הדרכה לקיץ לבחורים הנוסעים להרים

עבודת ימי תמוז ואב להביא משיח ע"י חיזוק בהתמדת התורה' הכנה לשבת' טובת עין' עבודת התפילה

קאטאלאג: שונות נומ׳ ⁨24⁩ פאקעט גייד ז׳ 37 תשל"ז (1976–77) אידיש 57 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 57 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט אז די פערציג טעג פון תמוז ביז תשעה באב, די טעג פון דער שליחות פון די מרגלים, באהאלטן אין זיך א ברכה און די נקודה פון משיח, וואס מ'ברענגט ארויס מיט התמדה אין תורה, הכנה צו שבת, טובת עין אויף יענעמס כבוד, און דאווענען מיט כוונה.

דער משגיח עפנט מיט די מרגלים, וואס זענען ארויסגעגאנגען אויף זייער שליחות סוף תמוז און זענען געווען אוועק ביז תשעה באב, און ער זאגט אז די פערציג טעג זענען יעדעס יאר טעג פון שליחות, וואס מ'דארף אין זיי מתקן זיין דעם חטא פון די מרגלים. פון בלק, וועמענס קללה האט באהאלטן דעם שורש פון משיח, ווייזט ער אז די דריי וואכן באהאלטן א ברכה. דער פסוק "ימי בכורי ענבים" איז מרמז אז די טעג שטייען אונטער דער שליטה פון די סטרא אחרא, אבער אין זיי קען אויך א פרי צייטיג ווערן. משיח קומט דורך תורה, ממילא דארפן די בני תורה זיך מחזק זיין אין התמדה און אויסנוצן די צייט דא צו לערנען. ער שמועסט וועגן דעם ווערט פון צייט, דערנאך וועגן הכנה צו שבת און צום דאווענען שבת אינדערפרי. דער חטא פון די מרגלים איז געקומען פון קנאה אויף א שטעלע, ממילא איז דער תיקון זיך צו פרייען מיט יענעמס כבוד, אזוי ווי אהרן. פון כלב'ס תפילה גייט ער איבער צום ענין פון דאווענען הויך: די מקורות, אז עס איז מעורר די כוונה, און וואו די גרעניץ איז.

ענינים: די חדשים תמוז און אב · זומער און בין הזמנים · די מרגלים · תורה לשמה און התמדה · כוונה אין דאווענען

סדר השיעור

  1. 0:00 די פערציג טעג פון די מרגלים און בלק'ס באהאלטענע ברכה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז ווייל די מרגלים זענען געגאנגען אויף זייער שליחות פון סוף תמוז ביז תשעה באב, זענען די פערציג טעג יעדעס יאר א צייט פון שליחות. דערנאך ווייזט ער פון בלק, פון וועמען עס איז ארויסגעקומען רות און דוד המלך, אז די קללה פון די דריי וואכן באהאלט די ברכה פון משיח.

  2. 6:21 ימי בכורי ענבים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז מ'טאר נישט מייאש ווערן אין די טעג, נאר זוכן זייער ברכה. דעם פסוק "ימי בכורי ענבים" טייטשט ער אז די טעג שטייען אונטער דער שליטה פון די סטרא אחרא, דערפאר זענען די מרגלים דורכגעפאלן, אבער עס זענען אויך טעג וואס א פרי ווערט צייטיג און מ'קען ארויסברענגען גוטס.

  3. 9:43 משיח קומט דורך התמדה אין תורה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם אור החיים אז משיח וועט נישט קומען צו די וואס זענען מבטל תורה, און ער ערקלערט אז מ'ווארט נישט אז אלע אידן זאלן לערנען, נאר אז די בני תורה זאלן נישט זיין קיין בטלנים. ער דערמאנט אז מ'איז דא געקומען אויף א שליחות צו ברענגען משיח, און אז דער ארט מיט זיין ריינע לופט איז געאייגנט צו לערנען מיט התמדה.

  4. 15:01 די ברכה וואס איז געבליבן, און דער ווערט פון צייט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח מערקט אן אז פון בלעם'ס ברכות איז נאר געבליבן די ברכה אויף די בתי כנסיות און בתי מדרשות. דערנאך ווייזט ער פונעם רמב"ם וועגן קידוש החודש וויפיל צייט איז די יסוד פון כלל ישראל, און ער זאגט אז תורה און מצוות אין זייער צייט זענען אסאך חשובער.

  5. 18:20 שבת און ערב שבת שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז שבת גיט דער נשמה, וואס איז אפגעריסן פון איר מקור, זיך צוריק מקשר צו זיין, און אז ערב שבת איז שוין א שטיק שבת, ממילא טאר מען אים נישט פארלירן. ער דערציילט פון א צדיק וואס האט גענומען א שידוך פון א פשוט'ע משפחה, ווייל ער האט געזען ווי ביי זיי איז שוין ערב שבת צו חצות אלעס געווען גרייט.

  6. 24:13 הכנה צום דאווענען שבת שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז חסידים האבן שבת געדאוונט שפעטער כדי זיך צוצוגרייטן, נישט כדי לענגער צו שלאפן, און ער שילדערט ווי מ'דארף זיין גרייט, נאך מקוה און ברכות, ביז מ'הייבט אן דאווענען. ער בעט מען זאל זיין מעסיג ביי דער סעודה פרייטאג צונאכטס כדי צו קענען דאווענען אינדערפרי, און ער דערציילט פון רבי אהרן קארלינער, וואס האט געזאגט אז דער אמת'ער תענוג איז דער תענוג פון דער נשמה.

  7. 30:35 דער חטא פון די מרגלים: קנאה אויף א שטעלע שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם זוהר אז די מרגלים, וואס זענען געווען נשיאים, האבן מורא געהאט אז אין ארץ ישראל וועט מען באשטימען אנדערע, און זייערע נגיעות האבן זיי געמאכט רעדן שלעכטס אויפן לאנד. ער ווענדט עס אן אויף די כיבודים אין א ציבור, ווי עליות, און זאגט אז דער תיקון איז צו וויסן אז אזעלכע מחשבות זענען פיגול, און צופרידן צו זיין מיט יענעמס כבוד.

  8. 34:48 די סכנה פון שפיץ, און אהרן'ס טובת עין שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז דאס בעסטע איז זיך נישט אריינצושטעלן אויפן שפיץ, ווייל וואס עס איז אויבן ווערט גרינגער פסול, און אז יעדע קליינע שטעלע ברענגט גרויסע נסיונות. ער ברענגט אז אהרן האט זוכה געווען צו טראגן דעם חושן אויף זיין הארץ, ווייל ער האט זיך געפרייט אין הארצן מיט דער גדולה פון זיין יונגערן ברודער משה.

  9. 38:50 כלב'ס תפילה און דער מנהג פון דאווענען הויך שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט רש"י אז כלב איז אליין געגאנגען קיין חברון זיך משתטח צו זיין אויף קברי אבות, כדי ניצול צו ווערן פון דער עצה פון די מרגלים, און ער זאגט אז די פערציג טעג פאדערן ספעציעלע תפילה. ווייל מ'האט אים געפרעגט וועגן דאווענען הויך, ווייזט ער אז דער מנהג קומט פון די תלמידי הבעל שם טוב, צווישן זיי רבי אהרן קארלינער, און פון די שריפטן פונעם בעל התניא.

  10. 43:07 דער יסוד אין הלכה: א קול רם איז מעורר די כוונה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז אין הלכה גייען אלע תלמידי הבעל שם טוב נאך דעם בעל התניא. ער ברענגט די גמרא וועגן ענטפערן אמן יהא שמיה רבא "בכל כחו", די צוויי פשטים דערין, און דעם שולחן ערוך מיט די אחרונים, וואס ערקלערן אז א קול רם איז מעורר די כוונה, אזוי ווי ביים ערשטן פסוק פון קריאת שמע. ער ווייזט אויף נעילה, ווען יעדער דאווענט הויך.

  11. 49:08 יעדער מעריב איז כל נדרי, אבער אן משונה'דיגע קולות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט פון צוויי קאצקער חסידים און דעם קאצקער רבי'ס ווארט אז ביי זיי איז יעדע וועטשערע א סדר און יעדער מעריב א כל נדרי, ממילא דארף מען נישט ווארטן ביז נעילה צו דאווענען מיט כוונה. לויט רבינו יונה זאגט ער אז די שירות ותשבחות זאגט מען הויך, אבער ער ווארנט קעגן קוויטשען און משונה'דיגע באוועגונגען וואס ברענגען צו ליצנות.

  12. 53:01 מדריגות אין דאווענען, און די ברכה צום סוף שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז די וואס דאווענען בעסער הויך זאלן עס טון מיט התלהבות אבער מיט סדר, און ער ברענגט דעם רוזשינער אז וואס העכער מ'איז, אלץ מער ברענט דאס פייער אינעווייניג אן מ'זאל עס זען. ער שילדערט מדריגות פון א קול רם ביז גארנישט זעען, און ער שליסט מיטן וואונטש אז די קללה פון די טעג זאל זיך איבערקערן צו א ברכה און מ'זאל מקיים זיין די שליחות.

דער שיעור, אויסגעשריבן

די פערציג טעג פון די מרגלים און בלק'ס באהאלטענע ברכה

1:09

דער משגיח הייבט אן מיט די מרגלים, וואס זענען ארויסגעגאנגען אויף זייער שליחות סוף חודש תמוז און זענען געווען אוועק ביז תשעה באב. אויב די תורה שרייבט ווען זיי זענען געגאנגען, זאגט ער, איז דאס אונז נוגע: די פערציג טעג זענען יעדעס יאר טעג פון שליחות, וואס מ'דארף דורכפירן אז עס זאל זיין א נחת רוח צום רבונו של עולם, און מתקן זיין וואס די מרגלים האבן פארדארבן. טאקע אין די טעג פירט זיך מן השמים אז מענטשן פארן אוועק פון זייער שטוב צו אנדערע ערטער.

3:24

דערנאך קומט ער צו בלק. די גמרא זאגט אז אין שכר פון זיינע קרבנות איז פון אים ארויסגעקומען רות, און פון איר דוד המלך; ממילא האט בלק, וואס האט געוואלט שעלטן אידן, געהאט אין זיך דעם ניצוץ פון משיח. פרשת בלק ליינט מען אלעמאל אין די דריי וואכן, ערקלערט ער, צו ווייזן אז די טעג פון קללה באהאלטן אינעווייניג משיח, פונקט ווי בלק'ס קללה. ב

ימי בכורי ענבים

6:23

ממילא טאר מען נישט מייאש ווערן אין די טעג, נאר זוכן זייער ברכה. דער משגיח טייטשט די ווערטער "ימי בכורי ענבים": די אותיות פאר די אותיות פון "ענבים" זענען מרמז אויף דעם כח פון רע, און דערפאר זענען די מרגלים דורכגעפאלן. אבער די זעלבע ווערטער מיינען טעג וואס א פרי ווערט צייטיג, ממילא קען מען אין די טעג אויך ארויסברענגען גוטס, אז מ'נוצט זיי אויס אויף גוטע זאכן. א

משיח קומט דורך התמדה אין תורה

9:43

דער משגיח ברענגט דעם אור החיים הקדוש אין פרשת ויחי, אז משיח וועט נישט קומען צו די וואס זענען מבטל תורה. דאס מיינט נישט, ערקלערט ער, אז משיח ווארט ביז מיליאנען אידן וואס זענען ווייט פון תורה וועלן אנהייבן לערנען. עס איז אלעמאל פאראן א קערן, די בני תורה וואס טראגן די מסורה פון כלל ישראל, און פון זיי ווארט מען אז זיי זאלן נישט זיין קיין בטלנים. ד

12:21

דער חורבן איז געקומען ווייל מ'האט נישט געלערנט תורה. די בחורים זענען דא געקומען אויף א שליחות צו ברענגען משיח, נישט צו שפילן באל, הגם דאס האט אויך זיין ארט. די לופט איז ריין, אן דער אטמאספערע פון שטאט, און ס'איז א ארט צו זיצן און לערנען מיט התמדה און אויסנוצן יעדע מעגליכקייט צו לערנען מער.

די ברכה וואס איז געבליבן, און דער ווערט פון צייט

15:14

פון אלע ברכות פון בלעם, זאגט דער משגיח לויט דער גמרא אויף "מה טובו אהליך", איז נאר געבליבן די ברכה אויף די בתי כנסיות און בתי מדרשות. דערנאך רעדט ער וועגן צייט: לויטן רמב"ם הענגט קידוש החודש אין א ישוב פון אידן אין ארץ ישראל, ממילא איז אלעמאל געווען א ישוב, ווייל אן דעם וואלטן נישט געווען קיין מועדים, און דאס וואלט געמיינט ביטול פון כלל ישראל. תורה און מצוות אין זייער צייט זענען אסאך חשובער. ה,ו

שבת און ערב שבת

18:31

דער משגיח ברענגט דעם של"ה הקדוש אז מ'דארף זיך אנגרייטן צו שבת, און דעם זוהר אז שבת איז א טאג פון תורה. ווייל דער גלות איז שווער, האט השם יתברך געגעבן שבת, כדי די נשמה, וואס איז אפגעריסן פונעם כסא הכבוד, זאל זיך קענען צוריק מקשר זיין, ווי א טויכער וואס הייבט זיך ארויף אויף א רגע צו כאפן אן אטעם. ערב שבת איז שוין א שטיק שבת, ממילא טאר מען אים נישט פארלירן; מ'זאל גיין פרי אין מקוה און מקבל זיין די נשמה יתירה. ז,ח

22:32

ער דערציילט פון א גרויסן רבי וואס האט גענומען א שידוך פון א פשוט'ע משפחה. ער איז דארט געווען א גאסט און געזען אז ערב שבת צו חצות זענען שוין די חלות און די ליכט געשטאנען גרייט און אלע זענען געזעסן און געווארט אויף שבת, און ער האט געבעטן ער זאל זוכה זיין צו אזא שטוב.

הכנה צום דאווענען שבת

24:37

חסידים האבן שבת געדאוונט שפעטער, ערקלערט דער משגיח, נישט כדי לענגער צו שלאפן, נאר כדי זיך צוצוגרייטן, ווייל שבת דארף מען זיך מער אנגרייטן צום דאווענען; עס אויסנוצן צו שלאפן לענגער איז זיכער נישט דער ענין. ביז מ'הייבט אן דאווענען דארף מען שוין זיין גרייט, נאכן טובל זיין און זאגן ברכות השחר. פרייטאג צונאכטס בעט ער מען זאל זיין מעסיג ביים עסן, כדי צו קענען דאווענען אינדערפרי.

28:59

ער דערציילט אז מ'האט דערציילט פאר רבי אהרן קארלינער פון א רייכן פריץ וואס איז אינמיטן זומער געפארן מיט א שליטן אויף צוקער, און ער האט געענטפערט: דאס איז א תענוג? דער תענוג פון דער נשמה, דאס איז א תענוג.

דער חטא פון די מרגלים: קנאה אויף א שטעלע

30:52

פארוואס האבן די מרגלים, די נשיאים פון כלל ישראל, גערעדט שלעכטס אויפן לאנד? דער זוהר זאגט אז זיי האבן געוואוסט אז אין ארץ ישראל וועט מען באשטימען אנדערע נשיאים, און זייערע נגיעות האבן זיי געמאכט זען שלעכטס. אין א ציבור, זאגט דער משגיח, זענען פאראן כיבודים ווי עליות און פארן עמוד, און נישט יעדער קען זיי האבן; מיט יעדן כיבוד טאנצן א טויזנט מלאכי חבלה. דער תיקון איז צו וויסן אז אזעלכע מחשבות זענען פיגול און צופרידן צו זיין מיט יענעמס כבוד, ווייל דער בית המקדש איז חרוב געווארן צוליב שנאת חנם, און הקנאה והתאוה והכבוד מוציאין את האדם מן העולם. ט,י,כ

די סכנה פון שפיץ, און אהרן'ס טובת עין

35:22

דאס בעסטע איז זיך גארנישט צו שטעלן אויפן שפיץ, זאגט דער משגיח: דער שפיץ פון א לולב ווערט פסול מיט א קלענערן חסרון ווי אונטן, און אפילו א קליינע שטעלע, ביים עמוד אדער אלס גבאי, ברענגט נסיונות וואס קענען א מענטש קאליע מאכן. אהרן האט זוכה געווען צו טראגן דעם משפט פון בני ישראל אויף זיין הארץ, ווייל ווען משה, זיין יונגערער ברודער, איז געשיקט געווארן, האט ער זיך געפרייט אין הארצן אן קנאה. נ,ל,מ

כלב'ס תפילה און דער מנהג פון דאווענען הויך

38:53

אין די פערציג טעג פון די מרגלים, זאגט רש"י, איז כלב אליין געגאנגען קיין חברון זיך משתטח צו זיין אויף קברי אבות, כדי ניצול צו ווערן פון זייער עצה. די טעג, זאגט דער משגיח, זענען געפערלעך און פאדערן ספעציעלע תפילה. ס

41:04

ווייל מ'האט אים געפרעגט וועגן דאווענען הויך, ערקלערט ער אז די תלמידי הבעל שם טוב האבן עס איינגעפירט, צווישן זיי רבי אהרן קארלינער, און דער בעל התניא שרייבט אין עטליכע ערטער אז מ'זאל דאווענען פארן מלך מיט א קול רם.

דער יסוד אין הלכה: א קול רם איז מעורר די כוונה

43:22

אין הלכה, זאגט דער משגיח, גייען אלע תלמידי הבעל שם טוב נאך דעם בעל התניא, וועמען דער מגיד האט געהייסן שרייבן דעם שולחן ערוך, אפילו דארט וואו מ'האט נישט אנגענומען זיין דרך אין חסידות. ע

45:27

די גמרא זאגט אז מ'זאל ענטפערן אמן יהא שמיה רבא "בכל כחו". רש"י טייטשט מיט דער גאנצער כוונה, און אנדערע וואס דער בית יוסף ברענגט טייטשן מיטן גאנצן קול, און דער שולחן ערוך פסק'נט ביידע. די אחרונים ערקלערן אז א קול רם איז מעורר די כוונה, אזוי ווי ביים ערשטן פסוק פון קריאת שמע. נישט יעדער מוז דאווענען הויך, אבער ווער עס האט טענות זאל זיך דערמאנען אין נעילה, ווען אין יעדן בית המדרש דאווענט מען הויך, ווייל א קול רם איז מעורר די כוונה. פ,צ,ק,ר,ש

יעדער מעריב איז כל נדרי, אבער אן משונה'דיגע קולות

49:13

איינער האט אמאל געהערט צוויי קאצקער חסידים זאגן פסח ביינאכט "לאמיר גיין עסן וועטשערע", און יום כיפור ביינאכט "לאמיר גיין דאווענען מעריב". דער קאצקער האט ערקלערט אז ביי זיי איז יעדע וועטשערע א סדר און יעדער מעריב א כל נדרי. ממילא דארף מען נישט ווארטן ביז נעילה צו דאווענען מיט כוונה.

51:06

לויט רבינו יונה זאגט מען די שירות ותשבחות הויך און די אנדערע חלקים נישט, אזוי ווי די תלמידי הבעל שם טוב האבן געטון מיטן סוף פון פסוקי דזמרה. אבער קוויטשען און משונה'דיגע קולות מאכן פונעם דאווענען ליצנות; עס דארף זיין מיט דרך ארץ, "בהדרת קודש", אן ווארפן מיטן קאפ און מיט די הענט. ת

מדריגות אין דאווענען, און די ברכה צום סוף

53:12

די וואס דאווענען בעסער הויך זאלן עס טון מיט התלהבות, זאגט דער משגיח, אבער מיט א סדר, אזוי אז מ'זאל נישט מרחק זיין אנדערע פון עבודת השם. פונעם רוזשינער ברענגט ער אז וואס העכער מ'איז, אלץ מער ברענט דאס פייער אינעווייניג אן מ'זאל עס זען: פשוט'ע אידן דאווענען מיט א קול רעש גדול ווי די מלאכים, העכערע צדיקים נאר מיט די ליפן, נאך העכער נאר מיט דער צונג, און די הייליגסטע אן קיין באוועגונג. ער שליסט מיטן וואונטש אז השם זאל איבערקערן די קללה צו א ברכה און מ'זאל מקיים זיין די שליחות. אא,ג

מראי מקומות

תורה

  1. א Bamidbar 13:20 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:23
  2. ג Devarim 23:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 53:12
  3. ה Bamidbar 24:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:14
  4. ל Shemos 4:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 35:22
  5. מ Shemos 28:30 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 35:22

נביאים

  1. אא לכאורה Yechezkel 3:12 מפתח אינעם אויסשרייב: 53:12

כתובים

  1. ת Tehillim 29:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 51:06

משנה

  1. כ Avos 4:21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:52

תלמוד בבלי

  1. ב לכאורה Sotah 47a מפתח אינעם אויסשרייב: 3:24
  2. ו לכאורה Sanhedrin 105b מפתח אינעם אויסשרייב: 15:14
  3. י לכאורה Yoma 9b מפתח אינעם אויסשרייב: 30:52
  4. נ לכאורה Shabbos 139a מפתח אינעם אויסשרייב: 35:22
  5. פ לכאורה Shabbos 119b מפתח אינעם אויסשרייב: 45:27

זוהר און קבלה

  1. ח Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 18:31
  2. ט Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 30:52

ראשונים

  1. ס Rashi on Bamidbar 13:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 38:53
  2. צ לכאורה Rashi on Shabbos 119b מפתח אינעם אויסשרייב: 45:27

אחרונים און חסידות

  1. ד לכאורה Or HaChaim, Parshas Vayechi מפתח אינעם אויסשרייב: 9:43
  2. ז Shelah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 18:31
  3. ע Shulchan Aruch HaRav (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 43:22
  4. ק לכאורה Beis Yosef, Orach Chaim 56 מפתח אינעם אויסשרייב: 45:27
  5. ר לכאורה Shulchan Aruch, Orach Chaim 56:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 45:27
  6. ש לכאורה Shulchan Aruch, Orach Chaim 61:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 45:27

עיקרי הדברים

  1. 1:09 די פערציג טעג פון תמוז ביז תשעה באב זענען יעדעס יאר טעג פון שליחות, וואס מ'דארף אין זיי מתקן זיין וואס די מרגלים האבן פארדארבן.
  2. 3:57 אזוי ווי בלק, וועמענס קללה האט באהאלטן דעם שורש פון משיח, זעען די דריי וואכן אויס ווי טעג פון קללה, אבער אינעווייניג ליגט א ברכה.
  3. 9:50 משיח קומט דורך תורה, ממילא דארפן די בני תורה, וואס טראגן די מסורה, זיך מחזק זיין אין התמדה.
  4. 21:55 ערב שבת איז שוין א שטיק שבת, און מ'דארף זיך אנגרייטן צו שבת און צום דאווענען שבת, און נישט אריינפאלן אין שבת אומגעגרייט.
  5. 30:52 דער חטא פון די מרגלים איז געקומען פון מורא צו פארלירן זייער שטעלע; דער תיקון איז צופרידן צו זיין מיט יענעמס כבוד.
  6. 45:59 דאווענען הויך איז כדי מעורר צו זיין די כוונה; עס דארף זיין מיט דרך ארץ און מיט שיינקייט, אן משונה'דיגע קולות אדער באוועגונגען.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 2:51 פארוואס רופט מען א פרשה אויפן נאמען פון בלק, א רשע?

    תירוץ: 3:57 ווייל אין זיין רצון צו שעלטן אידן איז געלעגן א הייליגער ניצוץ, דער שורש פון משיח, וואס שטאמט פון אים דורך רות.

  2. קשיא: 30:42 פארוואס האבן די מרגלים, וואס זענען געווען נשיאים, גערעדט שלעכטס אויף ארץ ישראל?

    תירוץ: 30:52 דער זוהר זאגט אז זיי האבן געוואוסט אז אין ארץ ישראל וועט מען באשטימען אנדערע נשיאים, און זיי האבן נישט געוואלט אפגעבן זייער נשיאות.

  3. קשיא: 36:59 מיט וואס האט אהרן זוכה געווען צו טראגן דעם משפט פון בני ישראל אויף זיין הארץ?

    תירוץ: 37:45 מיט דעם הארץ וואס האט זיך געפרייט, אן קנאה, אז זיין יונגערער ברודער משה איז געשיקט געווארן אלס דער מנהיג.

  4. קשיא: 44:59 פארוואס פאדערט די הלכה אז מ'זאל זאגן שירות ותשבחות "בכל כחו"?

    תירוץ: 45:59 די אחרונים ערקלערן אז א קול רם איז מעורר די כוונה, אזוי ווי ביים ערשטן פסוק פון קריאת שמע.

מעשיות

  1. 22:21 די שטוב וואס איז געווען גרייט צו שבת צו חצות

    מ'האט גערעדט פאר א גרויסן רבי א שידוך מיט א פרוי פון א פשוט'ע משפחה, ערליכע יראי השם אבער אן יחוס, און מ'האט אים געפרעגט פארוואס ער איז מסכים. ער האט געענטפערט אז ער איז געווען א גאסט אין יענער שטוב, און ווען ער פלעגט אריינקומען ערב שבת צו חצות איז שוין אלעס געווען גרייט: די חלות און די ליכט אויפן טיש, און די מענטשן זענען געזעסן און געווארט אויף שבת. ער האט געזען אזא קדושת שבת אז ער האט געבעטן ער זאל זוכה זיין צו אזא שטוב, און יעצט איז ער מסכים.

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

  2. 28:41 רבי אהרן קארלינער וועגן אמת'ן תענוג

    רבי משה לייב האט דערציילט פאר רבי אהרן קארלינער פון א רייכן פריץ וואס האט אינמיטן זומער געהייסן אויסשיטן צוקער כדי צו קענען פארן מיט א שליטן. האט רבי אהרן קארלינער געענטפערט: דאס איז א תענוג? דער תענוג פון דער נשמה, דאס איז א תענוג.

    אין דער מעשה: Rabbi Aharon of Karlin, רבי משה לייב סאסאווער

    דערציילט אין נאך 13 שיעורים ←

  3. 49:13 די קאצקער חסידים פסח ביינאכט און יום כיפור ביינאכט

    איינער איז אריינגעקומען אין קאצקער בית המדרש פסח ביינאכט און געטראפן צוויי קאצקער חסידים לערנען, און איינער האט געזאגט צום אנדערן: "לאמיר גיין אהיים עסן וועטשערע." ער האט זיך געחידושט ווי אזוי א איד קען רופן דעם סדר "וועטשערע". א האלב יאר שפעטער, יום כיפור ביינאכט, האט ער געטראפן די זעלבע צוויי, און איינער האט געזאגט: "לאמיר גיין דאווענען מעריב." ווען מ'האט עס דערציילט פארן קאצקער רבי'ן, האט ער געזאגט אז ביי זיי איז יעדע וועטשערע א סדר און יעדער מעריב א כל נדרי.

    אין דער מעשה: the Kotzker Rebbe

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

געדאנקען

  1. 2:51 דער משגיח טייטשט אז מ'רופט א פרשה אויפן נאמען פון בלק ווייל זיין קללה האט באהאלטן דעם שורש פון משיח, און אז מ'ליינט פרשת בלק אין די דריי וואכן צו ווייזן אז די טעג באהאלטן אין זייער קללה די גאולה.
  2. 7:57 די אותיות פאר די אותיות פון "ענבים" זענען מרמז אויף דער כח פון רע, ממילא זענען "ימי בכורי ענבים" טעג אונטער זיין שליטה, אבער די זעלבע ווערטער שילדערן טעג וואס א פרי ווערט צייטיג.
  3. 10:44 משיח ווארט נישט אז אלע אידן זאלן לערנען; ער ווארט אז די בני תורה, די טרעגער פון דער מסורה, זאלן נישט זיין קיין בטלנים.
  4. 31:21 דער חטא פון די מרגלים און די קנאה אויף עליות און כיבודים אין א ציבור זענען איין שורש, ממילא איז זיך איבערשטארקן אויף דער קנאה דער תיקון פון די מרגלים אין די טעג.
  5. 35:09 אזוי ווי דער שפיץ פון א לולב ווערט פסול מיט א קלענערן חסרון ווי אונטן, אזוי ווערט א מענטש אויף א הויכע שטעלע גרינגער קאליע, ממילא איז נישט דארפן דורכמאכן אזעלכע נסיונות אליין א הצלחה.
  6. 47:25 די ראיה אז א קול רם איז מעורר די כוונה איז נעילה, ווען אין יעדן בית המדרש דאווענט יעדער הויך; דעם קאצקער'ס ווארט "יעדער מעריב איז כל נדרי" לערנט אז מ'דארף דערויף נישט ווארטן ביז נעילה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 14:17 דער משגיח זאגט אז די בחורים זאלן אויסנוצן יעדע מעגליכקייט אין די וואכן צו לערנען מער, מיט מער עמקות און מער כמות.
  2. 21:55 ער זאגט אז ערב שבת זאל מען אויסנוצן זיך אנצוגרייטן צו שבת, אריינגערעכנט גיין פרי אין מקוה.
  3. 28:07 ער בעט מען זאל זיין מעסיג ביי דער סעודה פרייטאג צונאכטס, כדי צו קענען דאווענען ווי עס דארף צו זיין שבת אינדערפרי.
  4. 34:25 ער זאגט אז מ'דארף זיין צופרידן מיט יענעמס כבוד און נישט נאכיאגן עליות און אנדערע כיבודים.
  5. 52:27 ער זאגט אז די וואס דאווענען הויך זאלן עס טון מיט כוונה און מיט דרך ארץ, אן משונה'דיגע קולות און באוועגונגען, און אן אראפקוקן אויף די וואס דאווענען שטיל.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אהרן הכהן, בלעם, בלק, דוד המלך, דער בעל התניא, דער הייליגער אור החיים, דער הייליגער בעל שם טוב, דער מעזריטשער מגיד, דער קאצקער רבי, דער רוזשינער, דער רמב"ם, יהושע בן נון, כלב בן יפנה, משה רבינו, עגלון מלך מואב, רבי אהרן קארלינער, רבי משה לייב סאסאווער, רבינו יונה, רות, רש"י

ערכים בין המצרים, התלהבות, התמדה, ימי בכורי ענבים, כוונה, מרגלים, נעילה, נשמה יתירה, קול רם, קידוש החודש, שנאת חנם, תשעה באב

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט