מדריגת יראה ואהבה בדרך 'לעשותו' - יכולים הכל לעשותו' חוץ רשעים עד שיעשו תשובה.

קאטאלאג: ספר התניא א' י"ז נומ׳ ⁨35⁩ פאקעט גייד ז׳ 44 אידיש 41 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 41 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

אויף תניא פרק י"ז ערקלערט דער משגיח אז דער פסוק "כי קרוב אליך הדבר מאד בפיך ובלבבך לעשותו" מיינט אן אהבה און יראה פון מוח וואס ברענגט צו מעשה, וואס יעדער איד קען דערגרייכן, חוץ א רשע ביז ער טוט תשובה.

דער משגיח הייבט אן מיט דער קשיא וואס תניא פרק י"ז פארענטפערט: די תורה זאגט אז דער דבר איז קרוב "בלבבך", און דאך זענען נאר צדיקים מושל אויף זייער הארץ. דער תירוץ ליגט אינעם ווארט "לעשותו": אן אהבה און יראה וואס דער מוח פארשטייט דורך התבוננות אין גדלות ה', און וואס ברענגט דעם מענטש צו מעשה, אפילו אן הרגש. ער ווייזט ווי דער סדר התפילה איז אויפגעבויט אויף דעם. דער מוח איז אין רשות פון יעדן מענטש; נאר א רשע, וואס זיין הארץ איז מושל אויף אים, קען נישט אנהייבן קיין עבודה מיט א קיום ביז ער טוט תשובה תתאה, צובראכן די קליפה מיט א לב נשבר און אויפהייבן דעם געפאלענעם ה' תתאה. פון דא גייט ער צו גלות השכינה, דער מעשה פון ר' זושא מיטן היי, און דער אינעווייניגסטער גלות פון א איד. דערנאך לערנט ער ארויס: ווען דאס הארץ איז פארשלאסן, ווי ביי די מרגלים און ביים צענטן נסיון פון אברהם אבינו ביי דער עקידה, דארף מען גיין מיטן מוח. ער ענדיגט מיט תמוז און אב.

ענינים: צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז) · אהבת השם און דביקות · תשובה

סדר השיעור

  1. 0:00 וויאזוי איז דאס הארץ "קרוב"? שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט א קשיא אויפן פסוק "כי קרוב אליך הדבר מאד בפיך ובלבבך לעשותו": די גמרא זאגט אז יראה איז א מילתא זוטרתא נאר לגבי משה, און די תורה איז נצחית, און נאר צדיקים זענען מושל אויף זייער הארץ. ער דערמאנט אז דער פריערדיגער פרק האט אנגעהויבן דעם תירוץ.

  2. 3:13 אהבה און יראה אין מוח; דער סדר התפילה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח חזר'ט איבער פרק ט"ז: דער וואס קען נישט אויפוועקן קיין הרגש אין הארץ, איז אויך גענוג ווען זיין מוח פארשטייט דורך התבוננות אין גדלות ה' אז מען דארף אים ליב האבן און מורא האבן. ער ווייזט ווי די תפילה גייט אויף דעם וועג, פון קרבנות און קטורת דורך דער גדלות פון דער בריאה און די מלאכים אין ברכות קריאת שמע, ביז אהבה רבה און שמע.

  3. 7:34 "לעשותו": דער מוח איז מושל, חוץ ביי רשעים שטייט אינעם קאטאלאג

    ביים לערנען פרק י"ז ערקלערט דער משגיח אז "לעשותו" מיינט אן אהבה וואס ברענגט צו מעשה: דער מוח איז אין רשות פון מענטש, ממילא קען יעדער זיך מתבונן זיין אין גדלות ה' און קומען צו אן אהבה שכלית וואס טרייבט צו מצוות. רשעים זענען אנדערש: זיי זענען ברשות לבם, נישט ווי צדיקים וואס לבם ברשותם, דערפאר רעדט די תורה דא וועגן לעבעדיגע אידן.

  4. 12:34 א רשע דארף פריער תשובה; דער געפאלענער ה' שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז א רשע קען טון א מצוה, אפילו א גרויסע, אבער זי פלאקערט אויף און לעשט זיך אויס; כדי אנצוהייבן אן עבודה מיט א קיום מוז ער פריער צוברעכן די קליפה דורך תשובה תתאה, דער "רוח נשברה" פונעם פסוק ווי דער זוהר טייטשט, וואס הייבט אויף דעם געפאלענעם ה' תתאה. ער דערציילט די מעשה פון ר' זושא מיטן גוי'ס אראפגעפאלענעם היי, און ער אונטערשיידט צווישן תשובה תתאה און תשובה עילאה.

  5. 17:49 די שכינה אין גלות מיט דעם איד שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט גלות השכינה פון מאמר חז"ל "גלו לאדום שכינה עמהם" און פונעם פסוק "ושב ה' אלקיך את שבותך", וואס זאגט אז דער אויבערשטער אליין קערט זיך אום. על דרך רמז, א איד וואס פירט זיך ווי אדום ציט אראפ דעם ניצוץ אלקות אין זיך אין גלות ביי דער קליפה; ווען ער טוט תשובה מיט א צובראכן הארץ, ווערט די קליפה צובראכן ווי א שאלעכץ פון א נוס, און די שכינה שטייט אויף פון איר נפילה.

  6. 23:33 ווען מען שפירט נישט: ארץ ישראל און די מרגלים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח בינדט דעם פרק צו מיטן פריערדיגן: אן אהבה און יראה שכלית, אן הרגש, איז אויך גוט, און מען קען נישט אלעמאל שפירן. ער ברענגט ר' אברהם קאליסקער'ס ווארענונג צו די וואס פארן קיין ארץ ישראל אז זיי וועלן אפשר גארנישט שפירן און מוזן הארעווען, און דעם חתם סופר'ס פשט אין די מרגלים'ס טענה אז זיי האבן נישט געשפירט די קדושה פונעם לאנד, וואס זיי האבן געדארפט פארענטפערן מיט תפילה.

  7. 28:16 דער צענטער נסיון פון אברהם אבינו און די מרגלים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח בינדט די מרגלים, דער צענטער נסיון פונעם דור המדבר, מיטן צענטן נסיון פון אברהם אבינו. דער נסיון פון דער עקידה איז נישט געווען מסירות נפש, וואס אברהם האט שוין לאנג געוויזן, נאר טמטום הלב: ער האט געזען דעם מקום "מרחוק", פול מיט קשיות און דער שטן האט אים אנגעפאלן. די מרגלים האבן געהאט דעם זעלבן נסיון אין לאנד, און נישט געוואוסט אז מען מוז דורכברעכן די קליפה.

  8. 33:31 דינען מיטן מוח ווען דאס הארץ איז פארשלאסן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט ארויס פון די צוויי פרקים: ווען דאס הארץ און די געפילן ווילן נישט מיטארבעטן, דארף מען גיין מיטן מוח. אפילו ביי נעילה אדער ביים העכסטן פונקט פון שבת קען דאס הארץ ווערן פארשלאסן, און דאס איז דער נסיון פון אברהם אבינו; יעדער ערליכער איד וואס איז נישט קיין רשע קען אזוי דינען, און דער וואס זעט אז ער איז בבחינת רשע מוז זיך צוברעכן מיט תשובה.

  9. 36:44 תמוז און אב: די צוויי עינים

    דער משגיח בינדט פרשת שלח מיט בענטשן ראש חודש תמוז: תמוז און אב, "ימי בכורי ענבים", זענען אונטער דער שליטה פון דער סטרא אחרא, געגעבן צו עשו בשעת יעקב האט גענומען די אנדערע חדשים. זיי זענען כנגד די צוויי עינים, און זיי זענען די חדשים צו צוברעכן די סטרא אחרא מיט א רוח נשברה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

וויאזוי איז דאס הארץ "קרוב"?

0:30

דער משגיח הייבט אן מיטן פסוק "בפיך ובלבבך לעשותו". די גמרא אין ברכות זאגט אז יראה, וואס משה האט געבעטן אין "מה ה' אלקיך שואל", איז א מילתא זוטרתא נאר לגבי משה. אבער די תורה איז נצחית, און נאר צדיקים זענען מושל אויף זייער הארץ; וויאזוי איז דאס הארץ "קרוב" ביי יעדן? דער פריערדיגער פרק אין תניא, דערמאנט ער, האט אנגעהויבן מיטן תירוץ. א,ב,ג,ד

אהבה און יראה אין מוח; דער סדר התפילה

3:38

נישט יעדער קען אויפוועקן אהבה און יראה אין הארץ. תניא פרק ט"ז לערנט אז עס איז גענוג ווען דער מוח פארשטייט, דורך התבוננות אין גדלות ה', אז מען דארף אים ליב האבן און מורא האבן. ד

4:52

אזוי איז די תפילה אויסגעשטעלט: קרבנות און קטורת זענען מבטל די חיצונים, ווי מען זעט ביי קרח; ברכות קריאת שמע רעדן פון זון, די גלגלים און די מלאכים, אז די וועלט איז קעגן זיי ווי א טראפן; ערשט דערנאך קומט אהבה רבה און שמע. ו

"לעשותו": דער מוח איז מושל, חוץ ביי רשעים

7:59

תניא פרק י"ז טייטשט "לעשותו" אן אהבה וואס ברענגט צו מעשה. דאס הארץ, ערקלערט דער משגיח, איז נישט אין רשות פון מענטש, אבער דער מוח יא: יעדער קען טראכטן פון גדלות ה' און קומען צו אן אהבה שכלית, נישט קיין הרגש, וואס ברענגט אים צו די מצוות, וואס די נשמה וועט שפירן זייער טעם אין עולם הבא. ה

11:01

רשעים זענען אויסגענומען: ווי חז"ל זאגן, זענען זיי ברשות לבם, און ביי צדיקים שטייט "ויאמר ה' אל לבו". די תורה רעדט דא וועגן לעבעדיגע אידן. ח,ט

א רשע דארף פריער תשובה; דער געפאלענער ה'

12:35

א רשע קען טון א גרויסע מצוה, אבער זי פלאקערט אויף און לעשט זיך אויס. כדי אנצוהייבן אן עבודה מיט א קיום מוז ער פריער צוברעכן די קליפה מיט תשובה תתאה, דער "רוח נשברה" וואס דער זוהר טייטשט אין "זבחי אלקים רוח נשברה". דאס הייבט אויף דעם ה' תתאה פונעם שם הוי"ה, וואס איז אראפגעפאלן אין גלות. י,כ

15:33

א בינטל היי איז אראפגעפאלן פון א גוי'ס וואגן, און ער האט גערופן ר' זושא'ן צו העלפן. "איך קען נישט", האט ר' זושא געזאגט. "דו קענסט יא, נאר דו ווילסט נישט", האט דער גוי געענטפערט. ר' זושא האט זיך דאס גענומען צום הארצן: אויפהייבן דעם געפאלענעם ה' איז די עבודה פון אידן אין גלות. ס'איז אויך דא א העכערע תשובה, וואס דערגרייכט ביזן כסא הכבוד.

די שכינה אין גלות מיט דעם איד

18:07

דער געפאלענער ה', יראת שמים, איז גלות השכינה. די גמרא אין מגילה זאגט אז ווען אידן זענען געגאנגען אין גלות אדום איז די שכינה מיטגעגאנגען, און לערנט עס ארויס פון "ושב ה' אלקיך את שבותך": עס שטייט אז דער אויבערשטער אליין וועט זיך אומקערן, ווייל ער איז מיט זיי אין גלות. ל,מ

20:15

על דרך רמז, ערקלערט דער משגיח, מיינט "גלו לאדום" א איד וואס פאלט אראפ צו די מעשים פון אדום, און דער אינעווייניגסטער גלות ברענגט דעם אויסערליכן. אזא איד ציט אראפ זיין ניצוץ אלקות אין גלות ביי דער קליפה. ווען ער טוט תשובה מיט א צובראכן הארץ, ווערט די קליפה צובראכן ווי א שאלעכץ פון א נוס, און די שכינה שטייט אויף פון איר נפילה. ל

ווען מען שפירט נישט: ארץ ישראל און די מרגלים

23:43

דאס ענדיגט אויס דעם פריערדיגן פרק: אן אהבה און יראה שכלית, אן הרגש, איז אויך גוט, און מען קען נישט אלעמאל שפירן. ר' אברהם קאליסקער האט געווארנט די וואס פארן קיין ארץ ישראל אז זיי וועלן נישט גלייך שפירן די קדושה, און זיי מוזן דערויף הארעווען. ד

26:07

דער חתם סופר טייטשט די מרגלים'ס "ארץ אוכלת יושביה": מיר זענען דורכגעגאנגען און גארנישט געשפירט. אנשטאט דעם, זאגט דער משגיח, האבן זיי געדארפט דאווענען ביי די קברים אויף א הרגש. משה האט זיי געהייסן נעמען פון די פירות פונעם לאנד, וואס וואלט זיי דערהויבן. נ,ס

דער צענטער נסיון פון אברהם אבינו און די מרגלים

28:34

"וינסו אותי זה עשר פעמים" מאכט די מרגלים פאר דעם צענטן נסיון אין מדבר, אקעגן דעם צענטן נסיון פון אברהם אבינו אין אבות. אבער כבשן האש איז געווען שווערער: דארט האט אברהם זיך מוסר נפש געווען נאר מיטן שכל, נאך פאר נבואה. פ,צ,ק

30:10

דער נסיון פון דער עקידה, ענטפערט דער משגיח, איז געווען טמטום הלב: "וירא את המקום מרחוק", ער האט געזען דעם אויבערשטן פון דערווייטנס. ער איז געווען פול מיט קשיות, ווייל מען האט אים געזאגט "כי ביצחק", און דער שטן איז געקומען ווי א נביא; אברהם האט געענטפערט אז א ליגנער גלייבט מען נישט אפילו ווען ער זאגט אמת. די מרגלים האבן געהאט דעם זעלבן נסיון, און נישט געוואוסט צו צוברעכן די קליפה. ר,ש,ת

דינען מיטן מוח ווען דאס הארץ איז פארשלאסן

33:52

ווען דאס הארץ וויל נישט מיטארבעטן, לערנט דער משגיח ארויס, גייט מען מיטן מוח. אפילו ביי נעילה אדער ביים העכסטן פונקט פון שבת קען דאס הארץ ווערן פארשלאסן; דאס איז דער נסיון פון אברהם אבינו, נישט קיין גזירה. יעדער ערליכער איד וואס איז נישט קיין רשע קען אזוי דינען, און דער וואס זעט זיך בבחינת רשע מוז זיך צוברעכן און תשובה טון.

תמוז און אב: די צוויי עינים

36:50

פרשת שלח קומט פאר בענטשן ראש חודש תמוז. תמוז און אב, "ימי בכורי ענבים", זענען אונטער דער סטרא אחרא; דער זוהר זאגט אז דער אויבערשטער האט זיי געגעבן צו עשו, און יעקב האט גענומען די אנדערע חדשים. אב,אג

39:42

זיי זענען כנגד די צוויי עינים, ווי "עיני עיני ירדה מים", און דער בני יששכר בינדט תמוז מיט ראיה. דאס זענען די חדשים צו צוברעכן די סטרא אחרא מיט א רוח נשברה. אד,אה

מראי מקומות

תורה

  1. א Devarim 30:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:30
  2. ג Devarim 10:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:30
  3. ו לכאורה Bamidbar 17:11-13 מפתח אינעם אויסשרייב: 4:52
  4. ז Devarim 30:12 10:47 טעקסט מפתח
  5. ט Bereishis 8:21 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:01
  6. מ Devarim 30:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:07
  7. נ Bamidbar 13:32 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:07
  8. ס Bamidbar 13:20 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:07
  9. ע Bamidbar 15:19 27:55 טעקסט מפתח
  10. פ Bamidbar 14:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:34
  11. ר Bereishis 22:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:10
  12. ש Bereishis 21:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:10
  13. אא Bamidbar 14:8 35:04 טעקסט מפתח
  14. אב Bamidbar 13:20 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:50

כתובים

  1. כ Tehillim 51:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:35
  2. אד Eichah 1:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 39:42

משנה

  1. צ Avos 5:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:34
  2. ק Avos 5:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:34

תלמוד בבלי

  1. ב Berachos 33b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:30
  2. ל Megillah 29a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:07, 20:15
  3. ת Sanhedrin 89b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:10

מדרש

  1. ח לכאורה Bereishis Rabbah 34:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:01

זוהר און קבלה

  1. י Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 12:35
  2. אג Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 36:50

אחרונים און חסידות

  1. ד לכאורה Tanya ch. 16 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:30, 3:38, 23:43
  2. ה לכאורה Tanya ch. 17 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:59
  3. אה Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 39:42

עיקרי הדברים

  1. 7:59 "בלבבך לעשותו" מיינט אן אהבה און יראה וואס דער מוח פארשטייט און וואס ברענגט דעם מענטש צו טון די מצוות, אפילו ווען דאס הארץ שפירט גארנישט.
  2. 8:41 דער מוח פון א מענטש איז אין זיין רשות אפילו ווען דאס הארץ איז נישט, ממילא קען יעדער איינער זיך מתבונן זיין אין גדלות ה'.
  3. 12:35 א רשע, וואס זיין הארץ איז מושל אויף אים, קען נישט אנהייבן קיין עבודת ה' וואס האט א קיום, ביז ער טוט פריער תשובה תתאה און צוברעכט די קליפה מיט א לב נשבר.
  4. 14:35 די תשובה תתאה הייבט אויף דעם געפאלענעם ה' תתאה פונעם שם הוי"ה, וואס דאס איז גלות השכינה.
  5. 31:58 ווען דאס הארץ איז פארשלאסן, אפילו אויפן הייליגסטן ארט אדער אין דער הייליגסטער צייט, דארף מען דינען מיטן מוח; דאס איז געווען דער צענטער נסיון פון אברהם אבינו, און דאס איז דער נסיון וואס די מרגלים זענען נישט געשטאנען.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 1:51 וויאזוי קען די תורה, וואס איז נצחית, זאגן אז דער דבר איז קרוב "בלבבך" פאר יעדן, ווען נאר צדיקים זענען מושל אויף זייער הארץ, און די גמרא זאגט אז יראה איז א מילתא זוטרתא נאר לגבי משה?

    תירוץ: 7:59 "לעשותו" מיינט אן אהבה און יראה וואס דער מוח פארשטייט, און דער מוח איז אין רשות פון יעדן מענטש, און זיי ברענגען אים צו טון די מצוות אפילו אן הרגש.

  2. קשיא: 18:07 פארוואס איז די שכינה געגאנגען אין גלות?

    תירוץ: 18:10 ווייל דער לעצטער ה' פונעם שם הוי"ה, וואס איז יראת שמים, איז אראפגעפאלן, און די נפילה איז גלות השכינה.

  3. קשיא: 19:19 פארוואס שטייט "ושב ה'" און נישט אז ער וועט צוריקברענגען די גלות?

    תירוץ: 19:27 ווייל דער אויבערשטער איז אין גלות צוזאמען מיט אידן, דערפאר קערט ער זיך אליין אום מיט זיי.

  4. קשיא: 29:23 וואס איז געווען דער צענטער נסיון פון אברהם אבינו ביי דער עקידה, אויב ער האט זיך שוין פריער געלאזט ווארפן אין פייער נאר מיטן שכל, וואס איז נאך שווערער?

    תירוץ: 30:10 דער נסיון איז געווען טמטום הלב: ער האט געזען דעם מקום "מרחוק", געשפירט א ווייטקייט פונעם אויבערשטן און געווען פול מיט קשיות, און דאך איז ער געגאנגען.

מעשיות

  1. 15:33 ר' זושא און דאס אראפגעפאלענע היי

    ר' זושא איז געפארן מיט א גוי וואס האט געפירט היי אויפן וואגן, און א בינטל היי איז אראפגעפאלן. דער גוי האט אים גערופן ער זאל העלפן אויפהייבן, און ר' זושא האט געענטפערט אז ער קען נישט. האט דער גוי געזאגט: דו קענסט יא, נאר דו ווילסט נישט. ר' זושא האט זיך דאס גענומען צום הארצן און געזאגט אז דער גוי איז א מבין אויף אים: ער קען אויפהייבן דעם ה', נאר ער וויל נישט, ווייל דאס איז די עבודה פון אידן אין גלות.

    אין דער מעשה: רבי זושא אניפאליער

    דערציילט אין נאך 2 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 4:44 דער סדר התפילה גייט אויפן וועג פונעם תניא: קרבנות און קטורת זענען מבטל די חיצונים, ברכות קריאת שמע זענען זיך מתבונן אין דער גדלות פון דער בריאה און די מלאכים, און ערשט דערנאך קען מען זאגן אהבה רבה און מקבל זיין עול מלכות שמים אין שמע.
  2. 16:02 ר' זושא האט גענומען דעם גוי'ס ווערטער וועגן דעם היי, "דו קענסט יא, נאר דו ווילסט נישט", ווי א מוסר פאר זיך, ווייל אויפהייבן דעם געפאלענעם ה' איז די עבודה פון אידן אין גלות.
  3. 20:15 על דרך רמז מיינט "גלו לאדום" אז אידן זענען אראפגעפאלן צו די מעשים פון אדום, און דער אינעווייניגסטער גלות ברענגט דעם אויסערליכן; די שכינה אין גלות איז דער ניצוץ אלקות אין א איד וואס איז געפאנגען ביי זיין קליפה.
  4. 29:32 דער צענטער נסיון פון אברהם אבינו איז נישט געווען די מסירות נפש פון דער עקידה, ווייל ער האט זיך שוין געלאזט ווארפן אין פייער נאר מיטן שכל אליין, נאר דער טמטום הלב, וואס ער האט געזען דעם אויבערשטן "מרחוק".
  5. 32:31 דער נסיון פון די מרגלים איז געווען דער זעלבער ווי דער צענטער נסיון פון אברהם אבינו: וואס זיי האבן נישט געשפירט אין ארץ ישראל איז געווען א קליפה וואס מען דארף צוברעכן ווי א נוס, נישט קיין סימן קעגן דעם לאנד.
  6. 39:42 תמוז און אב זענען כנגד די צוויי עינים, און וויבאלד זיי זענען געגעבן געווארן צו דער סטרא אחרא, איז דאס די צייט צו צוברעכן זי מיט א רוח נשברה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 33:47 דער משגיח זאגט אז ווען דאס הארץ און די געפילן ווילן נישט מיטארבעטן, דארף מען גיין מיטן מוח און פארשטיין אז עס איז גוט.
  2. 34:03 דער משגיח זאגט אז אויב דאס הארץ ווערט פארשלאסן אפילו ביי נעילה אדער ביים העכסטן פונקט פון שבת, זאל מען דאס זען ווי דער נסיון פון אברהם אבינו און נישט ווי א גזירה.
  3. 35:55 דער משגיח זאגט אז דער וואס זעט אז ער איז בבחינת רשע מוז זיך צוברעכן מיט די עצות וואס חז"ל געבן, שרייען אויפן יצר הרע און טון תשובה מיט א צובראכן הארץ.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, דער חתם סופר, יעקב אבינו, יצחק אבינו, כלב בן יפנה, משה רבינו, פרעה, רבי אברהם קאליסקער, רבי זושא אניפאליער

ערכים גלות השכינה, התבוננות, טמטום הלב, ימי בכורי ענבים, לב נשבר ונדכה, מרגלים, סטרא אחרא, קליפה, רבונו של עולם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט