כל יהודי הוא מיוחס - בן להקב”ה. נפלאותך ומחשבותיך אלינו - לבל ידח ממנו נדח

קאטאלאג: זמנים יום המיוחס נומ׳ ⁨1⁩ פאקעט גייד ז׳ 31 תשל"ו (1975–76) אידיש 1 שעה 3 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 3 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

אויף יום המיוחס לערנט דער משגיח אז יעדער איד איז א מיוחס, א בן מלך, און אז אלע מחשבות פון הקב"ה זענען געווענדט צו ברענגען יעדע אידישע נשמה, אפילו די ווייטסטע, צו איר תיקון, אזוי ווי מ'זעט ביי מלכות בית דוד און ביי מנשה'ס הלכה פון וואו מ'שניידט דאס ברויט.

דער משגיח עפנט מיט יום המיוחס, דעם צווייטן טאג סיון: דער גרעסטער יצר הרע איז אז א איד פארגעסט אז ער איז א בן מלך. דורך די פסוקים פונעם טאג ווייזט ער ווי הקב"ה האט די אידן ערשט אויפגעהויבן קיין ירושלים צום קרבן פסח און זיי דערנאך צוריקגעברענגט, ווייל א בן מלך מוז זיך אליין אויסארבעטן וואס עס קומט אים. "ועתה" טייטשט ער אז מ'זאל תשובה טון יעצט, נישט ווארטן אויף א צווייטן גלגול. פון "נפלאותיך ומחשבותיך אלינו" איז ער מסביר אז יעדע נשמה איז אן אות אין הקב"ה'ס ספר תורה, ממילא טאר קיינע נישט פארלוירן גיין; די באהאלטענע און וואונדערליכע וועגן פון מלכות בית דוד, דורך תמר, רות און ייבום, זענען א טייל פון דעם פלאן. בועז'ס רמז אז פון רות וועט ארויסקומען מנשה פירט צו דער גמרא וואו רב אשי לערנט פון מנשה פון וואו מ'שניידט די ברכה. מעשיות פון בעלזא ווייזן אז א ברכה איז מתקן נשמות אין עסן, און דער קרום וואס איז פריער געבאקן איז א סימן פון הקב"ה וועלכע שטיקל קומט פריער צום תיקון.

ענינים: די מעלה פון יעדן איד · גלגולים און תיקון הנשמות · עבודה בגשמיות · דוד המלך און מלכות בית דוד · מגילת רות

סדר השיעור

  1. 0:00 יעדער איד א מיוחס, א בן מלך שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח עפנט אז היינט דארף יעדער איד שפירן אז ער איז א מיוחס, און אז דער גרעסטער יצר הרע איז אז מ'פארגעסט אז מ'איז א בן מלך. ער ברענגט פונעם עבודת ישראל אז פון ראש חודש סיון לערנט מען יעדן טאג די פסוקים פון יענעם טאג, דעם רש"י וואס פארגלייכט דאס ארויסגיין פון רפידים מיטן אנקומען קיין סיני, און די פסוקים פונעם צווייטן טאג סיון.

  2. 3:28 געבראכט קיין ירושלים און צוריקגעבראכט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז די דיבורים וואס הקב"ה האט געזאגט צו משה רבינו אין דעם טאג ווערן יעדעס יאר איבערגעגעבן, און די נשמה הערט זיי. אויף "ואביא אתכם אלי" ברענגט ער דעם תרגום יונתן אז מ'האט די אידן געבראכט קיין ירושלים צום קרבן פסח און זיי צוריקגעברענגט, און ער פרעגט פארוואס; ער ענטפערט אז א איד איז בכח שוין דארט, אבער בפועל מוז ער עס אליין דורכמאכן, אזוי ווי א בן מלך.

  3. 9:39 אונקלוס, רמב"ן און "ועתה" שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שטעלט אוועק דעם אונקלוס, וואס טייטשט "אלי" אז מ'איז מקורב געווארן צו זיין עבודה, דרך כבוד, קעגן דעם רמב"ן, וואס טייטשט אז הקב"ה וואוינט צוזאמען מיט די אידן ווי א טאטע מיט א קינד. דערנאך טייטשט ער "ועתה" אז מ'זאל תשובה טון יעצט, און הייבט אן מסביר זיין "סגולה" אלס א באהאלטענער אוצר.

  4. 13:39 א באהאלטענער אוצר און "נעשה" יעדעס יאר שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די מעלות פון אידן זענען באהאלטן ווי אן אוצר פונעם קעניג וואס נאר הקב"ה איז א מבין דערויף, און ברענגט א רבי'ס טייטש אויף המן'ס ווערטער. ער באשרייבט ווי דאס פאלק האט געענטפערט צוזאמען אן ווארטן אויף די זקנים, און זאגט אז די תורה איז נצחי, ממילא שרייט יעדעס יאר אין דעם טאג יעדע אידישע נשמה ווידער אויס "כל אשר דבר ה' נעשה".

  5. 19:19 פארוואס ווארטן אויף א צווייטן גלגול? שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח קומט צוריק צו "ועתה" און ברענגט א משל פון לעכאוויטש פון א מענטש וואס קומט אלעמאל צוריק אויף דער וועלט און מאכט זיך ווידער נאריש. פון "נפלאותיך ומחשבותיך אלינו" איז ער מסביר אז אלע מחשבות פון הקב"ה זענען געווענדט צום תיקון פון אידן, און אז א נשמה וואס פעלט איר א מצוה מוז צוריקקומען אין א צווייטן גלגול כדי זיך צו פארענדיקן, ווייל די תורה פון הקב"ה איז גאנץ.

  6. 23:55 יעדע נשמה אן אות; נעמי קלייבט די ניצוצות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז יעדע אידישע נשמה איז א חלק פון איינע פון די אותיות פון דער תורה, ממילא וואלט א פעלנדיגע נשמה פסול געמאכט דעם ספר תורה. ער גייט איבער צו מגילת רות: אלימלך איז געגאנגען קיין מואב, וואו עס זענען געווען באהאלטן ניצוצות פון קדושה פון וועלכע עס דארף ארויסקומען דוד המלך און משיח, און נעמי, די שכינה הקדושה, איז מיטגעגאנגען זיי צו קלייבן. ער פארבינדט עס מיטן רמב"ם'ס סימן פון משיח, קיבוץ נדחי ישראל.

  7. 29:51 מלכות בית דוד געבויט דורך ייבום שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז שבועות איז די צייט פון קיבוץ, ווען אידן האבן גערוט כאיש אחד בלב אחד, און אז משיח איז הקב"ה'ס כלי צו קלייבן און מתקן זיין אלע אידן. ער ווייזט אז מלכות בית דוד איז אלעמאל געקומען דורך ייבום, ביי יהודה און תמר און ביי בועז און רות, ווייל ייבום איז דער תיקון פון א נפש וואס איז נדחה געווארן.

  8. 33:55 בועז'ס רמז: מנשה דער "חומץ" שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט חז"ל אז בועז'ס ווערטער צו רות אז זי זאל איינטונקען איר ברויט אין חומץ זענען געווען א רמז אז פון איר וועט ארויסקומען מנשה, וועמענס מעשים זענען געווען זויער ווי חומץ. ער באשרייבט מנשה, דער זון פון דעם צדיק חזקיהו, וואס האט אריינגעשטעלט א צלם אין היכל, און די מחלוקת צי ער האט א חלק לעולם הבא, און הייבט אן די גמרא פון רב אשי.

  9. 37:30 מנשה לערנט רב אשי פון וואו מ'שניידט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט די גמרא אין סנהדרין: מנשה איז געקומען צו רב אשי אין חלום און אים געלערנט אז מ'שניידט פון דעם ארט וואס איז פריער אויסגעבאקן, און די הלכה איז געפסקנט פאר אלע דורות. ממילא גייט יעדער איד וואס מאכט המוציא נאך מנשה, זיין רבי; בועז האט רות טאקע געטרייסט, און דער משגיח פרעגט פארוואס פונקט די הלכה איז געקומען דורך מנשה, ווייל די תורה פון א מענטש איז ממש זיין נשמה.

  10. 43:08 דער קוגל אויף דער ערד און דאס גלעזל בראנפן מעשה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט אז ביים טיש פון רבי שלום פון בעלזא איז א שטיקל קוגל אראפגעפאלן אויף דער ערד, און ער האט געהייסן מ'זאל עס אויפהייבן און עסן, און ער ערקלערט אז עסן איז נישט סתם א גשמיות'דיגע פונקציע: נשמות און ניצוצות אין עסן ווערן מתוקן דורך א ברכה ווי עס דארף צו זיין. ער דערציילט פון א איד וואס האט געטרונקען בראנפן אן א ברכה, און א צדיק האט אנטפלעקט אז די נשמה פון זיין טאטן איז געווען אין דעם משקה און געווארט אויף איר תיקון.

  11. 46:42 די תפילות פון א ווייצעלע מעשה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט רבי שלום פון בעלזא'ס הסבר: א ווייצעלע האט מתפלל געווען ביי יעדן שטאפל, ביים וואקסן, ביים שניידן, ביים מאלן און ביים באקן, אז עס זאל קומען צו א תיקון, ביז עס איז געווארן א חלה און דערנאך א שבת'דיגער קוגל ביים טיש פונעם צדיק; לאזן עס פאלן וואלט אוועקגעווארפן אלע די תפילות. דער משגיח ענדיגט אז א איד זאל עסן מיט א חשבון און מאכן א ברכה מיט כוונה, און דאס איז מתקן די נשמות וואס זענען באהאלטן אינעם עסן.

  12. 52:00 די מלאכות פון פת און דער קרום וואס איז פריער געבאקן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די מלאכות פון פת אין דער גמרא שבת זענען די שטאפלען פון דעם תיקון וואס איז געקומען נאך דעם חטא פון אדם הראשון, און עס ענדיגט זיך מיט אפיה. ער פרעגט פארוואס רב אשי האט נישט געוואוסט פון וואו מ'שניידט, און פארוואס נישט פונעם געשמאקסטן חלק, און ענטפערט אז דער ארט וואס איז פריער געבאקן איז א סימן פון הקב"ה'ס פלאן אז דאס שטיקל זאל פריער קומען צום תיקון; מ'דארף זיך מתבונן זיין אין דער כוונה פון הקב"ה אין אלע ענינים פון תורה ומצוות.

  13. 57:39 הקב"ה'ס כוונה, און מנשה'ס תשובה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח שטעלט אוועק מכירת חמץ, וואס איז מקיים הקב"ה'ס כוונה אז א איד זאל נישט האבן קיין חמץ, קעגן פארקויפן ארץ ישראל פאר שמיטה, וואס גייט קעגן דער כוונה. צוריק צום ברויט זאגט ער אז מלכות בית דוד איז א זרע וואס דארף מתקן זיין די וועלט, און ער דערציילט די גמרא פון מנשה'ס תשובה, וואס הקב"ה האט מקבל געווען מיט חסד קעגן די טענות פון די מלאכים; מנשה איז א דוגמא פון די וואונדערליכע וועגן פון זרע דוד, און דערפאר האט זיין נשמה ארויסגעברענגט די הלכה פון המוציא.

דער שיעור, אויסגעשריבן

יעדער איד א מיוחס, א בן מלך

0:10

דער משגיח עפנט אז היינט דארף יעדער איד שפירן אז ער איז א מיוחס, א בן מלך, ווייל דער גרעסטער יצר הרע איז אז מ'פארגעסט דאס. ער ברענגט פונעם עבודת ישראל אז פון ראש חודש סיון לערנט מען יעדן טאג די פסוקים פון יענעם טאג, און דעם רש"י וואס פארגלייכט דאס ארויסגיין פון רפידים מיטן אנקומען קיין מדבר סיני, ביידע מיט תשובה. א,ב

געבראכט קיין ירושלים און צוריקגעבראכט

3:51

היינט, זאגט דער משגיח, ווערן די דיבורים וואס הקב"ה האט געזאגט צו משה רבינו ווידער איבערגעגעבן צו די אידן, און די נשמה הערט זיי. אויף "ואביא אתכם אלי" ברענגט ער דעם תרגום יונתן אז יענע נאכט האט מען די אידן געבראכט קיין ירושלים צו מקריב זיין דעם קרבן פסח, און דערנאך זיי צוריקגעברענגט, און ער פרעגט: צו וואס? ער ענטפערט אז בכח שטייט א איד שוין אין בית המקדש, אבער בפועל מוז ער אליין אהינקומען, טאג ביי טאג, אזוי ווי א בן מלך וואס מוז נאך דורכגיין אלע ענינים וואס א בן מלך דארף דורכגיין. ה,ו

אונקלוס, רמב"ן און "ועתה"

9:50

דער אונקלוס טייטשט "אלי" אז הקב"ה האט זיי מקרב געווען צו זיין עבודה, דרך כבוד, אבער דער רמב"ן טייטשט אז הקב"ה האט געמאכט א דירה צוזאמען מיט די אידן, די נאענטקייט פון א טאטע מיט א קינד. אויף "ועתה" ברענגט דער משגיח חז"ל אז דאס מיינט תשובה: ווייל יעדער איד וועט סוף כל סוף אנקומען צום בית המקדש, פארוואס ווארטן אויף שפעטער? ז,ח,י

א באהאלטענער אוצר און "נעשה" יעדעס יאר

13:42

דער משגיח טייטשט "סגולה" אלס א באהאלטענער אוצר: אין די ימי הספירה זעט מען נאך נישט די מעלות פון אידן, אבער שבועות ווערט קלאר ווער א איד איז, א זאך וואס נאר הקב"ה איז באמת א מבין דערויף. ער באשרייבט ווי דאס גאנצע פאלק האט געענטפערט צוזאמען אן ווארטן אויף די זקנים. די תורה, זאגט ער, איז נצחי, נישט קיין מעשה פון אמאל: יעדעס יאר אין דעם טאג שרייט יעדע אידישע נשמה ווידער אויס "נעשה", אפילו דער גוף הערט עס נישט, אזוי ווי דער אריז"ל באשרייבט אז נשמות טוען זאכן אן דעם וואס דער מענטש ווייסט.

פארוואס ווארטן אויף א צווייטן גלגול?

19:39

צוריק צו "ועתה" ברענגט דער משגיח א ווארט פון לעכאוויטש פון א מענטש וואס קומט אלעמאל אראפ אויף דער וועלט, מאכט זיך נאריש, און גייט צוריק שלאפן אין בית הקברות: פארוואס נישט מתקן זיין יעצט? פון "נפלאותיך ומחשבותיך אלינו" אין תהלים איז ער מסביר אז אלע מחשבות פון הקב"ה זענען קאנצענטרירט אויפן תיקון פון אידן. א נשמה וואס האט נישט מקיים געווען א מצוה מוז צוריקקומען אין א צווייטן גלגול, ווייל "תורת ה' תמימה". ס,ע

יעדע נשמה אן אות; נעמי קלייבט די ניצוצות

24:07

יעדע אידישע נשמה, ערקלערט דער משגיח, איז א חלק פון איינע פון די אותיות פון דער תורה, ממילא אויב ס'וואלט געפעלט איין נשמה וואלט דער ספר תורה געווען פסול; דערפאר מוז יעדער איד קומען צו זיין תיקון. דערנאך גייט ער איבער צו מגילת רות: אלימלך איז געגאנגען קיין מואב, וואו עס זענען געווען באהאלטן ניצוצות פון קדושה וואס פון זיי דארף ארויסקומען דוד המלך און משיח, און נעמי, די שכינה הקדושה, איז מיטגעגאנגען זיי צו קלייבן. דאס פאסט מיטן רמב"ם'ס סימן פון משיח, אז ער וועט מקבץ זיין נדחי ישראל. פ,צ

מלכות בית דוד געבויט דורך ייבום

29:51

שבועות, זאגט דער משגיח, איז די צייט פון קיבוץ, ווען אידן האבן גערוט כאיש אחד; משיח איז הקב"ה'ס כלי צו מתקן זיין און צוזאמנעמען אלע אידן. מלכות בית דוד איז אלעמאל געקומען דורך ייבום, ביי יהודה און תמר און ביי בועז און רות, ווייל ייבום איז מתקן א נפש וואס איז נדחה געווארן. ק

בועז'ס רמז: מנשה דער "חומץ"

34:24

חז"ל זאגן אז בועז'ס ווערטער צו רות, אז זי זאל איינטונקען איר ברויט אין חומץ, זענען געווען א רמז אז פון איר וועט ארויסקומען מנשה. מנשה, דער זון פונעם צדיק חזקיהו, האט אריינגעשטעלט א צלם אין היכל, און אין דער משנה און גמרא אין סנהדרין רעדט מען צי ער האט א חלק לעולם הבא. ר,ש,ת

מנשה לערנט רב אשי פון וואו מ'שניידט

37:34

דער משגיח דערציילט די גמרא אין סנהדרין: רב אשי האט אנגערופן מנשה "אונזער חבר", און ביינאכט איז מנשה געקומען צו אים אין חלום און געפרעגט פון וואו מ'שניידט דאס ברויט פאר המוציא. רב אשי האט נישט געוואוסט, און מנשה האט געענטפערט: פון דעם ארט וואס איז פריער אויסגעבאקן. די הלכה ברענגט דער שולחן ערוך, ממילא גייט יעדער איד וואס מאכט המוציא נאך מנשה, זיין רבי. בועז האט באמת רות געטרייסט, און דער משגיח פרעגט פארוואס פונקט די הלכה איז געקומען דורך מנשה, ווייל די תורה פון א מענטש איז ממש זיין נשמה. אא,אב

דער קוגל אויף דער ערד און דאס גלעזל בראנפן

43:17

ביים טיש פון רבי שלום פון בעלזא איז א שטיקל קוגל אראפגעפאלן אויף דער ערד, און ער האט געהייסן מ'זאל עס אויפהייבן און עסן. דער משגיח ערקלערט אז א איד'ס עסן איז נישט סתם א גשמיות'דיגע זאך: אין עסן זענען דא נשמות און ניצוצות וואס א ברכה ווי עס דארף צו זיין איז זיי מתקן. א צדיק האט געזאגט פאר א איד וואס האט געטרונקען בראנפן אן א ברכה אז זיין טאטנס נשמה האט געווארט אין יענעם משקה אויף איר תיקון.

די תפילות פון א ווייצעלע

46:49

רבי שלום פון בעלזא האט ערקלערט אז דאס ווייצעלע האט מתפלל געווען ביי יעדן שטאפל, ביים וואקסן, שניידן, מאלן און באקן, אז עס זאל קומען צו א תיקון, ביז עס איז געווארן א חלה און דערנאך א שבת'דיגער קוגל ביים טיש פונעם צדיק. לאזן עס ליגן אויף דער ערד וואלט געמאכט אלע די תפילות אומזיסט. דערפאר, ענדיגט דער משגיח, זאל א איד עסן מיט א חשבון, מאכן א ברכה מיט כוונה און דאנקען הקב"ה, און דאס אליין ברענגט די נשמות וואס זענען באהאלטן אין עסן צו זייער תיקון.

דער קרום וואס איז פריער געבאקן

52:14

דער משגיח ערקלערט אז די מלאכות פון פת אין דער גמרא שבת זענען די שטאפלען פונעם תיקון וואס איז געקומען נאך דעם חטא פון אדם הראשון, און דער לעצטער שטאפל איז אפיה. ער פרעגט פארוואס רב אשי האט נישט געוואוסט פון וואו מ'שניידט, און פארוואס מ'מאכט נישט די ברכה אויפן געשמאקסטן חלק, און ענטפערט אז דער קרום וואס איז פריער געבאקן ווייזט הקב"ה'ס פלאן אז דאס שטיקל זאל פריער קומען צום תיקון. דער פויער, דער מילנער און דער בעקער ווייסן נישט דערפון; הקב"ה פירט עס. דערפאר, זאגט ער, דארף מען זיך מתבונן זיין אין הקב"ה'ס כוונה אין אלע ענינים פון תורה ומצוות. אד

הקב"ה'ס כוונה, און מנשה'ס תשובה

57:50

דער משגיח פארגלייכט מכירת חמץ, וואס איז מקיים הקב"ה'ס כוונה אז א איד זאל נישט האבן קיין חמץ, מיט פארקויפן ארץ ישראל פאר שמיטה, וואס גייט קעגן זיין כוונה אז ארץ ישראל זאל זיין הייליג. דערנאך קומט ער צוריק צו מלכות בית דוד, א זרע וואס דארף מתקן זיין די וועלט, און דערציילט די גמרא אז הקב"ה האט מקבל געווען מנשה'ס תשובה מיט חסד, קעגן די טענות פון די מלאכים. מנשה איז א דוגמא פון זרע דוד, און דערפאר האט זיין נשמה אנטפלעקט די הלכה פון המוציא. או

מראי מקומות

תורה

  1. ג Shemos 19:2 2:50 טעקסט מפתח
  2. ד Shemos 19:3 3:18 טעקסט מפתח
  3. ה Shemos 19:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 3:51
  4. ט Shemos 19:5 12:07 טעקסט מפתח
  5. ל Shemos 19:6 14:46 טעקסט מפתח
  6. מ Shemos 19:7-8 15:03 טעקסט מפתח
  7. ק לכאורה Bereishis 38 מפתח אינעם אויסשרייב: 29:51
  8. אה Bereishis 3:19 52:35 טעקסט מפתח

כתובים

  1. כ Esther 3:8 14:03 טעקסט מפתח
  2. ס Tehillim 40:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:39
  3. ע Tehillim 19:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:39
  4. פ Rus 1:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:07
  5. ר Rus 2:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 34:24

תרגום

  1. ו לכאורה Targum Yonasan on Shemos 19:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 3:51
  2. ז לכאורה Onkelos on Shemos 19:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 9:50

משנה

  1. ת לכאורה Mishnah Sanhedrin 10:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 34:24

תלמוד בבלי

  1. ש לכאורה Shabbos 113b מפתח אינעם אויסשרייב: 34:24
  2. אא Sanhedrin 102b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:34
  3. אג לכאורה Sanhedrin 104b 39:58 מפתח
  4. אד Gemara Shabbos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 52:14
  5. או לכאורה Sanhedrin 103a מפתח אינעם אויסשרייב: 57:50

מדרש

  1. י Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 9:50

ראשונים

  1. ב לכאורה Rashi on Shemos 19:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:10
  2. ח לכאורה Ramban on Shemos 19:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 9:50
  3. צ לכאורה Rambam, Hilchos Melachim 11:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 24:07

אחרונים און חסידות

  1. א Avodas Yisrael (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:10
  2. נ Ohr HaChaim (מקום נישט באשטימט) 15:13 מפתח
  3. אב Shulchan Aruch (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 37:34

עיקרי הדברים

  1. 0:10 דער משגיח זאגט אז דער גרעסטער יצר הרע איז אז א איד זאל פארגעסן אז ער איז א בן מלך, א מיוחס, מיט מעלות וואס ער האט נישט אליין פארדינט.
  2. 5:19 הקב"ה האט די אידן געוויזן זייער תכלית ווען ער האט זיי געבראכט קיין ירושלים צום קרבן פסח, אבער ער האט זיי צוריקגעברענגט ווייל א בן מלך מוז אליין דורכגיין דעם וועג.
  3. 13:00 "ועתה" מיינט יעצט: דער משגיח פרעגט פארוואס ווארטן אויף שפעטער אדער אויף א צווייטן גלגול כדי תשובה צו טון און מקבל זיין די תורה.
  4. 21:54 אלע מחשבות פון הקב"ה זענען קאנצענטרירט אויף דעם תיקון פון אידן; יעדע נשמה איז אן אות אין זיין ספר תורה, ממילא מוז א נשמה וואס האט זיך נישט פארענדיקט צוריקקומען ביז זי ווערט מתוקן.
  5. 31:32 מלכות בית דוד קומט אויף דער וועלט דורך באהאלטענע און וואונדערליכע וועגן, ווי תמר, רות און ייבום, ווייל זי איז געבויט פון דעם תיקון פון נשמות וואס זענען געווען נדחה.
  6. 34:35 מנשה, וועמען בועז האט אנגערופן דער "חומץ" וואס וועט ארויסקומען פון רות, איז געווארן דער רבי פון כלל ישראל דורך דער הלכה פון וואו מ'שניידט דאס ברויט.
  7. 43:58 אין עסן זענען דא ניצוצות און נשמות וואס ווארטן אויף זייער תיקון, און א ברכה מיט כוונה איז זיי מתקן.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 5:31 אז די אידן זענען שוין געווען אין ירושלים צום קרבן פסח, פארוואס האט מען זיי צוריקגעברענגט?

    תירוץ: 8:10 בכח שטייט א איד שוין אין בית המקדש, אבער בפועל מוז ער דארט אנקומען דורך זיין אייגענע עבודה, ביסלעכווייז, אזוי ווי א בן מלך וואס מוז נאך דורכגיין זיין חינוך.

  2. קשיא: 12:05 פארוואס הייבט זיך אן הקב"ה'ס רייד ביי סיני מיט "ועתה"?

    תירוץ: 13:06 "ועתה" מיינט תשובה יעצט: ווייל יעדער איד וועט סוף כל סוף אנקומען צום בית המקדש, אפילו אין א צווייטן גלגול, פארוואס ווארטן אויף שפעטער?

  3. קשיא: 50:25 פארוואס האט מען געדארפט אויפהייבן און עסן דעם קוגל וואס איז אראפגעפאלן?

    תירוץ: 50:46 א איד'ס עסן איז נישט סתם א גשמיות'דיגע זאך; נשמות און ניצוצות אין עסן קומען צו זייער תיקון דורך א ברכה ווי עס דארף צו זיין, און דאס ווייץ האט דערויף מתפלל געווען ביי יעדן שטאפל.

  4. קשיא: 53:43 פארוואס האט רב אשי נישט געוואוסט פון וואו מ'שניידט, און פארוואס מאכט מען נישט די ברכה אויפן געשמאקסטן חלק?

    תירוץ: 54:36 דער ארט וואס איז פריער געבאקן איז א סימן פון הקב"ה אז דאס שטיקל דארף פריער קומען צום תיקון; עס גייט נישט אין טעם, און עס האט געדארפט מנשה'ס נשמה דאס אנטפלעקן.

מעשיות

  1. 37:22 מנשה לערנט רב אשי אין חלום

    רב אשי, ווען ער האט געדארפט דרשנען וועגן די מלכים וואס האבן נישט קיין חלק לעולם הבא, האט אנגערופן מנשה "אונזער חבר". ביינאכט איז מנשה געקומען צו אים אין חלום און אים געפרעגט פון וואו מ'שניידט דאס ברויט פאר המוציא, און רב אשי האט נישט געוואוסט. מנשה האט אים געזאגט: פון דעם ארט וואס איז פריער אויסגעבאקן, דער הארטער קרום. אויפן אנדערן טאג האט רב אשי אנגעהויבן זיין דרשה און אנגערופן מנשה "אונזער רבי".

    אין דער מעשה: רב אשי, מנשה

    דערציילט אין נאך 2 שיעורים ←

  2. 44:45 דעם טאטנס נשמה אין גלעזל בראנפן

    א פשוט'ער איד איז אריינגעקומען וואו מ'האט געטרונקען, מ'האט אים אנגעגאסן א גלעזל בראנפן, און ער האט עס אויסגעטרונקען אן א ברכה. א צדיק וואס האט עס געזען האט אים געפרעגט ווען זיין טאטע איז נפטר געווארן, און ס'איז ארויס אז ס'איז נאענט צום יארצייט. דער צדיק האט אים געזאגט אז די נשמה פון זיין טאטן איז אריין אין יענעם משקה און געווארט אויף א תיקון דורך דעם זון'ס ברכה, און יעצט איז עס פארלוירן. יענער איז חלש געווארן.

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

  3. 43:17 רבי שלום פון בעלזא און דער אראפגעפאלענער קוגל

    ביים שבת'דיגן טיש פון רבי שלום פון בעלזא איז א שטיקל קוגל אראפגעפאלן אויף דער ערד ווען מ'האט עס צעטיילט, און ער האט געהייסן מ'זאל עס אויפהייבן און עסן. ער האט ערקלערט אז דאס ווייץ אין דעם האט מתפלל געווען ביי יעדן שטאפל, ביים וואקסן, שניידן, מאלן און באקן, אז עס זאל קומען צו א תיקון, און עס איז געווארן א חלה און דערנאך א קוגל אויפן טיש פונעם צדיק; אויב מ'וואלט עס געלאזט ליגן, וואלטן אלע זיינע תפילות געווען אומזיסט.

    אין דער מעשה: Rav Sholom of Belz

    דערציילט אין נאך 2 שיעורים ←

  4. 1:00:32 מנשה'ס תשובה

    דער משגיח דערציילט די גמרא אז מנשה איז געכאפט געווארן און מ'האט אים אריינגעלייגט אין א הייסן כלי ער זאל פארברענט ווערן. ער האט מתפלל געווען צו אלע עבודה זרות, און ווען זיי האבן נישט געהאלפן האט ער זיך געווענדט צו הקב"ה. די מלאכים האבן טענה'ט, אבער הקב"ה האט געמאכט א חתירה אונטערן כסא הכבוד, מקבל געווען זיין תשובה, און אים בדרך נס צוריקגעברענגט קיין ירושלים.

    אין דער מעשה: מנשה

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

געדאנקען

  1. 5:19 דער משגיח טייטשט דעם תרגום יונתן'ס נסיעה קיין ירושלים און צוריק אז הקב"ה האט די אידן ערשט געוויזן וואו זיי געהערן באמת, און זיי צוריקגעשיקט כדי זיי זאלן עס דערגרייכן דורך זייער אייגענע עבודה, אזוי ווי א בן מלך וואס מוז פונדעסטוועגן דורכגיין זיין חינוך.
  2. 6:10 ער פארגלייכט דעם קרבן פסח'ס שפרינגען איבער מדריגות צו טאנצן: ביים טאנצן שפרינגט מען העכער ווי מ'איז באמת.
  3. 16:35 דער צווייטער טאג סיון איז נישט קיין זכרון פון אמאל: ווייל די תורה איז נצחי, זאגט יעדעס יאר יעדע אידישע נשמה ווידער "נעשה", אפילו דער גוף הערט עס נישט, אזוי ווי דער אריז"ל באשרייבט אז נשמות טוען ביינאכט אן דעם וואס דער מענטש ווייסט.
  4. 24:07 ווייל יעדע אידישע נשמה געהערט צו אן אות פון הקב"ה'ס ספר תורה, וואלט א פעלנדיגע נשמה פסול געמאכט די גאנצע תורה; דערפאר מוז יעדער איד קומען צו זיין תיקון, און ער פארבינדט עס מיטן מנהג אז שבועות ברענגט מען אריין אלע ספרי תורה.
  5. 35:48 בועז'ס דערמאנונג פון "חומץ" איז נישט געווען קיין שלעכטע ווערטער צו א גיורת נאר א טרייסט: אפילו דער "חומץ" פון איר זרע, מנשה, וועט ווערן דער רבי פון כלל ישראל, ווייל יעדער המוציא גייט לויט זיין הלכה.
  6. 54:36 מ'מאכט די ברכה אויפן ארט וואס איז פריער געבאקן נישט ווייל דאס איז דער בעסטער חלק, נאר ווייל דאס ווייזט הקב"ה'ס פלאן אז דער חלק זאל פריער קומען צום תיקון; דערפאר איז די הלכה געקומען דורך מנשה, א נשמה וואס איר גאנצער וועג איז געווען דורך תיקון.
  7. 52:27 ער טייטשט די מלאכות פון פת אין הלכות שבת אלס די שטאפלען פון תיקון נאך דעם חטא פון אדם הראשון, וואו אפיה איז דער לעצטער שטאפל, נאך וועלכן דאס ברויט איז גרייט פאר א ברכה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 0:10 דער משגיח זאגט אז יעדער איד דארף היינט שפירן אז ער איז א מיוחס, א בן מלך.
  2. 13:07 ער מאנט מ'זאל תשובה טון יעצט און נישט ווארטן אויף שפעטער אדער אויף א צווייטן גלגול.
  3. 18:34 ער זאגט אז יעדער איד זאל מקבל זיין אויף זיך, אזוי ווי זיין נשמה איז געשטאנען ביים הר סיני, "כל אשר דבר ה' נעשה" פון היינט און ווייטער.
  4. 50:52 ער זאגט אז א איד זאל עסן מיט א חשבון, מאכן א ברכה מיט כוונה און דאנקען הקב"ה פארן ברויט.
  5. 57:02 ער זאגט אז מ'דארף זיך מתבונן זיין אין דער כוונה פון הקב"ה אין תורה ומצוות און לויט דער כוונה מקיים זיין די מצוות.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אדם הראשון, אונקלוס, אלימלך, בועז, דוד המלך, דער הייליגער אר"י, דער רמב"ם, דער רמב"ן, דער שר שלום פון בעלזא, המן, חזקיהו המלך, יהודה, מנשה, משה רבינו, נעמי, פרץ, רב אשי, רבי מרדכי לעכאוויטשער, רבי צדוק הכהן פון לובלין, רות, רש"י, תמר

ערכים גלגול, דורשי רשומות, המוציא, יבום, ניצוצות, סגולה, קיבוץ גליות, שכינה, שמיטה, תיקון

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט