משליך קרחו כפתים

קאטאלאג: תפילה נומ׳ ⁨24⁩ פאקעט גייד ז׳ 49 אידיש 44 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 44 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דורך די לעצטע פסוקים פון תהלים קמ"ז ווייזט דער משגיח ווי אזוי דער אייבערשטער איז ממתיק די מידת הדין, אז רעגן און שניי זענען פון מידת החסד און ברענגען אראפ תורה, און אז א איד האלט א חוק מיט אמונה פשוטה ביז ער ווערט זוכה עס צו פארשטיין.

דער משגיח גייט ווייטער מיטן פסוק "משליך קרחו כפתים". ניסן און דער זומער זענען א צייט פון חסד, פון ווארעמקייט און התפשטות; תשרי און דער ווינטער זענען דין און צמצום, און פון דער קעלט קומט דער קרח. אבער דער אייבערשטער איז ממתיק דעם דין: דער אייז פאלט אראפ ווי פלעקן, און דער שניי איז ווייס, דער קאליר פון חסד, אזוי ווי מילך און דער מן, א שפייז אן הארעוואניע. דערנאך "ישלח דברו וימסם": שניי איז פארפרוירענע וואסער, און מים איז חסד. דער רעגן ברענגט ברכה, און אינעווייניג תורה. ער ברענגט דעם זוהר אז נח האט געקענט מקבל זיין די תורה און איז צוריקגעקומען אלס משה, און ער טייטשט מתן תורה ווי א "מבול" פון תורה. ביי "חקיו ומשפטיו לישראל" שילדערט ער די עקידה: אברהם אבינו איז געגאנגען מיט אמונה שלימה אן פארשטיין, און ערשט נאכדעם האט ער פארשטאנען. ער ענדיגט מיט תהלים קמ"ח, אז דער מענטש פירט די גאנצע בריאה צו לויבן דעם אייבערשטן.

ענינים: פסוקי דזמרה · אמונה פשוטה, למעלה פון שכל · די ספירות

סדר השיעור

  1. 0:00 חדשים פון חסד און חדשים פון דין שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח קומט צוריק צו "משליך קרחו כפתים" און ערקלערט אז פון ניסן הייבט זיך אן א הנהגה פון חסד, וואס מ'זעט אין די אותיות פון "אביב" וואס גייען גלייך, און תשרי איז דין, מיט די אותיות פארקערט. זומער איז ווארעמקייט און התפשטות, ווינטער איז קעלט און צמצום, און פון דעם דין קומט דער קרח.

  2. 5:05 פארוואס דער שניי איז ווייס שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט פארוואס דער אייבערשטער שיקט דעם אייז ווי פלעקן, און ענטפערט אז ער איז ממתיק דעם דין מיט רחמים. די ווייסקייט פונעם שניי איז חסד, אזוי ווי מילך, די שפייז פון קליינע קינדער וואס זענען פטור פון הארעווען אויף ברויט, און ווי דער ווייסער מן פונעם דור המדבר; דערנאך ווערט ווארעם און מענטשן און בעלי חיים האבן א הפסקה.

  3. 11:58 דאס צעלאזן, דער רעגן און זיין נשמה שטייט אינעם קאטאלאג

    ביי "ישלח דברו וימסם" ערקלערט דער משגיח אז דער שורש פון שניי איז וואסער, וואס איז חסד, פארהאלטן אין ווינטער און באפרייט דורך דעם אייבערשטנס ווינט. דער רעגן ברענגט גרויס ברכה, אזוי ווי די גמרא אין תענית זאגט, און ווייל יעדע גשמיות'דיגע זאך האט א נשמה, איז די נשמה פון רעגן תורה.

  4. 16:49 נח, משה און א מבול פון תורה

    דער משגיח ברענגט דעם זוהר אז די תורה האט געקענט געגעבן ווערן דורך נח, און אז נחס נשמה איז צוריקגעקומען אלס משה, וואס ערקלערט דעם רמז פון דער גמרא אויף משה אין "בשגם", און פארוואס דער מבול הייסט "מי נח". דערנאך ערקלערט ער פארוואס די אומות העולם האבן מורא געהאט פון א מבול ביי מתן תורה: עס איז געווען א מבול פון תורה, און דער אות שי"ן מאכט פון "מבול" "בשלום".

  5. 23:43 די רעגן צייט און "מגיד"

    דער משגיח זאגט אז א רעגנדיגער טאג ברענגט אראפ א השפעה פון תורה, ממילא איז די רעגן צייט, ווען מ'בעט טל ומטר לברכה, א צייט צו זוכה זיין צו תורה. ער טייטשט "מגיד" אלס ממשיך זיין, אזוי ווי די גידים וואס פירן דאס בלוט צו די אברים: דורך דעם רעגן איז דער אייבערשטער ממשיך זיין ווארט צו יעקב.

  6. 26:59 די עקידה: אמונה אן פארשטיין

    דער משגיח שילדערט דעם נסיון פון דער עקידה: דער אייבערשטער האט צוגעזאגט אז דאס אידישע פאלק וועט ארויסקומען פון יצחק, וואס האט נאך נישט געהאט קיין קינדער, און יעצט האט ער געהייסן אים ברענגען פאר א קרבן. אברהם אבינו האט נישט פארשטאנען, פונדעסטוועגן איז ער געגאנגען מיט אמונה שלימה; אסאך זענען דורכגעפאלן אין דעם נסיון ביים חורבן אייראפע, און דער משגיח ענטפערט מיטן משל פון א שניידער וואס שניידט זייד.

  7. 33:08 פריער דער חוק, דערנאך דער משפט

    דער משגיח ערקלערט אז דער וואס איז מקיים די מצוות אן פארשטיין ווערט נאכדעם זוכה צו פארשטאנד, און דער וואס פאדערט פריער טעמים ווערט קיינמאל נישט געוויזן די זיסקייט פון שבת אדער פון לערנען. דאס איז "חקיו ומשפטיו לישראל": פריער א חוק, דערנאך א משפט, אזוי ווי אברהם אבינו האט ערשט נאך דער עקידה פארשטאנען; די גויים ווייסן אפילו נישט די משפטים.

  8. 37:45 דער מענטש פירט די בריאה צו לויבן

    ביים אנהייב פון תהלים קמ"ח ערקלערט דער משגיח אז דער מענטש האט באקומען די קאנטראל איבער די עליונים און תחתונים, א קאנטראל וואס איז אריבער צו אברהם אבינו און צו אידן, אזוי אז די מלאכים לויבן ערשט נאכדעם וואס אידן לויבן. דער מענטש איז די נפש חיה פון דער בריאה, און דוד המלך רופט הימל און ערד צו זינגען צוזאמען; "שמים" מיינט דאס ווייטע "דארט", און "מרומים" א הויכקייט וואס מ'קען נישט משיג זיין.

דער שיעור, אויסגעשריבן

חדשים פון חסד און חדשים פון דין

0:54

דער משגיח קומט צוריק צום פסוק אין תהלים קמ"ז, "משליך קרחו כפתים, לפני קרתו מי יעמוד". פון ניסן הייבט זיך אן א הנהגה פון חסד, דערפאר איז יציאת מצרים דעמאלט געווען. די אותיות פון "אביב" גייען גלייך, ווי חסד, אזוי ווי אידן שרייבן פון רעכטס צו לינקס; תשרי גייט פארקערט, א חודש פון דין, וואס ווערט ממותק דורך שופר, יום כיפור און סוכות. א

3:43

אין זומער איז דער טאג לענגער, ווייל חסד איז ליכט. חסד איז ווארעמקייט און התפשטות, אזוי ווי מענטשן שפרייטן אויס די אברים אין דער היץ; דין איז צמצום און קעלט, און דערפון קומט דער קרח.

פארוואס דער שניי איז ווייס

5:05

פארוואס שיקט דער אייבערשטער דעם אייז ווי פלעקן? ווייל ער איז ממתיק דעם דין מיט רחמים, ווארום קיינער קען נישט שטיין פאר זיין גאנצער קעלט. דער שניי איז אויך ווייס, און דאס גיט אים א געשמאקקייט; א שווארצער שניי וואלט מענטשן געברענגט צו פארצווייפלונג.

7:14

כדי צו ערקלערן די ווייסקייט ברענגט דער משגיח "ותפל ולבן" אין דברים א' א', וואו רש"י זאגט אז זיי האבן זיך באקלאגט אויפן ווייסן מן. זינט דעם חטא פון אדם מוז יעדער הארעווען אויף ברויט, אבער קליינע קינדער זענען פטור: די מאמע גיט זיי מילך מיט אהבה, און מילך איז ווייס ווייל ס'איז א שפייז פון חסד. אזוי איז אויך דער מן פונעם דור המדבר געווען ווייס, א לחם חנם. ז,ח,ט

11:00

אזוי אויך שיקט דער אייבערשטער נאך דער קעלט ווארעמע טעג אינמיטן ווינטער, אז מענטשן און די בעלי חיים אין וואלד, וועמענס גראז איז פארדעקט מיט שניי, זאלן קענען אפאטעמען.

דאס צעלאזן, דער רעגן און זיין נשמה

11:58

"ישלח דברו וימסם, ישב רוחו יזלו מים" (תהלים קמ"ז י"ח). דער שורש פון שניי איז וואסער, און מים איז חסד, נאר אין ווינטער איז עס מצומצם און פארפרוירן. דער אייבערשטער בלאזט א ווינט ווי ביים מבול, דער שניי אויף די בערג צעגייט אין די טייכן און באוואסערט די פעלדער. י,כ

14:58

נארישע מענטשן באקלאגן זיך אז מ'קען נישט גיין שאפן ווען ס'רעגנט, אבער דער רעגן ברענגט ברכה און וואקסן. די גמרא אין תענית ח' ע"ב זאגט אז גדול יום הגשמים, אפילו די פרוטה אין קעשענע ווערט געבענטשט. יעדע גשמיות'דיגע זאך האט א נשמה, און די נשמה פון רעגן איז תורה. נ

נח, משה און א מבול פון תורה

16:49

דער משגיח ברענגט דעם זוהר אז דער אייבערשטער האט געוואלט געבן די תורה אין דער צייט פונעם מבול, דורך נח. דער דור האט געזינדיגט, האט דער אייבערשטער נח איבערגעפלאנצט, און ער איז געווארן משה. דערמיט ווערט פשוט די גמרא אין חולין קל"ט ע"ב וואס געפינט משה אין "בשגם", וואס איז בגימטריא משה: משה איז דארט געווען. ס,ע

18:28

ישעיה נ"ד ט' רופט דעם מבול "מי נח", ווייל נח האט נישט מתפלל געווען פאר זיין דור מיט מסירות נפש. אלס משה, מיט "מחני נא" (שמות ל"ב ל"ב), האט ער דאס מתקן געווען. פ,צ

19:57

א מדרש דערציילט אז ביי מתן תורה זענען די אומות געלאפן צו בלעם מיט מורא פון א נייעם מבול, און ער האט געענטפערט "ה' עז לעמו יתן". דער מבול איז געווען פערציג טעג, און משה איז געווען פערציג טעג אויפן בארג; דאס מאל איז דאס וואסער אראפגעקומען אלס תורה. די גמרא אין שבת פ"ח ע"א רעדט פון א תורה משולשת, און דער שי"ן מיט די דריי קעפ אריינגעלייגט אין "מבול" מאכט "בשלום". ק,ר,ת,אא,אב

די רעגן צייט און "מגיד"

23:44

יעדער רעגנדיגער טאג ברענגט אראפ תורה, און ווען די רעגן צייט הייבט זיך אן בעט מען "לברכה", פאר תורה, נישט ווי ביים מבול. א רעגנדיגער טאג איז נישט טרויעריג; מ'קען לערנען. "מגיד דבריו ליעקב" (תהלים קמ"ז י"ט): "מגיד" איז ווי גידים, די אדערן וואס פירן דאס בלוט צו די אברים, און דורך דעם רעגן איז דער אייבערשטער ממשיך זיין ווארט צו יעקב. ל

די עקידה: אמונה אן פארשטיין

27:07

ביי "חקיו" ערקלערט דער משגיח דעם נסיון פון דער עקידה. דער אייבערשטער האט צוגעזאגט "כי ביצחק יקרא לך זרע", דערנאך געזאגט "והעלהו שם לעולה", און אברהם אבינו האט געוואוסט אז דער אייבערשטער טוישט נישט זיין ווארט (במדבר כ"ג י"ט). יצחק האט נאך נישט געהאט קיין קינדער; ביי דער עקידה האט ער באקומען א נייע נשמה, און גלייך האט מען געמאלדן אז רבקה איז געבוירן. אג,אד,אה,אז

30:28

אברהם אבינו האט נישט געזען ווי אזוי ביידע וועלן מקוים ווערן, פונדעסטוועגן איז ער געגאנגען מיט אמונה שלימה: ווי אזוי, איז דעם אייבערשטנס זאך. מ'דארף גלייבן אפילו מיט קשיות. אסאך זענען דורכגעפאלן אין דעם נסיון ביים חורבן אייראפע, און נאכדעם איז דא מער תורה ווי פריער. צו איינעם וואס האט געפרעגט האט דער משגיח געענטפערט מיט א משל: איינער שרייט אויף א שניידער וואס שניידט טייערע זייד, און ווייסט נישט אז ס'וועט ארויסקומען א שיין בגד.

פריער דער חוק, דערנאך דער משפט

33:08

א איד איז מקיים די מצוות אפילו ער פארשטייט נישט, און דאן גיט אים דער אייבערשטער פארשטאנד. דער וואס פאדערט פריער טעמים ווערט נישט געוויזן די זיסקייט פון שבת אדער די באהאלטענע דימענטן אין א בלאט גמרא; דער וואס היט און לערנט, געפינט זיי.

34:46

דאס איז "חקיו ומשפטיו": פריער א חוק, דערנאך א משפט, וואס רש"י טייטשט "גערעכטיגקייט". אברהם אבינו האט די עקידה געטון אלס חוק און ערשט נאכדעם פארשטאנען. די גויים, זאגט דער פסוק, ווייסן אפילו נישט די משפטים. ל,אט,אי

דער מענטש פירט די בריאה צו לויבן

37:50

ביים אנהייב פון תהלים קמ"ח ערקלערט דער משגיח אז דער אייבערשטער האט געגעבן דעם מענטש די קאנטראל איבער עליונים און תחתונים. ווען דער מענטש האט געזינדיגט ביים מבול, איז די טבע קאליע געווארן; ווען אידן האבן געלערנט תורה אין מדבר, איז זי געבענטשט געווארן. נאכן דור הפלגה איז די קאנטראל אריבער צו אברהם אבינו. די מלאכים זאגן "קדוש" ערשט נאכדעם וואס אידן לויבן. אכ

40:27

דער מזריטשער מגיד טייטשט "ויהי האדם לנפש חיה" (בראשית ב' ז') אז דער מענטש איז די נשמה פון דער בריאה. דוד המלך רופט הימל און ערד צו זינגען צוזאמען. "שמים" קומט פון "שם", דארט, דאס ווייטע; "מרומים" איז א הויכקייט וואס מ'קען נישט משיג זיין. אנ

מראי מקומות

תורה

  1. ב Bereishis 1:5 1:20 טעקסט מפתח
  2. ד Shemos 13:4 2:39 טעקסט מפתח
  3. ז Devarim 1:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:14
  4. ט Bereishis 3:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:14
  5. כ Bereishis 8:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:58
  6. צ לכאורה Shemos 32:32 מפתח אינעם אויסשרייב: 18:28
  7. ת Bereishis 7:17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:57
  8. אא Shemos 24:18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:57
  9. אג Bereishis 21:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:07
  10. אד Bereishis 22:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:07
  11. אה Bamidbar 23:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:07
  12. או לכאורה Bereishis 18:10 29:00 מפתח
  13. אז Bereishis 22:20-23 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:07
  14. אנ Bereishis 2:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 40:27

נביאים

  1. ו Zechariah 8:19 6:28 טעקסט מפתח
  2. מ Yeshayahu 55:10 15:20 טעקסט מפתח
  3. פ Yeshayahu 54:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:28
  4. אח Yeshayahu 55:8 30:44 טעקסט מפתח

כתובים

  1. א Tehillim 147:17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:54
  2. ה Tehillim 42:9 3:47 טעקסט מפתח
  3. י Tehillim 147:18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:58
  4. ל Tehillim 147:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:44, 34:46
  5. ר Tehillim 29:10-11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:57
  6. אי Tehillim 147:20 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:46
  7. אכ Tehillim 148:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:50
  8. אמ Tehillim 8:7 40:13 טעקסט מפתח
  9. אע לכאורה Tehillim 92:9 43:17 מפתח

תלמוד בבלי

  1. נ לכאורה Taanis 8b מפתח אינעם אויסשרייב: 14:58
  2. ע Chullin 139b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 16:49
  3. ש Gemara (מקום נישט באשטימט) 20:48 מפתח
  4. אב לכאורה Shabbos 88a מפתח אינעם אויסשרייב: 19:57

מדרש

  1. ג Midrash (מקום נישט באשטימט) 1:24
  2. ק Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 19:57

זוהר און קבלה

  1. ס Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 16:49

ראשונים

  1. ח לכאורה Rashi on Devarim 1:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:14
  2. אט Rashi (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 34:46

אחרונים און חסידות

  1. אס Nefesh HaChaim (מקום נישט באשטימט) 40:31 מפתח

תפילה און פיוט

  1. אל Ha'aderes veha'emunah (piyut) (מקום נישט באשטימט) 39:20 מפתח

עיקרי הדברים

  1. 1:45 די זומער חדשים פון ניסן זענען א צייט פון חסד, ווארעמקייט און התפשטות, און די ווינטער חדשים פון תשרי זענען דין, קעלט און צמצום.
  2. 4:52 דער אייבערשטער איז ממתיק דעם דין פונעם ווינטער: דער אייז קומט אראפ ווי פלעקן און דער שניי איז ווייס, דער קאליר פון חסד, אזוי ווי מילך און דער מן, וואס זענען א שפייז פון חנם.
  3. 13:23 דער שורש פון שניי איז וואסער, וואס איז חסד; ווען דער אייבערשטער צעלאזט עס ברענגט דער רעגן ברכה, און די נשמה פון רעגן איז תורה.
  4. 21:50 ביי מתן תורה האט מען אין הימל געזען דעם סימן פון א מבול, נאר אנשטאט א מבול פון וואסער איז אראפגעקומען א מבול פון תורה.
  5. 27:40 אברהם אבינו איז געגאנגען צו דער עקידה מיט אמונה שלימה, אן פארשטיין ווי אזוי די הבטחה אויף יצחק וועט מקוים ווערן, און דער נסיון פון אמונה איז צו גלייבן אפילו מיט קשיות.
  6. 33:08 פריער קומט דער חוק, וואס מ'האלט אן פארשטיין, און נאכדעם דער משפט, ווען דער אייבערשטער גיט פארשטאנד צו די וואס היטן די תורה.
  7. 37:50 דער מענטש, און בפרט א איד, האלט די קאנטראל פון דער גאנצער בריאה, אזוי אז די שירה פון די מלאכים הענגט אין דער שירה פון אידן.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 5:05 פארוואס שיקט דער אייבערשטער זיין אייז ווי פלעקן?

    תירוץ: 5:08 ווייל ער איז ממתיק דעם דין מיט רחמים; קיינער וואלט נישט געקענט אויסהאלטן זיין גאנצע קעלט.

  2. קשיא: 7:26 פארוואס האבן זיך דער דור המדבר באקלאגט אויפן מן וואס איז ווייס, און וואס איז אזוי ספעציעל אין ווייס?

    תירוץ: 8:30 ווייס איז דער קאליר פון א שפייז פון חסד אן הארעוואניע, אזוי ווי מילך פאר קליינע קינדער וואס זענען פטור פון דער קללה פון "בזעת אפיך".

  3. קשיא: 18:36 פארוואס הייסט דער מבול "מי נח"?

    תירוץ: 18:41 נח ווערט באשולדיגט אז ער האט נישט מתפלל געווען פאר זיין דור מיט מסירות נפש, וואס וואלט זיי געקענט ברענגען צו תשובה און צו מקבל זיין די תורה; אלס משה האט ער דאס מתקן געווען.

  4. קשיא: 20:11 פארוואס האבן די אומות מורא געהאט פון א מבול ביי מתן תורה?

    תירוץ: 22:08 זייערע אסטראנאמען האבן געזען אין הימל דעם זעלבן סדר ווי ביים מבול; בלעם האט זיי געזאגט אז ס'איז טאקע א מבול, נאר פון תורה, נישט פון וואסער.

  5. קשיא: 30:05 ווי אזוי האט אברהם אבינו געקענט צוזאמשטעלן "כי ביצחק יקרא לך זרע" מיטן ציווי צו מקריב זיין יצחק?

    תירוץ: 30:28 ער האט עס נישט פארשטאנען; ער איז געגאנגען מיט אמונה שלימה אז ביידע זענען אמת, און ווי אזוי עס וועט מקוים ווערן איז דעם אייבערשטנס זאך.

  6. קשיא: 34:43 פארוואס שטייט "חקיו" פאר "משפטיו"?

    תירוץ: 34:46 פריער האלט מען א מצוה אלס חוק אן פארשטיין; נאכדעם ווערט עס א משפט וואס מ'פארשטייט, אזוי ווי אברהם אבינו האט פארשטאנען די עקידה נאכדעם.

געדאנקען

  1. 1:59 דער משגיח לייענט דעם סדר פון די אותיות אין די נעמען פון די חדשים: "אביב" גייט גלייך, ווי דער חסד פון ניסן, און תשרי גייט פארקערט, ווי דין; אזוי אויך שרייבן אידן פון רעכטס צו לינקס, די זייט פון חסד.
  2. 8:58 ווייסקייט איז דער סימן פון א שפייז וואס מ'באקומט אומזיסט: מילך פאר קליינע קינדער, וואס זענען פטור פון דער קללה פון הארעווען אויף ברויט, און דער ווייסער מן, א לחם חנם פון מידת החסד.
  3. 17:41 ווייל נחס נשמה איז צוריקגעקומען אלס משה, ווערט דער רמז פון דער גמרא אויף משה אינעם ווארט "בשגם", וואס שטייט ביים דור המבול, פשוט: משה איז דארט געווען אין נח.
  4. 21:36 מתן תורה איז געווען א חזרה פונעם מבול, פערציג טעג קעגן פערציג טעג, נאר דאס וואסער איז אראפגעקומען אלס תורה; דער אות שי"ן פון דער "תורה משולשת" אריינגעלייגט אין "מבול" מאכט "בשלום", דערפאר האט מען געזאגט צו די אומות "ה' יברך את עמו בשלום".
  5. 26:03 "מגיד" איז פון דעם זעלבן שורש ווי גידים, די אדערן וואס פירן דאס בלוט צו די אברים: רעדן איז ממשיך די מחשבות צו א צווייטן, און דורך דעם רעגן איז דער אייבערשטער ממשיך זיין ווארט צו יעקב.
  6. 28:39 יצחק האט נישט געקענט האבן קינדער ביז דער עקידה, וואו ער האט באקומען א נייע נשמה, און גלייך דערנאך האט מען געמאלדן אז רבקה איז געבוירן געווארן: די עקידה אליין האט מקיים געווען די הבטחה וואס זי האט אויסגעזען צו סותר זיין.
  7. 41:58 "שמים" קומט פון "שם", "דארט", דאס פארקערטע פון "קרוב", "דא": עס מיינט די ווייטקייטן, אזוי אז אפילו די ערד, ווען מ'קוקט פון הימל, איז א "דארט".

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 31:23 דער משגיח זאגט אז מ'דארף גלייבן אין דעם אייבערשטן אפילו ווען מ'פארשטייט נישט, און אפילו ווען מ'האט קשיות אויף אים.
  2. 33:08 דער משגיח זאגט אז א איד זאל מקיים זיין די מצוות אפילו אן זיי צו פארשטיין, און דאן גיט אים דער אייבערשטער פארשטאנד.
  3. 15:02 דער משגיח זאגט אז א רעגנדיגער טאג איז נישט קיין טרויעריגער טאג צו באקלאגן זיך; ס'איז א טאג פון ברכה, וואס מ'קען לערנען ווי עס דארף צו זיין.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, בלעם, דוד המלך, דער מעזריטשער מגיד, יצחק אבינו, משה רבינו, נח, רבי חיים וואלאזשינער, רבקה אמנו, רש"י, שרה אמנו

ערכים י"ג עיקרים, מבול, מדת הדין, מדת החסד, מן, מתן תורה, נסיון, עקידה, פנימיות, צמצום

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט