שיר המעלות אל ה' בצרתה לי

קאטאלאג: תפילה נומ׳ ⁨28⁩ פאקעט גייד ז׳ 50 אידיש 45 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 45 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט די ערשטע צוויי שיר המעלות (תהלים ק"כ און קכ"א) און ערקלערט אז דער גלות איז א ארויפגיין קיין ירושלים, אז א איד דארף בעטן פאר דעם צער פון דער שכינה און אפהיטן זיין מויל פון יעדן שמץ שקר, און אז ווען ס'איז נישטא מער קיין הילף אין עולם הזה, קומט די הילף פון למעלה מן הטבע.

נאכן ענדיגן פסוקי דזמרה נעמט דער משגיח פאר די פופצן שיר המעלות. די גמרא דערציילט אז זיי זענען פארבונדן מיט דוד המלך'ס גראבן די שיתין פונעם מזבח און מיט די פופצן טרעפ וואו די לוים האבן געזונגען, און זיי זענען א סדר פון ארויפגיין פונעם גלות צום בית המקדש. אויף "אל ה' בצרתה לי" ערקלערט ער אז די צרות פונעם גלות זענען טרעפ ארויף, און ער ברענגט דעם בני יששכר על פי דעם בעל שם טוב אז מען זאל בעטן פאר די שכינה, וואס ליידט מיט אין יעדן צער פון א איד. א משל פון חיות וואס באשולדיגן א שעפסעלע ווייזט ווי די וועלט באשולדיגט אלע אידן פאר איין איד'ס עבירה. דערנאך ערקלערט ער "שפת שקר" און "לשון רמיה", די קדושה און דעם כח פונעם מויל, משך און קדר, און די שונאים וואס רעדן שלום און מיינען מלחמה. אויף קאפיטל קכ"א לערנט ער אז די הילף קומט "מאין", פון למעלה מן הטבע, ווען ס'איז נישטא קיין אנדערע הילף, מיט א מעשה פונעם רוזשינער, און ער שליסט מיט'ן מדרש וועגן יעקב אבינו וואס אליפז האט אים צוגענומען אלעס.

ענינים: תהלים · גלות אלס הכנה צו גאולה · מחשבה און דער כח הדיבור · די שכינה און גלות השכינה

סדר השיעור

  1. 0:00 די פופצן שיר המעלות אלס א ארויפגאנג

    נאכן ענדיגן פסוקי דזמרה נעמט דער משגיח פאר די שיר המעלות, וואס א טייל דערפון זאגט מען שבת. ער ברענגט די גמרא אז דוד המלך האט זיי געזאגט ווען די וואסער פון די שיתין האבן זיך אויפגעהויבן, און אז זיי זענען קעגן די פופצן טרעפ וואו די לוים האבן געזונגען, א סדר פון ארויפגיין צום בית המקדש.

  2. 4:34 די צרות פונעם גלות זענען טרעפ ארויף שטייט אינעם קאטאלאג

    אויף "אל ה' בצרתה לי קראתי ויענני" ערקלערט דער משגיח אז דער גלות איז א מארש קיין ירושלים און די צרות זענען טרעפ ארויף. ער ברענגט דעם בני יששכר על פי דעם בעל שם טוב אז די שכינה ליידט מיט אין יעדן צער פון א איד, ממילא זאל מען בעטן פאר די שכינה, און ער מערקט אן ווי נידעריג דער כבוד פון כלל ישראל איז היינט געפאלן.

  3. 8:11 דער משל פונעם שעפסעלע מיט'ן שטרוי מעשה

    דער משגיח דערציילט א גלייכווערטל אויפן לעצטן פסוק פון קאפיטל קי"ט: ביי א מגיפה צווישן די חיות פטרן די ריכטער דעם טייגער און דעם וואלף, און מאכן חייב דאס שעפסעלע וואס האט אויפגעגעסן שטרוי פון א שיך. ער ווענדט עס אן אויף דער וועלט, וואס פארגיט אלע עבירות פון די אומות און באשולדיגט אלע אידן פאר איין איד, און זאגט אז דער כבוד שמים איז זייער געפאלן.

  4. 12:12 שפת שקר און לשון רמיה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז א תפילה פאר די שכינה ווערט נאר אנגענומען ווען זי איז ערליך, און ערקלערט דעם קומענדיגן פסוק: "שפת שקר" איז אפילו דער ברעג פון שקר, און "לשון רמיה" איז א פאלשקייט וואס מ'מאכט אויס כשר. ער ברענגט "מדבר שקר תרחק", און דעם מדרש אז השם האט געמאכט שמירות אויפן מויל, און אז רבי שמעון בן יוחאי האט געוואלט אז א מענטש זאל האבן צוויי מיילער.

  5. 16:08 די קדושה און דער כח פונעם מויל שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז ווער עס היט אפ זיין הייליג מויל האט א מורא'דיגן כח, אז זיין ווארט ווערט מקוים און זיינע תפילות ווערן געענטפערט, און א מויל וואס איז נתחלל געווארן פארלירט דעם כח. די רייד, די "רוח ממללא" וואס אדם הראשון האט באקומען, איז די גאנצע מעלה פונעם מענטש איבער די בעלי חיים, ממילא איז דער וואס באנוצט עס שלעכט ערגער פון זיי.

  6. 19:40 חצי גבור, און משך שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט "חצי גבור שנונים עם גחלי רתמים": שלעכטע רייד שאט פון דער ווייטנס ווי פיילן, און עס האלט אן א לאנגע צייט ווי די קוילן פון רתמים. דערנאך ערקלערט ער "אויה לי כי גרתי משך", און זאגט אז משך זענען די ווילדע מענטשן פון רוסלאנד.

  7. 22:48 קדר און די שונאי שלום שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז קדר זענען די אראבער, וואס דער רמב"ם רופט זיי די גרעסטע שקרנים, און אז ערגער פון וואוינען מיט זיי איז וואוינען מיט א איד מיט א לשון רמיה. אויף "אני שלום וכי אדבר המה למלחמה" שילדערט ער פירער וואס רעדן שלום מיט אידן און מלחמה צווישן זייערע אייגענע, און זאגט אז דוד המלך רעדט פון אונזער צייט.

  8. 26:06 שיר למעלות: די הילף פון "אין" שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח מערקט אן אז נאר קאפיטל קכ"א זאגט "שיר למעלות": עס איז א שיר צום רבונו של עולם וואס גייט מיט מיט א איד און הייבט אים ארויף אויף די טרעפ. די בערג זענען די כוחות פון דער וועלט וואס מ'פארלאזט זיך אויף זיי, אבער די הילף איז נאר פון השם; און דורך א מדרש אויפן ווארט "אין" ערקלערט ער אז די הילף קומט פון למעלה מן הטבע ווען ס'איז נישטא קיין אנדערע הילף.

  9. 31:18 דער רוזשינער און דאס דרייענדיגע ראד מעשה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט א מעשה פון די ספרים פון רוזשין: א חסיד אין א גרויסע צרה איז געקומען וויינען צום רוזשינער, און דער רוזשינער האט אים דערציילט פון א סוחר וואס האט געוויינט ווען ער האט געפונען זיין פארלוירן געלט, און געטאנצט ווען ער איז געבליבן אן גארנישט, ווייל א ראד וואס איז אויבן מוז גיין אראפ, און אונטן מוז עס זיך אויפהייבן. ער פארבינדט עס מיט "מאין יבוא עזרי", און ברענגט דעם חסד לאברהם אז די גאולה קומט ווען כלל ישראל קען שוין נישט פאלן נידעריגער.

  10. 40:03 די הייליגע בערג און יעקב אבינו'ס וועג שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט מפרשים אז די בערג זענען די הייליגע בערג פון ירושלים, און אז אן ירושלים קען א איד אויך געהאלפן ווערן ווען ער ווענדט זיך צום עושה שמים וארץ. ער ברענגט דעם מדרש אז יעקב אבינו האט געזאגט דעם שיר המעלות ווען אליפז האט אים צוגענומען זיין געלט, און טייטשט "הרים" אויף די אבות, און ערקלערט אז מ'האט צוגענומען פון די אבות זייערע מדריגות כדי זיי זאלן זיך האלטן ביים רבונו של עולם פון א נידעריגן מצב און דאס איבערגעבן זייערע קינדער.

דער שיעור, אויסגעשריבן

די פופצן שיר המעלות אלס א ארויפגאנג

0:00

נאכן ענדיגן פסוקי דזמרה נעמט דער משגיח פאר די שיר המעלות, וואס ווינטער זאגט מען זיי שבת מנחה. ער ברענגט די גמרא אז דוד המלך האט זיי געזאגט ווען ער האט געגראבן די שיתין פונעם מזבח און די וואסער פון תהום האבן זיך אויפגעהויבן, און ער האט זיי אראפגעברענגט צו זייער ריכטיגן שטאנד. א

3:15

זיי זענען אויך קעגן די פופצן טרעפ וואו די לוים זענען געשטאנען און געזונגען. יעדער איינער איז א מדריגה העכער אויפן וועג פונעם גלות צום בית המקדש, און דער משגיח זאגט אז זיי העלפן יעדן איד ארויפגיין צום בית המקדש אין זיין אייגן הארץ. ב

די צרות פונעם גלות זענען טרעפ ארויף

4:37

אויף "אל ה' בצרתה לי קראתי ויענני" ערקלערט דער משגיח אז דער גלות איז א מארש ארויף קיין ירושלים, און די צרות זענען טרעפ צום בית המקדש: השם האט שוין אמאל געהאלפן און וועט ווייטער העלפן. ג

6:32

ער ברענגט דעם בני יששכר על פי דעם בעל שם טוב אז די שכינה ליידט מיט אין יעדן צער פון א איד, אזוי ווי "עמו אנכי בצרה" און די משנה "קלני מראשי". ממילא זאל מען בעטן פאר די שכינה, און דאן ווערט מען אליין אויך געהאלפן. היינט, לייגט ער צו, איז דער כבוד פון כלל ישראל זייער געפאלן. ד,ה,ו

דער משל פונעם שעפסעלע מיט'ן שטרוי

8:26

דער משגיח דערציילט א גלייכווערטל אויף "תעיתי כשה אובד", דער לעצטער פסוק פון קאפיטל קי"ט. ביי א מגיפה צווישן די חיות האבן די ריכטער פטור געמאכט דעם טייגער וואס האט צוריסן א מענטש און דעם וואלף וואס האט גע'גנב'עט א הון, ווייל יעדער האט געטאן לויט זיין טבע, אבער מחייב געווען דאס שעפסעלע וואס האט אויפגעגעסן שטרוי פון א נעבעכדיגן פאסטעך'ס שיך. ז

11:20

אזוי אויך, זאגט ער, לאזט די וועלט דורך יעדע עבירה פון די אומות, אבער ווען איין איד זינדיגט, זענען אלע אידן שולדיג. דער כבוד שמים איז זייער געפאלן.

שפת שקר און לשון רמיה

12:30

א תפילה פאר די שכינה ווערט זיכער אנגענומען, זאגט דער משגיח, אבער נאר מיט'ן גאנצן הארץ, נישט געמאכט. אויף "ה' הצילה נפשי משפת שקר מלשון רמיה" ערקלערט ער אז "רמיה" איז "פאליטיק", א פאלשקייט וואס מ'מאכט אויס כשר, און "שפת" איז דער ברעג, ווי דער ברעג פון א טייך: מען דארף געראטעוועט ווערן אפילו פונעם גרעניץ פון שקר, אזוי ווי "מדבר שקר תרחק" הייסט זיך דערווייטערן. ח,ט

14:41

אויף "מה יתן לך" ברענגט ער דעם מדרש אז השם האט געמאכט שמירות אויפן מויל, און אז רבי שמעון בן יוחאי האט געזאגט אז א מענטש האט געדארפט האבן צוויי מיילער, איינס פאר תורה און תפילה און איינס פאר דברי הרשות. י,כ,ל

די קדושה און דער כח פונעם מויל

16:08

מיט צוויי מיילער, ערקלערט דער משגיח, וואלט מען מיט ביידע גערעדט נארישקייטן. דערפאר האט א מענטש איין הייליג מויל, און ווער עס היט עס אפ האט א מורא'דיגן כח, אזוי ווי די תורה זאגט אז אלעס וואס גייט ארויס פון זיין מויל ווערט מקוים; א מויל וואס איז נתחלל געווארן פארלירט דעם כח, און זיינע תפילות ווערן נישט געענטפערט. ל,מ

18:15

די רייד, די "רוח ממללא" וואס דער תרגום טייטשט אין אדם'ס נפש חיה, איז דעם מענטשנס גאנצע מעלה איבער די בעלי חיים. דערפאר "מה יתרון לבעל הלשון": דער וואס באנוצט עס שלעכט איז ערגער פון א בעל חי, וואס טוט פונקט וואס השם האט אים באשאפן. נ,ס,ע

חצי גבור, און משך

20:01

"חצי גבור שנונים" לערנט אז שלעכטע רייד שאט פון דער ווייטנס, ווי פיילן אדער קוגלען, און "גחלי רתמים", די קוילן וואס ברענען זייער לאנג, אז דער היזק האלט אן א לאנגע צייט. פ

22:03

אויף "אויה לי כי גרתי משך" זאגט דער משגיח אז משך, וואס ווערט דערמאנט אין יחזקאל'ס נבואה פון גוג ומגוג, איז רוסלאנד מיט אירע ווילדע מענטשן. צ,ק

קדר און די שונאי שלום

22:50

קדר זענען די אראבער, וואס דער רמב"ם רופט זיי די גרעסטע שקרנים, און מען קען זיך נישט פארלאזן אויף קיין ברית מיט זיי. פונדעסטוועגן, זאגט דער משגיח, בעסער וואוינען מיט זיי ווי מיט א איד מיט א לשון רמיה.

24:18

"אני שלום וכי אדבר המה למלחמה" רעדט פונעם שונא שלום, וואס רעדט שלום מיט אידן און מלחמה צווישן זיינע אייגענע. דוד המלך, זאגט דער משגיח, רעדט פון אונזער צייט. ר

שיר למעלות: די הילף פון "אין"

26:42

נאר קאפיטל קכ"א זאגט "שיר למעלות". אויפן געפערליכן וועג צו משיח, און דער זוהר רופט גלות ישמעאל דעם שווערסטן, זינגט דער איד צום רבונו של עולם וואס גייט מיט מיט אים און הייבט אים ארויף אויף די טרעפ. ש,ת

28:14

די בערג וואו מען הייבט אויף די אויגן זענען די כוחות פון דער וועלט, ווי אמעריקע, וואס מ'פארלאזט זיך אויף זיי; אבער זיי זענען שקר און קענען נישט העלפן. די הילף איז פון השם, עושה שמים וארץ, וואס איז העכער פון די בערג. ש,אא

29:44

פון א מדרש אויף "אין לה ולד" ביי שרה ערקלערט דער משגיח "מאין": ווען א איד זעט אז ס'איז נישטא מער קיין הילף אין עולם הזה, קומט די הילף פון "אין", פון למעלה מן הטבע. אב,אג

דער רוזשינער און דאס דרייענדיגע ראד

31:19

דער משגיח דערציילט פון די ספרים פון רוזשין וועגן א קלוגן, רייכן חסיד פון דער משפחה האלפערין, וואס האט געהאנדלט מיט דער רוסישער מלוכה און איז אריינגעפאלן אין אזא צרה אז מ'האט אים געוואלט אלעס צונעמען. ער האט נישט געזען קיין הילף, און איז געקומען וויינען צום רוזשינער.

33:26

דער רוזשינער האט דערציילט פון א סוחר וואס האט פארגעסן זיין קעסטל געלט אונטער א בוים אין א פארק, עס געפונען אומבארירט נאך צוויי וואכן, און געוויינט. דערנאך איז זיין ביזנעס געגאנגען בארג אראפ ביז ער איז ארומגעגאנגען מיט שנארערס; ווען מ'האט אים צוגעגנב'עט די קליידער ביים באדן אין טייך, האט ער געטאנצט און געזונגען אין וואלד, און דער בעל הבית האט געמיינט אז ער איז משוגע און אים געגעבן קליידער און געלט, און דערמיט איז ער ווידער געווארן רייך.

37:19

זיין משרת האט ער ערקלערט אז א ראד וואס איז אויבן מוז זיך דרייען אראפ, און אונטן מוז עס זיך אויפהייבן. דער רוזשינער האט געזאגט דעם חסיד אז ער איז אויך אנגעקומען אונטן און וועט זיך אויפהייבן, און אזוי איז געווען. דאס, זאגט דער משגיח, איז "מאין יבוא עזרי", און ער ברענגט דעם חסד לאברהם אז ווען כלל ישראל קען שוין נישט פאלן נידעריגער, קומט די גאולה. אד

די הייליגע בערג און יעקב אבינו'ס וועג

40:07

געוויסע מפרשים טייטשן די בערג אויף די הייליגע בערג ארום ירושלים, וואו מ'איז געהאלפן געווארן, אזוי ווי אין שלמה המלך'ס תפילה. אן ירושלים ווערט א איד געהאלפן פונעם עושה שמים וארץ ווען ער ווענדט זיך צו אים. אה,או,אא

42:05

דער מדרש זאגט אז יעקב אבינו האט געזאגט דעם שיר המעלות ווען אליפז, געשיקט פון עשו, האט אים צוגענומען זיין גאנץ געלט. "הרים" זענען די "הורים", די אבות, וואס זענען געפארן מיט עשירות; געבליבן אן גארנישט, האט יעקב זיך געהאלטן ביים רבונו של עולם. דער משגיח ערקלערט אז מ'האט צוגענומען פון די אבות זייערע מדריגות, אזוי ווי ביי דער עקידה, כדי זיי זאלן זיך האלטן ביים רבונו של עולם פון א געפאלענעם מצב און מחזק זיין זייערע קינדער. אז,אח

מראי מקומות

תורה

  1. ט Shemos 23:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:30
  2. מ Bamidbar 30:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 16:08
  3. נ Bereishis 2:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:15
  4. אג Bereishis 11:30 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 29:44
  5. אח לכאורה Bereishis 22:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 42:05

נביאים

  1. ק לכאורה Yechezkel ch. 38-39 מפתח אינעם אויסשרייב: 22:03
  2. או לכאורה Melachim I ch. 8 מפתח אינעם אויסשרייב: 40:07

כתובים

  1. ג Tehillim 120:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 4:37
  2. ה Tehillim 91:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:32
  3. ז Tehillim 119:176 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:26
  4. ח Tehillim 120:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:30
  5. י Tehillim 120:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 14:41
  6. ע Koheles 10:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:15
  7. פ Tehillim 120:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 20:01
  8. צ Tehillim 120:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:03
  9. ר Tehillim 120:6-7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:18
  10. ש Tehillim 121:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:42, 28:14
  11. אא Tehillim 121:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:14, 40:07
  12. אה לכאורה Tehillim 125:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 40:07

תרגום

  1. ס לכאורה Onkelos Bereishis 2:7 מפתח אינעם אויסשרייב: 18:15

משנה

  1. ו לכאורה Mishnah Sanhedrin 6:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 6:32

תלמוד בבלי

  1. א לכאורה Sukkah 53a-b מפתח אינעם אויסשרייב: 0:00
  2. ב לכאורה Sukkah 51b מפתח אינעם אויסשרייב: 3:15

מדרש

  1. כ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 14:41
  2. ל Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 14:41, 16:08
  3. אב Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 29:44
  4. אז Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 42:05

זוהר און קבלה

  1. ת Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 26:42

אחרונים און חסידות

  1. ד Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 6:32
  2. אד Chesed L'Avraham (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 37:19

עיקרי הדברים

  1. 3:55 די פופצן שיר המעלות זענען א סדר פון ארויפגיין: דער גאנצער גלות איז א מארש ארויף קיין ירושלים, און די צרות זענען טרעפ צום בית המקדש.
  2. 6:32 על פי דעם בני יששכר בשם דעם בעל שם טוב לערנט דער משגיח אז אין יעדן צער פון א איד ליידט די שכינה מיט, ממילא זאל מען בעטן פאר די שכינה, און דאן ווערט מען אליין אויך געהאלפן.
  3. 13:30 "שפת שקר" מיינט אפילו דער ברעג פון שקר, און "לשון רמיה" איז א פאלשקייט וואס זעט אויס כשר; דער משגיח זאגט אז מען דארף זיך דערווייטערן אפילו פונעם גרעניץ פון שקר.
  4. 16:13 די רייד איז וואס הייבט דעם מענטש איבער די בעלי חיים; ווער עס היט אפ זיין מויל האט א מורא'דיגן כח אין תפילה, אבער א מויל וואס מ'באנוצט שלעכט פארלירט זיין כח און מאכט דעם מענטש ערגער פון א בעל חי.
  5. 30:12 דער משגיח טייטשט "מאין יבוא עזרי" אז די הילף קומט פון "אין", פון למעלה מן הטבע: ווען א איד זעט אז ס'איז נישטא קיין הילף אין עולם הזה, דעמאלט קומט די הילף פון השם.
  6. 28:14 די בערג וואו מען הייבט אויף די אויגן צו זיי זענען די כוחות פון עולם הזה, וואס קענען נישט העלפן; די הילף איז נאר פון השם, עושה שמים וארץ, וואס איז העכער פון זיי.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 15:09 פארוואס האט השם נישט באשאפן א מענטש מיט צוויי מיילער, איינס פאר תורה און תפילה און איינס פאר דברי הרשות, אזוי ווי רבי שמעון בן יוחאי האט געוואלט?

    תירוץ: 15:45 ווייל מיט צוויי מיילער וואלט מען מיט ביידע גערעדט נארישקייטן; דערפאר האט א מענטש איין הייליג מויל, און ווער עס היט עס אפ האט א מורא'דיגן כח.

  2. קשיא: 18:51 וואס איז די מעלה פונעם "בעל הלשון", דער וואס קען רעדן, איבער די אנדערע בעלי חיים?

    תירוץ: 18:58 אויב ער באנוצט די רייד אויף שקר און רמיה, גארנישט: ער איז ערגער פון זיי, ווייל יעדער בעל חי טוט פונקט וואס השם האט געוואלט, און ער איז מקלקל זיין מויל.

  3. קשיא: 26:33 פארוואס הייבט זיך נאר קאפיטל קכ"א אן "שיר למעלות" און נישט "שיר המעלות"?

    תירוץ: 27:13 ווייל אויפן שווערן וועג פונעם לעצטן גלות זינגט א איד צום רבונו של עולם וואס גייט מיט מיט אים און הייבט אים ארויף אויף די טרעפ.

  4. קשיא: 37:00 פארוואס האט דער סוחר געוויינט ווען ער האט געפונען זיין פארלוירן געלט, און געטאנצט ווען ער האט פארלוירן אלעס?

    תירוץ: 37:19 אזוי ווי א ראד: ביים העכסטן פון הצלחה האט ער געוואוסט אז יעצט וועט ער גיין אראפ, און ביים סאמע דנאו האט ער געוואוסט אז יעצט וועט ער זיך אויפהייבן.

מעשיות

  1. 8:53 דער משפט פון די חיות איבער א מגיפה

    אלס גלייכווערטל אויף "תעיתי כשה אובד" דערציילט דער משגיח אז ס'איז געווען א מגיפה צווישן די חיות אינעם וואלד, און זיי האבן אוועקגעזעצט א בית דין צו זוכן ווער עס האט געזינדיגט. איינע האט עדות געזאגט אז דער טייגער האט צוריסן א מענטש, און די ריכטער האבן גע'פסק'נט אז א טייגער איז באשאפן דערויף; א צווייטע האט געזאגט אז דער וואלף האט גע'גנב'עט א הון פון א פויער, און מ'האט אים אויך פטור געמאכט. דערנאך האט איינע דערציילט אז א נעבעכדיגער פאסטעך האט אריינגעשטופט שטרוי אין זיין צוריסענעם שיך און א שעפסעלע האט עס אויפגעגעסן, און די ריכטער האבן מחייב געווען דאס שעפסעלע אין דער מגיפה.

    דערציילט אין נאך 2 שיעורים ←

  2. 31:19 דער רוזשינער און דער סוחר וואס האט געטאנצט

    א רייכער, קלוגער חסיד פונעם רוזשינער פון דער משפחה האלפערין, וואס האט געהאנדלט מיט דער רוסישער מלוכה, איז אריינגעפאלן אין א גרויסע צרה און איז געקומען וויינען צום רוזשינער. דער רוזשינער האט אים דערציילט פון א סוחר וואס האט פארגעסן זיין קעסטל געלט אונטער א בוים אין א פארק, און ווען ער האט עס געפונען נאך צוויי וואכן אומבארירט, האט ער געוויינט; דערנאך איז זיין ביזנעס געגאנגען בארג אראפ ביז ער איז ארומגעגאנגען מיט שנארערס, און ווען מ'האט אים צוגעגנב'עט די קליידער ביים באדן אין טייך, האט ער געטאנצט און געזונגען אין וואלד, און דער בעל הבית האט געמיינט אז ער איז משוגע און אים געגעבן קליידער און געלט, און דערמיט איז ער ווידער געווארן רייך. ווען זיין משרת האט אים געפרעגט, האט ער ערקלערט אז א ראד וואס איז אויבן מוז זיך דרייען אראפ און אונטן מוז עס זיך אויפהייבן. דער רוזשינער האט געזאגט דעם חסיד אז ער איז יעצט אויך אונטן און וועט זיך אויפהייבן, און אזוי איז געווען.

    אין דער מעשה: דער רוזשינער, Halpern

געדאנקען

  1. 5:32 דער גלות איז נישט קיין ארט וואו אידן זענען אנגעשטעקט, נאר א וועג ארויף קיין ירושלים, ממילא זענען די צרות וואס דוד המלך רעדט דערפון טרעפ צום בית המקדש.
  2. 13:52 "שפת שקר" ווערט געטייטשט ווי דער ברעג פון א טייך: מען דארף געראטעוועט ווערן אפילו פון א זאך וואס איז אויפן גרעניץ פון שקר, אזוי ווי "מדבר שקר תרחק".
  3. 13:34 "לשון רמיה" רופט דער משגיח "פאליטיק": א פאלשקייט וואס מ'שטעלט אויס אז זי זאל אויסזען כשר, אזוי ווי מ'ווייקט און מ'זאלצט פלייש כדי עס זאל זיין כשר.
  4. 18:29 אויף "מה יתרון לבעל הלשון": ווייל די רייד איז דעם מענטשנס גאנצע מעלה איבער די בעלי חיים, און יעדער בעל חי טוט פונקט וואס השם האט אים באשאפן, איז דער וואס באנוצט שלעכט זיין רייד ערגער פון א בעל חי.
  5. 26:42 קאפיטל קכ"א איז דער איינציגער פון די פופצן וואס זאגט "למעלות" און נישט "המעלות": עס איז א שיר צום רבונו של עולם, וואס גייט מיט מיט א איד און הייבט אים ארויף אויף די טרעפ.
  6. 37:19 די הילף קומט "פון אין", פון גארנישט: ווען א מענטש קומט אן צום סאמע דנאו און קען שוין נישט פאלן נידעריגער, איז דאס אליין א סימן אז זיין ישועה קומט, אזוי ווי דער משל פונעם רוזשינער מיט'ן ראד און דער חסד לאברהם ווייזן.
  7. 43:28 "הרים" ווערט געטייטשט "הורים", די אבות: יעקב האט געקוקט אויף זיינע עלטערן וואס זענען געפארן מיט עשירות, און ווען ער האט געזען אז ער האט גארנישט, האט ער זיך געהאלטן נאר ביים רבונו של עולם; מ'האט צוגענומען פון די אבות זייערע מדריגות כדי זיי זאלן זיין א ביישפיל פאר זייערע קינדער אין א נידעריגן מצב.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 7:23 דער משגיח זאגט אז אין יעדער צרה זאל א איד בעטן פאר די שכינה, וואס ליידט מיט אים, און דאן וועט ער זיכער געהאלפן ווערן.
  2. 12:36 דער משגיח זאגט אז אזא תפילה דארף קומען מיט'ן גאנצן הארץ און נישט זיין געמאכט.
  3. 13:57 דער משגיח זאגט אז מען דארף זיך דערווייטערן אפילו פונעם ברעג פון שקר, נישט נאר פון א קלארן ליגן.
  4. 28:39 דער משגיח זאגט אז מען זאל זיך פארלאזן אויפן רבונו של עולם, עושה שמים וארץ, און נישט אויף די כוחות פון די אומות.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, אליעזר עבד אברהם, אליפז, דוד המלך, דער בני יששכר, דער הייליגער בעל שם טוב, דער רוזשינער, דער רמב"ם, יאסער אראפאט, יעקב אבינו, יצחק אבינו, עשו, רבי אברהם אזולאי, רבי שמעון בר יוחאי, רבקה אמנו, שלמה המלך, שרה אמנו

ערכים למעלה מן הטבע, שיר המעלות, שכינה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט