מהתורה שלומד יש מזון לנשמה' ומהמצות שמקיים נעשה לבוש להנשמה. גדלות התורה לפי השגתו וגדלות נשמתו.
קאטאלאג: ספר התניא א' ד נומ׳ 14 פאקעט גייד ז׳ 42 אידיש 43 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
אויף תניא פרק ד ערקלערט דער משגיח ווי אזוי לימוד התורה איז מלביש די נשמה פונקט ווי די מצוות, און פארוואס יעדן אידס חלק אין דעם הענגט אפ אין זיין השגה און אין דעם שורש פון זיין נשמה.
דער משגיח פרעגט פארוואס דער תניא רופט תורה א לבוש פון דער נשמה, ווען געווענליך הייסט תורה דער מזון פון דער נשמה און די מצוות זענען אירע מלבושים. ער ענטפערט אז דער תניא רעדט פונעם מצוה'דיגן חלק פון לימוד התורה, ווייל לערנען איז אליין איינע פון די תרי"ג מצוות. מיט "כי נר מצוה ותורה אור" ווייזט ער אז מען קען זיי נישט אפטיילן. ער ערקלערט אז ציצית, סוכה און שבת זענען כולל אלע מצוות, דערפאר האט א טלית נישט קיין ארבל, און אז מלבושים קאסטן מער ווי מזון, אזוי ווי מצוות קאסטן געלט און תורה איז בחינם. תורה איז מלביש א מענטש טאפלט: זי איז כולל אלע מצוות, און זי איז מלביש זיין מוח. מיט דער מעשה פונעם אפטער רב און דעם רמב"ם'ס בריוו לערנט ער אז יעדע נשמה האט אן אפגעמאסטענעם חלק אין תורה לויט איר שורש. צום סוף רעדט ער וועגן די מדריגות אין זמן און פרשת פרה.
ענינים: טעמי המצוות און דער כח פון א מצוה · דער כח און די מעלה פון תורה
סדר השיעור
-
0:00 פארוואס תורה ווערט גערופן א לבוש שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח קומט צוריק צו די ווערטער פונעם תניא אז די נפש איז מלובש אין די תרי"ג מצוות, און פרעגט פארוואס תורה ווערט גערופן א לבוש ווען זי איז דער מזון פון דער נשמה. ער ברענגט "כי נר מצוה ותורה אור" צו ווייזן אז די תורה רוט אויף דער מצוה און מען קען זיי נישט אפטיילן.
-
4:26 ציצית, דער לבוש וואס איז כולל אלץ שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז לערנען תורה איז אויך א מצוה און גיט דערפאר א לבוש, און אז געוויסע מצוות, ווי ציצית, סוכה און שבת, זענען כולל אלע אנדערע. דערפאר האט א טלית, נישט ווי א העמד אדער הויזן, נישט קיין פורעם פאר קיין אבר, און רש"י ברענגט אז ציצית איז בגימטריא תרי"ג.
-
9:52 תורה און מצוה באגלייטן איינס דאס אנדערע שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז לערנען תורה איז איינע פון די תרי"ג מצוות אינעם רמב"ם'ס חשבון, און אז ביי א מצוה איז די מעשה דער עיקר און תורה באגלייט איר, און ביי לערנען איז תורה דער עיקר און די מצוה באגלייט. ער לייגט צו אז מלבושים קאסטן מער ווי מזון, אזוי ווי מצוות קאסטן געלט און תורה איז בחינם.
-
13:39 תורה איז מלביש דעם גאנצן גוף און דעם מוח שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח לערנט דעם תניא: ביים לערנען תורה זענען אלע רמ"ח אברים מלובש אין די תרי"ג מצוות, און די חב"ד פון דער נפש איז מלובש אין דער תורה וואס ער פארשטייט. ער ערקלערט די טאפלטע התלבשות: תורה איז כולל אלע מצוות, אזוי ווי חז"ל רעכענען תרי"א און נאך צוויי, און זי איז אויך מלביש דעם מוח וואס לערנט.
-
18:29 וואו אידן זענען אנדערש: כוונה און השגה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז אין דער מעשה און אין די ווערטער פון א מצוה זענען אלע אידן גלייך: דער בעל שם טוב און א פשוט'ער וואסערטרעגער לייגן תפילין אויף דעם זעלבן אופן. דער חילוק איז אין דער כוונה, די אהבה און יראה וואס קומען פון חב"ד, און ביי תורה הענגט די התלבשות אפ אין וויפיל ער פארשטייט און אין דעם שורש פון זיין נשמה.
-
22:00 דער אפטער רב און דעם רמב"ם'ס בריוו מעשה
דער משגיח דערציילט ווי דער אוהב ישראל, וואס מענטשן האבן אים געשטערט אין לערנען מיט זייערע בקשות, האט געבעטן ביי זיין רבי'ן ער זאל זיך מעגן פארשליסן, און דער רבי האט אים געוויזן דעם רמב"ם'ס בריוו וואו ער באשרייבט זיין שווערן טאג אלס דאקטער פונעם קעניג. ער ערקלערט אז דער אייבערשטער האט געגעבן דעם רמב"ם די טרדות כדי ער זאל לאנג לעבן, ווייל יעדער האט אן אפגעמאסטענעם חלק תורה צו ענדיגן.
-
29:36 שורשי הנשמות און זייער חלק אין תורה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז נשמות פון אצילות, ווי רבי שמעון בן יוחאי, דער אריז"ל און דער בעל שם טוב, זענען שייך צו סוד, און נשמות פון בריאה, יצירה און עשיה צו דרוש, רמז און פשט. אבער דער בית יוסף, וואס דער אריז"ל האט אים געזאגט אז זיין חלק איז הלכה און פשט, איז געווען א ריזיגע נשמה, גרעסער ווי א קליינע נשמה פון סוד, און יעדער איד באקומט קדושה פון תורה לויט דעם שורש פון זיין נשמה.
-
37:43 אדר, פרשת פרה און פורים
דער משגיח ווענדט אן דעם סדר פון ראש ביז עקב אויף זמן: ניסן איז דער ראש פון יאר און אדר איז דער נידריגסטער פונקט, דערפאר איז נישטא קיין שם השם אין דער מגילה. פרשת פרה, וואס מען ליינט אויפן לעצטן שבת פון אדר, געהערט צו דעם נידריגן פונקט: קיינער ווייסט נישט איר טעם און מען קען נאר לערנען איר פשט און הלכות, און זי איז א תיקון פאר די נידריגע, אזוי ווי פורים.
דער שיעור, אויסגעשריבן
פארוואס תורה ווערט גערופן א לבוש
דער משגיח קומט צוריק צו די ווערטער פונעם תניא אין פרק ד, אז די לבושים פון דער נפש, מחשבה דיבור און מעשה, זענען מלובש אין די מצוות. תורה, זאגט ער, איז דער מזון פון דער נשמה, און מצוות זענען אירע מלבושים; פארוואס זשע רעדט מען דא פון תורה ווי א לבוש? ער ווייזט אן אז דער תניא מיינט איין חלק פון תורה. א
ציצית, דער לבוש וואס איז כולל אלץ
לערנען איז אויסער תורה אויך די מצוה פון תלמוד תורה, און פון דער מצוה באקומט מען א לבוש. געוויסע מצוות, ווי שבת, סוכה און ציצית, זענען שקול כנגד די גאנצע תורה; אזוי זאגן חז"ל אויף סוכה, וואס נעמט ארום דעם מענטש פון אלע זייטן.
מיטן פסוק "ה' מלך גאות לבש" רופט דער משגיח די מצוות דעם אייבערשטנס לבוש, וואס ער טוט אן די אידן, יעדע מצוה אויף אן אבר פון דער נשמה. א טלית האט נישט קיין פורעם פאר קיין אבר, נישט ווי א העמד אדער הויזן, ווייל ער איז כולל אלץ; ווי רש"י ברענגט, איז ציצית מיט אכט פעדעם און פינף קנופן בגימטריא תרי"ג. ג,ד
תורה און מצוה באגלייטן איינס דאס אנדערע
צוריק צום נר און אור, מערקט דער משגיח אן אז לערנען איז איינע פון די תרי"ג מצוות אינעם רמב"ם'ס חשבון. און ווייל מצוות צריכות כוונה, האט יעדע מצוה תורה אין זיך: ביי א מצוה איז די מעשה דער עיקר און תורה באגלייט איר, און ביים לערנען איז פארקערט. ב
מלבושים קאסטן מער ווי מזון, זאגט ער: תפילין קאסטן הונדערטער דאלער, און לערנען קאסט גארנישט. די גשמיות שפיגלט אפ די רוחניות, וואו תורה איז בחינם און אלעמאל גרייט, און מצוות נישט.
תורה איז מלביש דעם גאנצן גוף און דעם מוח
וואו אידן זענען אנדערש
אין דער מעשה און אין די ווערטער פון א מצוה זענען אלע אידן גלייך: דער בעל שם טוב האט געלייגט תפילין מיט דער זעלבער מעשה ווי א פשוט'ער וואסערטרעגער. דער חילוק איז אין דער מחשבה: די כוונה, די דביקות און שמחה, די אהבה און יראה וואס קומען פון חב"ד. ביי תורה הענגט די התלבשות אפ אין וויפיל ער פארשטייט און אין זיין שורש הנשמה.
דער אפטער רב און דעם רמב"ם'ס בריוו
דער אוהב ישראל פון אפטא איז געזעסן און געלערנט ביז ער איז בארימט געווארן אלס א בעל מופת, און מענטשן זענען געקומען נאך רפואות און קינדער, אזוי אז ער האט נישט געקענט לערנען. ער איז געגאנגען צו זיין רבי'ן, דעם מגיד אדער רבי אלימלך, בעטן ער זאל מעגן פארשליסן די טיר. נאך איידער ער האט גערעדט, האט דער רבי אים געוויזן דעם רמב"ם'ס בריוו צו רבי שמואל אבן תבון: דער רמב"ם פלעגט יעדן טאג רייטן צום קעניג'ס פאלאץ אלס דאקטער, צוריקקומען אויסגעמוטשעט, טרעפן חולים ווארטן, און זיי אויסהערן ליגנדיג אויף זיין בעט. ז
שורשי הנשמות און זייער חלק אין תורה
יעדער האט זיין חלק אין תורה, און ווייניג דערגרייכן אים אינגאנצן, ווי דער תניא שרייבט אין זיין הקדמה. נשמות פון אצילות, ווי רבי שמעון בן יוחאי, דער אריז"ל און דער בעל שם טוב, געהערן צו סוד; דער משגיח ברענגט פונעם דרך השם אז משה רבינו האט אראפגעברענגט אזעלכע נשמות, אויף "עלית למרום שבית שבי", און ער רירט אן א ראשי תיבות אינעם אריז"ל'ס זמר אזמר בשבחין. נשמות פון בריאה זענען שייך צו דרוש, פון יצירה צו רמז, פון עשיה צו פשט. ט,י,כ,ל
אבער דער בית יוסף איז אנטשלאפן געווארן ביי דעם אריז"ל'ס דרשה, און דער אריז"ל האט אים געזאגט אז זיין חלק איז הלכה און פשט; ער איז געווארן דער מורה הלכה פאר גאנץ כלל ישראל. א ריזיגע נשמה פון פשט איז גרעסער ווי א קליינע נשמה פון סוד, ווי א פאס מאראנצן זאפט קעגן א טראפן וויין. דאס איז דעם תניא'ס נקודה: יעדער איד ווערט מלובש אין קדושת התורה לויט זיין שורש, כאטש אפילו די נידריגסטע תורה איז קודש קדשים. א
אדר, פרשת פרה און פורים
מראי מקומות
תורה
כתובים
תלמוד בבלי
מדרש
- ח Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 27:33
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
אנדערע
עיקרי הדברים
- 1:34 תורה איז דער מזון פון דער נשמה און די מצוות זענען אירע מלבושים; דער תניא רופט לימוד התורה א לבוש ווייל לערנען איז אויך א מצוה.
- 2:47 מען קען נישט אפטיילן תורה פון מצוות: די מצוה איז דער נר און תורה איז דאס ליכט וואס רוט אויף איר.
- 6:42 געוויסע מצוות, ווי ציצית, סוכה און שבת, זענען כולל אלע מצוות, און תורה איז אויך אזא מצוה וואס איז כולל אלץ.
- 18:59 אין דער מעשה און אין דעם דיבור פון א מצוה זענען אלע אידן גלייך; דער חילוק צווישן זיי איז אין דער מחשבה און אין דער כוונה.
- 21:44 יעדער מענטש האט אן אפגעמאסטענעם חלק אין דער תורה, און וויפיל קדושה איז אים מלביש ווען ער לערנט הענגט אפ אין דעם שורש פון זיין נשמה.
- 32:58 נשמות שטאמען פון פארשידענע עולמות און זענען שייך צו פארשידענע חלקים פון תורה, אבער א גרויסע נשמה פון פשט קען זיין גרעסער ווי א קליינע נשמה פון סוד.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 2:05 תורה איז דער מזון פון דער נשמה און מצוות זענען אירע מלבושים, פארוואס זשע רעדט דער תניא פון תורה ווי א לבוש?
תירוץ: 2:29 ווייל ער רעדט פונעם מצוה'דיגן חלק פון תורה: לערנען איז אליין א מצוה, און פון דער מצוה באקומט מען א לבוש.
-
קשיא: 19:05 אז דער בעל שם טוב און א פשוט'ער וואסערטרעגער טוען די זעלבע מעשה און זאגן די זעלבע ווערטער, מיט וואס זענען זייערע תפילין אנדערש?
תירוץ: 19:27 אין דער מחשבה: די כוונה, די דביקות און שמחה, די אהבה און יראה וואס וואקסן פון חב"ד.
-
קשיא: 27:36 פארוואס האט דער אייבערשטער געגעבן דעם רמב"ם אזויפיל טרדות, ווען ער וואלט אנדערש געקענט שרייבן אזויפיל מער?
תירוץ: 27:49 כדי ער זאל האבן אריכות ימים: יעדער האט אן אפגעמאסטענעם חלק תורה, און אן די טרדות וואלט ער אים פארענדיגט יונגערהייט.
מעשיות
-
23:06 דער אפטער רב און דעם רמב"ם'ס בריוו
דער אוהב ישראל, רבי אברהם יהושע העשל, איז געזעסן און געלערנט ביז ער איז בארימט געווארן אלס א בעל מופת, און מענטשן האבן אנגעהויבן קומען צו אים נאך רפואות, קינדער און אנדערע ישועות. ער האט נישט געקענט לערנען און איז געגאנגען צו זיין רבי'ן (דער משגיח איז נישט געווען זיכער צי דאס איז געווען דער מגיד אדער רבי אלימלך) בעטן ער זאל מעגן פארשליסן די טיר. נאך איידער ער האט עפעס געזאגט, האט דער רבי אים געוויזן דעם רמב"ם'ס בריוו צו רבי שמואל אבן תבון: דער רמב"ם פלעגט יעדן אינדערפרי רייטן צום קעניג'ס פאלאץ, דארט זיין דער דאקטער, צוריקקומען אויסגעמוטשעט און טרעפן חולים ווארטן, און זיי אויסהערן ליגנדיג אויף זיין בעט. דער רבי האט געפרעגט וויפיל מער ספרים דער רמב"ם וואלט געקענט שרייבן, און ערקלערט אז דער אייבערשטער האט געוואלט אז דער רמב"ם זאל לאנג לעבן; דער אפטער רב האט פארשטאנען פארוואס מענטשן קומען צו אים.
אין דער מעשה: דער אפטער רב, דער רמב"ם, רבי שמואל אבן תבון
-
34:15 דער בית יוסף ביי דעם אריז"ל'ס דרשה
רבי יוסף קארו, דער מחבר פונעם שולחן ערוך, איז געווען א מחותן מיטן אריז"ל. ווען ער איז געגאנגען הערן דעם אריז"ל'ס דרשה, איז ער אנטשלאפן געווארן, און ער האט געהאט גרויס עגמת נפש דערפון. האט אים דער אריז"ל געזאגט אז ס'איז נישט זיין חלק צו הערן סודות התורה; זיין חלק איז אין הלכה און אין פשט. דער משגיח לייגט צו אז דער בית יוסף איז געווארן דער וואס לערנט הלכה מיט גאנץ כלל ישראל אין זיין בית יוסף און שולחן ערוך.
אין דער מעשה: Rabbi Yosef Karo, דער הייליגער אר"י
געדאנקען
- 2:29 דער תניא רופט תורה א לבוש און נישט קיין מזון, ווייל ער רעדט פונעם מצוה'דיגן חלק פון לערנען: ביי א מצוה איז די מעשה דער עיקר און תורה באגלייט איר, און ביי לערנען איז תורה דער עיקר און די מצוה באגלייט.
- 8:17 דער מנהג ישראל אז א טלית האט נישט קיין ארבל און קיין פורעם פאר קיין אבר שטאמט דערפון וואס ציצית איז כולל אלע מצוות, ממילא נעמט זיין לבוש ארום דעם גאנצן גוף און נישט איין אבר.
- 12:10 וואס מלבושים קאסטן מער ווי מזון שפיגלט אפ דעם רוחניות'דיגן סדר: תורה, דער מזון פון דער נשמה, איז בחינם און אלעמאל גרייט, און מצוות, אירע מלבושים, קאסטן געלט און זענען נישט אלעמאל גרייט.
- 16:10 לערנען תורה איז מלביש א מענטש טאפלט: אלס א מצוה וואס איז כולל אלע תרי"ג, און דורך דעם מוח אליין, וואס איז מלובש אין דער תורה וואס ער כאפט.
- 27:56 די טרדות וואס האבן דעם רמב"ם אפגעהאלטן פון מער שרייבן זענען געווען דעם אייבערשטנס וועג אים צו געבן אריכות ימים: ווען ער וואלט געווען פריי, וואלט אזא מתמיד פארענדיגט זיין אפגעמאסטענעם חלק תורה נאך יונגערהייט.
- 35:10 דער חלק התורה פון א נשמה באשטימט נישט אליין איר גרויסקייט: א טראפן וויין איז ווייניגער ווערט ווי א פאס מאראנצן זאפט, און דער בית יוסף איז געווען א ריזיגע נשמה פון פשט, גרעסער ווי א קליינע נשמה פון סוד.
- 40:11 פרשת פרה פאלט אויפן לעצטן שבת פון אדר, דער נידריגסטער פונקט פונעם סדר פון יאר, ווייל די פרה איז א תיקון פאר די נידריגסטע, דערפאר קען מען נאר לערנען איר פשט און הלכות; אין דעם איז זי ענליך צו פורים.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען דוד המלך, דער אפטער רב, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, דער מעזריטשער מגיד, דער רבי ר' מלך, דער רמב"ם, משה רבינו, רבי יוסף קארו, רבי משה חיים לוצאטו, רבי שמואל אבן תבון, רבי שמעון בר יוחאי, רש"י
ערכים אצילות, חב"ד, כוונה, לבושים, פרד"ס, פרה אדומה, ציצית, רמ"ח אברים, שיעור קומה, תרי"ג מצוות