הללוקה שירו לה' שיר חדש
קאטאלאג: תפילה נומ׳ 26 פאקעט גייד ז׳ 50 אידיש 42 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
ביים לערנען קאפיטל קמ"ט אין תהלים ערקלערט דער משגיח דעם "שיר חדש" פון ימות המשיח, ווען די שמחה פון רבונו של עולם און פון כלל ישראל וועט צום ערשטן מאל זיין שלם, די שווערע צייטן פון גלות וועלן זיך ארויסווייזן אלס חסד, און די חסידים וועלן זינגען מיט א פולן ביטחון.
דער משגיח לערנט קאפיטל קמ"ט אין תהלים פסוק נאך פסוק. א נייע וועלט וועט דארפן א נייע שירה, און די חסידים וועלן זינגען, אזוי ווי ביי שמחת בית השואבה. כאטש די וועלט זעט אויס ערגער, ווערט זי יעדעס יאר בעסער; יעדע חנוכה קומט ארונטער א גרעסערע ליכטיקייט, און די נייע תבואה ווערט מותר ערשט נאך פסח, דעם יום טוב פון גאולה. "ישמח ישראל בעושיו" לערנט אז ביז משיח האט נישט דער אייבערשטער און נישט קיין מענטש געהאט א שמחה שלמה; נאר שלמה המלך, ביי חנוכת בית המקדש, א טועם פון משיח, האט דערגרייכט אלע זיינע חשקות. לעתיד לבוא וועלן די צדיקים טאנצן א רונדן טאנץ, און מ'וועט לויבן פאר דעם תוף פון גלות צוזאמען מיטן כינור. ביי יוסף איז די צרה געווען לטובה. "ירננו על משכבותם" איז ביטחון, וואס מ'זעט ביי חזקיהו און ביי יעקב אבינו, קעגן פרעה; און כסלו איז דער חודש פון ביטחון.
ענינים: משיח און ימות המשיח · בטחון · ניגון און שירה
סדר השיעור
-
0:00 א שיר חדש פאר א נייע וועלט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח עפנט קאפיטל קמ"ט און ערקלערט אז א נייע תקופה וועט דארפן נייע אופנים פון שירה, וואס די חסידים וועלן בעיקר זינגען, אזוי ווי ביי שמחת בית השואבה. ער לייגט צו אז די וועלט, כאטש זי זעט אויס ערגער, ווערט יעדעס יאר בעסער, און יעדע חנוכה ברענגט ארונטער א נייע ליכטיקייט.
-
5:00 די ליכטיקייט פון חנוכה און די נייע תבואה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ווייזט אז די גרויסקייט פון חנוכה איז נתגלה געווארן ערשט אין די שפעטערדיגע דורות, ווייל עס איז די ליכטיקייט פון משיח, און יעדעס יאר ווערן די ימים טובים ליכטיגער. דורך די ניצוצות הקדושה אין ברויט ערקלערט ער פארוואס די נייע תבואה ווערט מותר ערשט ווען פסח, דער יום טוב פון גאולה, קומט.
-
9:29 ישמח ישראל בעושיו שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט דעם לשון רבים "עושיו" אלס א לשון פון אדנות, און ברענגט אז ביי יעדע שמחה פון א איד קומען אראפ די נשמות פון די עלטערן, מיט א מעשה ביי דער חתונה פונעם סקווירער רבי. פונעם מדרש אויף "ישמח" לערנט ער ארויס אז נישט דער אייבערשטער און נישט כלל ישראל האבן נאך געהאט א פולע שמחה; דאס וועט זיין ווען משיח קומט.
-
14:13 דער טאג פון שלמה המלכ'ס פולע שמחה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט פארוואס קיין מענטש דערגרייכט קיינמאל נישט אלע זיינע שאיפות, און ענטפערט אז מ'קען נישט האבן בעסער ווי דער רבונו של עולם, וועמענס שמחה מיט דער בריאה איז נאך נישט שלם. דער איינציגער אויסנאם איז געווען שלמה המלך ביי חנוכת בית המקדש, די לבנה במילואה פופצן דורות פון אברהם און א טועם פון משיח, און דערפאר ענדיגט זיך די הפטרה פון שמיני עצרת מיט זיין דערפילטן חשק.
-
21:24 דער רונדער טאנץ, דער תוף און דער כינור שטייט אינעם קאטאלאג
נאכן דערמאנען די סעודה קטנה פון שמיני עצרת און שמחת תורה ערקלערט דער משגיח "יהללו שמו במחול": ווען משיח קומט וועלן די צדיקים טאנצן א רונדן טאנץ, אלע גלייך, אזוי ווי די גמרא אין סוף תענית. ער שטעלט אוועק דאס קלאפן פונעם תוף קעגן דער זיסקייט פונעם כינור, און זאגט אז די קלעפ פון גלות וועלן דעמאלט געלויבט ווערן אלס חסד פונעם אייבערשטן.
-
27:20 כי רוצה ה' בעמו: יוסף ווערט באוויליגט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם מדרש וואס פארבינדט "ויריצהו מן הבור" מיט "כי רוצה ה' בעמו": ווען יוסף איז ארויס פון תפיסה האט ער געזען אז אלע זיינע צרות זענען געווען לטובה. אזוי וועט דער אייבערשטער באוויליגן זיין פאלק, און "יפאר ענוים בישועה" מיינט אז ער וועט באשיינען די אונטערגעדריקטע פון גלות מיט ישועה.
-
30:33 זינגען אויף זייערע בעטן: ביטחון און שלאף שטייט אינעם קאטאלאג
אויף "יעלזו חסידים בכבוד ירננו על משכבותם" ערקלערט דער משגיח אז דער וואס זארגט זיך קען נישט שלאפן, און דער בעל ביטחון שלאפט מיט רואיגקייט. ער ברענגט דעם מדרש פון חזקיהו, וואס איז געשלאפן די נאכט ווען סנחריב האט באלאגערט ירושלים, און יעקב אבינו, וואס האט געלייגט די שטיינער פונעם מזבח ארום זיין קאפ אלס שמירה און איז געשלאפן.
-
36:16 פרעה'ס שלאף און כסלו, דער חודש פון ביטחון שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח זאגט אז אמונה קומט פון אברהם און ביטחון פון יעקב, און שטעלט אוועק דערקעגן פרעה, וואס איז שלאפן געגאנגען די נאכט פון מכת בכורות, וואס דער אייבערשטער האט צוגעשטעלט כדי צו שטארקן דעם ביטחון פון אידן. ער שליסט מיט כסלו, וואס איז אנגערופן נאך ביטחון און פארבונדן מיט שלאף אין ספר יצירה, אלס א צייט צו דינען דעם אייבערשטן מיט ביטחון, אזוי ווי די חשמונאים.
דער שיעור, אויסגעשריבן
א שיר חדש פאר א נייע וועלט
דער משגיח עפנט קאפיטל קמ"ט, "שירו לה' שיר חדש" (תהלים קמ"ט, א). עס קומט א נייע וועלט-ארדענונג, און די היינטיגע אופנים פון שירה וועלן נישט קלעקן; מ'וועט דארפן נייע שירות אויף נייע כלים. די חסידים וועלן זינגען און די אנדערע וועלן צוקוקן, אזוי ווי ביי שמחת בית השואבה, ווען חסידים ואנשי מעשה האבן געטאנצט. א,ב
כאטש די וועלט זעט אויס ערגער, זאגט ער, ווערט זי יעדעס יאר בעסער און נענטער צום תיקון, און יעדע חנוכה ברענגט ארונטער א ליכטיקייט וואס איז נאך נישט געווען.
די ליכטיקייט פון חנוכה און די נייע תבואה
ביי די קדמונים געפינט מען זייער ווייניג וועגן חנוכה, און די תלמידי הבעל שם טוב האבן אסאך געשריבן; דער בני יששכר אפילו א דריטל פונעם ספר, ווייל חנוכה איז דאס ליכט פון משיח, וואס ווערט מער נתגלה ווי נענטער מ'קומט צום תיקון. דער משגיח זאגט אז מ'דארף זיך שוין גרייטן צו א באזונדערס ליכטיגער חנוכה. ד
ישמח ישראל בעושיו
אויף "ישמח ישראל בעושיו" (תהלים קמ"ט, ב) ערקלערט דער משגיח אז "עושיו" איז א לשון רבים פון אדנות, ווי רש"י ברענגט, אזוי ווי "בעליו" (שמות כב, יד). ער ברענגט אז צו יעדע שמחה פון א איד קומען די נשמות פון די עלטערן, און דערציילט פון א רבי וואס האט זיך דורכגעשטופט צו דער חופה ביי דער חתונה פונעם סקווירער רבי, כדי צו זען די גדולים. ו,ז,ח
שלמה המלכ'ס טאג פון פולע שמחה
די הפטרה פון שמיני עצרת ענדיגט זיך מיטן פסוק "ויהי ככלות שלמה... ואת כל חשק שלמה" (מלכים א ט, א), וואס זעט אויס נישט שייך. דער משגיח ענטפערט אז שמיני עצרת איז די נקודה פון אלע ימים טובים; דער חתם סופר שרייבט אז אלע ימים טובים, אפילו יום כיפור, זענען א הכנה צו שמיני עצרת. כ,ל
דער רונדער טאנץ, דער תוף און דער כינור
שמיני עצרת איז א סעודה קטנה, ווי רש"י ברענגט, און שמחת תורה עסט מען כמעט נישט. אויף "יהללו שמו במחול" (תהלים קמ"ט, ג) ברענגט דער משגיח די גמרא אין תענית: דער אייבערשטער וועט מאכן א מחול פאר די צדיקים, און יעדער וועט ווייזן מיטן פינגער "זה ה' קוינו לו" (ישעיה כה, ט). א רונדער טאנץ מיינט אז קיינער איז נישט העכער; אלע זענען גלייך, אן קנאה. פ,צ,ק,ר
דער תוף אליין איז נאר א קלאפעריי, אבער מיט די אנדערע כלי זמר גיט ער אריין חיות. אין גלות ווערן אידן געקלאפט ווי א תוף; ווען משיח קומט וועלן זיי זען אז ביידע, תוף און כינור, זענען געווען חסדים, און זינגען פאר ביידע.
כי רוצה ה' בעמו
א מדרש פארבינדט "ויריצהו מן הבור" (בראשית מא, יד) מיט "כי רוצה ה' בעמו" (תהלים קמ"ט, ד). ווען יוסף איז ארויס פון תפיסה נאך יארן נסיונות, האט ער געזען אז אלץ איז געווען דער וועג צו זיין מלכות, "אלקים חשבה לטובה" (בראשית נ, כ). אזוי וועט דער אייבערשטער באוויליגן זיין פאלק און באשיינען די אונטערגעדריקטע פון גלות מיט ישועה. ש,ת,אא,אב
זינגען אויף זייערע בעטן
"יעלזו חסידים בכבוד" (תהלים קמ"ט, ה): די חסידים וועלן זיך פרייען ווען די אומות וואס האבן זיי פארשעמט וועלן זיי אנערקענען, און "ירננו על משכבותם". דער משגיח ערקלערט אז א מענטש וואס זארגט זיך קען נישט שלאפן; ביינאכט דריקן אים די צרות. א בעל ביטחון שלאפט רואיג. אג
א מדרש זאגט אז חזקיהו, ווען סנחריב האט באלאגערט ירושלים פסח ביינאכט, איז געשלאפן אן פחד, אויפן פסוק אין תהלים ג, ו, און אויפגעשטאנען צו א טויטער מחנה. יעקב האט, ווי רש"י אויף בראשית כח, יא ברענגט, ארומגעלייגט שטיינער ארום קאפ פון חיות; דער משגיח פרעגט פארוואס נאר דעם קאפ, און ענטפערט אז דאס זענען געווען שטיינער פונעם מזבח, א שמירה פון קדושה. אד,אה,או,אז
פרעה'ס שלאף און כסלו
מראי מקומות
תורה
- ג לכאורה Vayikra 23:14 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:40
- ה Devarim 8:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:40
- ח לכאורה Shemos 22:14 מפתח אינעם אויסשרייב: 9:29
- אא Bereishis 41:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:02
- אב לכאורה Bereishis 50:20 מפתח אינעם אויסשרייב: 28:02
- או Bereishis 28:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:16
- אט Shemos 12:30 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:20
נביאים
כתובים
- א Tehillim 149:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:12
- ו Tehillim 149:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:29
- י Tehillim 104:31 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 13:08
- מ Shir HaShirim 3:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 16:15
- צ Tehillim 149:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:24
- ש Tehillim 149:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:02
- אג Tehillim 149:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:41
- אה לכאורה Tehillim 3:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 33:16
- אח לכאורה Tehillim 46:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 36:20
- אכ Mishlei 3:26 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 39:08
משנה
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 0:18 אין די צייטן פון משיח וועט נתגלה ווערן א נייע תקופה, און די היינטיגע אופנים פון שירה וועלן נישט קלעקן; מ'וועט דארפן א שיר חדש אויף נייע כלים כדי צו לויבן דעם אייבערשטן.
- 2:42 כאטש די וועלט זעט אויס ווי זי ווערט ערגער, ווערט זי באמת יעדעס יאר בעסער און נענטער צו איר תיקון; יעדער שבת און יעדע חנוכה איז גרעסער פון דעם פריערדיגן.
- 13:16 ביז משיח קומט איז נאך נישט געווען קיין שמחה שלמה, נישט ביים רבונו של עולם מיט זיין בריאה און נישט ביי קיין מענטש, וואס דערגרייכט קיינמאל נישט אינגאנצן זיינע שאיפות.
- 26:04 ווען משיח וועט קומען וועט מען דערקענען אז די קלעפ פון גלות, אזוי ווי דאס קלאפן פון א פויק, זענען געווען חסדים פונעם אייבערשטן, און מ'וועט דערפאר לויבן צוזאמען מיט די זיסע טענער פונעם כינור.
- 31:43 "ירננו על משכבותם" שילדערט ביטחון: א מענטש וואס איז צופרידן און פארלאזט זיך אויפן אייבערשטן קען שלאפן, און דער וואס עס פעלט אים עפעס ליגט וואך מיט פחד.
- 39:30 כסלו איז דער חודש פון ביטחון, א צייט ווען א איד דארף זיך אונטערגארטלען מיט ביטחון, אזוי ווי די חשמונאים.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 16:49 פארוואס דערגרייכט קיין מענטש קיינמאל נישט אינגאנצן זיינע שאיפות און א שמחה שלמה?
תירוץ: 17:03 ווייל מ'קען נישט האבן בעסער ווי דער רבונו של עולם, וועמענס שמחה מיט זיין בריאה איז נאך נישט שלם ביז משיח קומט.
-
קשיא: 14:40 פארוואס ענדיגט זיך די הפטרה פון שמיני עצרת מיטן פסוק פון שלמה'ס חשק, וואס זעט אויס נישט שייך?
תירוץ: 14:55 שמיני עצרת, די נקודה פון אלע ימים טובים, איז שייך צו לעתיד לבוא און צו שלמה; זיין טאג פון דערפילונג איז געווען א טועם פון דער שמחה פון משיח.
-
קשיא: 35:05 אויב יעקב האט מורא געהאט פאר חיות, פארוואס האט ער באשיצט נאר זיין קאפ מיט שטיינער און געלאזט דעם גוף אפן?
תירוץ: 35:34 די שטיינער זענען געווען פונעם מזבח; ער האט זיי געלייגט אלס א שמירה פון קדושה, נישט אלס א גשמיות'דיגע באשיצונג, און ער איז געשלאפן מיט ביטחון.
מעשיות
-
11:45 א רבי ביי דער חתונה פונעם סקווירער רבי
דער משגיח דערציילט פון א גרויסן מענטש, א רבי וואס איז נאך די מלחמה געקומען קיין אמעריקע און האט געוואוינט אין וויליאמסבורג. ווען דער סקווירער רבי האט געמאכט א חתונה, האט ער זיך דורכגעשטופט צו דער חופה, ווייל ער האט געוואלט זען די גדולים. דער משגיח פארבינדט דאס מיט דעם אז די נשמות פון די עלטערן קומען צו א שמחה פון א איד.
אין דער מעשה: דער סקווירער רבי
-
33:27 חזקיהו שלאפט ביי סנחריב'ס באלאגערונג
סנחריב, דער כובש וואס האט איינגענומען אלע מדינות און פארטריבן די עשרת השבטים, האט באלאגערט ירושלים. עס איז געווען פסח ביינאכט; חזקיהו האט מקריב געווען דעם קרבן פסח, מ'האט געזאגט הלל, און ער איז שלאפן געגאנגען אן פחד, כאטש אינדערפרי האט מען געדארפט דורכברעכן די חומה. ער איז אויפגעשטאנען און געזען אז סנחריב'ס גאנצע מחנה איז אויסגעשטארבן אין מיטן דער נאכט.
אין דער מעשה: חזקיהו המלך, סנחריב
געדאנקען
- 2:32 דער משגיח טייטשט דעם איסור פון עסן חדש ביז פסח, אז יעדעס יאר'ס תבואה טראגט א גרעסערע ליכטיקייט פונעם שם הוי"ה, און מ'איז ערשט ראוי עס מקבל צו זיין ווען דער יום טוב פון גאולה קומט.
- 13:12 פונעם מדרש אז עס שטייט "ישמח" און נישט "שמח" לערנט דער משגיח אז דער אייבערשטער אליין האט נאך נישט געהאט א פולע שמחה מיט זיין וועלט, און ממילא קען קיין מענטש אויך נישט דערגרייכן א פולע דערפילונג פאר משיח.
- 19:08 שלמה המלך, דער פופצנטער דור פון אברהם אזוי ווי די לבנה אויפן פופצנטן טאג, איז געווען דער איינציגער וואס האט דערגרייכט אלע זיינע חשקות, ווייל ביי חנוכת בית המקדש איז ער געווען א טועם פון משיח און פונעם בית השלישי.
- 23:06 דער "רונדער טאנץ" לעתיד לבוא מיינט אז קיינער וועט נישט שטיין העכער פונעם צווייטן און עס וועט נישט זיין קיין קנאה; אלע צדיקים וועלן זיין גלייך, און יעדער וועט ווייזן אויפן אייבערשטן אינמיטן.
- 24:38 דער תוף, וואס אליין איז עס בלויז א קלאפעריי, גיט אריין חיות אין די אנדערע כלי זמר ווען מ'שפילט עס צוזאמען; אזוי וועלן די קלעפ פון גלות, צוזאמען מיט די גוטע צייטן, געזונגען ווערן צום אייבערשטן אלס חסד.
- 37:34 פרעה'ס רואיגער שלאף די נאכט פון מכת בכורות איז אליין געווען פונעם אייבערשטן, כדי די מכות פון מצרים זאלן ווערן א רפואה פאר אידן און זיי שפייזן מיט ביטחון.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אברהם אבינו, די חשמונאים, דער חתם סופר, דער סקווירער רבי, חזקיהו המלך, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, משה רבינו, סנחריב, פרעה, צדקיהו המלך, רבי צדוק הכהן פון לובלין, רש"י, שלמה המלך
ערכים אושפיזין, בטחון, כינור, לבנה במילואה, מחול, ניצוצות, רבונו של עולם, שמחת בית השואבה, שמיני עצרת