סעודת הודאה

צריכים להודות לה' על כל נשימה ונשימה (צוואת יסוד ושורש העבודה)

קאטאלאג: שונות נומ׳ ⁨8⁩ פאקעט גייד ז׳ 35 תשס"ח (2007–08) אידיש 52 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 52 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ביי א סעודת הודאה אין חודש כסלו לערנט דער משגיח אז א איד דארף דאנקען דעם אייבערשטן אויף יעדן אטעם און יעדע קלייניגקייט, מיט דער צוואה פונעם בעל יסוד ושורש העבודה, און ער ענדיגט מיט דער באזונדערער הודאה פון א אידישע מאמע.

דער משגיח עפנט מיט חודש כסלו, דער חודש פון הודאה, ווען די ימי חנוכה זענען געקבעט געווארן בהלל והודאה. ער ערקלערט מודים דרבנן, וואו מ'דאנקט דעם אייבערשטן וואס ער האט אונז געגעבן אין הארצן צו דאנקען, און די ארבעה צריכים להודות. פון דוד המלך'ס סוף פון תהלים, "כל הנשמה", לערנט ער אז מ'דארף דאנקען אויף יעדן אטעם. דערנאך לייענט ער פון דער צוואה אינעם סוף פונעם ספר יסוד ושורש העבודה, וואו דער מחבר האט בפה מלא געדאנקט פאר א באזונדערן חדר, פאר ווארימע בגדים, פאר א טאבאק-פושקע וואס האט זיך נישט אויסגעשיט און פאר ברילן וואס זענען נישט צעבראכן געווארן, און ער רופט דאס א געניטונג אין אמונה. די ארבעה צריכים להודות זענען נאר ראשי דברים פאר א חכם; צוויי פון די צען דארפן זיין רבנים, ווייל דער צווייטער געפינט וואס דער ערשטער האט אויסגעלאזט. ער ווענדט דאס אן אויף דער סעודה, אויפן בית המדרש און אויף כסלו, און ענדיגט מיט דער מסירות נפש פון א מאמע, דער באהאלטענער עיקר הנס, און לאה'ס הודאה אויף א קינד.

ענינים: הודאה און שבח צום אייבערשטן · השגחה פרטית · ניסים און טבע

סדר השיעור

  1. 0:00 כסלו, מודים און די ארבעה צריכים להודות

    דער משגיח עפנט די סעודת הודאה מיט כסלו אלס חודש פון הודאה, ערקלערט רש"י אויף מודים דרבנן אז מ'דאנקט וואס מ'קען דאנקען, און פרעגט פארוואס די גמרא גיט דעם עולם א באזונדערן נוסח ביי מודים. דערנאך ברענגט ער די ארבעה צריכים להודות, און אז די הודאה דארף זיין פאר צען, צוויי פון זיי רבנים.

  2. 6:10 הודאה אויף יעדן אטעם; די צוואה פון יסוד ושורש העבודה שטייט אינעם קאטאלאג

    פונעם סוף פון תהלים, "כל הנשמה", לערנט דער משגיח אז מ'דארף דאנקען אויף יעדן אטעם. ער שטעלט פאר דעם בעל יסוד ושורש העבודה, וועמענס עבודה דער חוזה פון לובלין האט געלויבט, און זיין צוואה, וואס ער האט געשריבן כדי צו לערנען זיינע קינדער און נישט זיך צו בארימען.

  3. 9:50 די צוואה: הודאה אויף יעדע קליינע טובה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לייענט איינס נאכן אנדערן פון דער צוואה: דעם מחברס הודאה פאר א באזונדערן חדר צו דער עבודה, פאר א בריוו אז די קינדער זענען געזונט, פאר שבת'דיגע בגדים, פאר א ווארימען ווינטער-מאנטל, פארן ענטפערן קדושה, פאר א זאך וואס ער האט געדארפט און די געלט דערצו, און פאר א טאבאק-פושקע, א פלאש און ברילן וואס זענען אראפגעפאלן און נישט צעבראכן געווארן. ער רופט דאס א געניטונג אין אמונה און לייגט צו אז מ'דארף דאנקען אפילו ווען א שוך-בענדל רייסט זיך נישט.

    1. 9:50 א חדר, א בריוו, שבת'דיגע בגדים, א מאנטל : דער מחבר דאנקט דעם אייבערשטן פאר א באזונדערן חדר צו לערנען און דאווענען, פאר א בריוו אז די קינדער זענען געזונט, פאר שיינע בגדים לכבוד שבת, און פאר א ווארימען מאנטל יעדעס מאל ער טוט אים אן.
    2. 15:14 קדושה, א זאך וואס מ'דארף, א פארגעסענע זאך : ער דאנקט וואס ער האט געקענט ענטפערן קדושה טראץ זיין לאנגע שמונה עשרה, פאר א זאך וואס ער האט געדארפט און די געלט צו קויפן אפילו א קלייניגקייט, און וואס ער האט זיך דערמאנט אין א פארגעסענע זאך פאר'ן ארויסגיין.
    3. 19:20 זאכן וואס זענען געפאלן און נישט צעבראכן : ער דאנקט ווען זיין טאבאק-פושקע פאלט און שיט זיך נישט אויס, ווען א פלאש ווערט געכאפט פאר'ן פאלן, און ווען זיינע ברילן פאלן און צעברעכן זיך נישט. דער משגיח ערקלערט אז דאס איז א געניטונג אין אמונה אין השגחה פרטית, און אז מ'דארף דאנקען אפילו אויף א שוך-בענדל וואס רייסט זיך נישט.
  4. 22:18 די פיר זענען נאר משלים: באהאלטענע ניסים יעדן טאג שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די ארבעה צריכים להודות זענען נאר ראשי דברים: דער אייבערשטער טוט נפלאות גדולות "לבדו", באהאלטענע ניסים וואס קיינער זעט נישט. ער שילדערט די סיסטעמען פונעם גוף, איידלער ווי אן אויטא פון שטאל, און זאגט אז "מי חכם" לערנט אז א חכם זאל פון די פיר אפלערנען אויף אלעס.

  5. 26:42 פארוואס צוויי רבנים, און פארוואס מודים דרבנן

    דער משגיח פרעגט פארוואס צוויי פון די צען דארפן זיין רבנים, און ענטפערט אז דער צווייטער חכם ווייזט אז נאכדעם וואס דער ערשטער איז פארטיג איז נאך דא אויף וואס צו דאנקען, ווי מ'זאגט אין נשמת. דערמיט פארענטפערט ער זיין ערשטע קשיא: ביי הודאה איז נישט גענוג וואס דער שליח ציבור זאגט, און דערפאר זאגט יעדער מודים דרבנן.

  6. 31:31 קרבן תודה, סעודת הודאה און די היינטיגע שמחה

    היינט אן א בית המקדש נעמט א סעודת הודאה דעם ארט פונעם קרבן תודה. דער משגיח ברענגט די מפרשים פארוואס א תודה ווערט געגעסן נאר א טאג און א נאכט: כדי צו רופן מער מענטשן און פארשפרייטן די הודאה. דערנאך דערמאנט ער די היינטיגע הודאה אויף א קינד וואס איז אהיימגעקומען געזונט, צום וואונדער פון די דאקטוירים.

  7. 34:46 הודאה אויפן בית המדרש און אויף יעדן ציינשטעכער

    דער משגיח זאגט אז די חבורה דארף דאנקען דעם אייבערשטן פאר א בית המדרש פון ערנסטע עובדי השם מיט א ווארימען, גוטן דאווענען, א זעלטנקייט אין די היינטיגע קאלטע צייטן, און זאל די מתנה אויסנוצן. איצט וואס כסלו קומט, מאנט ער מ'זאל אויף זיך נעמען צו דאנקען אויף יעדן פרט, אפילו א ציינשטעכער, אלס א תולדה פון אמונה, השגחה פרטית און בטחון.

  8. 41:25 דאנקען די מאמע: דער באהאלטענער עיקר הנס

    דער משגיח לויבט דעם מנהג אין אויבערלאנד צו דאנקען די מאמע נאכן עסן, און ברענגט די גמרא אז לאה איז געווען די ערשטע וואס האט געדאנקט דעם אייבערשטן. דורך דעם רשב"ם אז די נשים זענען געווען דער עיקר פונעם נס, און דער קשיא פון תוספות אויף אים, ערקלערט ער אז די מסירות נפש פון די נשים אין מצרים איז געווען דער באהאלטענער עיקר פון דער גאולה, בשעת משה און אהרן האבן אנגעפירט בגלוי.

  9. 47:20 לאה'ס הודאה אויף א קינד; ברכה צום סוף

    דער משגיח ערקלערט אז לאה, וואס האט שוין געהאט דריי קינדער, האט געדאנקט אויף נאך איינס אלס א מאמע וואס בויט כלל ישראל, א נייער סארט הודאה; אזוי איז די מסירות נפש פון א מאמע ביים קינדס בעט אין שפיטאל. ער פארבינדט דאס מיט חנוכה, און בענטשט אז אלע אידן זאלן צוזאמען דאנקען ביי דער גאולה, ווען מ'וועט פארשטיין אז אפילו דער גלות איז געווען א חסד.

דער שיעור, אויסגעשריבן

כסלו, מודים און די ארבעה צריכים להודות

0:44

דער משגיח עפנט מיט דעם אז כסלו איז דער חודש פון הודאה, ווייל די ימי חנוכה זענען געקבעט געווארן, ווי ס'שטייט אין דער ברייתא, בהלל והודאה. ביי מודים דרבנן ברענגט ער רש"י, אז מ'דאנקט דעם אייבערשטן וואס ער האט אונז געגעבן אין הארצן צו דאנקען. אלעס וואס פאסירט מיט א מענטש, גרויס און קליין, קומט פונעם אייבערשטן, און ווען מ'דאנקט עפנען זיך די שערי הודאה צו נאך מער. א,ג

3:44

דערנאך פרעגט ער פארוואס די גמרא גיט דעם עולם א באזונדערן נוסח ביי מודים, ווען ביי אלע אנדערע ברכות ענטפערט מען אמן אויפן שליח ציבור. ער ברענגט די ארבעה צריכים להודות, און אז די הודאה דארף זיין פאר צען, צוויי פון זיי רבנים. ב,ד,ו

הודאה אויף יעדן אטעם

6:42

תהלים ענדיגט זיך מיט "כל הנשמה", און חז"ל דרשענען אז מ'דארף דאנקען דעם אייבערשטן אויף יעדן אטעם. דערנאך שטעלט דער משגיח פאר די צוואה אינעם סוף פונעם ספר יסוד ושורש העבודה. דער חוזה פון לובלין האט געזאגט אז דעם מחברס עבודה איז זייער חשוב אין הימל, און דער מחבר בעט זיינע קינדער צו גלייבן אז ער שרייבט נישט זיך צו בארימען, נאר כדי זיי צו לערנען. ז,ח,ט

די צוואה: הודאה אויף יעדע קליינע טובה

11:19

דער משגיח לייענט פון דער צוואה איין זאך נאך דער אנדערער. דער מחבר האט אסאך מאל א טאג געדאנקט דעם אייבערשטן וואס ער האט א באזונדערן חדר צו זיין עבודה, א גרויסע זאך אין יענע צייטן, א ארט וואו מ'קען לערנען און דאווענען אן שטערונג. ער האט געדאנקט ווען א בריוו איז אנגעקומען אז די קינדער זענען געזונט, פאר חשוב'ע בגדים לכבוד שבת בשעת גרעסערע צדיקים האבן זיי נישט געהאט, און יעדעס מאל ער האט אנגעטון זיין ווארימען ווינטער-מאנטל. ט

15:14

ווייל ער האט געדאווענט א לאנגע שמונה עשרה, האט ער על פי רוב נישט געכאפט קדושה, און ווען ער האט יא געקענט ענטפערן האט ער געדאנקט אין זיינע מחשבות. ער האט געדאנקט ווען ער האט געדארפט אפילו א קלייניגקייט און האט געהאט סיי די זאך סיי די געלט, און ווען ער האט זיך דערמאנט אין א פארגעסענע זאך פאר'ן ארויסגיין.

19:31

ווען זיין טאבאק-פושקע איז געפאלן און האט זיך נישט אויסגעשיט, ווען א פלאש איז געכאפט געווארן פאר'ן פאלן, און ווען זיינע ברילן זענען געפאלן און נישט צעבראכן געווארן, האט ער געזאגט א באשטימטע הודאה. דער משגיח ערקלערט אז דאס איז מער ווי דאנקען: ס'איז א געניטונג אין אמונה, צו וויסן אז גארנישט פאסירט במקרה און אלעס קומט בהשגחה פרטית. ער לייגט צו אז מ'דארף דאנקען אפילו ווען א שוך-בענדל רייסט זיך נישט.

די פיר זענען נאר משלים

22:34

די ארבעה צריכים להודות, ערקלערט דער משגיח, זענען נאר ראשי דברים. דער אייבערשטער טוט "נפלאות גדולות לבדו", און חז"ל זאגן אז נאר ער אליין ווייסט דערפון. ער שילדערט די סיסטעמען פונעם גוף, יעדע איינע פארבונדן מיט טויזנטער קליינע חלקים; אפילו אן אויטא פון שטאל דארף מען כסדר פאררעכטן, און א מענטש גייט דורך א טאג געזונט, א נס יעדן טאג. "מי חכם" לערנט אז א חכם זאל פון די פיר אפלערנען אויף אלעס. י,ל

פארוואס צוויי רבנים, און פארוואס מודים דרבנן

27:04

דער משגיח פרעגט פארוואס פונקט צוויי פון די צען דארפן זיין רבנים. א פשוט'ער מענטש וועט נישט טראכטן פון אלע באהאלטענע חסדים, דארף א חכם זיי אויסרעכענען; דערנאך געפינט א צווייטער חכם נאך מער, א סימן אז הודאה ווערט קיינמאל נישט פארטיג, ווי מ'זאגט אין נשמת אז אפילו א מויל פול מיט שירה קען נישט דאנקען אויף איינס. מ

30:23

דערמיט איז מתורץ זיין ערשטע קשיא: ביי אנדערע ברכות איז גענוג וואס דער שליח ציבור זאגט, אבער ביי הודאה איז איינער קיינמאל נישט גענוג, און דערפאר זאגט יעדער מודים דרבנן.

קרבן תודה און די היינטיגע שמחה

31:35

היינט אן א בית המקדש נעמט א סעודת הודאה מיט לויב-ניגונים דעם ארט פונעם קרבן תודה. דער משגיח ברענגט די מפרשים פארוואס א תודה, נישט ווי אנדערע שלמים, ווערט געגעסן נאר א טאג און א נאכט: כדי דער בעלים זאל מוזן רופן מער מענטשן און דער נס זאל ווערן מער באקאנט. דערנאך דערמאנט ער די היינטיגע הודאה אויף א קינד וואס איז אהיימגעקומען, צום וואונדער פון די דאקטוירים.

הודאה אויפן בית המדרש און אויף יעדן ציינשטעכער

35:01

דער משגיח זאגט אז די חבורה דארף אויך דאנקען דעם אייבערשטן פאר איר בית המדרש, א חבורה פון ערנסטע עובדי השם לויט די היינטיגע מאסן, באקאנט אין שטאט מיט א גוטן, ווארימען דאווענען. פאר דער מלחמה וואלט מען פון אזא חבורה אפשר געלאכט, אבער אין א צייט פון קאלטקייט און פראסט אין עבודת השם איז א ווארימער ווינקל אין בארא פארק א זעלטענע מתנה. ער בעט אז עס זאל אנהאלטן ביז משיח קומט.

39:04

נאכן דאנקען דארף מען די מתנה אויסנוצן, און זאגן פסוקי דזמרה מיט געפיל, אז ס'זאל לאזן א רושם אויפן גאנצן טאג. איצט וואס כסלו קומט, מאנט ער מ'זאל אויף זיך נעמען צו דאנקען אויף יעדן פרט, אפילו א ציינשטעכער ווען מ'דארף אים, ווי דער בעל יסוד ושורש העבודה האט זיכער געטון. אזא הודאה איז א תולדה פון אמונה, השגחה פרטית און בטחון. ט

דאנקען די מאמע: דער באהאלטענער עיקר הנס

41:47

מ'דארף אויך דאנקען די עלטערן. דער משגיח רופט דעם מנהג אין אויבערלאנד צו קושן די מאמע די האנט נאכן עסן זייער שיין. ער ברענגט די גמרא אז קיינער האט נישט געדאנקט דעם אייבערשטן ביז לאה, הגם אדם הראשון האט געזאגט "טוב להודות"; א מאמעס הודאה איז א גאנץ אנדערע. ע,פ,צ

43:47

נשים זענען מחויב אין נר חנוכה ווייל אויך זיי זענען געווען אין דעם נס, און דער רשב"ם זאגט אז זיי זענען געווען דער עיקר; תוספות פרעגט, פארוואס זאגט די גמרא דען "אף"? דער משגיח ענטפערט אז משה און אהרן האבן אנגעפירט בגלוי, אבער די נשים צדקניות וואס האבן מיט מסירות נפש געהאט קינדער זענען געווען דער באהאלטענער עיקר פון דער גאולה. ק,ר,ש

לאה'ס הודאה אויף א קינד; ברכה צום סוף

48:06

לאה האט שוין געהאט דריי קינדער און האט פונדעסטוועגן געדאנקט אויף נאך איינס, ווייל זי האט געוואוסט אז זי בויט כלל ישראל; אזא הודאה פון א מאמע אויף א קינד איז נישט געווען זינט בריאת העולם. די זעלבע מסירות נפש זעט דער משגיח ביי מאמעס וואס געבן אוועק שבתים כדי צו בלייבן ביים קינד אין שפיטאל.

51:00

ער ענדיגט מיט א ברכה אז אלע אידן זאלן צוזאמען דאנקען דעם אייבערשטן ביי דער גאולה, ווען מ'וועט פארשטיין אז אפילו דער גלות איז געווען א חסד. אב

מראי מקומות

תורה

  1. פ Bereishis 29:35 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 41:47

נביאים

  1. אב Yeshayahu 12:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 51:00

כתובים

  1. ו Tehillim 107:32 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:44
  2. ז Tehillim 150:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:42
  3. י Tehillim 136:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:34
  4. ל Tehillim 107:43 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:34
  5. נ Tehillim 107:8 32:38 טעקסט מפתח
  6. צ Tehillim 92:1-2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 41:47
  7. ת Tehillim 128:3 44:39 טעקסט מפתח

תלמוד בבלי

  1. א Shabbos 21b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:44
  2. ב Sotah 40a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:44
  3. ד Berachos 54b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:44
  4. ס Taanis 2a 35:50 טעקסט מפתח
  5. ע Berachos 7b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 41:47
  6. ק Shabbos 23a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 43:47

מדרש

  1. ח לכאורה Bereishis Rabbah 14:9 מפתח אינעם אויסשרייב: 6:42

ראשונים

  1. ג לכאורה Rashi on Sotah 40a מפתח אינעם אויסשרייב: 0:44
  2. ר לכאורה Rashbam on Pesachim 108b מפתח אינעם אויסשרייב: 43:47
  3. ש לכאורה Tosafos on Megillah 4a מפתח אינעם אויסשרייב: 43:47

אחרונים און חסידות

  1. ה לכאורה Shulchan Aruch Orach Chaim 219 5:06 מפתח
  2. ט לכאורה Yesod V'Shoresh HaAvodah, Tzava'ah מפתח אינעם אויסשרייב: 6:42, 11:19, 39:04
  3. אא Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) 49:34 מפתח

תפילה און פיוט

  1. כ לכאורה Shemoneh Esrei, blessing of Modim 23:11 מפתח
  2. מ לכאורה Nishmas Kol Chai מפתח אינעם אויסשרייב: 27:04

עיקרי הדברים

  1. 2:05 וויבאלד אלעס וואס פאסירט מיט א מענטש קומט פונעם אייבערשטן בהשגחה פרטית, דארף מען אים דאנקען אויף יעדע הנאה, גרויס אדער קליין.
  2. 6:42 דער פסוק "כל הנשמה" לערנט, ווי חז"ל דרשענען, אז מ'דארף דאנקען דעם אייבערשטן אויף יעדן איינציגן אטעם.
  3. 8:38 די צוואה פונעם יסוד ושורש העבודה ווייזט א איד וואס האט בפה מלא און בשמחה געדאנקט דעם אייבערשטן אויף יעדע קליינע טובה פון זיין טאג.
  4. 22:34 די ארבעה צריכים להודות זענען נאר ראשי דברים; א חכם לערנט פון זיי אז ס'זענען דא באהאלטענע ניסים יעדן טאג, אנגעהויבן פון דעם וויאזוי דער גוף ארבעט.
  5. 28:37 הודאה ווערט קיינמאל נישט פארטיג, און דערפאר דארפן צוויי פון די צען ביי א סעודת הודאה זיין רבנים, און יעדער זאגט אליין מודים דרבנן.
  6. 43:58 דער באהאלטענער עיקר הנס פון יציאת מצרים און פון חנוכה איז געווען די מסירות נפש פון די נשים צדקניות, און א מאמעס הודאה אויף א קינד איז א הודאה פון א באזונדער סארט.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 3:44 פארוואס גיט די גמרא דעם עולם א באזונדערן נוסח ביי מודים, ווען ביי אלע אנדערע ברכות איז גענוג צו ענטפערן אמן אויפן שליח ציבור?

    תירוץ: 30:28 ביי הודאה איז קיינמאל נישט גענוג וואס איינער זאגט; אזוי ווי א סעודת הודאה דארף האבן עטליכע רבנים, דארף יעדער צולייגן זיין אייגענע הודאה.

  2. קשיא: 27:04 פארוואס דארפן פונקט צוויי פון די צען ביי א סעודת הודאה זיין רבנים?

    תירוץ: 28:14 דער ערשטער ווייזט אויף וואס מ'דארף דאנקען, און דער צווייטער ווייזט אז נאכדעם וואס דער ערשטער איז פארטיג איז נאך דא אויף וואס צו דאנקען.

  3. קשיא: 32:19 פארוואס ווערט א קרבן תודה געגעסן נאר א טאג און א נאכט, ווען אנדערע שלמים עסט מען צוויי טעג?

    תירוץ: 32:54 כדי דער בעלים זאל מוזן רופן מער מענטשן עס צו עסן, און מער מענטשן זאלן הערן פונעם נס.

  4. קשיא: 44:14 דער רשב"ם זאגט אז די נשים זענען געווען דער עיקר פונעם נס; פארוואס זאגט די גמרא "אף הן", ווי תוספות פרעגט?

    תירוץ: 46:03 פון אויבן זענען די אנפירער, ווי משה און אהרן, דער עיקר, אבער דער באהאלטענער עיקר הנס איז געווען די מסירות נפש פון די נשים.

מעשיות

  1. 11:19 דער בעל יסוד ושורש העבודה דאנקט אויף קלייניגקייטן

    אין זיין צוואה דערציילט דער בעל יסוד ושורש העבודה זיינע קינדער וויאזוי ער האט בפה מלא און בשמחה געדאנקט דעם אייבערשטן. ער האט אסאך מאל א טאג געדאנקט פאר א באזונדערן חדר צו זיין עבודה, און יעדעס מאל ער האט אנגעטון זיין ווארימען ווינטער-מאנטל. ווען זיין טאבאק-פושקע איז געפאלן און האט זיך נישט אויסגעשיט, ווען א פלאש איז געכאפט געווארן פאר'ן פאלן אויף דער ערד, און ווען זיינע ברילן זענען געפאלן און נישט צעבראכן געווארן, האט ער געזאגט א הודאה צום אייבערשטן מיט באשטימטע ווערטער.

געדאנקען

  1. 1:35 לויט רש"י ערקלערט דער משגיח אז אין מודים דרבנן דאנקט מען דעם אייבערשטן פאר דעם אליין וואס מ'קען דאנקען, און אז דאנקען איז מעורר אין הימל און עפנט די שערי הודאה צו נאך מער.
  2. 20:50 דאנקען דעם אייבערשטן אויף יעדן פרט איז נישט נאר הודאה; ס'איז א געניטונג אין אמונה, וואס לערנט א מענטש צו זען אז גארנישט פאסירט במקרה.
  3. 28:14 דער צווייטער רב ביי א סעודת הודאה איז נויטיג צו ווייזן אז הודאה האט נישט קיין סוף: נאכדעם וואס איין חכם האט אויסגערעכנט אויף וואס צו דאנקען, געפינט א צווייטער נאך מער.
  4. 3:21 מודים דרבנן איז צוזאמענגעשטעלט פון די נוסחאות פון אסאך רבנים, ווייל ביי הודאה איז קיינמאל נישט גענוג וואס איין מענטש זאגט, אפילו דער שליח ציבור.
  5. 32:54 די קורצע צייט צו עסן דעם קרבן תודה איז געווען כדי דער בעלים זאל מוזן רופן מער מענטשן, אז מער זאלן הערן פונעם חסד.
  6. 46:03 דער משגיח פארענטפערט די קשיא פון תוספות אויפן רשב"ם מיט א חילוק צווישן די וואס פירן אן א נס בגלוי און זיין באהאלטענער עיקר: משה און אהרן האבן אנגעפירט, אבער די מסירות נפש פון די נשים צדקניות איז געווען דער באהאלטענער עיקר פון דער גאולה.
  7. 48:10 לאה'ס הודאה איז געווען נייע אויף דער וועלט, ווייל ס'איז געווען א מאמעס הודאה אויף א קינד, ארויס פון איר איבערגעגעבנקייט צו בויען כלל ישראל.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 21:58 דער משגיח זאגט אז מ'דארף דאנקען דעם אייבערשטן אויף יעדע קלייניגקייט, אפילו א שוך-בענדל וואס רייסט זיך נישט.
  2. 22:57 ער זאגט אז א מענטש זאל זיך ביינאכט פאר'ן שלאפן מיישב זיין וועלכע ניסים מיט אים זענען היינט פאסירט.
  3. 39:04 ער מאנט די חבורה אויסצונוצן די מתנה פון א ווארימען בית המדרש, און זאגן פסוקי דזמרה מיט געפיל, אז ס'זאל לאזן א רושם אויפן גאנצן טאג.
  4. 39:58 איצט וואס כסלו קומט, זאגט ער מ'זאל אויף זיך נעמען צו דאנקען דעם אייבערשטן אויף יעדן פרט, און אז מ'קען זיך צוגעוווינען דערצו.
  5. 41:56 ער רופט דעם מנהג צו דאנקען די מאמע נאכן עסן זייער שיין, ווייל א מאמע איז זיך מוסר נפש פאר די קינדער.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, אהרן הכהן, אסתר המלכה, דוד המלך, די בעלי תוספות, דניאל, דער לובלינער חוזה, דער רשב"ם, יהודית, לאה אמנו, משה רבינו, רש"י, שרה אמנו

ערכים הודאה, השגחה פרטית, מסירות נפש, נשים צדקניות, קרבן תודה, רבונו של עולם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט