bachurim Behaloischa

קאטאלאג: Y 05 Current בהעלותך נומ׳ ⁨18⁩ תשע"ג (2012–13) אידיש 39 מינ׳

שטייט נישט אינעם פאקעט גייד פון 2012; דער קעפל איז גענומען פונעם נאמען פונעם פייל.

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 39 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ביים לערנען תניא פרק ב מיט בחורים ערקלערט דער משגיח מיט א משל פון פארע, וואסער און אייז ווי אזוי אלע אידישע נשמות זענען איין חלק אלוק ממעל, הגם זיי שטייען אויף אומצאליגע מדריגות, ביז די נידעריגע נשמות פון עקבתא דמשיחא.

דער משגיח חזר'ט איבער אז דער גוף און די נפש הבהמית פון א איד קומען פון קליפת נוגה, וואס מ'קען מהפך זיין צו קדושה, און ביי א גוי קומען זיי פון די דריי קליפות הטמאות. ער ברענגט דערויף א מדרש אויפן פסוק "עורי צפון ובואי תימן": גוים קענען נאר ברענגען עולות, אבער א איד קען ברענגען שלמים וואס מ'עסט, ווייל נאר א איד קען עסן לשם שמים. דערנאך לערנט ער פרק ב פון תניא, אז די נפש השנית איז א חלק אלוק ממעל, און פונדעסטוועגן זענען דא נשמות פון אצילות ביז עשיה; ער ברענגט די קשיא פונעם בעל התניא ווי אזוי קען זיין מדריגות אז אלע קומען פון איינעם. דער תירוץ איז מיט א לאנגן משל פון וואסער אין א קאכנדיגן טשייניק: אומזעהבארע פארע, זעהבארע סטים, וואסער און אייז זענען אלע די זעלבע וואסער, נאר געטוישט אויפן וועג אראפ. דאס ווענדט ער אן אויף די פיר עולמות, די נשמה יתירה פון שבת, ווארעמע און קאלטע תפילה, נשמות פון קאפ, הארץ, הענט און עקב פון אדם הראשון, און אויף אונזער דור, די עקב פאר משיח, וועמענס מי איז זייער חשוב ביים אויבערשטן.

ענינים: די מדריגות און דער שורש פון דער נשמה · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · צמצום, עולמות און די מרכבה

סדר השיעור

  1. 0:00 פארוואס א גוי קען נישט ברענגען קיין שלמים

    דער משגיח חזר'ט איבער אז די נפש הבהמית פון א איד קומט פון קליפת נוגה און פון א גוי פון די דריי קליפות הטמאות. ער ברענגט א מדרש אויף "עורי צפון ובואי תימן" און ערקלערט אז א גוי מעג ברענגען נאר א עולה וואס ווערט אינגאנצן פארברענט, נישט קיין שלמים וואס מ'עסט, ווייל נאר א איד קען עסן לשם שמים.

  2. 7:46 א חלק אלוק ממעל אויף אסאך מדריגות

    ביים אנהייב פון תניא פרק ב ערקלערט דער משגיח אז די נפש השנית איז א חלק אלוק ממעל, און פונדעסטוועגן זענען דא נשמות פון אצילות, בריאה, יצירה און עשיה, ווי מ'זעהט אין יעדן בית המדרש. דערנאך ברענגט ער די קשיא פונעם בעל התניא: אויב יעדע נשמה איז א חלק פונעם איינעם אויבערשטן, ווי אזוי קען זיין מדריגות?

  3. 13:11 דער משל פונעם קאכנדיגן טשייניק

    דער משגיח באשרייבט וואסער וואס קאכט אין א טשייניק: אומזעהבארע פארע ביים שנאבל, ווייסע סטים וואס גייט ארויף, וואסער וואס פאלט צוריק אראפ, און אייז אין פריזער. אלעס איז די זעלבע וואסער: וואס הייסער, אלץ מער רוחניותדיג און העכער; וואס קעלטער, אלץ מער גשמיותדיג און נידעריגער.

  4. 20:18 די פיר עולמות און די נשמות פון יעדן

    דער משגיח ווענדט אן דעם משל אויף די עולמות אצילות, בריאה, יצירה און עשיה און אויף די נשמות פון יעדן, פון די אבות, משה רבינו און דעם בעל שם טוב ביז די נידעריגסטע נשמות. אלע קומען פון איין שורש און טוישן זיך נאר אויפן וועג אראפ; אפילו אין עשיה איז דא נפש, רוח און נשמה.

  5. 24:33 די נשמה יתירה פון שבת; א ווארעמע און א קאלטע נשמת

    דער משגיח רעכנט אויס ביי וועלכע ערטער אין דאווענען פון שבת מ'איז מקבל די נפש, רוח און נשמה יתירה. דערנאך זאגט ער דעם תירוץ אויף דער קשיא פונעם תניא מיטן משל פון וואסער, און רעדט וועגן זאגן נשמת קאלט ווי א שניבאל אדער ווארעם ווי א הייסע גלאז קאווע.

  6. 28:00 נשמות פון קאפ, הארץ, הענט און עקב פון אדם הראשון

    ביים לערנען דעם תניא וועגן די אומצאליגע מדריגות אין נשמות, פון די אבות און משה רבינו ביז די דורות פון עקבתא דמשיחא, ברענגט דער משגיח א מדרש אז אלע נשמות זענען געווען א טייל פון אדם הראשון. נשמות פונעם קאפ ציען זיך צום שכל, פון הארץ צו געזאנג און פאעזיע, פון די הענט צו מצוות און צדקה, און די נידעריגסטע קומען פונעם עקב.

  7. 33:01 די עקב פאר משיח, און דאס דאווענען אין קארלין

    דער משגיח ערקלערט אז אונזער דור איז די עקב פון משיח, און שטעלט אקעגן דאס דאווענען היינט מיט פריערדיגע דורות, מיט א מעשה פון א מתנגד וואס האט געדאווענט אין קארלין ביי ר' אהרן קארלינער. ער שליסט אז דער דור פון יציאת מצרים זענען געווען נשמות פונעם קאפ און מיר זענען עקבים, אבער די מי פון אזעלכע קליינע נשמות איז זייער חשוב ביים אויבערשטן.

דער שיעור, אויסגעשריבן

פארוואס א גוי קען נישט ברענגען קיין שלמים

0:18

דער משגיח חזר'ט איבער אז יעדער איד האט צוויי נפשות. די נפש הבהמית פון א איד קומט פון קליפת נוגה, וואס מ'קען מהפך זיין צו קדושה, אבער דער גוף פון א גוי קומט פון די דריי קליפות הטמאות. דאס ווייזט ער מיט א מדרש, וואס זיין רבי, ר' שרגא פייוועל מענדלאוויטש, האט אים מסביר געווען, אויפן פסוק "עורי צפון ובואי תימן" אין שיר השירים: די אומות וואס ברענגען עולות וואס מ'שחט'ט אין צפון וועלן אויסגעריסן ווערן, און כלל ישראל וואס ברענגען שלמים וועלן קומען. ב,ג

3:00

א עולה ווערט אינגאנצן פארברענט אויפן מזבח, ביי א שלמים גייען נאר די אימורים מיטן דם צום מזבח און דאס פלייש עסן די בעלים. די גמרא אין מנחות זאגט אז פון גוים נעמט מען נאר עולות. דער טעם, ערקלערט דער משגיח, איז ווייל עסן איז א גשמיותדיגע זאך: א איד קען עסן לשם שמים, כדי צו זיין געזונט און האבן כח צו לערנען און דאווענען, אבער א גוי, ווי מ'האט געלערנט אין תניא פרק א, טוט אפילו גוטס נאר פאר זיך. ד,א

א חלק אלוק ממעל אויף אסאך מדריגות

8:02

תניא פרק ב הייבט אן מיט דער נפש השנית, א חלק אלוק ממעל: די פנימיות פון דער אידישער נשמה איז פארבונדן מיט אלקות און קומט פונעם השם אחד. פונדעסטוועגן זענען דא אומצאליגע מדריגות. נשמות ווי דעם בעל שם טובס קומען פון אצילות, אנדערע פון בריאה, יצירה און עשיה, און אין יעדן בית המדרש זעהט מען אז נישט יעדער איד דאווענט און לערנט גלייך. דערפאר פרעגט דער בעל התניא ווי אזוי קען זיין מדריגות אז אלע זענען א חלק פונעם איינעם. ה,ו

דער משל פונעם קאכנדיגן טשייניק

13:25

צו ענטפערן באשרייבט דער משגיח וואסער וואס קאכט אין א טשייניק. גלייך ביים שנאבל זעהט מען גארנישט: די וואסער איז געווארן א פארע אזוי איידל און הייס אז מ'זעהט עס נישט, כאטש א פינגער דארט וואלט זיך אפגעבריט. א ביסל ווייטער, ווען עס טרעפט די קילערע לופט, ווערט עס ווייסע סטים וואס גייט ארויף. נאך ווייטער ווערט עס אינגאנצן אפגעקילט און פאלט צוריק אראפ אלס וואסער, און אין פריזער ווערט פון דער וואסער אייז.

17:56

סטים שפירט מען נישט, וואסער שפירט מען אבער מ'קען עס נישט האלטן, און פון אייז קען מען מאכן א שניבאל. אבער א שניבאל, וואסער, סטים און פארע זענען אלע די זעלבע וואסער. וואס הייסער, אלץ מער רוחניותדיג און עס גייט העכער; וואס קעלטער, אלץ מער גשמיותדיג און עס פאלט אראפ.

די פיר עולמות און זייערע נשמות

20:43

אזוי האט דער אויבערשטער באשאפן פיר עולמות. אצילות איז אצל דעם אויבערשטן; דערנאך קומען בריאה און יצירה, וואס ער ברענגט צו א פסוק אין ישעיה און צו "וייצר" אין בראשית, און עשיה, וואס איר נידעריגסטער טייל איז אונזער ערד. די נשמות פון די אבות, משה רבינו, רבי שמעון בר יוחאי, דעם אריז"ל און דעם בעל שם טוב זענען פון אצילות, ווייט פון אונזער השגה ווי פארע. אלע קומען פון איין שורש, נאר זיי טוישן זיך אויפן וועג אראפ. ז,ח

די נשמה יתירה פון שבת; ווארעמע און קאלטע נשמת

24:45

דער משגיח רעכנט אויס וואו אין דאווענען פון שבת מ'איז מקבל די נפש, רוח און נשמה יתירה, און זאגט אז ס'איז גוט דאס צו האבן אין זינען. דערמיט איז די קשיא פונעם תניא פארענטפערט: אייז איז אויך וואסער, נאר קעלטער. ס'איז דא ערטער וואו נשמת איז א שניבאל, און ערטער וואו עס איז א הייסע גלאז קאווע וואס וועקט אויף.

קאפ, הארץ, הענט און עקב

28:15

דער תניא לערנט ווייטער אז די נשמות פון די אבות און משה רבינו זענען פיל העכער ווי די נשמות פון אונזערע דורות, און פונדעסטוועגן זענען אלע א חלק אלוק ממעל, ווי "ה' אחד" לערנט. דער משגיח ברענגט א מדרש אז אלע נשמות זענען אמאל געווען א טייל פון אדם הראשון. ו,ט,י

29:44

נשמות פונעם קאפ, וועמענס ראש איז משה רבינו, ארבעטן מיטן קאפ; אויב זיי ווילן, ווערן זיי גרויסע תלמידי חכמים, און אויב נישט, פראפעסארן אדער פילאסאפן. נשמות פון הארץ, וועמענס ראש איז דוד המלך, דינען מיט געזאנג און פאעזיע ווי די זמירות פון שבת. נשמות פון די הענט האבן ליב מצוות און צדקה, און די נידעריגסטע קומען פונעם עקב.

די עקב פאר משיח

33:12

אונזער דור איז וואס די גמרא רופט עקבתא דמשיחא, די עקב פון משיח, ווייל אדם איז ראשי תיבות אדם, דוד, משיח. היינט נעמט אהבה רבה צען מינוט; ביים צאנזער רב האט עס גענומען צוויי שעה. א מתנגד וואס האט געדאווענט אין קארלין ביי ר' אהרן קארלינער האט אפגעדאווענט דאס גאנצע דאווענען בשעת דער עולם האט נאך געזאגט ברוך שאמר. כ

36:47

דער דור פון יציאת מצרים זענען געווען נשמות פונעם קאפ; מיר זענען עקבים, שיך. פונדעסטוועגן, זאגט דער משגיח מיטן פסוק "מה יפו פעמיך בנעלים", איז די מי פון אזעלכע קליינע נשמות צו דינען דעם אויבערשטן זייער חשוב ביי אים. ל

מראי מקומות

תורה

  1. ח Bereishis 2:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 20:43
  2. ט Devarim 6:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 28:15

נביאים

  1. ז Yeshayahu 43:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 20:43

כתובים

  1. ב Shir HaShirim 4:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:18
  2. ל Shir HaShirim 7:2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 36:47

תלמוד בבלי

  1. ד לכאורה Menachos 73b מפתח אינעם אויסשרייב: 3:00
  2. כ לכאורה Sotah 49b מפתח אינעם אויסשרייב: 33:12

מדרש

  1. ג Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 0:18
  2. י Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 28:15

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 1 מפתח אינעם אויסשרייב: 3:00
  2. ה לכאורה Tanya ch. 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 8:02
  3. ו לכאורה Tanya ch. 2 מפתח אינעם אויסשרייב: 8:02, 28:15

עיקרי הדברים

  1. 4:14 א איד קען ברענגען א קרבן שלמים וואס מ'עסט, א גוי נאר א עולה, ווייל נאר א איד, וועמענס גוף קומט פון קליפת נוגה, קען עסן לשם שמים.
  2. 7:49 די נפש השנית פון א איד איז א חלק אלוק ממעל, און פונדעסטוועגן זענען די נשמות אויף אסאך מדריגות, פון אצילות ביז עשיה.
  3. 19:21 פארע, סטים, וואסער און אייז זענען אלע די זעלבע וואסער; וואס הייסער, אלץ מער רוחניותדיג און עס גייט ארויף, וואס קעלטער, אלץ מער גשמיותדיג און עס פאלט אראפ.
  4. 23:33 אזוי אויך קומען אלע נשמות פון איין שורש און פון איין מקום, נאר אויפן וועג אראפ ווערן טייל מער מגושם.
  5. 29:15 אלע נשמות זענען אמאל געווען א טייל פון אדם הראשונס נשמה, און יעדע האט איר טבע לויט איר ארט אין אים: קאפ, הארץ, הענט אדער עקב.
  6. 33:09 אונזער דור איז די עקב פאר משיח, מיט נידעריגע נשמות וואס קענען נישט דאווענען ווי פריערדיגע דורות, אבער זייער מי צו דינען דעם אויבערשטן איז ביי אים זייער חשוב.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 4:20 פארוואס מעג א גוי ברענגען א עולה אבער נישט קיין שלמים?

    תירוץ: 4:43 א שלמים עסט מען, און עסן איז א גשמיותדיגע זאך; א איד קען עסן לשם שמים, א גוי, וועמענס גוף קומט פון די דריי קליפות הטמאות, קען נישט.

  2. קשיא: 12:08 אויב יעדע אידישע נשמה איז א חלק פונעם איינעם אויבערשטן, ווי אזוי קען זיין פארשידענע מדריגות אין נשמות?

    תירוץ: 26:02 ס'איז איין זאך וואס ווערט אלץ מער מגושם אויפן וועג אראפ, ווי וואסער וואס ווערט סטים, וואסער און אייז און בלייבט וואסער.

מעשיות

  1. 34:55 א מתנגד דאווענט אין קארלין

    א מתנגד איז געקומען קיין קארלין, האט געדארפט א מנין, און איז געגאנגען דאווענען אינעם מנין פון ר' אהרן קארלינער. ווען מ'האט אנגעהויבן ברוך שאמר האט דער עולם געקאכט און מ'איז נישט ווייטער געגאנגען. ער האט געמיינט אז דער חזן שטעלט זיך נאר נישט אפ נאך יעדן חלק, ווי אין די ליטווישע מנינים, און ער האט ווייטער געדאווענט פאר זיך און אפגעדאווענט דאס גאנצע דאווענען. די גאנצע צייט האט דער עולם נאך אלץ געזאגט ברוך שאמר.

    אין דער מעשה: Reb Aharon of Karlin

געדאנקען

  1. 4:43 דער חילוק צווישן א עולה און א שלמים איז דאס עסן: ווייל נאר א איד קען מאכן דאס עסן אליין לשם שמים, דערפאר קען נאר א איד ברענגען א קרבן וואס דער בעלים עסט.
  2. 2:00 דער "צפון" און "תימן" פונעם מדרש זענען די ערטער פון שחיטה: די אומות וואס ברענגען עולות וואס מ'שחט'ט אין צפון וועלן אויסגעריסן ווערן, און כלל ישראל וואס ברענגען שלמים וועלן קומען.
  3. 19:21 סטים, וואסער און אייז ווייזן ווי איין זאך קען זיין אומזעהבאר און רוחניותדיג אויבן און הארט און טאפבאר אונטן און בלייבן די זעלבע זאך; אזוי סותר'ן די חילוקים צווישן נשמות נישט אז זיי זענען איין חלק אלוק.
  4. 26:48 די טעמפעראטור פונעם משל פאסט אויף עבודה: ס'איז דא ערטער וואו נשמת ווערט געזאגט קאלט ווי א שניבאל, און ערטער וואו עס איז א הייסע גלאז קאווע וואס וועקט אויף.
  5. 30:06 דער שורש פון א נשמה אין אדם הראשון באשטימט איר כח, נישט וואו אהין זי ניצט אים: א נשמה פונעם קאפ וואס וויל נישט לערנען ווערט א פראפעסאר אדער א פילאסאף, און א נשמה פון הארץ וואס איז נישט קיין צדיק שרייבט גויאישע פאעזיע.
  6. 33:12 אדם איז ראשי תיבות אדם, דוד, משיח, און דערפאר איז דער לעצטער דור פאר משיח די עקב פון יענער גרויסער נשמה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 1:09 דער משגיח זאגט אז בחורים זאלן זאגן שיר השירים ערב שבת.
  2. 24:45 דער משגיח זאגט אז ס'איז גוט צו האבן אין זינען צו מקבל זיין די נפש, רוח און נשמה יתירה פון שבת ביי זייערע ערטער אין דאווענען.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אדם הראשון, דוד המלך, דער בעל התניא, דער דברי חיים, דער צאנזער רב, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, משה רבינו, ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש, רבי אהרן קארלינער, רבי שמעון בר יוחאי

ערכים אדם הראשון, אצילות, ברוך שאמר, חלק אלוק ממעל, לשם שמים, נפש השנית, נשמה יתירה, עולם העשיה, עקבתא דמשיחא, קליפת נוגה, שלש קליפות הטמאות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט