'טוב להודות לה - Because We See that Everything is Coordinated By Him

פירוש על מזמור שיר פסוק בפסוק

קאטאלאג: TEFILA (English) נומ׳ ⁨3⁩ פאקעט גייד ז׳ 78 ענגליש 36 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 36 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח גייט דורך מזמור שיר ליום השבת פסוק נאך פסוק, און ערקלערט אז דאס איז דאס ליד פונעם אייביגן שבת פון דער צוקונפט, ווען אלע קשיות פון דער היסטאריע וועלן זיין פארענטפערט און מ'וועט זען אז אלעס וואס דער אויבערשטער האט געטון איז געווען צום גוטן.

דער משגיח עפנט מיט דער משנה וואס רופט מזמור שיר ליום השבת דאס ליד פונעם טאג וואס איז גאנץ שבת: דאס זיבעטע טויזנט נאך די זעקס טויזנט יאר. מנוחה, ערקלערט ער, מיינט נישט רוען נאר צופרידנקייט, דאס געפיל אז מ'פעלט גארנישט, און אונזער שבת יעדע וואך איז א קליינער טעם דערפון. אין יענער צייט וועלן אלע קשיות וואס פלאגן היינט די מענטשן פארשווינדן. ער רעכנט אויס די צרות פון אידישע היסטאריע, פונעם חורבן און די עשרה הרוגי מלכות ביז די קרייצצוגן, דעם גירוש שפאניע און דעם חורבן אייראפע, און ווייזט אז צדיקים האבן געוואוסט באהאלטענע טעמים פאר א טייל דערפון. משה רבינו אליין האט מען נישט געוויזן פארוואס א צדיק ליידט. דערנאך טייטשט ער יעדן פסוק: הודאה מיינט אויך מודה זיין, דאס פארשטיין בייטאג קעגן אמונה ביינאכט, די פריידיגע און טרויעריגע ניגונים פון דער היסטאריע, ווי די רשעים בליען, דער צדיק ווי א תמר און א ארז, און דער פעלנדיקער וואו פון "עולתה", דער קשר וואס מ'וועט ערשט שפעטער זען.

ענינים: הסתר פנים און יסורים · קבלת שבת און שבת צו נאכטס · משיח און ימות המשיח

סדר השיעור

  1. 0:00 שבת ווי א טעם פונעם אייביגן שבת

    דער משגיח ברענגט די משנה אז מזמור שיר ליום השבת איז דאס ליד פאר דעם יום שכולו שבת, דאס זיבעטע טויזנט, און ערקלערט אז מנוחה מיינט צופרידנקייט און נישט רוען, מיט נעמי'ס ווערטער צו רות און רש"י אויף דער בריאה. א אמת'ער שבת היט מען ווי אלע ארבעט וואלט שוין געווען פארטיג.

  2. 5:33 די קשיות פון אידישע יסורים

    אינעם זיבעטן טויזנט, זאגט דער משגיח, וועלן מער נישט זיין קיין קשיות. ער רעכנט אויס די צרות וואס ברענגען קשיות אין אמונה: דעם חורבן, די קרייצצוגן, דעם גירוש שפאניע און דעם חורבן אייראפע וואו דווקא צדיקים האבן געליטן, און ער דערציילט וועגן די עשרה הרוגי מלכות און רבי ישמעאל, וואס האט געפרעגט אין הימל צי ער זאל מקבל זיין די גזירה.

  3. 10:22 באהאלטענע טעמים הינטער די גזירות

    דער משגיח ערקלערט אז די עשרה הרוגי מלכות זענען געווען א גלגול פון די צען שבטים, א כפרה פאר מכירת יוסף, און אז צדיקים פון א שפעטערן דור האבן געזאגט אז די וואס זענען דעמאלט אומגעקומען זענען געווען א גלגול פון די בריונים אין דער גמרא אין גיטין, וואס האבן נישט געוואלט נאכגעבן צו רבי יוחנן בן זכאי זיך אונטערצוגעבן פאר רוים. ביים חורבן אייראפע קען היינט קיינער נישט זאגן דעם טעם, אבער דער אויבערשטער ווייסט.

  4. 14:53 טוב להודות: דאנקען און מודה זיין שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אז משה רבינו האט געפרעגט פארוואס א צדיק ליידט און מ'האט אים נישט געענטפערט, און זאגט אז אינעם זיבעטן טויזנט וועט מען דאנקען דעם אויבערשטן אפילו פאר די יסורים, ווי ישעיה הנביא זאגט. ער טייטשט "טוב להודות" סיי אלס דאנקען און סיי אלס מודה זיין אז דעם אויבערשטנס וועגן זענען גערעכט, און ברענגט דעם משל פון א פליג אויף א בילד.

  5. 18:28 פארשטאנד אינדערפרי, אמונה ביינאכט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח טייטשט "להגיד בבוקר חסדך ואמונתך בלילות": אין ליכטיגע צייטן קען מען מבקר זיין און פארשטיין דעם אויבערשטנס חסד, און אין די פינצטערע צייטן, ווען צדיקים ליידן און רשעים האבן הצלחה, דארף מען אמונה. דערנאך טייטשט ער "עלי עשור ועלי נבל" אלס רייכע און טרויעריגע ניגונים, און ברענגט פון רבי נחמן מברסלב אז יעדן מענטשנס לעבן איז א ניגון.

  6. 22:48 דער ניגון פון היסטאריע און דער שניידער שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז די גאנצע וועלט זינגט א ניגון דורך די זיבן טויזנט יאר, און מ'דארף זיך טראכטן אין דעם ניגון וואס די היסטאריע שפילט. אלעס וואס דער אויבערשטער טוט איז צום גוטן, ווי א ווייטאגליכע אפעראציע, און דאס וויסן אז ער טוט עס ברענגט שמחה. ביי "מה גדלו מעשיך" דערציילט ער ווי איינער האט נאך דעם חורבן געענטפערט א קשיא מיטן משל פון א שניידער וואס שניידט זייד.

  7. 26:33 פארוואס די רשעים בליען שטייט אינעם קאטאלאג

    ביי "איש בער לא ידע" ערקלערט דער משגיח אז א בשר ודם קען נישט פארשטיין דעם בורא, ווי א זייגער וואס קען נישט פארשטיין דעם זייגערמאכער, און ער פארשטייט אפילו נישט אז ער פארשטייט נישט. די רשעים בליען נאר כדי צו ווערן פארטיליגט אויף אייביג, ווי א אינדיק וואס מ'שטאפט, און דער אויבערשטער איז אויבן און זיינע שונאים וועלן פארלוירן ווערן.

  8. 30:00 דעם צדיקס בליען און דער פעלנדיקער וואו שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער צדיק וועט זיין סיי ווי א תמר וואס גיט פרוכט, סיי ווי א ארז וואס וואקסט הויך, און וועט גיבן פרוכט אפילו אויף דער עלטער. דער לעצטער פסוק זאגט אויס אז דער אויבערשטער איז ישר; דער פעלנדיקער וואו אין "עולתה", דער וואו החיבור, ווייזט אז היינט זעט מען נישט ווי די געשעענישן הענגען צוזאמען, אבער אין דער צוקונפט וועט אלעס צוזאמענפאסן ווי די מגילה אדער א פאזל.

דער שיעור, אויסגעשריבן

שבת ווי א טעם פונעם אייביגן שבת

0:00

דער משגיח עפנט מיט דער משנה אז מזמור שיר ליום השבת איז דאס ליד פאר דעם יום שכולו שבת. ווי דער רמב"ן ערקלערט, זענען די זעקס טויזנט יאר קעגן די זעקס טעג פון דער בריאה, און דאס זיבעטע טויזנט וועט זיין א שבת אן א סוף; אונזער שבת איז א קליינער בליק דערין. א,ב,ג

2:06

מנוחה, באטאנט ער, מיינט צופרידנקייט, נישט רוען, ווי נעמי'ס ווערטער צו רות און ווי רש"י זאגט אז די וועלט האט געפעלט מנוחה ביז שבת. אום שבת פארגעסט מען פון געשעפט און פליכטן, מ'פעלט גארנישט, און מ'האט הנאה פון זיין מיטן אויבערשטן. ד,ה

די קשיות פון אידישע יסורים

6:15

אינעם זיבעטן טויזנט, זאגט דער משגיח, וועלן פארשווינדן די קשיות וואס שאקלען די אמונה. ער רעכנט זיי אויס: דער חורבן, די קרייצצוגן, דער גירוש שפאניע און דער חורבן אייראפע, וואו דווקא צדיקים האבן אזוי געליטן.

8:16

ער דערמאנט די עשרה הרוגי מלכות. רבי ישמעאל האט געפרעגט אין הימל צי ער זאל מקבל זיין די גזירה, ווייל די תנאים האבן געקענט חרוב מאכן רוים מיט איין קללה; אבער א צדיק טוט וואס דער אויבערשטער וויל.

באהאלטענע טעמים הינטער די גזירות

10:29

די עשרה הרוגי מלכות, ערקלערט דער משגיח, זענען געווען א גלגול פון די צען שבטים, א כפרה פאר מכירת יוסף. צדיקים פון א שפעטערן דור האבן געזאגט אז די וואס זענען דעמאלט אומגעקומען זענען געווען א גלגול פון די בריונים אין גיטין, וואס האבן נישט געוואלט הערן צו רבי יוחנן בן זכאי זיך אונטערצוגעבן פאר רוים. ז

14:24

דעם חורבן אייראפע קען היינט קיינער נישט ערקלערן, אבער אלעס האט א טעם וואס דער אויבערשטער ווייסט, אפילו ווען די גרעסטע צדיקים ווייסן נישט.

טוב להודות: דאנקען און מודה זיין

14:55

משה רבינו האט געפרעגט פארוואס א צדיק ליידט און מ'האט אים נישט געענטפערט, ווי די גמרא דערציילט. אינעם זיבעטן טויזנט וועט מען דאנקען אפילו פארן ווייטאג, ווי ישעיה זאגט. דאס איז "טוב להודות": דאנקען, און אויך מודה זיין אז דער אויבערשטער האט גערעכט געטון, ווי א פליג אויף א בילד וואס קען נישט זען זיין שיינקייט. ח,ט,י

פארשטאנד אינדערפרי, אמונה ביינאכט

19:02

ביי "להגיד בבוקר חסדך ואמונתך בלילות" ערקלערט דער משגיח אז "בוקר" איז די צייט ווען מ'קען מבקר זיין און פארשטיין; ביינאכט, ווען צדיקים ליידן און רשעים האבן הצלחה, דארף מען אמונה. כ

21:07

"עשור" מיינט רייכע ניגונים און "נבל" טרויעריגע; סיי ווי סיי דארף מען זיך טראכטן אין דעם ניגון. ער ברענגט פון רבי נחמן מברסלב אז יעדן מענטשנס לעבן איז א ניגון. ל

דער ניגון פון היסטאריע און דער שניידער

22:54

די וועלט זינגט א ניגון דורך די זיבן טויזנט יאר, און דער משגיח מאנט זיך צו טראכטן אין דעם ניגון פון דער היסטאריע. אלעס וואס דער אויבערשטער טוט איז צום גוטן, ווי א ווייטאגליכע אפעראציע, און דאס וויסן אז ער טוט עס, נישט קיין מקרה, גיט שמחה. מ

24:59

דעם אויבערשטנס מחשבות זענען טיף, ווי דער שניידער וואס שניידט זייד ווייזט: דעם בגד זעט מען נאך נישט. נ

פארוואס די רשעים בליען

26:48

א בשר ודם קען נישט פארשטיין דעם בורא, אזוי ווי א זייגער קען נישט פארשטיין דעם זייגערמאכער. די רשעים בליען נאר כדי צו ווערן פארטיליגט אויף אייביג, ווי אן אינדיק וואס מ'שטאפט פאר זייער יום טוב, בשעת דער אויבערשטער איז אויבן און זיינע שונאים וועלן פארלוירן ווערן. ס,ע,פ,צ

דעם צדיקס בליען און דער פעלנדיקער וואו

30:10

פרוכט ביימער וואקסן נישט הויך, און הויכע ביימער גיבן נישט קיין פרוכט, ערקלערט דער משגיח; דער צדיק וועט זיין ווי א תמר און א ארז צוזאמען, געפלאנצט אינעם הויז פונעם אויבערשטן, און גיבן פרוכט אפילו אויף דער עלטער. דעמאלט וועלן אלע קשיות צעגיין ווי שניי. ר,ש,ת

33:41

דער לעצטער פסוק זאגט אויס אז דער אויבערשטער איז ישר, אבער אינעם כתיב פון "עולתה" פעלט דער וואו, דער אות פון חיבור. היינט זעט מען נישט ווי די געשעענישן הענגען צוזאמען; ווי אין דער מגילה, וואו די מעשים פאסן צוזאמען ערשט צום סוף, וועט ווען משיח קומט די היסטאריע ווערן איין גאנצער פאזל. אא,אג

מראי מקומות

תורה

  1. אב Devarim 32:4 35:34 טעקסט מפתח

נביאים

  1. ט לכאורה Yeshayahu 12:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 14:55

כתובים

  1. א Tehillim 92:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:00
  2. ד לכאורה Rus 1:9 מפתח אינעם אויסשרייב: 2:06
  3. י Tehillim 92:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 14:55
  4. כ Tehillim 92:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 19:02
  5. ל Tehillim 92:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 21:07
  6. מ לכאורה Tehillim 92:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 22:54
  7. נ Tehillim 92:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:59
  8. ס Tehillim 92:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:48
  9. ע Tehillim 92:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:48
  10. פ Tehillim 92:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:48
  11. צ Tehillim 92:10-11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:48
  12. ק Tehillim 92:12 29:42 טעקסט מפתח
  13. ר Tehillim 92:13 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:10
  14. ש Tehillim 92:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:10
  15. ת Tehillim 92:15 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 30:10
  16. אא Tehillim 92:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:41
  17. אג Megillas Esther (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 33:41

משנה

  1. ב לכאורה Mishnah Tamid 7:4 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:00

תלמוד בבלי

  1. ז Gittin 56a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 10:29
  2. ח לכאורה Berachos 7a מפתח אינעם אויסשרייב: 14:55

ראשונים

  1. ג Ramban (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:00
  2. ה לכאורה Rashi on Bereishis 2:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 2:06

תפילה און פיוט

  1. ו Eileh Ezkerah (kinah of the Ten Martyrs) (מקום נישט באשטימט) 8:22 מפתח

עיקרי הדברים

  1. 0:55 אונזער שבת יעדע וואך איז א קליינער בליק אין דעם זיבעטן טויזנט, דעם "יום שכולו שבת".
  2. 1:55 מנוחה מיינט צופרידנקייט, דאס געפיל אז מ'פעלט גארנישט, נישט סתם רוען.
  3. 14:38 די יסורים פון צדיקים דורכאויס דער היסטאריע האבן טעמים וואס דער אויבערשטער ווייסט, אפילו ווען די גרעסטע צדיקים ווייסן נישט, און אינעם זיבעטן טויזנט וועט מען זיי פארשטיין.
  4. 19:38 ווען די זאכן זענען קלאר דאנקט מען דעם אויבערשטן מיטן פארשטאנד; אין די פינצטערע צייטן דארף מען זיך פארלאזן אויף אמונה.
  5. 24:25 צו וויסן אז דער אויבערשטער טוט אלעס, און גארנישט איז א מקרה, איז אליין א מקור פון שמחה, אפגעזען וועלכן ניגון מ'הערט.
  6. 34:43 אין דער צוקונפט וועט מען זען דעם קשר צווישן אלע געשעענישן פון דער היסטאריע, ווי שטיקלעך פון א פאזל וואס ווערן צוזאמענגעשטעלט.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 2:59 פארוואס זאגט רש"י אז אויף שבת איז אויך עפעס באשאפן געווארן, ווען די וועלט איז שוין פארטיג געווען דעם זעקסטן טאג?

    תירוץ: 3:11 וואס די וועלט האט געפעלט איז מנוחה; מיט שבת איז געקומען מנוחה, און די מלאכה איז געווען פארענדיגט.

  2. קשיא: 9:29 פארוואס האט דעם קייסער אינטערעסירט אז רבי ישמעאל פרעגט אין הימל?

    תירוץ: 9:37 ער האט געפרעגט צי ער דארף מקבל זיין די גזירה; ווען דער הימל וואלט געזאגט ניין, וואלט ער זיך געקענט ראטעווען, ווייל די תנאים האבן געקענט חרוב מאכן רוים.

  3. קשיא: 7:47 פארוואס האבן דווקא צדיקים אזוי שטארק געליטן פון די נאציס?

    תירוץ: 14:38 אלעס האט א טעם וואס דער אויבערשטער ווייסט, אפילו ווען די גרעסטע צדיקים ווייסן נישט; די צייט איז נאך נישט געקומען עס מגלה צו זיין, און אינעם זיבעטן טויזנט וועט מען עס פארשטיין.

  4. קשיא: 28:07 פארוואס בליען די רשעים ווי גראז?

    תירוץ: 28:25 כדי זיי זאלן ווערן פארטיליגט אויף אייביג, ווי דער אינדיק וואס א פויער שטאפט פאר זיין יום טוב.

  5. קשיא: 33:33 פארוואס פעלט דער וואו אינעם כתיב פון "עולתה"?

    תירוץ: 33:46 דער וואו איז דער אות פון חיבור; היינט זעט מען נישט ווי די געשעענישן הענגען צוזאמען, אבער ווען משיח וועט קומען וועט מען פארשטיין דעם קשר.

מעשיות

  1. 8:39 רבי ישמעאל פרעגט אין הימל וועגן דער גזירה

    ווען דער רוימישער קייסער האט געגוזרט מיתה אויף צען תנאים, האט רבי ישמעאל כהן גדול, איינער פון די צען, געזאגט אז ער וועט פרעגן אין הימל. ער האט געוואלט וויסן צי מ'דארף מקבל זיין די גזירה, ווייל אויב נישט קען ער זיך ראטעווען. דער משגיח לייגט צו אז די תנאים, רבי עקיבא, רבי יהודה בן בבא, רבי חנינא בן תרדיון און די אנדערע, האבן געקענט חרוב מאכן רוים מיט איין קללה, אבער א צדיק טוט וואס דער אויבערשטער וויל, און זיי זענען אומגעקומען.

    אין דער מעשה: רבי ישמעאל בן אלישע, רבי עקיבא, רבי יהודה בן בבא, רבי חנינא בן תרדיון

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

  2. 12:27 רבי יוחנן בן זכאי ווערט ארויסגעשמוגלט פון ירושלים

    רבי יוחנן בן זכאי האט געוואלט מאכן שלום מיט די רוימער כדי דער בית המקדש און ירושלים זאלן בלייבן, אבער די בריונים האבן נישט געוואלט זיך אונטערגעבן. מ'האט אים ארויסגעטראגן פון ירושלים און געזאגט אז ער איז נפטר געווארן, און דערנאך האט ער געקענט רעדן מיט די רוימער און בעטן טובות: מ'זאל ראטעווען דעם סנהדרין און געבן יבנה פאר זייער ישיבה כדי די תורה זאל ווייטער גיין. ירושלים האט ער נישט געקענט בעטן, ווייל טיטוס וואלט עס נישט געגעבן.

    אין דער מעשה: Rabbi Yochanan ben Zakkai, טיטוס הרשע

  3. 25:50 דער שניידער וואס שניידט זייד

    גלייך נאך דעם חורבן אייראפע האט איינער געפרעגט פארוואס דער אויבערשטער האט דאס געטון. דער ענטפער איז געווען א משל: איינער וואס קומט אריין צו א שניידער און זעט ווי ער שניידט שטיקער פון א טייערן ראל זייד, קען פרעגן פארוואס ער פארדארבט עס. אבער דער שניידער מאכט א בגד וואס איז נאך נישט פארטיג, און ווען מ'וועט זען דעם בגד וועט מען פארשטיין פארוואס ער האט געשניטן.

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 2:06 מנוחה איז נישט רוען נאר צופרידנקייט, ווי א ארבעטער וואס זיין מידנדיגע שפיל זונטאג איז זיין מנוחה; די מנוחה פון שבת איז דאס געפיל אז מ'האט דערגרייכט דעם תכלית און מ'פעלט גארנישט.
  2. 17:17 "להודות" מיינט סיי דאנקען און סיי מודה זיין, ווי "מודים חכמים לרבי מאיר": אין דער צוקונפט וועט מען מודה זיין אז אלעס וואס דער אויבערשטער האט געטון איז געווען גערעכט.
  3. 19:06 "בוקר" איז פארבונדן מיט "ביקור", אונטערזוכן: אין ליכט קען מען אונטערזוכן און פארשטיין, און "לילה" איז פארבונדן מיט "יללה", קלאגן, די צייט ווען נאר אמונה העלפט.
  4. 21:07 "עשור" קומט פון "עשירות", רייכע און צופרידנשטעלנדע ניגונים, און "נבל" מיינט עלנטע ניגונים; "הגיון בכנור" מיינט זיך צו טראכטן אין דעם ניגון וואס דער אויבערשטער שפילט, וועלכער עס זאל נאר זיין.
  5. 23:54 די שמחה פון "שמחתני" הענגט נישט אפ אינעם ניגון: זי קומט פון וויסן אז דעם אויבערשטנס אויפמערקזאמקייט איז אויף מיר, סיי ווען ער גיט גליק סיי ווען ער גיט א ווייטאג ווי ביי אן אפעראציע.
  6. 30:10 פרוכט ביימער וואקסן נישט הויך ווייל זיי לייגן אריין זייער כח אין די פרוכט, און הויכע ביימער גיבן נישט קיין פרוכט; דער צדיק וועט האבן ביידע, ווי א תמר און א ארז צוזאמען.
  7. 33:33 דער וואו וואס פעלט אינעם כתיב פון "עולתה" איז דער וואו החיבור: היינט זעט מען נישט ווי די געשעענישן הענגען צוזאמען, אבער אין דער צוקונפט וועט מען לייענען דעם וואו און די גאנצע היסטאריע וועט צוזאמענפאסן.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 3:46 דער משגיח זאגט אז מ'זאל היטן שבת ווי אלע ארבעט וואלט געווען פארטיג, נישט טראכטן פון געשעפט און געלט פליכטן, און הנאה האבן פון זיין מיטן אויבערשטן.
  2. 4:58 דער משגיח זאגט אז א שבת וואס איז נאר נישט טון די מלאכות, אן פילן די מנוחה, איז נישט דער אמת'ער שבת.
  3. 23:21 דער משגיח מאנט מ'זאל זיך טראכטן אין דעם ניגון וואס די היסטאריע שפילט, און וויסן אז אלעס וואס דער אויבערשטער טוט איז צו אונזער טובה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אסתר המלכה, דוד המלך, דער רמב"ן, ושתי, טיטוס הרשע, יוסף הצדיק, ישעיהו הנביא, משה רבינו, נעמי, רבי חנינא בן תרדיון, רבי יהודה בן בבא, רבי ישמעאל בן אלישע, רבי מאיר, רבי נחמן בראסלאווער, רבי עקיבא, רבן יוחנן בן זכאי, רש"י

ערכים בריונים, גלגול, הסתר פנים, ו' החיבור, יום שכולו שבת, מכירת יוסף, מנוחה, מקרה, עשרה הרוגי מלכות, קרי וכתיב, רבונו של עולם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט