לכל יהודי יש חלק בתורה מיוחד לו; טעם שמתוך שלא לשמה בא לשמה.
קאטאלאג: ספר התניא א' ז נומ׳ 20 פאקעט גייד ז׳ 43 אידיש 39 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז יעדער איד האט זיין אייגענעם חלק אין דער תורה און א באהאלטענע נקודה פנימית ביים רבונו של עולם, און דערפאר קומט מען מתוך שלא לשמה צו לשמה.
דער משגיח לערנט דעם תניא'ס פשט אין תורה לשמה, אז מ'לערנט כדי צו מקשר זיין די נפש צום אייבערשטן דורך השגת התורה, איש כפי שכלו, און ער שטעלט עס אקעגן דעם נפש החיים, וואס טייטשט לשמה אז מ'לערנט כדי צו פארשטיין די תורה. וויבאלד יעדע אידישע נשמה איז געווארצלט אין דער תורה, ציט זיך יעדער צו אנדערע חלקים פון דער תורה. פון דארט גייט ער צו פשט, רמז, דרש און סוד, און צו רבי שמעון בן יוחאי וואס האט מגלה געווען דעם חלק הסוד פון דער תורה. אויך יעדער איד האט א סוד, א באהאלטענעם חן ביים רבונו של עולם וואס קיינער ווייסט נישט. דאס ווייזט ער אויף פסח שני, אויף די טמאים וואס האבן געטענהט למה נגרע, און זייער שייכות צו נדב ואביהוא, פנחס און ל"ג בעומר. צוריק צום תניא ערקלערט ער אז אין יעדן שלא לשמה ליגט א באהאלטענע נקודה פון לשמה. צום סוף ערקלערט ער דעם תניא אז תורה איז מזון און לבוש, און מצוות זענען נאר לבושים.
ענינים: תורה לשמה און התמדה · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח)
סדר השיעור
-
0:00 לשמה, און יעדע נשמה'ס חלק אין דער תורה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח לערנט דעם תניא'ס טייטש פון לשמה, מקשר זיין די נפש צום אייבערשטן דורך השגת התורה, און שטעלט עס אקעגן דעם נפש החיים. ער ערקלערט אז יעדע נשמה איז געווארצלט אין דער תורה, דערפאר ציט זיך יעדער צו א געוויסן חלק, און היינטיגע צייטן האט א מענטש ניצוצות פון אסאך נשמות וואס זייער חשק טוישט זיך מיט די יארן.
-
4:57 די מדריגות פון תורה און רבי שמעון בן יוחאי שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די תורה האט מדריגות פון פשט, רמז, דרש און סוד, און געוויסע נשמות האבן שייכות צום פנימיות פון דער תורה, דעם חלק פון רבי שמעון בן יוחאי. רשב"י האט אויסגעגראבן און מגלה געווען דעם חלק הסוד, וואס וועט זיין דער עיקר לימוד ווען משיח וועט קומען, און דאס איז דער ענין פון ל"ג בעומר.
-
11:11 יעדער איד טראגט א סוד שטייט אינעם קאטאלאג
וויבאלד יעדער איד איז אן אות אין דער תורה, האט ער אויך פשט, רמז, דרש און סוד; זיין סוד איז א באהאלטענער חן ביים רבונו של עולם וואס קיין אנדערער האט נישט, אפילו ווען פון דרויסן זעט ער אויס ווי א בעל עבירה. דער משגיח ברענגט דערויף דעם חידושי הרי"ם און דעם בית אהרן אז יעדער איד קען געפינען חיזוק אין רבי שמעון בן יוחאי.
-
15:35 חסד שבהוד און די טענה פון פסח שני
דער משגיח מערקט אן אז היינט איז חסד שבהוד, דער אנהייב פון דער וואך פון הוד, וואס טראגט שוין אין זיך דעם כח פון ל"ג בעומר. ער גייט איבער צו די טמאים לנפש אדם וואס האבן געטענהט למה נגרע, און ערקלערט די הלכות ווער עס טאר נישט אריינגיין אין די מחנות.
-
18:45 נדב ואביהוא, פנחס און אליהו
דער משגיח ערקלערט אז די טמאים האבן זיך עוסק געווען מיט נדב ואביהוא, וועמענס נשמות זענען אריינגעגאנגען אין פנחס, און פנחס איז אליהו. ער פרעגט פארוואס דער פסוק רופט ווידער פנחס בן אלעזר בן אהרן הכהן, און ענטפערט אז מיט די נשמות פון נדב ואביהוא איז ער געווארן אויך א זון פון אהרן.
-
22:30 די באהאלטענע נקודה וואו קיין טומאה דערגרייכט נישט
דער משגיח ערקלערט אז די טמאים האבן באקומען א ניצוץ פון דער נשמה פון נדב ואביהוא, און דערפאר האבן זיי געשפירט אז אין זייער פנימיות זענען זיי נישט אנדערש ווי אנדערע אידן. ער פארבינדט פסח שני, חסד שבהוד, מיט ל"ג בעומר, הוד שבהוד, און לערנט אז קיין איד ווערט נישט אזוי טמא אז עס זאל אים אינגאנצן דורכנעמען; אינעם סוד זענען אלע אידן גלייך, ווי דער מחול פון די צדיקים.
-
27:52 פארוואס מתוך שלא לשמה בא לשמה שטייט אינעם קאטאלאג
צוריק צום תניא פרעגט דער משגיח פארוואס זאל מען פון שלא לשמה קומען צו לשמה. ער ענטפערט אז דער רבונו של עולם ווייסט אז אין זיין פנימיות וויל יעדער איד עס טאן לשמה, ממילא ליגט אין יעדן שלא לשמה א נקודה פון לשמה, און דערמיט קען יעדער איד זיך מקשר זיין מיט דער תורה וואס ער לערנט.
-
31:33 תורה איז מזון, מצוות זענען לבושים
דער משגיח ערקלערט דעם תניא אז תורה איז מזון וואס גייט אריין אין דעם מענטש'ס פנימיות, און א מצוה רינגלט אים ארום ווי א לבוש. רוב מצוות האבן שייכות צו א געוויסן אבר, אבער ציצית, סוכה, און בפרט דער דיבור פון דברי תורה, נעמען ארום דעם גאנצן גוף, און דערפאר הייסט תורה אויך א לבוש.
דער שיעור, אויסגעשריבן
לשמה, און יעדע נשמה'ס חלק אין דער תורה
דער משגיח לערנט דעם תניא אז לשמה מיינט צו מקשר זיין די נפש צום אייבערשטן דורך השגת התורה, יעדער לויט זיין שכל. דער נפש החיים טייטשט לשמה אז מ'לערנט כדי צו וויסן וואס די תורה זאגט, נישט צוליב געלט אדער כבוד; דער תניא מיינט זיך מקשר זיין מיט דער אלקות אין דער תורה, און דאס איז אן אנדער מדריגה. א,ג
וויבאלד יעדע נשמה איז געווארצלט אין דער תורה, האט איינער א חשק צו איין מסכתא און דער אנדערער צו אן אנדערער. היינט האט א מענטש ניצוצות פון אסאך נשמות, דערפאר טוישט זיך זיין חשק נאך אפאר יאר, ווען ער ענדיגט איין חלק פון זיין נשמה.
די מדריגות פון תורה און רבי שמעון בן יוחאי
די נשמות זענען מחולק נישט נאר אין די חלקים פון דער תורה, נאר אויך אין אירע מדריגות: פשט, רמז, דרש און סוד. דער משגיח ברענגט דעם בני יששכר וואס טיילט יעדע מדריגה ווייטער, למשל פשט שבסוד. די וואס ציען זיך צום פנימיות פון דער תורה געהערן צום חלק פון רבי שמעון בן יוחאי, און יעדע נשמה האט איר טאג אין יאר. ד
אזוי ווי איינער וואס גראבט און געפינט א גאנצע באגראבענע שטאט, האט רשב"י אויסגעגראבן דעם חלק הסוד פון דער תורה, וואס וועט זיין דער עיקר לימוד ביי ימות המשיח. דער זוהר זאגט אז מיט דעם ספר וועט משיח קומען, דאס הייסט מיט דעם סארט לימוד וואס ער האט אנגעהויבן. די גמרא פסק'נט ווי רבי שמעון אין מסכת שבת, און דאס, זאגט דער משגיח, איז דער ענין פון ל"ג בעומר: "גל עיני", מגלה זיין דאס פנימיות פון דער תורה. ה,ו,ז
יעדער איד טראגט א סוד
וויבאלד יעדער איד איז אן אות אין דער תורה, האט ער אויך פשט, רמז, דרש און סוד. זיין סוד איז א באהאלטענע נקודה פנימית, א חן ביים רבונו של עולם; דער חידושי הרי"ם האט געזאגט אז יעדער איד האט א חן וואס קיין אנדער איד האט נישט, און קיינער ווייסט נישט וואס עס איז. פון דרויסן קען ער אויסזען ווי א בעל עבירה, אבער אינעווייניג האט ער געפונען חן.
חסד שבהוד און פסח שני
נדב ואביהוא, פנחס און אליהו
די נקודה וואו קיין טומאה דערגרייכט נישט
דורכדעם וואס זיי האבן זיך עוסק געווען מיט נדב ואביהוא, האבן זיי באקומען א ניצוץ פון זייער נשמה און א שייכות צום פנימיות התורה. דערפאר האבן זיי געשריגן פארוואס זאלן זיי זיין אנדערש: אין זייער פנימיות, וואו קיין טומאה דערגרייכט נישט, זענען זיי ווי אלע אידן. די נקודה איז א ניצוץ פון ימות המשיח, ווען רוח הטומאה וועט אוועק פון דער ערד, און משה רבינו האט עס פארשטאנען. ל
פסח שני, חסד שבהוד, ציט צו ל"ג בעומר, הוד שבהוד. קיין איד קען נישט ווערן אזוי טמא אז עס זאל אים אינגאנצן דורכנעמען; ס'בלייבט א סוד וואו ער האט חן ביים רבונו של עולם. דארט זענען אלע גלייך, ווי דער מחול פון די צדיקים, וואו, ברענגט דער משגיח פונעם חתם סופר, יעדער פונקט איז גלייך ווייט פון דער נקודה אין מיטן. מ
פארוואס מתוך שלא לשמה בא לשמה
דער משגיח זאגט אז ער איז אוועקגעגאנגען אין א זייטיגן ענין, און קומט צוריק צום תניא. ער פרעגט פארוואס זאל מען פון שלא לשמה קומען צו לשמה, און ענטפערט אז דער רבונו של עולם ווייסט אז אינעווייניג וויל יעדער איד עס טאן לשמה; ממילא ליגט א באהאלטענע נקודה פון לשמה אין יעדן שלא לשמה, אפילו ווען מ'לערנט צוליב כבוד. א,נ
תורה איז מזון, מצוות זענען לבושים
דער משגיח ערקלערט דעם תניא אז תלמוד תורה איז שקול כנגד כל המצוות ווייל מצוות זענען נאר לבושים, און תורה איז מזון און אויך א לבוש, אזוי ווי דער זוהר זאגט. א לבוש רינגלט ארום דעם גוף; מזון גייט אריין אינעווייניג. ביי א מצוה איז דער מלך מחבק דעם מענטש, אבער ביי תורה איז ער אויך מחבק דעם מלך: ער כאפט די תורה און זי גייט אריין אין אים. ע,פ
יעדע מצוה האט שייכות צום אבר וואס טוט זי, ווי די רמ"ח אברים קעגן די רמ"ח מצוות. ציצית אבער נעמט ארום דעם גאנצן גוף אן א פארעם פון אברים, דערפאר איז זי שקול כנגד כל המצוות; א פיוט פון סוכות זאגט דאס זעלבע אויף סוכה.
אזוי אויך תלמוד תורה: דער דיבור פון דברי תורה איז א הבל, וואס האט נישט קיין ממשות און נעמט דאך ארום דעם גאנצן גוף. דערפאר הייסט תורה אויך א לבוש, בפרט דער דיבור פון תורה.
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
תלמוד בבלי
זוהר און קבלה
אחרונים און חסידות
- א לכאורה Tanya ch. 5 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03, 27:52
- ב Pri Etz Chaim (מקום נישט באשטימט) 1:09 מפתח
- ג Nefesh HaChaim (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03
- ד Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 5:06
- ח Beis Aharon (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 13:59
- ע לכאורה Tanya ch. 5 מפתח אינעם אויסשרייב: 31:37
עיקרי הדברים
- 1:03 לויטן תניא מיינט תורה לשמה אז מ'לערנט כדי צו מקשר זיין די נפש צום אייבערשטן דורך השגת התורה, יעדער לויט זיין שכל.
- 3:07 יעדע אידישע נשמה איז געווארצלט אין דער תורה, און דערפאר האט יעדער א חשק צו דעם חלק פון דער תורה וואו זיין שורש הנשמה ליגט.
- 11:13 אזוי ווי די תורה האט פשט, רמז, דרש און סוד, האט יעדער איד אין זיך א סוד: א באהאלטענער חן ביים רבונו של עולם וואס נאר דער אייבערשטער ווייסט.
- 23:13 די טמאים פון פסח שני האבן געקענט טענהן למה נגרע ווייל זייער פנימיות איז נישט אנגערירט פון טומאה, און אין יענעם סוד זענען אלע אידן גלייך.
- 28:25 מתוך שלא לשמה בא לשמה ווייל אין יעדן שלא לשמה ליגט א באהאלטענע נקודה וואס וויל עס טאן לשמה, און דער רבונו של עולם ווייסט עס.
- 31:37 תורה איז מזון און אויך א לבוש פאר דער נפש, און מצוות זענען נאר לבושים וואס רינגלען ארום דעם מענטש פון דרויסן.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 5:13 פארוואס קען איינער לערנען איין חלק פון דער תורה און נישט אן אנדערן?
תירוץ: 5:19 ווייל יעדנס נשמה האט א שייכות צו א געוויסן חלק, למשל צום פנימיות פון דער תורה.
-
קשיא: 20:23 פארוואס שטייט ווידער פנחס בן אלעזר בן אהרן הכהן, ס'איז דאך שוין געשטאנען?
תירוץ: 20:42 ווייל די נשמות פון נדב ואביהוא, די זין פון אהרן, זענען אריינגעגאנגען אין אים, ממילא איז ער געווארן אויך א זון פון אהרן.
-
קשיא: 16:48 ווי אזוי האבן טמאים געקענט פרעגן פארוואס זאלן זיי זיין אנדערש ווי אלע אידן?
תירוץ: 23:13 זיי האבן געשפירט אז זייער פנימיות, וואו קיין טומאה דערגרייכט נישט, איז נישט אנדערש ווי ביי אנדערע אידן.
-
קשיא: 28:21 פארוואס זאל מען פון שלא לשמה קומען צו לשמה?
תירוץ: 28:37 ווייל אין יעדן שלא לשמה ליגט א באהאלטענע נקודה פון לשמה, וואס דער רבונו של עולם ווייסט.
געדאנקען
- 1:50 דער משגיח שטעלט אקעגן דעם נפש החיים'ס לשמה, לערנען כדי צו וויסן וואס די תורה זאגט, מיטן תניא'ס לשמה, מקשר זיין די נפש מיט דער אלקות אין דער תורה, און זאגט אז דאס זענען פארשידענע מדריגות.
- 3:37 היינטיגע צייטן האט א מענטש אין זיך ניצוצות פון אסאך נשמות, דערפאר טוישט זיך זיין חשק נאך אפאר יאר פון איין לימוד צום אנדערן, ווען ער ענדיגט מתקן צו זיין איין חלק פון זיין נשמה און גייט ווייטער צום צווייטן.
- 12:27 דער סוד פון יעדן איד איז א חן ביים רבונו של עולם וואס קיין אנדער איד האט נישט, און ער אליין קען עס נישט אנווייזן; אויב ער מיינט אז ער האט עס געטראפן, איז א סימן אז ער האט נישט.
- 20:23 דער פסוק רופט ווידער פנחס בן אלעזר בן אהרן הכהן ווייל זינט די נשמות פון נדב ואביהוא זענען אריינגעגאנגען אין אים, איז ער געווארן אויך א זון פון אהרן אליין.
- 22:34 די טמאים זענען געווען די וואס האבן זיך עוסק געווען מיט נדב ואביהוא און באקומען א ניצוץ פון זייערע נשמות; דער ניצוץ פון פנימיות התורה האט זיי געמאכט שפירן אז די טומאה קען זיי נישט אפטיילן פון אלע אידן.
- 29:13 מתוך שלא לשמה בא לשמה ווייל די מלאכים זעען נאר דעם חיצוניות, אבער דער רבונו של עולם זעט די באהאלטענע נקודה אינעם איד וואס לערנט לשמה אפילו דעמאלט.
- 37:22 דער דיבור פון דברי תורה איז א הבל, וואס האט כמעט נישט קיין ממשות אבער נעמט ארום דעם גאנצן גוף, ממילא איז לערנען תורה א לבוש אויף דעם גאנצן מענטש, אזוי ווי ציצית און סוכה, און נישט ווי מצוות וואס זענען צוגעבונדן צו איין אבר.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 14:59 דער משגיח זאגט אז איינער וואס קען אויבנאויף נישט גלייבן, קען געפינען חיזוק אין דער תורה פון רבי שמעון בן יוחאי, דעם חלק הסוד פון דער תורה.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אביהוא, אהרן הכהן, אליהו הנביא, דער בית אהרן, דער בעל התניא, דער חידושי הרי"ם, דער חתם סופר, זמרי בן סלוא, משה רבינו, נדב, פינחס, רבי שמעון בר יוחאי
ערכים הוד שבהוד, חן, ל"ג בעומר, לבושים, לשמה, מחול, מקיף, סודות התורה, פסח שני, פרד"ס, שלא לשמה