Ach - Ked

קאטאלאג: Y 05 Current אחרי מות קדושים נומ׳ ⁨27⁩ תשס"ט (2008–09) אידיש 37 מינ׳

שטייט נישט אינעם פאקעט גייד פון 2012; דער קעפל איז גענומען פונעם נאמען פונעם פייל.

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 37 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ווארנט די בחורים אז ליצנות, דער רוח פון שפאס אין עקבתא דמשיחא, רייסט אויס די אמונה, און פונעם לעצטן פרק מלאכי ווייזט ער אז אין אזא צייט דארפן יראי ה' זיך צוזאמקומען און מחזק זיין איינער דעם אנדערן.

דער משגיח עפנט מיט די סימנים פון עקבתא דמשיחא אין דער גמרא און מיט דער חוצפה פון דער צייט. כדי מקבל צו זיין פון א רבי'ן דארף מען שטיין אונטער אים מיט דרך ארץ, ווי רבי ברוך'ל פון מעזשביזש האט געזאגט מיטן משל פונעם בעכער און דער פלאש. שפאסן אויף רבי'ס און טיטשערס צעשטערט דאס, און קען אפילו נעמען א טיטשער'ס פרנסה. ליצנות איז דער היפך פון אמונה: פרעה האט אויסגעהאלטן די מכות נאר דורך ליצנות, און איין שפאס ביי רבי שרגא פייוול מענדלאוויטש האט צעשטערט דעם ערנסט פון זיין שמועס. אמונה וואקסט דורך תפילה ווארט ביי ווארט, יעדעס ווארט א דימענט. מלאכי, דער לעצטער נביא, האט גערעדט צו אלע דורות ביז אליהו הנביא; ער זעט פאראויס אידן וואס זאגן אז עס לוינט נישט צו דינען דעם אייבערשטן, און ער זאגט צו אז די יראי ה' וואס קומען זיך צוזאמען זיך מחזק צו זיין ווערן פארשריבן אין א ספר זכרון.

ענינים: די סימנים פונעם דור פאר משיח · די עבודה פונעם לעצטן דור · די נביאים און זייערע צייטן

סדר השיעור

  1. 0:00 מקבל זיין פון א רבי'ן אין א צייט פון חוצפה

    דער משגיח דערמאנט די סימנים פון עקבתא דמשיחא אין דער גמרא און די חוצפה פון היינט, און ברענגט דעם משל פון רבי ברוך'ל פון מעזשביזש אז דער בעכער מוז זיין אונטער דער פלאש כדי מקבל צו זיין. ער שרייט אויף שפאסן פון רבי'ס און טיטשערס, ווייזט אן אז א טיטשער'ס פרנסה ליגט דערין, און דערציילט ווי רבי יעקב קאמענעצקי האט אנגעשריגן א בחור וואס האט געלערנט משנה ברורה ביים ענגליש קלאס.

  2. 8:11 ליצנות איז מבטל אמונה: פרעה דער לץ

    דער משגיח ערקלערט אז קדושה איז אמונה און איר היפך איז ליצנות, און ער פרעגט וואו מען זעט אין חומש אז פרעה האט געשפאסט. ער דערציילט פון א בחור'ס שפאס אין רבי שרגא פייוול מענדלאוויטש'ס קלאס, און ענטפערט אז נאר מיט ליצנות האט פרעה געקענט אויסהאלטן איין מכה נאך די אנדערע, ווייל ליצנות איז מבטל אפילו דאס וואס מ'פארשטייט יא.

  3. 13:38 תפילה איז אמונה, יעדעס ווארט א דימענט

    דער משגיח לויבט ווי די בחורים שרייען ביים דאווענען און ערקלערט אז תפילה מיינט אמונה, א געשריי פאר הילף צו דעם וואס קען העלפן, נישט קיין עקסערסייז פאר'ן מויל. אזוי ווי דאלער בילס אדער דימענטן דארף מען ציילן יעדעס ווארט פאמעלעך; ער ברענגט דעם פסוק אז די תורה איז זיסער פון האניג, און פארבינדט עס מיט דער הכנה צו שבועות.

  4. 20:39 מלאכי, דער לעצטער נביא, רעדט צו אלע דורות

    דער משגיח ערקלערט אז ווייל מלאכי איז געווען דער לעצטער נביא, זענען זיינע ווערטער געווען פאר יעדן דור ביז אליהו הנביא, אזוי ווי א ווארט צו מענטשן וואס גייען ארויף אויף א שיף אויף א לאנגן וועג. ער לערנט די לעצטע פסוקים וועגן שיקן אליהו הנביא און דעם אנהייב פונעם פרק וועגן דעם מלאך וואס מאכט פריי דעם וועג.

  5. 24:55 אליהו'ס פלוצלינגע קומען און "עס לוינט זיך נישט"

    דער משגיח ברענגט א קבלה פונעם בעל שם טוב אז אידן אין א גראסערי וועלן פלוצלינג הערן אז אליהו הנביא איז געקומען און לויפן אין שול אריין. ער גייט ווייטער אין מלאכי: ווער קען אויסהאלטן דעם טאג פון זיין קומען, און די טענה פון אידן אז עס לוינט נישט צו דינען דעם אייבערשטן ווען די רשעים האבן א גוט לעבן.

  6. 28:36 יראי ה' קומען זיך צוזאמען

    דער משגיח שילדערט די צייט ווען מ'לויבט די רשעים און זייער הצלחה, און ערקלערט דעם פסוק אז דעמאלט רעדן די יראי ה' איינער מיט דעם אנדערן. ער לערנט ארויס: אידן וואס קומען זיך צוזאמען אויף א מוסר שמועס אדער ביי א שבת סעודה מיט זמירות מאכן א גרויסן נחת רוח פארן אייבערשטן, און דאס ווערט פארשריבן אין זיין ספר זכרון.

  7. 33:07 דער יום הדין און "זכרו תורת משה"

    דער משגיח ערקלערט דעם רעשט פונעם פרק: דער אייבערשטער וועט רחמנות האבן אויף די וואס דינען אים ווי א טאטע אויף זיין זון, דער טאג וועט פארברענען די רשעים, און פאר די יראי ה' וועט שיינען א שמש צדקה מיט רפואה. ער ענדיגט אז מלאכי'ס לעצטע ווערטער, "זכרו תורת משה" וואס איז געגעבן געווארן אין חורב, דארפן אידן אויסהאלטן דעם גאנצן גלות, אפילו אין טרוקענע צייטן.

דער שיעור, אויסגעשריבן

מקבל זיין פון א רבי'ן אין א צייט פון חוצפה

0:17

דער משגיח דערמאנט וואס די גמרא שילדערט פון עקבתא דמשיחא, מיט דער חוצפה קעגן עלטערע. דער חפץ חיים האט געשריבן אז די תקופה האט זיך שוין אנגעהויבן, און עס שטייט שוין אין תניא. היינט, זאגט ער, זעט מען די אלע סימנים, הגם רוב בחורים דא זענען איידעלע בחורים. א,ב

1:57

כדי מקבל צו זיין פון א רבי'ן מוז מען זיך מכניע זיין אונטער אים. רבי ברוך'ל פון מעזשביזש האט עס געגליכן צו גיסן וויין: דער בעכער מוז שטיין אונטער דער פלאש, און א בעכער וואס וויל זיין העכער באקומט גארנישט. ממילא, ווער עס שפאסט פון א רבי'ן, א מנהל אדער א טיטשער, קען נישט מקבל זיין בקדושה.

5:04

א טיטשער, ווייזט ער אן, קומט פאר פרנסה, און א קלאס וואס שפאסט פון אים קען אים קאסטן זיין שטעלע. ער דערציילט ווי רבי יעקב קאמענעצקי האט שטארק אנגעשריגן א בחור וואס האט געלערנט משנה ברורה ביים ענגליש קלאס: וואס ער האט געמיינט איז א מצוה איז שלעכטע מידות און א גרויסע עבירה.

ליצנות איז מבטל אמונה

8:14

דער משגיח ברענגט פון רבי צדוק הכהן אז קדושה איז אמונה, און איר היפך איז ליצנות. די גמרא רופט פרעה א לץ, אבער אין גאנץ חומש געפינט מען נישט קיין שפאס פון אים. ער דערציילט ווי א בחור'ס ווערטל "רבי, איך האב נישט ליב פיש" האט צעשטערט דעם ערנסט פון רבי שרגא פייוול מענדלאוויטש'ס שמועס וועגן דעם לויתן. ג

11:14

דאס איז דער תירוץ: נאר מיט ליצנות האט פרעה געקענט אויסהאלטן איין מכה נאך די אנדערע. אמונה גלייבט אפילו דאס וואס מ'פארשטייט נישט, און ליצנות איז מבטל אפילו דאס וואס מ'פארשטייט יא; ממילא קען א לץ נישט האבן קיין אמונה און קיין יראת שמים.

תפילה איז אמונה, יעדעס ווארט א דימענט

13:38

פאר משיח ווערט די אמונה שוואך, אבער דער משגיח לויבט ווי די בחורים דא שרייען ביי שמע און ביי אבינו מלכנו. תפילה מיינט אמונה: מ'דאווענט ווייל מ'גלייבט אז דער אייבערשטער קען העלפן, און וואס שטארקער מ'גלייבט, אלס שטארקער דאווענט מען. ווערטער זאגן פון געוואוינהייט איז א געניטונג פארן מויל, נישט קיין דאווענען.

15:49

היינט כאפט מען דאס דאווענען. א באנקיר ציילט גרויסע בילס און דימענטן פאמעלעך; יעדעס ווארט תורה און תפילה איז א דימענט, טייערער פון פנינים און זיסער פון האניג, און מ'דארף עס פארזוכן ווי אן אייז קרים, נישט אראפשלינגען. ד,ה

18:59

וויבאלד שבועות קומט אן, דערציילט ער פון אן אהבה רבה וואס האט געדויערט פיר שעה, ביי אידן וואס האבן געוואוסט אז זיי רעדן צום רבונו של עולם.

מלאכי, דער לעצטער נביא

20:56

דער אייבערשטער האט געשיקט נביאים מוסר צו זאגן פאר אידן, און דער לעצטער איז געווען מלאכי. אלס לעצטער נביא, ערקלערט דער משגיח, האט ער גערעדט צו אלע דורות, ווי מ'זאגט אן מענטשן פאר א לאנגע נסיעה אויפן ים: מ'וועט גארנישט מער הערן ביז מ'קומט אן צום ברעג פון משיח.

22:34

זיין לעצטער פסוק זאגט צו אליהו הנביא פארן גרויסן טאג פון השם, און דער פרק הייבט זיך אן מיטן מלאך וואס מאכט פריי דעם וועג, און פלוצלינג קומט דער אייבערשטער צו זיין היכל. ו,ז

"עס לוינט זיך נישט"

25:00

דער משגיח ברענגט א קבלה פונעם בעל שם טוב אז אידן וועלן קויפן אין א געשעפט ווען מ'וועט הערן שרייען "אליהו הנביא!", און אלע, אויך דער גראסער, וועלן לויפן אין שול אריין. מלאכי פרעגט ווער קען אויסהאלטן יענעם טאג, ווייל ער איז ווי פייער און ווי זייף וואס וואשט אויס. ח

26:41

דערנאך זאגט דער אייבערשטער אז אידן רעדן הארבע ווערטער: עס לוינט זיך נישט צו דינען דעם אייבערשטן. דאס, זאגט דער משגיח, איז דער קול פון עקבתא דמשיחא: די רשעים מאכן געלט און האבן הנאה פון לעבן, און די ערליכע זיצן און לערנען. י

יראי ה' קומען זיך צוזאמען

28:37

מ'וועט לויבן די רשעים, וואס בויען פאלאצן און פרובירן דעם אייבערשטן אן קיין שטראף, און זאגן אז מ'האט גארנישט פון דינען אים. אין אזעלכע נסיונות, זאגט מלאכי, רעדן די יראי ה' איינער מיט דעם אנדערן און זענען זיך מחזק, און דאס איז זייער טייער פארן אייבערשטן. כ,ל

30:27

דער משגיח לערנט ארויס: אידן וואס קומען זיך צוזאמען אויף א מוסר שמועס, אדער ביי א שבת סעודה און זינגען זמירות פון משיח, מאכן א גרויסן נחת רוח פארן אייבערשטן, און עס ווערט פארשריבן אין זיין ספר זכרון. ל

זכרו תורת משה

33:19

דער אייבערשטער וועט רחמנות האבן אויף די וואס דינען אים, ווי א טאטע אויף א זון וואס באדינט אים, און דעמאלט וועט מען זען דעם חילוק צווישן צדיק און רשע. דער יום הדין וועט פארברענען די רשעים ווי שטרוי, אבער פאר די יראי ה' וועט שיינען א שמש צדקה מיט רפואה. מ,נ,ס

36:05

מלאכי'ס ווארט דארף קלעקן פארן גאנצן גלות: געדענקט די תורת משה וואס איז געגעבן געווארן אין חורב. דער משגיח טייטשט חורב א טרוקן חרוב ארט; אפילו ווען עס איז טרוקן דארף מען געדענקן דעם אייבערשטנס תורה ביז אליהו הנביא קומט. ע,ו

מראי מקומות

נביאים

  1. ו Malachi 3:23-24 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:34, 36:05
  2. ז Malachi 3:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:34
  3. ח Malachi 3:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 25:00
  4. ט לכאורה Malachi 3:4 26:17 מפתח
  5. י Malachi 3:13-14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:41
  6. כ Malachi 3:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:37
  7. ל Malachi 3:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:37, 30:27
  8. מ Malachi 3:17-18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:19
  9. נ Malachi 3:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:19
  10. ס Malachi 3:20 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:19
  11. ע Malachi 3:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:05

כתובים

  1. ד לכאורה Mishlei 3:15 מפתח אינעם אויסשרייב: 15:49
  2. ה Tehillim 19:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:49

תלמוד בבלי

  1. א לכאורה Sotah 49b מפתח אינעם אויסשרייב: 0:17
  2. ג Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 8:14

אחרונים און חסידות

  1. ב Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:17

עיקרי הדברים

  1. 1:54 כדי מקבל צו זיין פון א רבי'ן דארף מען זיך מכניע זיין אונטער אים, אזוי ווי א בעכער וואס מוז זיין נידעריגער ווי די פלאש.
  2. 3:06 שפאסן אויף א רבי'ן אדער א טיטשער מאכט אז מ'קען נישט מקבל זיין בקדושה, און עס ברענגט אריין שלעכטע מידות.
  3. 8:30 ליצנות איז דער היפך פון אמונה און איז עס מבטל, ממילא קען א לץ נישט האבן קיין אמונה און קיין יראת שמים.
  4. 14:38 תפילה איז אמונה: מ'דאווענט ווייל מ'גלייבט אז דער אייבערשטער קען העלפן, און יעדעס ווארט דארף מען נעמען ווי א דימענט.
  5. 21:02 מלאכי, אלס דער לעצטער נביא, האט גערעדט צו אלע דורות ביז אליהו הנביא, און זיין לעצטער פרק רעדט צו דער צייט פאר משיח.
  6. 27:15 ווען אסאך זאגן אז עס לוינט נישט צו דינען דעם אייבערשטן, קומען זיך צוזאמען די יראי ה' און זענען זיך מחזק, און דאס ווערט פארשריבן אין דעם אייבערשטנס ספר זכרון.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 4:41 פארוואס קומט בכלל א טיטשער לערנען מיטן קלאס?

    תירוץ: 5:04 ווייל ער דארף האבן פרנסה; אויב דער קלאס שפאסט פון אים און ער קען עס נישט קאנטראלירן, קען דער פרינציפל אים אפזאגן און ער פארלירט זיין פרנסה.

  2. קשיא: 8:49 וואו געפינט מען אין גאנץ חומש אז פרעה איז געווען א לץ?

    תירוץ: 11:14 מ'געפינט נישט קיין שפאס, נאר בלויז מיט ליצנות האט ער געקענט אויסהאלטן איין מכה נאך די אנדערע, ווייל מיט א שפאס איז מען אלעס מבטל.

  3. קשיא: 21:02 פארוואס האט מלאכי'ס נבואה גערעדט צו אלע דורות און נישט נאר צו זיין דור?

    תירוץ: 21:06 ווייל ער איז געווען דער לעצטער נביא; ביז אליהו קומט וועט נישט זיין קיין אנדערער, ממילא דארפן זיינע ווערטער קלעקן טויזנטער יארן.

מעשיות

  1. 6:13 דער בחור וואס האט געלערנט משנה ברורה ביים ענגליש קלאס

    א מתמיד'יקער בחור איז געזעסן הינטן אין ענגליש קלאס און געלערנט א משנה ברורה אונטער דער באנק. ווען זיין ראש ישיבה, רבי יעקב קאמענעצקי, האט זיך דערוואוסט, האט ער אים אריינגערופן און אים שטארק אנגעשריגן. ער האט אים געזאגט אז דער טיטשער וויל אז ער זאל קענען אריטמעטיק אדער ענגליש, און מיטן איגנארירן אים זאגט ער אים גלייך "רעד צו דער וואנט"; דאס איז שלעכטע מידות, און וואס ער מיינט איז א גרויסע מצוה איז א גרויסע עבירה.

    אין דער מעשה: Reb Yaakov Kamenetsky

  2. 9:28 "רבי, איך האב נישט ליב פיש"

    רבי שרגא פייוול מענדלאוויטש, וואס האט געלערנט מיט קינדער ווען ער איז געקומען קיין אמעריקע, האט איינמאל געזאגט א דרשה וועגן שכר ועונש, אז די צדיקים וועלן עסן דעם שור הבר מיטן לויתן. די קינדער האבן עס אריינגעזאפט מיט פרייד אז מ'איז א איד. האט איין בחור אויפגעהויבן די האנט און געזאגט "רבי, איך האב נישט ליב פיש", און דער קלאס האט געלאכט. מיט דעם איין ווארט איז צעשטערט געווארן דער גאנצער ערנסט פונעם שמועס.

    אין דער מעשה: Reb Shraga Feivel Mendlowitz

געדאנקען

  1. 11:14 דער משגיח איז מגדיר אמונה אז מ'גלייבט אפילו דאס וואס מ'פארשטייט נישט, און ליצנות אז מ'איז מבטל אפילו דאס וואס מ'פארשטייט יא; דערמיט האט פרעה געקענט אוועקמאכן איין מכה נאך די אנדערע.
  2. 8:49 הגם מ'געפינט נישט אין גאנץ חומש קיין איין שפאס פון פרעה, לערנט דער משגיח ארויס אז ער איז געווען א שפאסער, ווייל אנדערש וואלט ער נישט געקענט אויסהאלטן די מכות.
  3. 21:02 ווייל מלאכי איז געווען דער לעצטער נביא, האט ער גערעדט נישט נאר צו זיין דור נאר צו אלע דורות ביז אליהו, אזוי ווי מ'זאגט אן מענטשן פאר א לאנגע נסיעה אויפן ים אז מ'וועט גארנישט הערן ביז מ'קומט אן צום ברעג פון משיח.
  4. 29:54 דער משגיח לערנט דעם פסוק "אז נדברו יראי ה'" אויף אידן אין עקבתא דמשיחא וואס קומען זיך צוזאמען ביי א מוסר שמועס אדער ביי א שבת טיש מיט זמירות זיך מחזק צו זיין אין אמונה.
  5. 36:20 ער טייטשט חורב, וואו די תורה איז געגעבן געווארן, אלס א טרוקן חרוב ארט, צו לערנען אז אפילו ווען עס איז טרוקן דארף מען געדענקן דעם אייבערשטנס תורה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 1:54 דער משגיח זאגט אז כדי מקבל צו זיין פון א רבי'ן דארף מען זיך מכניע זיין פאר אים, אים פאלגן, און האבן מורא און דרך ארץ פאר אים.
  2. 7:32 ער זאגט אז מ'דארף זיך רעכענען מיט די געפילן פון א מענטש און נישט מאכן ליצנות פון א טיטשער אדער שאפן א רוח פון ליצנות אין קלאס.
  3. 15:49 ער זאגט אז מ'דארף דאווענען ווארט ביי ווארט, ציילן יעדעס ווארט פאמעלעך ווי טייערע בילס אדער דימענטן, נישט כאפן.
  4. 30:27 ער רופט אידן זיך צוזאמצוקומען, הערן א מוסר שמועס, און זיצן ביי א שבת סעודה מיט זמירות זיך מחזק צו זיין אין אמונת ביאת המשיח.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אליהו הנביא, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חפץ חיים, דער רבי ר' ברוך'ל, מלאכי, פרעה, ר' יעקב קאמינעצקי, ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש, רבי צדוק הכהן פון לובלין

ערכים אהבה רבה, אמונה, דרך ארץ קדמה לתורה, הכנעה, לויתן, ליצנות, עקבתא דמשיחא, רבונו של עולם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט