עשר כתרין דמסאבותא כנגד עשר ספירות דקדושה. ביאור טעם שהטומאה נקראת כתרין.

קאטאלאג: ספר התניא א' ו נומ׳ ⁨17⁩ פאקעט גייד ז׳ 42 אידיש 44 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 44 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

אויפן תניא פרק ו ערקלערט דער משגיח אז קעגן די צען כחות פון קדושה זענען דא צען "כתרין" פון טומאה, פארוואס די טומאה הייסט כתרין און סטרא אחרא, און ווי אזוי א איד הייבט אויף קליפת נוגה ווען ער טוט אפילו א רשות לשם שמים.

דער משגיח עפנט מיטן כלל "זה לעומת זה עשה האלקים": דער אייבערשטער האלט קדושה און טומאה אין א באלאנס, און נאר דער וואס נעמט דעם רבונו של עולם צו זיך מאכט איבערוועגן. דאס ווייזט ער מיט דער גמרא פון רבי יהושע בן חנניה, מיט א מדרש וועגן דעם שטן ביי די געבורטן פון די אבות, און מיט די גרויסע מכשפים פון אמאל. דערנאך לערנט ער תניא פרק ו: אזוי ווי די נפש האלקית האט צען הייליגע ספירות, אזוי האט די נפש הבהמית פון א איד, פון קליפת נוגה, צען כחות פון טומאה. מיט די פיר קליפות פון א נוס, מיט ערלה, מילה און פריעה, און מיטן סימן פונעם בעל המסורה אויף פרשת קדושים, ווייזט ער אז נאר א איד קען מהפך זיין נוגה. ער ערקלערט פארוואס די טומאה הייסט "כתרין" און נישט ספירות, ווי אזוי דער שכל פירט די מידות, אז ס'איז נישטא קיין רשות אינמיטן, און מיט א ווארט פונעם קאצקער רבי'ן פארוואס די טומאה הייסט די "אנדערע זייט".

ענינים: קדושה און קליפה · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · די ספירות

סדר השיעור

  1. 0:00 זה לעומת זה: קדושה און טומאה אין באלאנס

    דער משגיח חזר'ט איבער דעם פריערדיגן פרק וועגן דעם יחוד מיטן אייבערשטן דורך תורה און מצוות, און עפנט פרק ו מיט "זה לעומת זה עשה האלקים". ער ברענגט די גמרא פון רבי יהושע בן חנניה מיט די מינים, און לערנט ארויס אז קדושה און טומאה זענען אין באלאנס, און דער רבונו של עולם וועגט איבער פאר דעם וואס נעמט אים צו זיך.

  2. 4:33 דעם שטן'ס חלק, עשו און די גרויסע מכשפים

    דער משגיח ברענגט א מדרש אז דער שטן האט געמאנט א חלק ביי די געבורטן פון די אבות, און עשו, דער אדמוני, איז געבוירן געווארן צוזאמען מיט יעקב; דוד המלך איז אויך געווען אן אדמוני, אבער "עם יפה עינים". דערנאך ערקלערט ער אז ווען ס'זענען געווען גרויסע קדושים זענען אויך געווען גרויסע מכשפים, ווי בלעם און עמלק, און היינט זענען ביידע זייטן קליין, און אז אזוי ווי ס'איז דא א יחוד אין קדושה איז דא א יחוד אין טומאה.

  3. 10:26 צען ספירות פון דער נשמה און צען פון טומאה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט דעם אנהייב פון תניא פרק ו: אזוי ווי די נפש האלקית באשטייט פון צען ספירות מלובש אין דריי לבושים, אזוי האט די נפש פון סטרא אחרא פון קליפת נוגה צען כחות פון טומאה, זיבן שלעכטע מידות מיט א שכל וואס איז זיי מוליד. ער דערמאנט אז אין די ימי הספירה בעט מען אז יעדע מידה זאל אויסגעלייטערט ווערן דורך דער מצוה פון ספירה.

  4. 14:24 קליפת נוגה: דער נוס, ערלה און פריעה

    דער משגיח ערקלערט אז די נפש הבהמית פון א איד איז פון קליפת נוגה, וואס מ'קען אויפהייבן, און ער ווייזט די פיר קליפות אויף די פיר שאלעכצן פון א וואלנוס. דאס זעלבע ווייזט ער אין "קדושים תהיו" ווי דער רמב"ן איז מסביר, אין ערלה מיטן פערטן יאר, און אין מילה און פריעה, און ער מערקט אן אז דער סימן פונעם בעל המסורה אויף די 64 פסוקים פון פרשת קדושים איז "נוגה".

  5. 22:15 בני קטורה: מילה אן פריעה

    דער משגיח ברענגט דעם רמב"ם אז בני קטורה זענען מחויב אין מילה, און די אחרונים וואס זאגן אז נאר מילה און נישט פריעה, ווייל פריעה איז ערשט געגעבן געווארן אין די צייטן פון יהושע. דער פנימיות'דיגער טעם איז אז די נפש פון א גוי איז פון די דריי קליפות הטמאות און קען נישט מהפך זיין נוגה, און דערפאר ברענגט נאר א איד שלמים, ווי דער מדרש אויף "עורי צפון" ווייזט.

  6. 26:11 פארוואס די טומאה הייסט "כתרין" שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט נאכאמאל דעם תניא און פרעגט פארוואס די צען כחות פון טומאה הייסן כתרין און נישט ספירות. א ספירה, ווי "לבנת הספיר", איז לויטער און לאזט אדורך די ליכטיגקייט פון קדושה, וואס דאס איז ביטול; די טומאה זאגט "איך בין עפעס" און "אנא אמלוך". ער פארבינדט די צען כחות פון טומאה מיט די צען זין פון המן.

  7. 30:37 דער שכל הינטער די מידות; די לבושים פון טומאה

    דער משגיח ערקלערט דעם תניא אז די מידות גייען נאך דעם שכל: א קינד און א גרויסער מענטש האבן די זעלבע מידת החסד, נאר א קליינער שכל פירט זי צו שפילצייג און א גרויסער צו פארמעגנס. דערנאך ערקלערט ער די דריי לבושים פון טומאה, מחשבה, דיבור און מעשה וואס זענען נישט פארן אייבערשטן, און "כל המעשים אשר נעשו תחת השמש", וואס זענען הבל און א צובראכענער רוח.

  8. 36:30 ס'איז נישטא קיין רשות: די "אנדערע זייט"

    דער משגיח ערקלערט אז ס'איז נישטא קיין אינמיטן צווישן מצוה און עבירה: עסן אדער מסחר לשם שמים הייבט אויף נוגה צו קדושה, און אויב נישט ווערט עס א טייל פון טומאה. ער ברענגט דעם קאצקער רבי'ן אויפן תרגום'ס "לצד" ביי "אל תגשו אל אשה", אז ס'זענען דא צוויי זייטן פונעם פלויט, און ענדיגט מיטן תניא אז קדושה רוט נאר אויף דעם וואס איז בטל צום אייבערשטן.

דער שיעור, אויסגעשריבן

זה לעומת זה: קדושה און טומאה אין באלאנס

0:17

דער משגיח דערמאנט אז אינעם פריערדיגן פרק האט דער בעל התניא מסביר געווען דעם יחוד נפלא מיטן אייבערשטן וואס ווערט דורך תורה, און אויף אן אנדער אופן דורך מצוות. פרק ו הייבט זיך אן מיט "זה לעומת זה עשה האלקים" (קהלת ז, יד): דער אייבערשטער האט געמאכט קדושה און טומאה איינס קעגן דאס אנדערע. א,ח

2:11

ער ברענגט די גמרא אין חגיגה: רבי יהושע בן חנניה פלעגט אלעמאל מנצח זיין די מינים, און ווען ער איז געגאנגען נפטר ווערן האבן די תלמידים געפרעגט ווער וועט יעצט שטיין קעגן זיי. ער האט געענטפערט מיטן פסוק "ואלכה לנגדך" (בראשית לג, יב): ווען די חכמה גייט אוועק פון דער וועלט, פארלירן די קעגנער אויך זייער כח. ממילא איז אלץ אין א באלאנס, און נאר דער וואס נעמט דעם רבונו של עולם צו זיך וועגט איבער. ב,ג

דעם שטן'ס חלק, עשו און די גרויסע מכשפים

4:36

דער משגיח ברענגט א מדרש אז ביי די געבורטן פון די אבות האט דער שטן געשריגן אז ער דארף האבן א חלק: קעגן אברהם האט מען אים געגעבן ישמעאל, און צוזאמען מיט יעקב איז ארויסגעקומען עשו. עשו איז געווען אן אדמוני, און דער שטן האט געמיינט אז משיח וועט זיין אין זיין חלק, ווייל ביי דוד המלך שטייט אויך "אדמוני" (שמואל א טז, יב). אבער ווי ס'שטייט אין מדרש, איז עשו'ס רויטקייט געווען צו שפיכת דמים, און דוד איז געווען אן אדמוני "עם יפה עינים", מיט די עיני העדה פונעם בית דין. ד,ה,ו

7:29

אזוי אויך, ווען ס'זענען געווען גרויסע קדושים זענען געווען גרויסע מכשפים, ווי בלעם און עמלק; אין מדרש שטייט אז שאול האט זיך געטעות'ט ווייל עמלק האט מיט כישוף פארוואנדלט זיינע סאלדאטן אין בהמות. היינט, זאגט דער משגיח, איז נישטא אזא גרויסקייט אויף קיין שום זייט. דער כלל בלייבט: אזוי ווי דער וואס איז עוסק אין מצוות איז זיך מייחד מיטן אייבערשטן, אזוי ווערט דער וואס טוט עבירות אינגאנצן מלובש אין טומאה. ז

צען ספירות פון דער נשמה און צען פון טומאה

10:30

דער משגיח לערנט תניא פרק ו און ערקלערט: אזוי ווי די נפש האלקית באשטייט פון צען הייליגע ספירות מלובש אין מחשבה, דיבור און מעשה, אזוי האט די נפש פון סטרא אחרא פון קליפת נוגה צען כחות פון טומאה, זיבן שלעכטע מידות וואס ווערן געבוירן פון א שכל פון טומאה. ער לייגט צו אז אין די ימי הספירה בעט מען דעם אייבערשטן אז אין זכות פון ספירה זאל יעדע מידה אויסגעלייטערט ווערן, כדי די כחות זאלן דינען די קדושה. ח

קליפת נוגה: דער נוס, ערלה און פריעה

14:24

די נפש הבהמית פון א איד, ערקלערט דער משגיח, איז פון קליפת נוגה, וואס מ'קען מהפך זיין צו קדושה; די דריי קליפות הטמאות, פון וואנעט עס קומט די נפש הבהמית פון די גוים, קען מען נישט מהפך זיין. ער גלייכט עס צו א וואלנוס: די גרינע שאלעכץ, די הארטע שאלעכץ און די דינע הייטל וואס טיילט אפ די פיר קאמערן נעמט מען אראפ, אבער די דינע ברוינע הייטל אויפן נוס עסט מען מיט און זי ווערט א מאכל. דאס איז נוגה; דער נוס אליין איז כנגד די פיר אותיות פונעם שם הוי"ה.

19:22

אזוי ווערט עסן און טרינקען אויפגעהויבן ווען א איד טוט עס לשם קדושה. דאס איז "קדושים תהיו" ווי דער רמב"ן איז מסביר: עסן און שלאפן כדי צו האבן כח צו לערנען און דאווענען. אין דער זעלבער פרשה זענען די דריי יאר ערלה כנגד די דריי קליפות, און דאס פערטע יאר איז "קודש הלולים" (ויקרא יט, כג-כד); ביי מילה שניידט מען אראפ דריי שיכטן, און פריעה הייבט מען ארויף. דער סימן פונעם בעל המסורה אויף די 64 פסוקים פון קדושים איז "נוגה". ט,י,כ

בני קטורה: מילה אן פריעה

22:32

דער משגיח ברענגט דעם רמב"ם אז בני קטורה זענען מחויב אין מילה, און דעם שאגת אריה און דעם מנחת חינוך וואס זאגן אז נאר מילה און נישט פריעה, ווייל פריעה איז ערשט געגעבן געווארן ביי יהושע. דער פנימיות'דיגער טעם איז אז די נפש פון א גוי איז פון די דריי קליפות הטמאות, און ער קען נישט מהפך זיין נוגה. דערפאר נעמט מען נישט אן פון א גוי קיין שלמים, וואס מ'עסט זיי אלס א טייל פון דער עבודה, נאר עולות וואס ווערן אינגאנצן פארברענט, ווי דער מדרש שיר השירים רבה אויף "עורי צפון" ווייזט. ל,ע

פארוואס די טומאה הייסט "כתרין"

26:38

דער משגיח לערנט נאכאמאל דעם תניא, וואס רעדט פון א איד וועמענס נפש הבהמית איז נוגה, און פרעגט פארוואס הייסן אירע צען כחות כתרין און נישט ספירות. א ספירה איז לויטער, ווי "לבנת הספיר" (שמות כד, י): ווי א פענסטער לאזט זי אדורך די ליכטיגקייט פון קדושה, און דאס איז ביטול. די טומאה זאגט "אני ואפסי עוד" (ישעיה מז, ח), איך בין עפעס, און יעדער כח זאגט "אנא אמלוך" (מלכים א א, ה); דערפאר הייסן זיי כתרין. ער פארבינדט זיי מיט די צען זין פון המן. ח,פ,צ,ק,ר

דער שכל הינטער די מידות; די לבושים פון טומאה

30:46

דער תניא זאגט אז די מידות פון טומאה האבן אויך א שכל. דער משגיח ווייזט עס: א קינד האט ליב בלאקס און שפילצייג סאלדאטן, א גרויסער מענטש האט ליב הייזער און באנק קאנטעס. ס'איז די זעלבע מידת החסד, נאר א קליינער שכל פירט זי צו קליינע זאכן. אזוי ווערט א קינד אין כעס ווען מ'כאפט אים צו א מארבל, און בארימט זיך מיט א קנעפל וואס א גרויסער וואלט זיך געשעמט צו טראגן.

34:14

מחשבה, דיבור און מעשה וואס זענען נישט פארן אייבערשטן ווערן לבושים פון טומאה, "המעשים אשר נעשו תחת השמש". די גמרא זאגט אז תחת השמש איז נישטא קיין חדש, אבער למעלה פון שמש, אין תורה, איז יא דא (שבת ל:). זיי זענען "הבל ורעות רוח" (קהלת א, יד), א צובראכענער רוח; דער משגיח באטאנט אז דאס מיינט נישט נאר עבירות ממש, נאר אויך סתם נארישקייטן און פארוויילונגען. ש,ת

ס'איז נישטא קיין רשות: די "אנדערע זייט"

37:09

דער משגיח ערקלערט אז ס'איז נישטא קיין אינמיטן צווישן מצוה און עבירה. מצה עסן איז א מצוה, טריפה עסן איז אן עבירה, און א סענדוויטש זעט אויס ווי א רשות; אבער אז מ'עסט עס לשם שמים הייבט עס אויף נוגה צו קדושה, און אויב נישט ווערט נוגה מצטרף צו די דריי קליפות הטמאות. אויך מסחר דארף זיין לשם שמים, כדי צו האבן געלט אויף צדקה. דער עיקר איז צי מ'איז בטל צום אייבערשטן.

40:46

פארוואס הייסט די טומאה סטרא אחרא? דער משגיח ברענגט דעם קאצקער רבי'נס קשיא פארוואס לייגט דער תרגום צו "לצד" ביי "אל תגשו אל אשה" (שמות יט, טו). א פלויט האט צוויי זייטן, אזוי ווי ביי א חתונה איז מען אדער פון חתן'ס זייט אדער פון כלה'ס זייט; ווער ס'וויל שטיין ביים הר סיני מוז זיין אינגאנצן אויף דער אנדערער זייט פון תאווה. דאס זעלבע זאגט דער בעל התניא: קדושה רוט נאר אויף דעם וואס איז בטל צום אייבערשטן, און אלץ אנדערש איז די אנדערע זייט. אג,אד,ח

מראי מקומות

תורה

  1. ג Bereishis 33:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 2:11
  2. י Vayikra 19:23-24 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:22
  3. פ Shemos 24:10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:38
  4. אג Shemos 19:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:46

נביאים

  1. ה Shmuel I 16:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 4:36
  2. נ Yehoshua 5:2 23:26 טעקסט מפתח
  3. צ Yeshayahu 47:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:38
  4. ק Melachim I 1:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:38

כתובים

  1. א Koheles 7:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:17
  2. ר לכאורה Esther 9:7-10 מפתח אינעם אויסשרייב: 26:38
  3. ת Koheles 1:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:14

תרגום

  1. אד לכאורה Onkelos on Shemos 19:15 מפתח אינעם אויסשרייב: 40:46

תלמוד בבלי

  1. ב לכאורה Chagigah 5b מפתח אינעם אויסשרייב: 2:11
  2. מ לכאורה Yevamos 71b 23:12 מפתח
  3. ס Gemara (מקום נישט באשטימט) 24:26 מפתח
  4. ש לכאורה Shabbos 30b מפתח אינעם אויסשרייב: 34:14

מדרש

  1. ד Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 4:36
  2. ו Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 4:36
  3. ז Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 7:29
  4. ע לכאורה Shir HaShirim Rabbah on 4:16 מפתח אינעם אויסשרייב: 22:32

זוהר און קבלה

  1. אא Zohar (מקום נישט באשטימט) 35:48 מפתח
  2. אב לכאורה Zohar, Terumah (Kegavna) 40:27 מפתח

ראשונים

  1. ט Ramban on Vayikra 19:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:22
  2. ל לכאורה Rambam, Hilchos Melachim 10:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 22:32

אחרונים און חסידות

  1. ח לכאורה Tanya ch. 6 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:17, 10:30, 26:38, 40:46

אנדערע

  1. כ לכאורה Masorah, end of Parshas Kedoshim אינעם אויסשרייב: 19:22

עיקרי הדברים

  1. 1:42 דער אייבערשטער האט באשאפן קדושה און טומאה "זה לעומת זה" אין א באלאנס; נאר ווען א מענטש נעמט דעם רבונו של עולם צו זיך, וועגט ער איבער צו קדושה.
  2. 10:30 אזוי ווי די נפש האלקית באשטייט פון צען הייליגע ספירות מלובש אין מחשבה, דיבור און מעשה, אזוי באשטייט די נפש הבהמית פון קליפת נוגה פון צען כחות פון טומאה: זיבן שלעכטע מידות און א שכל וואס איז צעטיילט אויף דריי.
  3. 14:24 די נפש הבהמית פון א איד איז פון קליפת נוגה, וואס מ'קען מהפך זיין צו קדושה ווען ער עסט און טוט גשמיות'דיגע זאכן לשם שמים; ביי א גוי איז זי פון די דריי קליפות הטמאות, וואס מ'קען נישט מהפך זיין.
  4. 27:59 די טומאה הייסט "כתרין" און נישט ספירות, ווייל א ספירה איז לויטער און בטל צום אייבערשטן, און יעדער כח פון טומאה זאגט "אנא אמלוך".
  5. 37:09 ס'איז נישטא קיין רשות אינמיטן: א רשות וואס מ'טוט נישט לשם שמים ווערט א טייל פון דער טומאה, און דערפאר הייסט זי סטרא אחרא, די "אנדערע זייט".

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 27:53 פארוואס הייסן די צען כחות פון טומאה "כתרין" און נישט ספירות?

    תירוץ: 28:04 א ספירה איז לויטער און בטל און לאזט אדורך די קדושה; יעדער כח פון טומאה זאגט "אנא אמלוך" און וויל נישט בטל ווערן, ווי א כתר.

  2. קשיא: 22:56 פארוואס זענען בני קטורה מחויב אין מילה אבער נישט אין פריעה?

    תירוץ: 23:12 על פי נגלה איז פריעה ערשט געגעבן געווארן ביי יהושע; על פי פנימיות איז פריעה כנגד קליפת נוגה, וואס נאר א איד קען מהפך זיין.

  3. קשיא: 32:03 פארוואס ניצט א קינד זיין אהבה אויף קליינע זאכן און א גרויסער אויף גרויסע?

    תירוץ: 32:10 די מידות זענען תולדות פונעם שכל; א קליינער שכל פירט די זעלבע מידה צו קליינע זאכן, און א גרויסער שכל צו גרויסע.

  4. קשיא: 36:58 איז דא א רשות אינמיטן צווישן מצוה און עבירה?

    תירוץ: 37:29 ניין. א רשות לשם שמים ווערט א מצוה; אויב נישט, ווערט נוגה מצטרף צו די דריי קליפות הטמאות און עס ווערט אן עבירה.

  5. קשיא: 40:57 פארוואס לייגט דער תרגום צו דאס ווארט "לצד" ביי "אל תגשו אל אשה"?

    תירוץ: 41:18 דער קאצקער רבי האט ערקלערט אז ס'זענען דא צוויי זייטן פונעם פלויט, און ווער ס'וויל מקבל זיין די תורה מוז זיין אינגאנצן אויף דער אנדערער זייט פון תאווה.

  6. קשיא: 40:16 פארוואס הייסט די טומאה סטרא אחרא?

    תירוץ: 42:43 ס'איז די אנדערע זייט, נישט די זייט פון קדושה, ווייל קדושה רוט נאר אויף דעם וואס איז בטל צום אייבערשטן.

מעשיות

  1. 2:11 די לעצטע ווערטער פון רבי יהושע בן חנניה

    רבי יהושע בן חנניה פלעגט האבן ויכוחים מיט די מינים און אלעמאל זיי מנצח זיין. ווען ער איז געגאנגען נפטר ווערן, האבן די תלמידים געפרעגט ווער וועט יעצט האבן ויכוחים מיט די מינים. ער האט געענטפערט מיטן פסוק "נסעה ונלכה ואלכה לנגדך", און די גמרא ערקלערט אז ווען די חכמה ביי אידן ווערט קלענער, ווערט דער כח פון די מינים אויך קלענער.

    אין דער מעשה: רבי יהושע בן חנניה

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 4:03 וויבאלד קדושה און טומאה זענען גלייך אין באלאנס, קען א מענטש אליין נישט איבערוועגן; ווען ער נעמט צו זיך דעם רבונו של עולם, איז דער אייבערשטער דער וואס וועגט איבער.
  2. 17:32 קליפת נוגה איז ווי די דינע ברוינע הייטל אויף א וואלנוס: אליין איז זי נישט ראוי לאכילה, אבער ווען מ'עסט זי צוזאמען מיטן נוס ווערט זי א מאכל.
  3. 21:24 דער סימן "נוגה" פונעם בעל המסורה אויף די 64 פסוקים פון פרשת קדושים ווייזט אז די פרשה רעדט פון מהפך זיין קליפת נוגה צו קדושה.
  4. 23:54 די הלכה אז בני קטורה האבן מילה אבער נישט פריעה האט א פנימיות'דיגן טעם: פריעה איז כנגד קליפת נוגה, וואס א גוי קען נישט מהפך זיין.
  5. 28:04 א ספירה הייסט אזוי פון לויטערקייט, ווי א פענסטער וואס לאזט אדורך די ליכטיגקייט, און דאס איז ביטול; די כחות פון טומאה הייסן "כתרין" ווייל יעדער איינער האלט זיך פאר א קעניג.
  6. 31:42 א קינד און א גרויסער מענטש האבן די זעלבע מידת החסד; דער חילוק איז דער שכל וואס איז זי מוליד, און ער פירט די אהבה צו קליינע אדער צו גרויסע זאכן.
  7. 41:18 דער קאצקער רבי האט געטייטשט דעם תרגום'ס "לצד" אז ס'זענען דא צוויי זייטן פונעם פלויט: ווער ס'וויל שטיין ביים הר סיני מוז זיין אינגאנצן אויף דער אנדערער זייט פון תאווה, און דאס איז דער טייטש פון סטרא אחרא.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 19:40 דער משגיח זאגט אז מ'זאל עסן און שלאפן לשם שמים, כדי צו האבן כח צו לערנען, דאווענען און דינען דעם אייבערשטן, און דאס איז מהפך די גשמיות צו קדושה.
  2. 38:28 דער משגיח זאגט אז אויך מסחר דארף זיין לשם שמים, כדי צו האבן געלט אויף די צרכים פון מצוות און צו געבן צדקה.
  3. 13:15 דער משגיח זאגט אז אין די ימי הספירה בעט מען דעם רבונו של עולם אז אין זכות פון ספירה זאל אויסגעלייטערט ווערן די מידה פון יענעם טאג און פארריכט ווערן וואס מ'האט אין איר פגום געווען.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, בלעם, דוד המלך, דער בעל התניא, דער מנחת חינוך, דער קאצקער רבי, דער רמב"ם, דער רמב"ן, דער שאגת אריה, המן, יהושע בן נון, יעקב אבינו, ישמעאל, עשו, רבי יהושע בן חנניה, שאול המלך

ערכים ביטול, טומאה, נפש האלקית, נפש הבהמית, סטרא אחרא, ערלה, עשר כתרין דמסאבותא, פריעה, קליפת נוגה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט