bachurim bamidbar

קאטאלאג: Y 05 Current במדבר נומ׳ ⁨17⁩ תשע"ג (2012–13) אידיש 37 מינ׳

שטייט נישט אינעם פאקעט גייד פון 2012; דער קעפל איז גענומען פונעם נאמען פונעם פייל.

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 37 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט מיט בחורים דעם אנהייב פון תניא פרק ב, און ערקלערט אז די אידישע נשמה, א "חלק אלוה ממעל ממש", בלייבט ריין אין איר אינערלעכסטע נקודה און קומט פון השם יתברך'ס מחשבה, וואס קיין נברא קען נישט באגרייפן.

דער משגיח חזרט איבער תניא פרק א: א איד האט א נפש הבהמית פון קליפת נוגה, וואס ווערט אויפגעהויבן ווען ער עסט לשם שמים, און א נפש האלקית, וואס פרק ב רעדט דערפון, א "חלק אלוה ממעל ממש". די אינערלעכע נקודה ווייזט ער ארויס פונעם רמב"ם, וואס ערקלערט פארוואס א קרבן איז כשר ווען מ'שלאגט א מענטש ביז ער זאגט "רוצה אני", און פונעם רמב"ן, אז מ'גיט ארבעים מלקות קעגן די פערציג טעג פון יצירת הולד, נאר די ערשטע נקודה האט קיינמאל נישט געזינדיגט, דערפאר גיט מען נאר נייען און דרייסיג. די זעלבע נקודה געפינט מען אין די פערציג טעג פון ראש חודש אלול ביז יום כיפור. ער טייטשט "ויפח" אלס בלאזן פון די אינערלעכקייט, מיט א שייכות צום שופר, און אז די נשמה קומט פון השם יתברך'ס מחשבה און חכמה. מיט א משל פון א זייגער און זיין מאכער, און פון די פינף חושים, ווייזט ער אז א נברא קען נישט פארשטיין דעם בורא. צום סוף ברענגט ער די קשיא פונעם תניא, פארוואס עס זענען דא מדריגות אין נשמות, און לאזט איבער דעם תירוץ אויף א צווייט מאל.

ענינים: די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · די מדריגות און דער שורש פון דער נשמה · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד

סדר השיעור

  1. 0:00 צוויי נפשות און קליפת נוגה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח חזרט איבער תניא פרק א: דער נפש הבהמית פון א איד קומט פון קליפת נוגה, דערפאר ווערט כשר'ע עסן לשם שמים אויפגעהויבן, משא"כ די דריי קליפות הטמאות. דערנאך עפנט ער פרק ב, דער נפש האלקית, א "חלק אלוה ממעל ממש".

  2. 4:02 דער רמב"ם אויף "רוצה אני" שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די הלכה אז ווער עס וויל נישט ברענגען זיין קרבן שלאגט מען אים ביז ער זאגט "רוצה אני", און דעם רמב"ם'ס תירוץ: דער יצר טוב פון יעדן איד וויל באמת, און דאס שלאגן שוואכט נאר אפ דעם יצר הרע. דערנאך ברענגט ער די ארבעים מלקות פון דער תורה, נאר מ'גיט בלויז נייען און דרייסיג.

  3. 7:35 פערציג טעג יצירה און די ריינע נקודה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם רמב"ן אז ארבעים מלקות זענען קעגן די פערציג טעג פון יצירת הולד, און ערקלערט פארוואס מ'גיט נאר נייען און דרייסיג: די ערשטע נקודה, דער נפש האלקית, האט קיינמאל נישט געזינדיגט. דאס זעלבע געפינט ער אין די פערציג טעג פון ראש חודש אלול ביז יום כיפור, דער טאג פון יענע נקודה.

  4. 12:20 ויפח: בלאזן פון אינעווייניג שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט דעם תניא'ס ראיה פון "ויפח באפיו נשמת חיים", און שטעלט אוועק בלאזן קעגן רעדן: בלאזן קומט מיט כח פון די אינערלעכקייט. ער פארבינדט עס מיט ראש השנה און שופר, מיט "ואתה נפחתה בי" אין ברכת השחר, און מיטן זוהר אז דער וואס בלאזט, בלאזט פון זיין תוך.

  5. 17:04 נשמות פון השם יתברך'ס מחשבה און חכמה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די וועלט איז באשאפן געווארן צוליב דעם מענטש, וואס איז ארויפגעקומען צוערשט אין השם יתברך'ס מחשבה, און אזוי ווי א קינד קומט פונעם מוח פונעם טאטן, קומען אידישע נשמות פון השם יתברך'ס חכמה. מיטן רמב"ם אז ער און זיין חכמה זענען איינס, און מיט א משל פון א זייגער און זיין מאכער, ווייזט ער פארוואס מ'קען דאס נישט פארשטיין.

  6. 22:06 נישט ווי אונזערע מחשבות: א בילד און א ניגון שטייט אינעם קאטאלאג

    פונעם פסוק "כי לא מחשבותי מחשבותיכם" ווייזט דער משגיח אז מער שכל וואלט נישט געהאלפן א נברא צו פארשטיין דעם בורא. ער ברענגט א משל פון איינעם וואס זאגט אז ער האט געהערט א שיין בילד אדער געזען א ניגון: יעדע זאך כאפט מען נאר מיט איר אייגענעם כח.

  7. 26:00 פינף חושים און די פלעדערמויז שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווייזט אן אז אונזער גאנצער קאנטאקט מיט דער וועלט איז דורך פינף חושים, א קליינע צאל, און אז געוויסע באשעפענישן, ווי די פלעדערמויז וואס שפירט אלעס ארום זיך דורך קולות אין א פינצטערע הייל, האבן חושים וואס מיר האבן נישט. אפילו מיט א מיליאן חושים, זאגט ער, וואלט א מענטש נישט פארשטאנען דעם רבונו של עולם, ווייל ער איז דער זייגער און דער רבונו של עולם איז דער זייגערמאכער.

  8. 30:41 צוריק צום תניא: פארוואס זענען נשמות נישט גלייך? שטייט אינעם קאטאלאג

    צוריק צום תניא לערנט דער משגיח דעם רמב"ם אז השם יתברך איז דער יודע און דער ידוע, העכער פון מענטשליכן שכל, און חזרט איבער אז אידן קומען פונעם "מוח האב". דערנאך פרעגט ער די קשיא פונעם תניא: אויב אלע נשמות קומען פון השם יתברך'ס מחשבה און ער איז אחד, פארוואס זענען דא נשמות פון די אבות און משה רבינו, און נשמות פון די נידריגסטע דורות? דעם תירוץ לאזט ער איבער אויפן קומענדיגן שיעור.

דער שיעור, אויסגעשריבן

צוויי נפשות און קליפת נוגה

0:29

דער משגיח חזרט איבער דעם ערשטן פרק תניא: א איד האט א נפש הבהמית, מיט וואס ער עסט און שלאפט ווי א בהמה, און ביי אידן קומט ער פון קליפת נוגה. דערפאר ווערן כשר'ע זאכן וואס מ'עסט לשם שמים נתהפך לקדושה, וואס ביי די דריי קליפות הטמאות קען דאס נישט זיין. יעצט, אין פרק ב, רעדט דער תניא פונעם צווייטן נפש, א "חלק אלוה ממעל ממש". א,ב

דער רמב"ם אויף "רוצה אני"

4:11

כדי צו ווייזן די אינערלעכע נקודה ברענגט דער משגיח די גמרא: א קרבן דארף מען ברענגען "לרצונו", און פונדעסטוועגן, ווער עס וויל נישט ברענגען זיין חטאת, שלאגט מען אים ביז ער זאגט "רוצה אני". וויאזוי איז דאס ברצון? ענטפערט דער רמב"ם, אז יעדער איד האט א ניצוץ פון קדושה וואס וויל דעם רצון השם; דאס שלאגן שוואכט אפ דעם יצר הרע, און דעמאלט רעדט ארויס די אידישע נשמה. ג,ד,ה

פערציג טעג און די ריינע נקודה

8:01

דער משגיח ווייזט אן אז אין פסוק שטייט ארבעים מלקות, און די גמרא גיט נייען און דרייסיג. דער רמב"ן זאגט אז פערציג איז קעגן די פערציג טעג פון יצירת הולד, ווי מ'זעט אין דער גמרא אין ברכות לגבי מתפלל זיין אויף א זכר. דער משגיח איז מתרץ: יעדן טאג ווערט דער ולד מער שלם, אבער די ערשטע נקודה, דער נפש האלקית, איז קיינמאל נישט מסכים צום חטא, דערפאר גיט מען נאר נייען און דרייסיג. ו,ז,ח,ט

11:15

ער לייגט צו אז אויך דאס יאר ווערט באשאפן אין פערציג טעג, פון ראש חודש אלול ביז יום כיפור, וואס איז קעגן יענע נקודה; דערפאר עסט מען נישט יום כיפור. ער מערקט אויך אן אז "רוצה אני" איז בגימטריא "יום כיפור".

ויפח: בלאזן פון אינעווייניג

12:27

דער משגיח ערקלערט אז דער תניא ברענגט א ראיה פונעם פסוק "ויפח באפיו נשמת חיים". ביי אלע באשעפענישן שטייט "ויאמר", ביי אדם הראשון שטייט "ויפח". רעדן איז מיט דער לופט פונעם מויל; בלאזן קומט מיט כח פון די אינערלעכקייט. ב,י

14:28

ווייל דער מענטש איז באשאפן געווארן ראש השנה, זאגט ער, בלאזט א איד דעמאלט שופר מיט גרויסע כוחות און גיט צוריק זיין נשמה מיט תשובה; אין די כוונות פונעם אריז"ל שטייט פארוואס דער בעל תוקע ווערט רויט. דער משגיח ברענגט אויך "ואתה נפחתה בי" פון ברכת השחר, און דעם זוהר אז דער וואס בלאזט, בלאזט פון זיין תוך. כ,ל

נשמות פון השם יתברך'ס מחשבה

17:10

דער משגיח ערקלערט אז דער רבונו של עולם האט באשאפן די וועלט צוליב דעם מענטש, וואס איז ארויפגעקומען צוערשט אין זיין מחשבה. "בני בכורי ישראל" און "בנים אתם לה'" לערנען אז אזוי ווי א קינד קומט פונעם מוח פונעם טאטן, קומען אידישע נשמות פון השם יתברך'ס מחשבה און חכמה. מ,נ

19:38

ער ברענגט א משל: א בחור וואס האט געלערנט בבא מציעא האט אריינגענומען די חכמה פון דרויסן; ביים רבונו של עולם איז די חכמה ער אליין, וואס מיר גלייבן אבער קענען נישט באגרייפן. א זייגערמאכער פארשטייט דעם זייגער, אבער דער זייגער קען אים נישט פארשטיין, ווייל ער האט אים געמאכט.

א בילד און א ניגון

22:07

מיטן פסוק "כי לא מחשבותי מחשבותיכם" זאגט דער משגיח אז דער מענטש איז דער זייגער, און אפילו מיליאנען מאל מער שכל וואלט נישט געהאלפן, ווייל א נברא קען נישט פארשטיין דעם בורא. ווער עס זאגט אז ער האט אין א מוזיי געהערט א שיין בילד, אדער געזען א שיינעם ניגון, איז א משוגע: א בילד זעט מען און א ניגון הערט מען, און קיין כח פון די אויגן וועט נישט הערן א ניגון. ע

פינף חושים און די פלעדערמויז

26:10

דער משגיח פרעגט די בחורים צי פינף איז א גרויסע צאל; בדרך כלל איז עס קליין. און פונדעסטוועגן איז אונזער גאנצער קאנטאקט מיט דער וועלט דורך פינף חושים: ראיה, שמיעה, טעם, מישוש און ריח.

28:16

ער מערקט אן אז געוויסע באשעפענישן האבן חושים וואס מיר האבן נישט. א פלעדערמויז פליט אין א פינצטערע הייל צווישן הונדערטער אנדערע און שטויסט זיך קיינמאל נישט אן, ווייל זי שפירט אלעס דורך די קולות וואס קומען צוריק. אפילו מיט א מיליאן חושים וואלט א מענטש נישט פארשטאנען דעם רבונו של עולם, ווייל ער איז דער זייגער און דער רבונו של עולם איז דער זייגערמאכער.

פארוואס זענען נשמות נישט גלייך?

31:01

צוריק צום תניא לערנט דער משגיח דעם רמב"ם, אז השם יתברך איז א חכם אבער נישט מיט א באקאנטע חכמה; ער און זיין חכמה זענען איינס, דער יודע און דער ידוע. קיין מענטש קען נישט פארשטיין וואס מחשבה מיינט ביים רבונו של עולם. ס

33:49

דא איז דא א שטארקע קשיא, וואס דער תניא פרעגט: אויב יעדע נשמה קומט פון השם יתברך'ס מחשבה, און ער איז אחד, פארוואס זענען דא מדריגות, פון די אבות און משה רבינו ביז די נידריגע דורות פון עקבתא דמשיחא? דעם תירוץ לאזט דער משגיח איבער אויפן קומענדיגן שיעור. פ,צ

מראי מקומות

תורה

  1. ד Vayikra 1:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 4:11
  2. ו Devarim 25:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:01
  3. י Bereishis 2:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 12:27
  4. מ Shemos 4:22 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 17:10
  5. נ Devarim 14:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 17:10
  6. צ Devarim 6:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:49

נביאים

  1. ע Yeshayahu 55:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 22:07

תלמוד בבלי

  1. ג Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 4:11
  2. ז לכאורה Makkos 22a מפתח אינעם אויסשרייב: 8:01
  3. ט Berachos 60a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 8:01

זוהר און קבלה

  1. ל Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 14:28

ראשונים

  1. ה לכאורה Rambam, Hilchos Gerushin 2:20 מפתח אינעם אויסשרייב: 4:11
  2. ח לכאורה Ramban, Devarim 25:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 8:01
  3. ס לכאורה Rambam, Hilchos Yesodei HaTorah 2:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 31:01

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 1 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:29
  2. ב לכאורה Tanya ch. 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:29, 12:27
  3. פ לכאורה Tanya ch. 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 33:49

תפילה און פיוט

  1. כ Siddur (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 14:28

עיקרי הדברים

  1. 0:51 דער נפש הבהמית פון א איד קומט פון קליפת נוגה, דערפאר ווערן כשר'ע זאכן וואס מ'טוט לשם שמים איבערגעדרייט צו קדושה, נישט אזוי ווי ביי די דריי קליפות הטמאות.
  2. 5:40 לויטן רמב"ם האט יעדער איד א ניצוץ פון קדושה וואס וויל באמת דעם רצון פון רבונו של עולם; דאס שלאגן שוואכט נאר אפ דעם יצר הרע, ממילא איז זיין "רוצה אני" אמת.
  3. 8:50 דער רמב"ן פארבינדט די פערציג מלקות מיט די פערציג טעג פון יצירת הולד; ווייל די ערשטע נקודה פון דער נשמה איז קיינמאל נישט מסכים געווען צום חטא, גיט מען נאר נייען און דרייסיג.
  4. 13:03 "ויפח", בלאזן, מיינט ארויסברענגען דעם אטעם פון די אינערלעכקייט, און דאס ווייזט אז די נשמה קומט פון השם יתברך'ס פנימיות.
  5. 18:30 די נשמות פון אידן קומען פון השם יתברך'ס מחשבה און חכמה, וואס איז איינס מיט אים, און קיין נבראדיגער שכל קען דאס נישט פארשטיין.
  6. 21:28 א נברא קען נישט פארשטיין דעם בורא, אזוי ווי א זייגער קען נישט פארשטיין דעם וואס האט אים געמאכט, נישט ווייל עס פעלט שכל, נאר ווייל דאס איז אינגאנצן אן אנדער זאך.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 5:09 וויאזוי קען א קרבן וואס מ'ברענגט דורך שלאגן זיין כשר, אז ער דארף זיין לרצונו?

    תירוץ: 5:40 דער רמב"ם ענטפערט אז דער יצר טוב פון יעדן איד וויל באמת דעם רצון השם; דאס שלאגן שוואכט אפ דעם יצר הרע, און דעמאלט זאגט זיין נשמה אליין "רוצה אני".

  2. קשיא: 9:12 אויב דער רמב"ן זאגט אז די מלקות זענען קעגן די פערציג טעג פון יצירה, פארוואס גיט מען נאר נייען און דרייסיג?

    תירוץ: 9:30 יעדער פון די פערציג טעג לייגט צו א בחינה פון יצירה; די ערשטע נקודה, דער נפש האלקית, האט קיינמאל נישט געזינדיגט און איז נישט מסכים צום חטא, דערפאר קומט איר נישט קיין מלקות.

  3. קשיא: 12:53 פארוואס שטייט ביי אדם הראשון "ויפח" און נישט "ויאמר" ווי ביי אלע אנדערע באשעפענישן?

    תירוץ: 13:27 רעדן איז מיט דער לופט פונעם מויל, אבער בלאזן ברענגט ארויס דעם אטעם מיט כח פון די אינערלעכקייט; די נשמה קומט פון השם יתברך'ס פנימיות.

  4. קשיא: 22:37 פארוואס קען א מענטש נישט פארשטיין דעם רבונו של עולם, אפילו ווען ער וואלט געווען פיל קליגער?

    תירוץ: 21:42 ווייל א נברא קען נישט פארשטיין דעם בורא, אזוי ווי א זייגער קען נישט פארשטיין דעם וואס האט אים געמאכט; דער מענטשליכער מוח איז אליין א נברא.

געדאנקען

  1. 9:12 דער משגיח לערנט צוזאמען דעם רמב"ן'ס ארבעים מלקות מיט דער גמרא'ס נייען און דרייסיג: פון די פערציג טעג פון יצירה האט די ערשטע נקודה, דער נפש האלקית, קיינמאל נישט געזינדיגט, ממילא ווערט זי נישט געשטראפט.
  2. 11:15 די פערציג טעג פון ראש חודש אלול ביז יום כיפור שאפן דאס יאר אזוי ווי די פערציג טעג פון א קינד, און יום כיפור איז קעגן די ריינע נקודה פון אלקות, דערפאר עסט מען נישט אויף יום כיפור.
  3. 11:53 דער משגיח מערקט אן אז "רוצה אני" איז בגימטריא "יום כיפור": די נקודה וואס זאגט "איך וויל דינען דעם רבונו של עולם" איז די נקודה וואס ווערט נתגלה אויף יענעם טאג.
  4. 14:28 ווייל השם יתברך האט אריינגעבלאזן די נשמה אין אדם הראשון ראש השנה, און יעדעס יאר ווערט די בריאה מתחדש, בלאזט א איד ראש השנה דעם שופר מיט גרויס כח פון אינעווייניג, און גיט צוריק זיין נשמה מיט תשובה; דערפאר ווערט דער בעל תוקע רויט.
  5. 22:53 א מענטש קען נישט פארשטיין דעם רבונו של עולם נישט ווייל ער איז נישט קלוג גענוג; אפילו מיט מיליאנען מאל מער שכל אדער א מיליאן חושים וואלט עס נישט געהאלפן, אזוי ווי די אויגן קענען נישט הערן א ניגון.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אדם הראשון, דוד המלך, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער רמב"ם, דער רמב"ן, משה רבינו

ערכים ויפח באפיו נשמת חיים, חלק אלוק ממעל, יצירת הולד, יצר הרע, יצר טוב, מוח האב, מלקות, נפש האלקית, נפש הבהמית, עקבתא דמשיחא, קליפת נוגה, רוצה אני, שלש קליפות הטמאות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט