זיך.
דער אבל וואס האט געדאוונט מוסף
עטליכע טעג פאר ראש השנה איז דער בעל מוסף נפטר געווארן, און ווען מ'האט געפרעגט ר' יוסף חיים ווער זאל אים פארטרעטן, האט ער געזאגט אז ס'איז נאך צייט. ביי מוסף האט ער געהייסן דעם נפטר'ס זון צוגיין צום עמוד. ווען מ'האט אים געפרעגט פונעם שולחן ערוך אז אן אבל זאל נישט דאווענען פארן עמוד, האט ער געזאגט אז די אלמנה, וואס איר מאן האט צענדליגער יארן געדאוונט מוסף, וועט זיצן אין עזרת נשים און האבן עגמת נפש. דער משגיח באטאנט אז דער צדיק האט געטראכט ווי נישט צו מצער זיין די אלמנה. א
דער איינציגער אתרוג אין ראדין
אין דער ערשטער וועלט מלחמה איז קיין ראדין אנגעקומען איין אתרוג, פארן חפץ חיים, און די גאנצע שטאט האט דערויף געבענטשט. ביי הלל האט ער נישט געמאכט קיין נענועים. ער האט מסביר געווען אז די מצוה פון נטילה האט יעדער געקענט טון, אבער שאקלען האט קיינער נישט געקענט, און ער האט זיי נישט געוואלט מאכן קיין עגמת נפש.
דער עירוב אין טבריה
אין טבריה האט דער ספרדישער חכם געהיט דעם עירוב, און די אשכנזים האבן געהאט ר' משה קליערס. ווען דער עירוב איז צובראכן געווארן, האט מען שבת געפרעגט ר' משה קליערס, און ער האט געזאגט אז ער איז כשר. נאך שבת האט ער געלערנט די גמרא מיטן חכם, און עס האט זיך ארויסגעשטעלט אז דער עירוב איז געווען פסול; דער חכם איז געווען שטארק צובראכן.
ווען מ'האט ר' משה קליערס בצנעה געפרעגט פארוואס ער האט געזאגט כשר, האט ער געענטפערט אז דער חכם איז א תלמיד חכם און א ירא שמים. ווען ער וואלט געזאגט פסול, וואלטן אלע געוואוסט אז דער חכם האט זיך געטועט, א פגם אין כבוד התורה, און דאס איז גרעסער ווי טראגן מיט א פסול'דיגן עירוב, אן איסור דרבנן.
ר' חיים עוזר: די משרתת און דער גאסט
ר' חיים עוזר גראדזענסקי איז זומער אוועקגעפארן צוליב געזונט, און די רביצין האט געוואלט א גרויסע לופטיגע דירה. ער האט זיך געקווענקלט און פריער געפרעגט די משרתת צי זי איז צופרידן. זי האט געזאגט אז די קיך איז ווייט פונעם עסצימער, אבער די דירה לוינט זיך, און ערשט דאן האט ער מסכים געווען. זיין זארג, ערקלערט דער משגיח, איז געווען נישט מטריח צו זיין די משרתת.
סוכות איז ר' חיים עוזר געווען קראנק און געוואוינט עטליכע שטאק הויך, ממילא איז ער געווען פטור פון סוכה אלס א מצטער. אן ארעמער איד איז געקומען, און מ'האט אים געשיקט עסן אין דער סוכה אונטן. אינמיטן עסן איז ר' חיים עוזר אראפגעקומען און זיך געזעצט מיט אים. ער האט מסביר געווען אז פון סוכה איז ער פטור אבער נישט פון הכנסת אורחים, אזוי ווי אברהם אבינו איז געזעסן ווארטן אויף אורחים כאטש ער איז געווען א מצטער פון דער מילה, און א גאסט זאל נישט עסן אליין. ד
זיך געזעגענען מיט די בחורים
דער משגיח זאגט די בחורים אז זיינע דאקטוירים, אויך דער הארץ דאקטאר, דרינגען אז ער זאל פארן אויף אפאר וואכן קיין מיאמי, וואו עס איז ווארעמער און די טעג זענען לענגער. בערך פיר וואכן וועט מען זיך נישט טרעפן. ער זאגט אז דאס דאווענען דא וועט אים שטארק פעלן, און ער בעט אז ער זאל צוריקקומען מיט בעסערן געזונט צו זיין צוזאמען מיט זיי.
נישט לאכן פון א שווער הארץ
א פשוטע פרוי האט געזאגט פארן חפץ חיים אז געווענליך גייט מען בעטן א ישועה אויף די קברים פון די עלטערן, נאר אירע עלטערן לעבן נאך. די תלמידים האבן געלאכט, און ער האט זיי שטארק מוסר געזאגט: א פרוי קומט מיט א שווער הארץ מיט אירע צרות, און מען לאכט? דער משגיח לייגט צו אז ר' אלחנן וואסערמאן, לויט חז"ל וועגן לאכן אויף דער וועלט, האט מען קיינמאל נישט געזען שמייכלען, אויסער איינמאל, ווען א נארישער איד האט געמאכט א וויץ ביי אן אסיפה פון רבנים. ה
מראי מקומות
תורה
כתובים
תלמוד בבלי
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 0:11 דער משגיח זאגט אז דאסמאל רעדט ער מיט די בחורים וועגן מידות, דורך סיפורי צדיקים ווי אזוי זיי האבן געדינט דעם רבונו של עולם.
- 5:16 ר' יוסף חיים זאנענפעלד איז פאר זיין פטירה צוריק אריבער אין דער אלטשטאט קעגן די דאקטוירים, כדי אידן זאלן נישט דארפן גיין א לאנגן וועג צו זיין קבורה אויפן הר הזיתים.
- 8:45 ר' יוסף חיים האט געהייסן דעם זון פונעם נפטר'ס בעל מוסף דאווענען מוסף ראש השנה, כדי די אלמנה זאל נישט האבן קיין עגמת נפש ווען א פרעמדער שטייט אויף איר מאנ'ס פלאץ.
- 12:58 דער חפץ חיים האט נישט געמאכט קיין נענועים ביי הלל מיטן איינציגן אתרוג אין שטאט, כדי נישט צו מאכן קיין עגמת נפש פאר די וואס האבן נישט געקענט.
- 17:17 ר' משה קליערס האט מסביר געווען אז ער האט געזאגט אז דער צובראכענער עירוב איז כשר, ווייל כבוד התורה פונעם ספרדישן חכם איז גרעסער ווי אן איסור דרבנן.
- 21:46 ר' חיים עוזר האט זיך גערעכנט מיט דער טירחא פון זיין משרתת איידער ער האט גענומען א זומער דירה, און כאטש ער איז געווען פטור פון סוכה, איז ער אראפ זיצן מיט אן ארעמען גאסט, ווייל פון הכנסת אורחים איז ער נישט געווען פטור.
- 32:39 דער חפץ חיים האט שטארק מוסר געזאגט די תלמידים וואס האבן געלאכט פון א פשוטע פרוי'ס ווערטער, אז מ'טאר נישט לאכן פון א מענטש מיט א שווער הארץ.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 2:51 פארוואס האט ר' יוסף חיים געפרעגט יעדן גאסט צי ער איז שוין געווען ביים כותל?
תירוץ: 2:56 כדי דער לובלינער רב וואס איז געזעסן ביי אים זאל זען אז מ'קומט צום כותל און צו אים קומט מען נאר אויפן וועג, און זאל זיך נישט פילן באליידיגט.
-
קשיא: 5:57 פארוואס איז ר' יוסף חיים אפאר וואכן פאר זיין פטירה ארויס פון דער נייער שטאט קעגן די דאקטוירים?
תירוץ: 6:33 די קבורה וועט זיין אויפן הר הזיתים לעבן דער אלטשטאט, און ער האט נישט געוואלט אז אלע זאלן דארפן גיין א לאנגן וועג פון דער נייער שטאט.
-
קשיא: 9:08 פארוואס האט ר' יוסף חיים געשיקט אן אבל דאווענען מוסף ראש השנה, כאטש אין שולחן ערוך שטייט אז אן אבל זאל נישט דאווענען פארן עמוד?
תירוץ: 9:44 ווייל די אלמנה וואלט געהאט עגמת נפש ווען א פרעמדער שטייט אויף איר מאנ'ס פלאץ, און דאס איז געווען פריער.
-
קשיא: 13:10 פארוואס האט דער חפץ חיים, וואס האט געהאט דעם אתרוג, נישט געמאכט קיין נענועים ביי הלל?
תירוץ: 13:27 די מצוה פון נטילה האט יעדער געקענט טון, אבער נישט די נענועים אינמיטן הלל, און ער האט נישט געוואלט מאכן קיין עגמת נפש פאר די אנדערע.
-
קשיא: 18:37 פארוואס האט ר' משה קליערס געזאגט אז דער צובראכענער עירוב איז כשר?
תירוץ: 18:50 כדי צו היטן דעם כבוד פונעם ספרדישן חכם, א תלמיד חכם, ווייל א טעות בפרהסיא וואלט געווען א פגם אין כבוד התורה, וואס איז גרעסער ווי אן איסור דרבנן.
-
קשיא: 26:18 פארוואס איז ר' חיים עוזר, וואס איז געווען פטור פון סוכה, אראפגעקומען אין סוכה?
תירוץ: 26:44 ער איז געווען פטור פון סוכה אבער נישט פון הכנסת אורחים, אזוי ווי אברהם אבינו האט געווארט אויף אורחים כאטש ער איז געווען א מצטער, און א גאסט זאל נישט עסן אליין.
מעשיות
-
1:55 ר' יוסף חיים און די פראגע וועגן כותל
יום טוב פלעגן אידן פון דער נייער שטאט קומען אין דער אלטשטאט און אריינקומען צו ר' יוסף חיים זאנענפעלד. איינמאל איז ביי אים געזעסן דער לובלינער רב, אן אדם גדול, און ר' יוסף חיים האט געפרעגט יעדן איד צי ער איז שוין געווען ביים כותל. ווען מ'האט אים שפעטער געפרעגט פארוואס, האט ער געזאגט אז דער גאסט קען זיך פילן באליידיגט אז יעדער קומט צו אים, ממילא האט ער געוואלט ווייזן אז מ'קומט צום כותל און צו אים קומט מען אויפן וועג.
אין דער מעשה: Rav Yosef Chaim Sonnenfeld, the Lubliner Rav
-
4:39 צוריק אין דער אלטשטאט
די אלטשטאט איז געווען געדיכט מיט דירות און אן לופט, האבן די דאקטוירים געהייסן ר' יוסף חיים וואוינען אין דער נייער שטאט, וואו עס זענען נאך געווען מערסטנס פעלדער. אפאר וואכן פאר זיין פטירה, ווען ער איז שוין געווען שוואך, האט ער זיך צוריקגעצויגן. ער האט מסביר געווען אז ער ווייסט אז דער סוף איז נאנט, און ווייל די קבורה איז אויפן הר הזיתים לעבן דער אלטשטאט, וואלטן אלע געדארפט גיין א לאנגן וועג פון דער נייער שטאט.
אין דער מעשה: Rav Yosef Chaim Sonnenfeld
-
7:50 דער זון פונעם בעל מוסף
דער בעל מוסף פאר ימים נוראים איז נפטר געווארן עטליכע טעג פאר ראש השנה, און די גבאים האבן געפרעגט ר' יוסף חיים ווער זאל זיין אנשטאט אים; ער האט געזאגט אז ס'איז נאך צייט. ביי מוסף האט ער געהייסן דעם נפטר'ס זון, וואס האט געהאט א גוטע שטימע, צוגיין צום עמוד. ווען מ'האט אים געפרעגט ווי אזוי אן אבל דאווענט פארן עמוד, האט ער געזאגט אז די אלמנה, וואס איר מאן האט צענדליגער יארן געדאוונט מוסף, וועט זיצן אין עזרת נשים און האבן עגמת נפש ווען א פרעמדער שטייט אויף זיין פלאץ.
אין דער מעשה: Rav Yosef Chaim Sonnenfeld
-
11:40 דער איינציגער אתרוג אין ראדין
אין דער ערשטער וועלט מלחמה האט מען נישט געקענט ברענגען קיין אתרוגים קיין ראדין, נאר איינער האט מיטגעברענגט איין אתרוג פארן חפץ חיים. סוכות אינדערפרי האט די גאנצע שטאט געבענטשט אויף דעם אתרוג. ביי הלל האט דער חפץ חיים נישט געמאכט קיין נענועים, און ווען מ'האט אים געפרעגט פארוואס, האט ער געזאגט אז די מצוה פון נטילה האט יעדער געקענט טון, אבער אינמיטן הלל האבן די אנדערע נישט געקענט שאקלען, און ער האט זיי נישט געוואלט מאכן קיין עגמת נפש.
אין דער מעשה: the Chofetz Chaim
-
15:20 דער עירוב אין טבריה
אין טבריה זענען געווען א ספרדישע און אן אשכנזישע קהילה; דער ספרדישער חכם האט געהיט דעם עירוב, און די אשכנזים האבן געהאט ר' משה קליערס. ווען דער עירוב איז צובראכן געווארן, האט מען שבת געפרעגט ר' משה קליערס און ער האט געזאגט אז ער איז כשר. נאך שבת האט ער געלערנט די גמרא מיטן חכם, און עס האט זיך ארויסגעשטעלט אז דער עירוב איז געווען פסול, און דער חכם איז געווען שטארק צובראכן. ווען מ'האט אים בצנעה געפרעגט פארוואס ער האט געזאגט כשר, האט ער געענטפערט אז צו פירסומען דעם חכם'ס טעות וואלט געווען א פגם אין כבוד התורה, וואס איז גרעסער ווי טראגן מיט א פסול'דיגן עירוב, אן איסור דרבנן.
אין דער מעשה: Rav Moshe Kliers
-
20:48 ר' חיים עוזר'ס זומער דירה
ר' חיים עוזר גראדזענסקי איז זומער אוועקגעפארן צוליב זיין געזונט, און די רביצין האט געבעטן מ'זאל נעמען א גרויסע לופטיגע דירה. ער האט זיך געקווענקלט און פריער געפרעגט די משרתת, וואס די קהלה האט צוגעשטעלט, צי זי איז צופרידן; זי האט געזאגט אז די קיך איז ווייט פונעם עסצימער אבער די דירה לוינט זיך. ערשט דאן האט ער מסכים געווען, ווייל זיין זארג איז געווען נישט מטריח צו זיין די משרתת.
אין דער מעשה: Rav Chaim Ozer Grodzensky
-
24:00 האלטן קאמפאני דעם גאסט אין סוכה
ר' חיים עוזר איז געווען קראנק סוכות און האט געוואוינט עטליכע שטאק הויך, האט ער נישט געגעסן אין סוכה, ווייל ער איז געווען א מצטער. אן ארעמער איד איז געקומען אן עסן, די רביצין האט אים איינגעלאדנט, און ר' חיים עוזר האט אים געהייסן עסן אין דער סוכה אונטן. אינמיטן עסן איז ר' חיים עוזר אראפגעקומען און זיך אוועקגעזעצט מיט אים. ווען דער איד האט זיך געוואונדערט, האט ער געזאגט אז ער איז פטור פון סוכה אבער נישט פון הכנסת אורחים, אזוי ווי אברהם אבינו, און עס איז נישט אנגענעם צו עסן אליין.
אין דער מעשה: Rav Chaim Ozer Grodzensky, Avraham Avinu
-
31:28 די פרוי וועמענס עלטערן האבן נאך געלעבט
א פשוטע פרוי איז געקומען צום חפץ חיים מיט א צרה און באקומען א ברכה. דערנאך האט זי זיך באקלאגט אז געווענליך גייט א מענטש וואס דארף א ישועה צו די קברים פון זיינע עלטערן, נאר אירע עלטערן לעבן נאך און זי קען נישט גיין. די תלמידים האבן געלאכט, און דער חפץ חיים האט זיי שטארק מוסר געזאגט: א פרוי קומט מיט א שווער הארץ מיט אירע צרות, און מען לאכט?
אין דער מעשה: the Chofetz Chaim
-
33:23 ר' אלחנן'ס איינציגער שמייכל
ר' אלחנן וואסערמאן האט מען קיינמאל נישט געזען לאכן אדער שמייכלען, לויט די ווערטער פון חז"ל וועגן לאכן אויף דער וועלט. איינמאל ביי אן אסיפה פון רבנים איז אריינגעקומען א נארישער איד און געמאכט א וויץ; קיינער האט נישט געלאכט, נאר ר' אלחנן האט געשמייכלט, און דאס איז געווען דאס איינציגע מאל וואס מ'האט געזען א שמייכל אויף זיין פנים.
אין דער מעשה: Rav Elchonon Wasserman
געדאנקען
- 2:25 ר' יוסף חיים'ס פראגע צו יעדן גאסט וועגן כותל איז געווען א וועג צו היטן דעם כבוד פון א גאסט: עס האט געוויזן אז מ'קומט צום כותל, און צו אים קומט מען ערשט אויפן וועג.
- 7:10 דער משגיח שטעלט אנטקעגן דעם צדיק מיט א געווענליכן מענטש: דער צדיק טראכט, אפילו אין זיין אייגענער קראנקייט, ווי נישט מטריח צו זיין קיין אידן, און אן אנדערער טראכט נאר וועגן זיך.
- 10:46 ביי מוסף, ביי די נענועים און ביים עירוב לייגט א צדיק אוועק א דין אדער א מצוה דרבנן צוליב א צווייטנס געפילן אדער כבוד; דער משגיח ברענגט יעדעס איינס אלס דער חשבון פון א צדיק.
- 26:44 ר' חיים עוזר'ס תירוץ מאכט א חילוק צווישן צוויי חיובים: די קראנקייט האט אים פטור געמאכט פון סוכה, אבער נישט פון הכנסת אורחים, אזוי ווי אברהם אבינו איז געזעסן ווארטן אויף אורחים כאטש ער איז געווען א מצטער נאך דער מילה.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 0:22 דער משגיח שטעלט אוועק דעם צדיק'ס וועג פון טראכטן, קיינמאל נישט מטריח צו זיין א צווייטן איד אפילו ווען עס איז שווערער פאר זיך אליין, אלס די מידה וואס די בחורים זאלן לערנען פון די סיפורים.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אברהם אבינו, דער חפץ חיים, דער לובלינער רב, דער שינאווער רב, ר' אלחנן וואסערמאן, ר' חיים עוזר גראדזענסקי, ר' משה קליערס, רבי יוסף חיים זאנענפעלד
ערכים אתרוג, הכנסת אורחים, כותל המערבי, נענועים