“ויהי בנסוע הארון” - The Benefits of the Travels of Golus

קאטאלאג: PARSHA (English) בהעלותך נומ׳ ⁨1⁩ פאקעט גייד ז׳ 59 תשמ"ח (1987–88) ענגליש 1 שעה 20 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 20 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט אז יעדע נסיעה פון א איד אין גלות האט א באהאלטענע תכלית פון הימל, און אז די חדשים תמוז, אב און אלול, אזוי ווי דער מחנה דן וואס איז געווען מאסף לכל המחנות, זענען א צייט פון צוריקברענגען וואס איז פארלוירן געגאנגען אויפן וועג צו דער גאולה.

דער משגיח עפנט מיט א מעשה וואס מ'דערציילט אין נאמען פונעם רבי ר' אלימלך פון ליזענסק: איינער פון זיינע יושבים האט פארלוירן זיין געלט, איז געפארן איבערן ים האנדלען, איז געבליבן אליין אויף אן אינזל, און ווען ער איז שוין כמעט געשטארבן פון דורשט האט ער זיך איינגעהאלטן כדי צו מאכן א ברכה מיט גרויס כוונה פאר און נאכן טרינקען. דער רבי האט אים געזאגט אז מיט די צוויי ברכות האט ער אויפגעהויבן צוויי פארלוירענע נשמות וואס זענען פון זיין שורש. פון דא ערקלערט דער משגיח אז וואו א איד גייט שיקט אים השם כדי אויפצוהייבן די צעזייטע ניצוצות פון קדושה, אזוי ווי דער בעל שם טוב איז מסביר דעם פסוק אין תהלים. ער פארבינדט דאס מיט דער צייט פון פארן וואס הייבט זיך אן נאך כ' סיון, מיט די מסעות פון אידן אין מדבר מיט די פיר דגלים, און מיט ויהי בנסוע, א קליין ספר וואס וועט אמאל אנטהאלטן די מעשה פון יעדן אידנס נסיעות. דער מחנה דן, וואס האט צוזאמגענומען וואס איז פארלוירן געגאנגען, איז קעגן תמוז, אב און אלול, און קעגן אונזער דור פאר משיח. דערנאך קומען פראגעס און תשובות וועגן פארן קיין ארץ ישראל.

ענינים: דער תפקיד פון א מענטש אויף דער וועלט · גלות אלס הכנה צו גאולה · די חדשים תמוז און אב

סדר השיעור

  1. 0:00 די חשיבות פון אמת'ע מעשיות פון צדיקים

    דער משגיח מאכט א חילוק צווישן נאמנות'דיגע מעשיות פון צדיקים, וואס מ'ווייסט פון וועמען זיי זענען געהערט געווארן, און מעשיות וואס מ'פארקויפט, און ערקלערט אז אמת'ע מעשיות צינדן אן א ווארעמע התקשרות צו השם. ער הייבט אן א מעשה פונעם רבי ר' אלימלך פון ליזענסק.

  2. 3:48 דער יושב פון ליזענסק און די צוויי ברכות מעשה

    דער משגיח דערציילט פון א יושב ביים רבי ר' אלימלך וועמענס וועכנטליך געלט איז קלענער געווארן און דערנאך אינגאנצן אפגעשטעלט, וואס איז געפארן איבערן ים האנדלען, איז געבליבן אויף אן אינזל, און כמעט געשטארבן פון דורשט האט ער געמאכט א ברכה מיטן גאנצן הארץ. דער רבי האט אים געזאגט אז זיינע צוויי ברכות האבן אויפגעהויבן צוויי פארלוירענע נשמות, און אים צוריקגענומען.

    1. 3:48 דאס געלט ווערט קלענער : די יושבים אין ליזענסק האבן געלערנט און געדאוונט די גאנצע וואך, און דער רבי האט יעדן פרייטאג געשיקט זעקס רובל. איינער האט באקומען פיר, דערנאך צוויי, דערנאך גארנישט, און יעדע וואך האט ער עס גענומען אלס א סימן צו טון תשובה.
    2. 8:24 געשיקט איבערן ים און איבערגעלאזט : זיינע חברים, וואס זענען געווען מוסר נפש איינער פארן אנדערן, האבן פארשטאנען אז דער רבי וויל אז ער זאל פארדינען, האבן צוזאמגעשטעלט ארום צוויי הונדערט רובל און אים געשיקט האנדלען איבערן ים. ביי אן אינזל איז ער אוועקגעגאנגען זאגן תהלים און די שיף איז אוועקגעפארן אן אים.
    3. 12:18 דער דורשט און די ברכה : טעג לאנג אן וואסער איז ער סוף כל סוף אראפגעקייקלט אראפ פון א פעלז צו א טייכל, אבער ער האט זיך איינגעהאלטן פון טרינקען ביז ער האט געמאכט די ברכה מיט א כוונה וואס ער האט קיינמאל נישט געהאט, און דערנאך די ברכה אחרונה. ער האט זיך דערהאלטן מיט פירות ביז די שיף איז צוריקגעקומען, און ער איז אהיים אן גארנישט.
    4. 16:23 דער רבי ענטפלעקט די סיבה : איידער ער האט געקענט דערציילן האט אים דער רבי געזאגט אז אויף יענעם אינזל זענען געווען צוויי פארוואגלטע נשמות פון זיין שורש, וואס האבן אפילו נישט געטארט אריין אין גיהנם, און נאר זיינע צוויי ברכות האבן זיי געקענט אויפהייבן; דערפאר האט ער געמוזט אהין. ער האט אים געהייסן צוריקקומען אין בית המדרש מיט זיין פולע פרנסה.
  3. 18:26 פארוואס השם שיקט א מענטש קיין שיקאגא

    דער משגיח ערקלערט אז די וועלט איז פול מיט צעזייטע ניצוצות פון קדושה, און יעדע ברכה, מצוה אדער גוט ווארט וואס א איד טוט אויף אן ארט באפרייט זיי. מיטן בעל שם טובס פשט אין דעם פסוק אין תהלים ערקלערט ער אז א געשעפט-נסיעה קיין שיקאגא איז נאר דער פיתוי פאר דער מצוה וואס השם וויל מ'זאל דארט טון, און ווען דאס ווערט פארטיג קומט די גאולה.

  4. 23:27 די צייט פון פארן און די תכלית פון גלות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח באשרייבט די פרייליכע חדשים וואס ענדיגן זיך יעצט און דעם תענית פון כ' סיון אויף די גזירות פון כמעלניצקי, וואס עפנט די טרויעריגע צייט פון תמוז און אב. דער גלות האט א תכלית, און פונקט דעמאלט הייבט מען אן צו פארן; ער זאגט אז א איד וואס פארט איז אונטער די אויגן פון השם, די מלאכים און די נשמות אויבן, און מוז זיין נאך מער פארזיכטיג ווי אינדערהיים, און אז אלעס וואס קומט פאר אין דער וואך געפינט מען אין דער סדרה.

  5. 31:21 די מסעות אין מדבר און די פיר דגלים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט דעם פסוק אין דער פרשה אז אידן זענען געפארן על פי השם, און ערקלערט אז די תורה איז נצחית און גרייט אונז צו צו אונזערע אייגענע נסיעות. די פיר דגלים זענען קעגן די פיר חיות פונעם כסא הכבוד און די פיר מלאכים פון קריאת שמע על המטה, און ער ברענגט פון רבינו בחיי אז דער נאמען פונעם נשיא אין מיטן פון יעדן דגל ענדיגט זיך מיט "אל".

  6. 36:34 ויהי בנסוע, מחנה דן און די לעצטע דריי חדשים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אז ויהי בנסוע איז א ספר פאר זיך, און דעם פסוק אז דן איז געווען מאסף לכל המחנות, וואס רש"י טייטשט אז ער האט אומגעקערט אבידות. די צוועלף שבטים זענען קעגן די צוועלף חדשים, און דן, אשר און נפתלי זענען קעגן תמוז, אב און אלול, חדשים פון מתקן זיין דעם חורבן וואס די מרגלים האבן גורם געווען און פון השבת אבידה.

  7. 44:27 אונזער דור אלס דער מחנה דן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז אין דער היסטאריע פון כלל ישראל שטייען מיר אין עקבתא דמשיחא, די צייט פון דן, אזוי ווי דער חפץ חיים האט געזאגט. די שליחות פון דעם דור איז צוריקצוברענגען פארלוירענע אידן און פארלוירענע תורה, אזוי ווי דער נביא זאגט צו אז די פארלוירענע וועלן צוזאמגענומען ווערן.

  8. 49:17 דער ספר וואס איז נאך נישט פארטיג און חג האסיף שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז ויהי בנסוע איז א קליין ספר ווייל מ'שרייבט אים נאך, און ער וועט אויסוואקסן אויף א גרויסן ספר וואס דערציילט די נסיעות פון יעדן איד; ער איז אפגעטיילט מיט צוויי נונין, וואס האבן א שייכות צו ימות המשיח. תשובה הייבט זיך אן אין תמוז, און נאך יום כיפור קומט סוכות, חג האסיף, ווען אפילו שבט דן, וואס איז אמאל ארויסגעווארפן געווארן פון די ענני הכבוד, קומט צוריק אונטער השם'ס שאטן.

  9. 54:09 מתקן זיין די נסיעה פון די מרגלים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פאסט צוזאם: יעדע נסיעה האט אן עיקר תכלית פון הימל, און דער געשעפט אדער וואקאציע איז דער טפל. די מרגלים זענען געפארן מיט שלעכטע מחשבות און האבן געברענגט דעם גלות; אין תמוז און אב דארפן אידן פארן אלס שלוחים פון השם כדי דאס מתקן צו זיין, און ער ענדיגט אז מ'זאל צוגרייטן די רוחניות'דיגע טשעמאדאנעס.

  10. 57:59 שאלות: א וויזע פון השם קיין ארץ ישראל

    ווען מ'פרעגט אים צי עולה זיין קיין ארץ ישראל וועט פארגיכערן די גאולה, ענטפערט דער משגיח אז ס'איז נישט אזוי פשוט: רבי זירא איז אריבער א טייך אויף א שטריק אנשטאט צו ווארטן, און אסאך גרויסע צדיקים האבן זיך געבענקט און זענען נישט אריינגעלאזט געווארן. אידן זענען פארטריבן געווארן צוליב די עבירות, און יעדע נשמה קען גיין נאר אזוי ווייט ווי זי איז שוין באפרייט פון דער גזירה פון גלות; דער רשות פון הימל באווייזט זיך דורך סיבות אויף דער וועלט.

  11. 1:05:09 שאלות: די שטארקערע נשמה אין ארץ ישראל

    דער משגיח פארגלייכט די וואס דארפן נישט בלייבן מיט א טראנספלאנט וואס דער גוף שטויסט אפ, און ערקלערט אז אין ארץ ישראל באקומט א מענטש א שטארקערע נשמה: א צדיקס מצוות גייען העכער און א רשעס עבירות מאכן מער חורבן. ער ברענגט רש"י אויף די מלאכים פון ארץ ישראל וואס האבן איבערגעלאזט יעקב, פארגלייכט עס מיט דער נשמה יתירה פון שבת, און ערקלערט פארוואס געוויסע גרויסע צדיקים זענען נישט אריינגעלאזט געווארן.

  12. 1:12:38 שאלות: השם'ס צייט-פלאן און די חדשים

    אין ווייטערדיגע שאלות זאגט דער משגיח אז תורה און מצוות דארף מען טון וואו מ'איז, און אז השם'ס צייט-פלאן פאר דער גאולה איז זיין זאך. ווען מ'פרעגט אים וועגן א געבורטסטאג אין תשרי און מחנה דן, דערמאנט ער די צוויי וועגן פון ציילן דאס יאר און זאגט אז ס'איז נישט קיין תועלת אריינצוטיפן אין דעם, און ער ערקלערט אז יעקב האט צוגענומען אלול און אדר פון די חדשים וואס עשו האט באקומען.

דער שיעור, אויסגעשריבן

די חשיבות פון אמת'ע מעשיות פון צדיקים

0:01

דער משגיח הייבט אן מיט א חילוק צווישן נאמנות'דיגע מעשיות פון צדיקים, וואס מ'ווייסט פון וועמען יעדער האט עס געהערט, און די מעשיות וואס מ'דרוקט פאר געשעפט. אמת'ע מעשיות, ערקלערט ער, צינדן אן א ווארעמע און גלייכע התקשרות צום רבונו של עולם, ווייל זיי טראגן א לימוד און ווייזן ווי א צדיק לעבט מיט עבודת השם. דערנאך הייבט ער אן א מעשה פונעם רבי ר' אלימלך פון ליזענסק, א תלמיד פונעם מגיד פון מעזריטש.

דער יושב פון ליזענסק און די צוויי ברכות

5:04

דער רבי ר' אלימלך האט אויסגעהאלטן יושבים וואס זענען געזעסן ביי אים די גאנצע וואך און געלערנט און געדאוונט, און יעדן פרייטאג האט דער גבאי איטליכן געגעבן א קאנווערט אהיימצוברענגען. איינער פון זיי, וואס האט זיך גארנישט געקימערט וועגן געלט, האט עס אלעמאל איבערגעגעבן זיין ווייב, און זי האט דארט געפונען זעקס רובל, ביז איין וואך האט זי געפונען פיר. ער האט געזאגט אז דער רבי קען נישט טועה זיין, ממילא האט ער שוין פארלוירן חן ביים רבי'ן, און די גאנצע וואך האט ער געטון תשובה און געזאגט תהלים; די קומענדיגע וואך זענען געווען צוויי רובל, און דערנאך איז דער קאנווערט געווען ליידיג.

9:43

זיינע חברים, וואס זענען געווען מוסר נפש איינער פארן אנדערן, האבן פארשטאנען אז דער רבי וויל ער זאל אליין פארדינען, האבן צוזאמגעלייגט ארום צוויי הונדערט רובל און אים געשיקט האנדלען איבערן ים. ביי אן אינזל איז ער מיט א צעבראכן הארץ אוועקגעגאנגען זאגן תהלים, און די שיף איז אוועקגעפארן אן אים. טעג לאנג האט ער געזוכט וואסער אונטער א ברענענדיגער זון, ביז ער האט שוין נישט געקענט גיין און זיך אראפגעקייקלט פון א פעלז אין א טייכל. כאטש ער איז שוין געשטארבן פון דורשט, האט ער זיך איינגעהאלטן, ווייל א תלמיד פונעם רבי ר' אלימלך טרינקט נישט אן א ברכה, און ער האט געמאכט די ברכה מיט א כוונה וואס ער האט קיינמאל נישט געהאט, און דערנאך די ברכה אחרונה.

16:23

ווען ער איז צוריקגעקומען, האט דער רבי נישט געווארט אויף זיין דערציילונג. אויף יענעם אינזל זענען געווען צוויי פארוואגלטע נשמות פון זיין שורש, וואס האבן אפילו נישט געטארט אריין אין גיהנם, און נאר זיינע צוויי ברכות האבן זיי געקענט אויפהייבן; דערפאר האט ער געמוזט אהינפארן. וואויל איז אים וואס ער האט געמאכט די ברכות ווי א איד דארף, און ער האט אים געהייסן צוריקקומען אין בית המדרש מיט זיין פרנסה ווי פריער.

פארוואס השם שיקט א מענטש קיין שיקאגא

18:57

פון דער מעשה לערנט דער משגיח ארויס א כלל. די וועלט איז פול מיט ניצוצות פון קדושה וואס זענען צעזייט געווארן פון בריאת העולם און פון חטא אדם הראשון, און ווען א איד מאכט א ברכה, לערנט, גיט צדקה אדער דערפרייט א חבר אויף אן ארט, באפרייט ער זיי; ווען אלע וועלן באפרייט ווערן, קומט די גאולה. מיטן בעל שם טובס פשט אין דעם פסוק אין תהלים אז השם גרייט צו די טריט פון א מענטש, ערקלערט ער אז מ'שיקט א מענטש קיין שיקאגא כדי ער זאל דארט מאכן א ברכה אדער טון א מצוה, און דער געשעפט וואס ציט אים אהין איז נאר דער פיתוי. א

די צייט פון פארן און די תכלית פון גלות

24:17

דערנאך קוקט דער משגיח אויפן לוח. די פרייליכע צייט ענדיגט זיך, און זונטאג איז דער תענית פון כ' סיון, וואס די חכמים פון יענעם דור האבן מתקן געווען אויף די הריגות פון כמעלניצקי אין פוילן. ער עפנט די טרויעריגע צייט פון תמוז און אב, וואס שטאמט פון די מרגלים, ווען דער בית המקדש איז חרוב געווארן. דער גלות, ערקלערט ער, האט א תכלית: ווען אידן וואלטן זוכה געווען, וואלט אלעס געקומען צו זיי אין ארץ ישראל מתוקן צו ווערן, און יעצט זענען זיי צעשפרייט כדי דאס אויפצוטון אין חוץ לארץ, בפרט אין די חדשים.

28:42

דערפאר הייבט יעדער יעצט אן צו פארן. נישט כדי צו האבן א גוטע צייט, זאגט ער: אויף א איד וואס פארט קוקן השם, די מלאכים און די נשמות אין הימל, און ער מוז זיין נאך מער פארזיכטיג ווי אינדערהיים. אלעס וואס קומט פאר אין דער וואך, לייגט ער צו, געפינט מען אין דער סדרה.

די מסעות אין מדבר און די פיר דגלים

31:31

די סדרה דערציילט ווי אידן זענען ארויסגעפארן על פי השם. ווייל די תורה איז נצחית, זאגט דער משגיח, גרייט דאס אונז צו צו אונזערע אייגענע נסיעות: אזוי ווי אידן אין מדבר איז יעדער וואס פארט א טייל פון איין אויסגעשטעלטן סדר. די פיר דגלים זענען קעגן די פיר חיות וואס טראגן דעם כסא הכבוד און קעגן די פיר מלאכים וואס מ'דערמאנט ביי קריאת שמע על המטה, און ער ברענגט פון רבינו בחיי אז דער נאמען פונעם נשיא אין מיטן פון יעדן דגל ענדיגט זיך מיט "אל", אזוי ווי ביי די מלאכים. ב,ג,ד

ויהי בנסוע, מחנה דן און די לעצטע דריי חדשים

36:41

די גמרא רעכנט די צוויי פסוקים פון ויהי בנסוע אלס א ספר פאר זיך. צווישן די דגלים איז דן געפארן לעצט, און דער פסוק רופט אים מאסף לכל המחנות; רש"י טייטשט אז דן האט געפונען וואס איז פארלוירן געגאנגען און עס אומגעקערט. ה,ו,ז,ח

39:22

די צוועלף שבטים זענען קעגן די צוועלף חדשים, און ווען מ'ציילט פון תשרי זענען דן, אשר און נפתלי קעגן תמוז, אב און אלול. דאס זענען חדשים פון השבת אבידה, צוריקברענגען וואס איז פארלוירן געגאנגען דורכן יאר, און מתקן זיין דעם חורבן וואס די נסיעה פון די מרגלים האט גורם געווען. ער דערמאנט אז שמשון, פון שבט דן, האט געטראגן אין זיך א קערנדל פון משיח.

אונזער דור אלס דער מחנה דן

44:36

דער זעלבער סדר, זאגט דער משגיח, גייט דורך די גאנצע היסטאריע פון כלל ישראל. מיר זענען אין עקבתא דמשיחא, אזוי ווי דער חפץ חיים האט געזאגט, דער "דן" אינעם סוף פון דער שורה וואס האט זיך אנגעהויבן ביי מתן תורה. די שליחות פון דעם דור איז צוריקצוברענגען פארלוירענע אידן און פארלוירענע תורה, אזוי ווי דער נביא זאגט צו אז די פארלוירענע וועלן צוזאמגענומען ווערן און זיך בוקן צו השם אויפן הר הקודש אין ירושלים; משיח, זאגט ער, וועט עפענען א גרויסן ארט פאר אבידות. ט

דער ספר וואס איז נאך נישט פארטיג און חג האסיף

49:36

ויהי בנסוע איז אזוי קליין, ערקלערט דער משגיח, ווייל ער איז נאך נישט פארטיג; ווען אלע אידן וועלן ענדיגן זייערע נסיעות, וועט ער אנגעפילט ווערן מיט די נסיעות פון יעדן איד און די מצוות וואס ער האט דערביי געטון. תשובה הייבט זיך אן אין תמוז, און נאך יום כיפור קומט סוכות, חג האסיף, ווען אפילו דן, וואס איז ארויסגעווארפן געווארן פון די ענני הכבוד צוליב עבודה זרה, קומט צוריק אונטער דער סוכה פון השם. ו

מתקן זיין די נסיעה פון די מרגלים

54:46

צום סוף פאסט דער משגיח צוזאם אז יעדע נסיעה האט אן עיקר תכלית פון הימל, און דער געשעפט אדער די וואקאציע איז נאר טפל. די מרגלים זענען געפארן מיט שלעכטע מחשבות און האבן געברענגט כמעט צוויי טויזנט יאר גלות; אין תמוז און אב דארפן אידן דאס מתקן זיין דורך פארן אלס שלוחים פון השם. ער ענדיגט אז די צוהערער זאלן צוגרייטן זייערע רוחניות'דיגע טשעמאדאנעס.

א וויזע פון השם קיין ארץ ישראל

58:07

ווען מ'פרעגט אים צי עולה זיין קיין ארץ ישראל וועט פארגיכערן די גאולה, ענטפערט דער משגיח אז ס'איז נישט אזוי פשוט. ער ברענגט רבי זירא, וואס איז אריבער א טייך אויף א שטריק אנשטאט צו ווארטן אויף דער שיף, ווייל משה און אהרן האבן זיך געבענקט אריינצוקומען און זענען נישט זוכה געווען. אסאך גרויסע צדיקים האבן זיך געבענקט אהינצופארן און האבן נישט געקענט. י

1:00:47

דער טעם, ערקלערט ער, איז אז אידן זענען פארטריבן געווארן צוליב די עבירות, און יענע צדיקים זענען נישט געווען פטור פון דער גזירה. היינט זענען די טירן אפן, א סימן אז דער גלות צעגייט זיך, אבער יעדער קען גיין נאר אזוי ווייט ווי זיין נשמה איז שוין באפרייט; די וויזע פון הימל באווייזט זיך דורך סיבות אויף דער וועלט, און א באהאלטענע זכות קען מאכן א מענטש ראוי דערצו.

די שטארקערע נשמה אין ארץ ישראל

1:05:54

די וואס דארפן נישט זיין דארט, זאגט דער משגיח, ווערן אפגעשטויסן ווי א טראנספלאנט. אין ארץ ישראל ווערט א מענטשנס נשמה שטארקער, און ממילא גייען א צדיקס מצוות העכער און א רשעס עבירות מאכן מער חורבן; דערפאר זענען די וואס האלטן נישט פון תורה דארט מער פיינטליך, אבער זייער תשובה וואלט געווען פונקט אזוי שטארק.

1:09:04

ער פארבינדט דאס מיט רש"י אז די מלאכים פון ארץ ישראל האבן איבערגעלאזט יעקב ווען ער איז ארויס קיין חוץ לארץ און זענען צוריקגעקומען ווען ער איז צוריק, און מיט דער נשמה יתירה פון שבת. געוויסע גרויסע צדיקים, לייגט ער צו, האט מען נישט אריינגעלאזט ווייל זיי וואלטן געברענגט די גאולה פאר איר צייט, אזוי ווי חז"ל זאגן אז ווען משה רבינו וואלט אריינגעקומען, וואלט דער בית המקדש וואס ער וואלט געבויט קיינמאל נישט חרוב געווארן. כ

השם'ס צייט-פלאן און די חדשים

1:12:46

ווען מ'פרעגט וואס מ'קען טון, ענטפערט דער משגיח: תורה, וואס מ'דארף טון וואו מ'איז. אויף א שאלה וועגן דער ברכה אויף זעכציג ריבוא אידן זאגט ער אז ער ווייסט נישט. ער שטימט מיט א צוהערער אז די צייט פון דער גאולה איז השם'ס זאך, און אונזער חלק איז תורה און מצוות.

1:16:30

ווען מ'פרעגט אים וועגן א געבורטסטאג אין תשרי און מחנה דן, דערמאנט ער די צוויי וועגן אין דער גמרא ווי צו ציילן דאס יאר, פון ניסן אדער פון תשרי, און זאגט אז ס'איז נישט קיין תועלת אריינצוטיפן אין אזעלכע זאכן. ער ערקלערט אז פון די חדשים וואס עשו האט באקומען, האט יעקב צוגענומען אלול און אדר, און דערפאר זענען זיי געווארן גוטע חדשים. ל

מראי מקומות

תורה

  1. ב Bamidbar 10:11-13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:31
  2. ו Bamidbar 10:35-36 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:41, 49:36
  3. ז Bamidbar 10:25 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:41

נביאים

  1. ט לכאורה Yeshayahu 27:13 מפתח אינעם אויסשרייב: 44:36

כתובים

  1. א Tehillim 37:23 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 18:57

תלמוד בבלי

  1. ה לכאורה Shabbos 116a מפתח אינעם אויסשרייב: 36:41
  2. י לכאורה Kesubos 112a מפתח אינעם אויסשרייב: 58:07
  3. ל לכאורה Rosh Hashanah 10b-11a מפתח אינעם אויסשרייב: 1:16:30

ראשונים

  1. ד Rabbeinu Bechaye (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 31:31
  2. ח לכאורה Rashi, Bamidbar 10:25 מפתח אינעם אויסשרייב: 36:41
  3. כ Rashi, Bereishis 28:12 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:09:04

תפילה און פיוט

  1. ג Kerias Shema al HaMitah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 31:31

עיקרי הדברים

  1. 19:28 וואו א איד פארט האט השם א באהאלטענע כוונה: א ברכה, א מצוה אדער א גוטע זאך אויף יענעם ארט באפרייט ניצוצות פון קדושה, און דער געשעפט איז נאר דער פיתוי.
  2. 26:29 אידן זענען פארטריבן געווארן אין גלות כדי אויפצוטון אין חוץ לארץ וואס זיי וואלטן געקענט אויפטון אין ארץ ישראל ווען זיי וואלטן זוכה געווען, און די חדשים פון חורבן פון תמוז אן זענען די הויפט צייט דערפאר.
  3. 33:19 די אויסגעשטעלטע מסעות פון די פיר דגלים אין מדבר זענען קעגן די פיר זייטן פונעם כסא הכבוד, און ממילא איז א איד וואס פארט א טייל פון איין גרויסן סדר, נישט פאר זיך אליין.
  4. 39:01 דער מחנה דן, וואס איז געפארן לעצט און האט אומגעקערט אבידות, איז קעגן תמוז, אב און אלול, די לעצטע דריי חדשים ווען מ'ציילט פון תשרי, וואס זענען חדשים פון השבת אבידה.
  5. 44:57 אונזער דור, אינעם סוף פון גלות, איז דער "דן" פון דער אידישער היסטאריע, און זיין שליחות איז צוריקצוברענגען פארלוירענע אידן און פארלוירענע תורה.
  6. 49:27 דער קליינער ספר ויהי בנסוע איז נאך נישט פארטיג; ווען אלע אידן וועלן ענדיגן זייערע נסיעות וועט ער אנגעפילט ווערן מיט די מעשה פון יעדן אידנס נסיעות.
  7. 1:00:56 צו וואוינען אין ארץ ישראל הענגט אפ אין א רשות פון הימל, וואס ווערט געגעבן לויט ווי ווייט א נשמה איז שוין באפרייט פון דער גזירה פון גלות.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 29:11 פארוואס הייבן אלע אידן אן צו פארן ווען תמוז און אב קומען אן?

    תירוץ: 29:18 נישט כדי צו האבן א גוטע צייט: דער גלות האט א תכלית, און די חדשים פון חורבן זענען די צייט צו פאררעכטן דורכן פארן.

  2. קשיא: 38:29 פארוואס הייסט מחנה דן מאסף לכל המחנות?

    תירוץ: 39:01 אזוי ווי רש"י טייטשט, איז דן געפארן לעצט, און ממילא האט ער געפונען וואס איז פארלוירן געגאנגען און מקיים געווען די מצוה פון השבת אבידה.

  3. קשיא: 49:27 פארוואס איז ויהי בנסוע, א ספר פאר זיך, נאר צוויי פסוקים?

    תירוץ: 49:36 ווייל ער איז נאך נישט פארטיג; ווען אלע אידן וועלן ענדיגן זייערע נסיעות וועט ער פארלענגערט ווערן מיט די מעשה פון יעדן אידנס נסיעות.

  4. קשיא: 1:00:13 פארוואס האבן אזויפיל גרויסע צדיקים וואס האבן זיך געבענקט נאך ארץ ישראל נישט מצליח געווען אהינצוקומען?

    תירוץ: 1:00:47 ווייל אידן זענען פארטריבן געווארן צוליב די עבירות, און זיי זענען נישט געווען פטור פון דער גזירה פון גלות; זיי האבן געמוזט בלייבן אין גלות און טראגן די עבירות פון כלל ישראל.

  5. קשיא: 1:07:43 פארוואס זענען די וואס האלטן נישט פון תורה אין ארץ ישראל מער פיינטליך ווי די אין חוץ לארץ?

    תירוץ: 1:08:26 ווייל אין ארץ ישראל ווערט די נשמה שטארקער, און ממילא זענען א רשעס עבירות אסאך שטארקער; דער זעלבער כח וועט מאכן זייערע מצוות שטארקער ווען זיי וועלן טון תשובה.

מעשיות

  1. 6:20 דער יושב פונעם רבי ר' אלימלך און די צוויי ברכות

    א יושב וואס האט געלערנט און געדאוונט די גאנצע וואך ביים רבי ר' אלימלך פון ליזענסק האט יעדן פרייטאג באקומען זעקס רובל, דערנאך פיר, דערנאך צוויי, דערנאך א ליידיגע קאנווערט, און יעדע וואך האט ער געטון תשובה, מיינענדיג אז ער האט געזינדיגט. זיינע חברים האבן צוזאמגעשטעלט ארום צוויי הונדערט רובל און אים געשיקט האנדלען איבערן ים; ביי אן אינזל איז ער אוועקגעגאנגען זאגן תהלים און די שיף איז אוועק אן אים. נאך טעג אן וואסער איז ער אראפגעקייקלט אין א טייכל, אבער ער האט זיך איינגעהאלטן ביז ער האט געמאכט די ברכה מיטן גאנצן הארץ, און דערנאך די ברכה אחרונה. ווען ער איז צוריקגעקומען האט אים דער רבי געזאגט אז אויפן אינזל זענען געווען צוויי פארוואגלטע נשמות פון זיין שורש וואס נאר זיינע צוויי ברכות האבן געקענט אויפהייבן, און האט אים צוריקגענומען אין בית המדרש מיט זיין פרנסה.

    אין דער מעשה: דער רבי ר' מלך

    דערציילט אין נאך 2 שיעורים ←

  2. 59:05 רבי זירא גייט אריבער דעם טייך

    ווען רבי זירא איז געקומען פון בבל קיין ארץ ישראל איז ער אריבער א טייך אויף א שטריק אנשטאט צו ווארטן אויף דער שיף. ווען מ'האט אים געפרעגט פארוואס ער קען נישט ווארטן א שעה צוויי, האט ער געענטפערט אז משה און אהרן האבן זיך אזוי געבענקט אריינצוקומען און זענען נישט זוכה געווען, ווער ווייסט צי ער וועט זוכה זיין; ער האט געוואלט כאפן די געלעגנהייט ווען זי איז דא.

    אין דער מעשה: רבי זירא, משה רבינו, אהרן הכהן

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

געדאנקען

  1. 21:43 דער משגיח טייטשט אז דער געשעפט איז נאר א פיתוי: די אמת'ע סיבה פארוואס א מענטש ווערט געברענגט צו אן ארט איז א ברכה אדער מצוה וואס נאר ער קען דארט טון, און ער אליין ווייסט עס נישט.
  2. 27:44 דאס גרויסע פארן וואס הייבט זיך אן מיט תמוז איז נישט קיין צופאל: דער גלות איז א נסיעה צו פאררעכטן די וועלט, און אין די חדשים פון חורבן דארף דאס פארן אויפטון דאס מערסטע.
  3. 41:20 דן, וואס איז געפארן הינטן און האט אומגעקערט אבידות, איז א משל פאר דעם סוף פון יעדן קרייז: דער סוף פון יאר און דער סוף פון דער אידישער היסטאריע זענען א צייט פון השבת אבידה, צוריקברענגען פארלוירענע טעג, מצוות און נשמות.
  4. 49:36 ויהי בנסוע איז קורץ ווייל ער איז נאך נישט פארטיג: לעתיד לבוא וועט ער אנגעפילט ווערן מיט די נסיעות פון יעדן איד און די מצוות וואס ער האט דערביי געטון, און וועט פארנעמען זיין ארט צווישן די ספרים פון דער תורה.
  5. 52:41 סוכות, חג האסיף, איז דער יום טוב ווען די פארלוירענע ווערן צוריק צוזאמגענומען: אפילו דן, וואס איז ארויסגעווארפן געווארן פון די ענני הכבוד, קומט צוריק אונטער דער סוכה פון השם.
  6. 1:06:37 ארץ ישראל פארגרעסערט די נשמה: א צדיק ווערט דארט א גרעסערער צדיק און א רשע א ערגערער רשע, און דער משגיח זאגט אז דאס ערקלערט פארוואס די וואס האלטן נישט פון תורה זענען דארט מער פיינטליך ווי אין חוץ לארץ.
  7. 1:11:31 געוויסע צדיקים זענען נישט אריינגעלאזט געווארן קיין ארץ ישראל נישט ווייל זיי זענען נישט ווערט געווען, נאר ווייל זייער אנקומען וואלט געברענגט די גאולה פאר איר צייט.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 29:30 דער משגיח זאגט אז א איד וואס פארט מוז זיין נאך מער פארזיכטיג ווי אינדערהיים, ווייל דעמאלט קוקן אויף אים השם, די מלאכים און די נשמות אויבן.
  2. 57:18 ער הייסט די צוהערער צוגרייטן די רוחניות'דיגע טשעמאדאנעס און זיין גרייט מתקן צו זיין וואס איז קאליע געווארן דורך די טעותים פון די פריערדיגע דורות.
  3. 1:17:35 ער זאגט אז ס'איז נישט קיין תועלת אריינצוטיפן צו וואספארא שבט אדער מזל עס געהערט צום חודש פון געבורט; דער עיקר איז לערנען תורה און טון מצוות.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אהרן הכהן, גמליאל בן פדהצור, דער הייליגער בעל שם טוב, דער ווילנער גאון, דער חפץ חיים, דער חתם סופר, דער מעזריטשער מגיד, דער רבי ר' מלך, יעקב אבינו, משה רבינו, נתנאל בן צוער, עשו, פגעיאל בן עכרן, רבי אליעזר בן הורקנוס, רבי זירא, רבי יהושע בן חנניה, רבינו בחיי, רש"י, שלומיאל בן צורישדי, שמשון

ערכים גאולה, גלגול, גלות, דגלים, השבת אבידה, כסא הכבוד, מאסף לכל המחנות, מרגלים, ניצוצות, נשמה יתירה, ענני הכבוד, עקבתא דמשיחא

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט