שמיטה ויובל - להיות מובדל מגשמיות וזה מביא השתוקקות לה' (שבועות)

קאטאלאג: פרשת השבוע בהר בחקותי נומ׳ ⁨2⁩ פאקעט גייד ז׳ 11 תשל"ד (1973–74) אידיש 1 שעה 17 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 17 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז יעדע זאך ציט זיך צו איר שורש, אז די גשמיות שטעלט אפ די תשוקה, און אז שבת, שמיטה און יובל באפרייען א איד דערפון, כדי ער זאל זיך אומקערן צום רבונו של עולם און גרייט זיין צו קבלת התורה פון שבועות.

דער משגיח עפנט מיטן מדרש אז ווען דער רבונו של עולם איז געקומען געבן די תורה איז דער ים אנטלאפן און די בערג האבן געטאנצט, נאר דער מדבר האט זיך געפרייט. יעדע זאך ציט זיך צו איר שורש, ערקלערט ער, און די גשמיות איז א חציצה אזוי ווי ליים צווישן א מאגנעט און אייזן; דער ליידיגער מדבר האט נישט געהאט קיין מניעה, דערפאר איז די תורה דארט געגעבן געווארן. די שמיטה פון פרשת בהר איז דער שבת פונעם לאנד: די וועלט איז באשאפן געווארן אויף עמל, און שבת קערט א מענטש אום צו זיין שורש, ווייל ער זעט אז דער רבונו של עולם איז משפיע, נישט דער מענטש. יובל, דאס פופציגסטע יאר, איז נאך העכער, למעלה מן הטבע און למעלה מן המזל, און יעדער איד קערט זיך אום צו זיין חלק אין ארץ ישראל, וועמענס פנימיות איז די תורה. פון דער תשוקה פון א איד צו ארץ ישראל און פונעם קשר פון איש ואשה גייט דער משגיח איבער צו יום כיפור, שבועות, שבת ווי אן אומקער צום מקום המקדש, און צו דער גרעסערער תשוקה אין גלות. ער ענדיגט מיט דער הכנה צו שבועות.

ענינים: שמיטה און יובל · אהבת השם און דביקות

סדר השיעור

  1. 0:00 ערטער מיט מזל; דער מדבר וואס האט זיך געפרייט

    דער משגיח מערקט אן אז געוויסע ערטער, אזוי ווי געוויסע זמנים, זענען מסוגל פאר א מענטש, ווי די גמרא זאגט משנה מקום משנה מזל. דערנאך ברענגט ער א מדרש אז ווען דער רבונו של עולם איז געקומען געבן די תורה איז דער ים אנטלאפן און די בערג האבן געטאנצט, נאר דער מדבר האט אים מקבל פנים געווען מיט שמחה.

  2. 3:38 יעדע זאך ציט זיך צו איר שורש שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז יעדע זאך ציט זיך צו איר מקור, און ווייל אלעס קומט פונעם רבונו של עולם דארף זיך אלעס ציען צו אים; די גשמיות שטעלט דאס אפ אזוי ווי ליים צווישן א מאגנעט און אייזן. דער מדבר, וואס איז ליידיג פון גשמיות, האט נישט געהאט קיין מניעה, דערפאר איז די תורה, וואס האט געבעטן איר חלק ביי די עניים, דארט געגעבן געווארן; ווער עס מאכט זיך ווי א מדבר איז זוכה צו תורה, און א איד וואס שפירט נישט די צוציעונג איז פארשטעלט מיט גשמיות.

  3. 11:35 שמיטה ווי דער שבת פונעם לאנד שטייט אינעם קאטאלאג

    ביי פרשת בהר פרעגט דער משגיח וואספארא שייכות שבת האט מיט א שטיקל לאנד, און ענטפערט אז ארץ ישראל האט א פנימיות וואס איז פארבונדן מיט דער תורה. ער ערקלערט אז די וועלט איז באשאפן געווארן אויף עמל, וואס דערווייטערט א מענטש פונעם רבונו של עולם, דערפאר האט ער געגעבן שבת, וואס מיינט סיי אפשטעלן זיך סיי זיך אומקערן, כדי אים צוריקצוברענגען צו זיין שורש.

  4. 16:13 פארוואס א מענטש ארבעט, און ווי שבת קערט אים אום שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער מענטש שאפט נישט באמת זיין פרנסה; דער רבונו של עולם וויל אז ער זאל ארבעטן נאר ווייל דורכן חטא פון אדם הראשון זענען ניצוצות צושפרייט געווארן וואס מ'דארף צוריקברענגען. שבת ברענגט אים צוריק אין גן עדן, און דורכן רוען זאגט ער עדות אז דער רבונו של עולם גיט אלעס, וואס דאס איז דער זעלבער ענין ווי שמיטה.

  5. 20:45 שמיטת כספים און דער נסיון פון שמיטה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט פארוואס שמיטת כספים איז תלוי אין שמיטת קרקע: אין שמיטה יאר האט דער פויער נישט קיין תבואה און דארף געלט צו קויפן עסן, און דאך זאגט די תורה אז ער זאל משמט זיין זיינע חובות. די שומרי שביעית זענען די גבורי כח, און דורך דעם קומט א מענטש צו דעם אמת'ן שבת און ער קלעבט זיך אן צום רבונו של עולם.

  6. 25:04 יובל: למעלה מן הטבע, צוריק צום פעלד שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז יובל, צוויי יאר נאכאנאנד וואס מ'ארבעט נישט, ברענגט א איד צום שורש פון אמונה וואס אברהם אבינו האט באקומען ווען דער אייבערשטער האט אים אויפגעהויבן איבער מזל און טבע. אין יובל קערט זיך יעדער איד אום צו זיין פעלד, א ליידיג פעלד ווי א מדבר, און ער ברענגט די גמרא פון עתניאל בן קנז מיט די דריי טויזנט הלכות וואס זענען פארגעסן געווארן, צו ווייזן אז יעדער חלק פון ארץ ישראל איז כנגד א חלק פון דער תורה.

  7. 30:29 אדם הראשון פון מקום המזבח שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער רבונו של עולם און כלל ישראל האבן א תשוקה איינער צום אנדערן, נאר א חציצה קען עס פארשטעלן. אלע אידישע נשמות זענען געווען א חלק פון אדם הראשון, וואס איז באשאפן געווארן פון דער ערד פון מקום המזבח אין ארץ ישראל ווי א פלאנץ פון איר באדן; דערפאר קען א איד נאר וואקסן פון ארץ ישראל, און דערפאר לייגט מען ערד פון ארץ ישראל אין קבר אין חוץ לארץ.

  8. 35:30 מסירות נפש פאר זיין שורש

    דער משגיח ערקלערט אז יעדע בריה איז מוסר נפש פאר איר שורש: די אומות זענען מוסר נפש פאר זייער פאטערלאנד, און אידן האבן א תשוקה צו ארץ ישראל שוין צוויי טויזנט יאר. ער ברענגט דעם זוהר אז ארץ ישראל איז פארבונדן מיט ברית מילה, דערפאר האלטן די בני ישמעאל עס ביז אידן קומען צוריק, נאר זייער שייכות איז בלויז צו דער קליפה פון ארץ ישראל, נישט צו איר פנימיות.

  9. 40:41 איש ואשה, און די טרערן פונעם מזבח

    דער משגיח ערקלערט אז אדם און חוה זענען באשאפן געווארן ווי איין שטיק און דערנאך צעשניטן, דערפאר האבן איש ואשה א שטארקערע תשוקה איינער צום אנדערן ווי א קינד צו טאטע מאמע. מיט דעם איז מובן די גמרא אז אויף איינעם וואס גט אפ זיין ערשטע ווייב וויינט אפילו דער מזבח, ווייל זייערע נשמות זענען געווען איינס ביים מקום המזבח; די מים המאררים פון סוטה מיט ערד פון דער פלאר פונעם משכן זאגן עדות אויף דעם זעלבן קשר.

  10. 49:47 דער פופציגסטער: יום כיפור, שבועות און שופר שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז אין יובל קערט זיך יעדער איד אום צו זיין שורש, דער רבונו של עולם און די תורה, אזוי ווי ביים יום החמישים פון שבועות. יום כיפור הייבט א איד ארויף אין הימל, און שבועות ברענגט דעם הימל אראפ אויף דער וועלט, אזוי אז אפילו חמץ ווערט א כלי פאר קדושה. דער שופר פון יום כיפור פון יובל אנטפלעקט די שיינקייט וואס ליגט אינעם שורש פון יעדע זאך, און דאס ווארט יובל אליין מיינט א קוואל.

  11. 55:32 דער מקום המקדש איז געקומען קיין סיני שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח זאגט אז דאס ליינען פון פרשת בהר איז א הכנה צו שבועות, ווען מ'ווערט באפרייט פון די מניעות וואס שטעלן אפ די תשוקה צום רבונו של עולם, אזוי ווי דער מדבר און נישט ווי דער ים און די בערג. ער ערקלערט אז דער מקום המקדש איז געקומען צום הר סיני אין מדבר, און ער ברענגט דעם אור החיים אז ער איז מיטגעגאנגען מיט די אידן, וואס פארענטפערט אויך א שווערע גמרא וועגן משכן; יעדן שבת קערט זיך א איד אום צו יענעם ארט.

  12. 1:00:57 שבת ווי דער מקדש; די תשוקה פון גלות

    דער משגיח ברענגט פון רבי צדוק הכהן אז די עיקר ספירה איז די ספירה פון שבת, און ערקלערט אז שבת און די תורה זענען היינט אונזער בית המקדש. אין גלות קען א איד וואס גרייט זיך צו שבת האבן א גרעסערן מקדש און א גרעסערן דורשט צום רבונו של עולם ווי בזמן המקדש. ער ברענגט דעם בני יששכר אז ארץ ישראל פירט זיך מיט מדת הדין און גלות מיט רחמים, אזוי ווי א טאטע מיט א קראנק קינד.

  13. 1:09:52 די פרויען פריער ביי סיני; הכנה צו שבועות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט דעם מדרש אז ביי מתן תורה האט מען פריער גערעדט צו די פרויען: ביי בריאת העולם האט אדם באקומען דעם ציווי פאר חוה לויט מדריגות, אבער די תורה איז געגעבן געווארן ווי א חיבור גמור וואס איז העכער פון מדריגות און חשבונות. ער ענדיגט אז דער שבת וואס מ'ליינט וועגן יובל איז די עיקר הכנה צו שבועות, און אז די מקוה און שבועות אליין, אזוי ווי יום כיפור, געהערן צום שער החמישים.

דער שיעור, אויסגעשריבן

ערטער מיט מזל; דער מדבר וואס האט זיך געפרייט

1:00

דער משגיח הייבט אן אז אזוי ווי עס זענען דא זמנים וואס זענען מסוגל פאר א מענטש, אזוי זענען דא ערטער, ווי די גמרא זאגט משנה מקום משנה מזל. דערנאך ברענגט ער א מדרש: א מלך האט געזוכט אן ארט צו בויען זיין כסא, און מ'האט אים אין איין שטאט נאך די אנדערע נישט מקבל פנים געווען, ביז ער איז געקומען אין א מדבר וואס האט זיך מיט אים געפרייט. אזוי איז געווען ביים רבונו של עולם: דער ים איז אנטלאפן, די בערג האבן געטאנצט, נאר דער מדבר האט זיך געפרייט, און דארט האט ער געגעבן די תורה. א,ב,ג

יעדע זאך ציט זיך צו איר שורש

3:53

כדי דאס צו פארשטיין זאגט דער משגיח אז יעדע זאך האט א נאטירלעכע צוציעונג צו איר שורש. ווייל אלעס קומט פונעם רבונו של עולם, דארף זיך אלעס ציען צו אים, און וואס ווייניגער גשמיות א זאך האט, אלץ נענטער איז זי צו אים. דער ים און די בערג, פול מיט פלאנצן און חיות, זענען ערטער וואו חומריות הערשט, און די גשמיות האט אפגעשטעלט זייער צוציעונג, אזוי ווי ליים צווישן א מאגנעט און א שטיקל אייזן. דער מדבר האט נישט געהאט קיין גשמיות, ממילא איז נישט געווען קיין מניעה, און ער האט זיך געפרייט.

8:41

די תורה, וואס איז העכער פון דער בריאה, האט דערפאר געמוזט געגעבן ווערן אויף אן ארט אן מניעות. דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז די תורה האט געבעטן מ'זאל איר געבן איר חלק ביי די עניים, און די גמרא אז ווער עס מאכט זיך ווי א מדבר איז זוכה צו תורה. אויב א איד שפירט נישט קיין צוציעונג צום רבונו של עולם, זאגט ער, איז עס נאר ווייל די גשמיות פארשטעלט זיין אמת'ע מציאות, וועמענס שמחה איז זיין קשר מיטן רבונו של עולם. ד,ה

שמיטה ווי דער שבת פונעם לאנד

12:27

ביי פרשת בהר פרעגט דער משגיח: שבת איז דאך עונג הנשמה, וואספארא שייכות האט שבת מיט א שטיקל לאנד? ער ענטפערט אז ארץ ישראל האט א פנימיות וואס איז פארבונדן מיט דער תורה, אזוי אז ס'שטייט אין ספרים אז ווער עס האט ליכטיגע אויגן קען זען ווי די גאנצע תורה איז אנגעשריבן איבער ארץ ישראל. ח

14:14

די וועלט, ערקלערט ער, איז באשאפן געווארן אויף עמל, און וואס מער מ'ארבעט, אלץ ווייטער ווערט מען פונעם רבונו של עולם. דערפאר האט ער געגעבן שבת, וואס זיין טייטש איז סיי זיך אפשטעלן סיי זיך אומקערן, כדי א מענטש זאל זיך יעדע וואך אומקערן צו זיין שורש, צום עולם הנשמות. ט

פארוואס א מענטש ארבעט, און ווי שבת קערט אים אום

16:13

מיט וואס קערט מען זיך אום? מיטן אויפהערן ארבעטן און וויסן אז דער מענטש טוט גארנישט. דער משגיח ערקלערט אז דער רבונו של עולם גיט די פרנסה; ער וויל אז דער מענטש זאל ארבעטן נאר ווייל דורכן חטא פון אדם הראשון זענען ניצוצות פון קדושה צושפרייט געווארן איבער דער וועלט, און דורך דער ארבעט ברענגט מען זיי צוריק. אבער ווער עס ארבעט כסדר, פארגעסט אז ער איז א בן מלך.

18:51

דערפאר רופט אים דער רבונו של עולם שבת צוריק אין גן עדן אריין, פון וואנעט אדם איז פארטריבן געווארן. ער רוט און עסט מער ווי די גאנצע וואך, און דערמיט זאגט ער עדות אז די ארבעט פון די זעקס טעג האט גארנישט געשאפן; דער רבונו של עולם אליין האט עס געטון. דאס, זאגט דער משגיח, איז אויך דער ענין פון שמיטה. כ

שמיטת כספים און דער נסיון פון שמיטה

20:45

מיט דעם ערקלערט דער משגיח די גמרא אז שמיטת כספים בזמן הזה איז נאר מדרבנן, ווייל עס איז תלוי אין שמיטת קרקע. אין א געווענליך יאר דארף דער פויער נישט קיין געלט: ער עסט פון זיין פעלד און פון זיין וויינגארטן. אין שמיטה יאר מוז ער קויפן עסן, און וואלט געוואלט איינמאנען אלע זיינע חובות, און דאך זאגט די תורה ער זאל זיי משמט זיין. די שומרי שביעית זענען די גבורי כח, און דאס איז דער אמת'ער שבת. ל,מ

יובל: למעלה מן הטבע, צוריק צום פעלד

25:22

יובל גייט נאך ווייטער: צוויי יאר נאכאנאנד וואס מ'ארבעט נישט. דער משגיח ערקלערט אז דאס ברענגט צו אמונה, וואס איז למעלה מן הטבע און למעלה מן הזמן, און שטאמט פון אברהם אבינו, וועמען דער אייבערשטער האט אויפגעהויבן איבער מזל ווען ער האט געגלייבט. יובל, דאס פופציגסטע יאר, הייבט א איד נאך העכער, און דעמאלט קערט זיך יעדער איד אום צו זיין אייגן פעלד, א ליידיג פעלד אזוי ווי דער מדבר וואו די תורה איז געגעבן געווארן. נ

28:40

יעדער חלק פון ארץ ישראל, זאגט דער משגיח, איז כנגד א חלק פון דער תורה. ער ברענגט די גמרא אז עתניאל בן קנז האט צוריקגעברענגט די דריי טויזנט הלכות וואס זענען פארגעסן געווארן אין די ימי אבלו של משה, און ערקלערט לויט א ספר וואס ער ברענגט, אז דורכן איינעמען יענעם שטיקל לאנד איז ער געווארן א בעל הבית איבער די הלכות וואס ליגן דערין. דער דרש, מערקט ער אן, איז דער עומק פונעם פשט. ס

אדם הראשון פון מקום המזבח

30:40

יעדע בריה האט א תשוקה צום ארט פון וואנעט זי שטאמט, און דער רבונו של עולם און כלל ישראל האבן א תשוקה איינער צום אנדערן; ווען מ'שפירט עס נישט, איז דא א חציצה וואס פארשטעלט. אלע אידישע נשמות זענען געווען א חלק פון אדם הראשון, און דער משגיח ברענגט פון חז"ל אז אדם איז באשאפן געווארן פון מקום המזבח, פון מקום כפרתו, און איז ארויסגעוואקסן פון הייליגער ערד ווי א פלאנץ.

34:18

דערפאר קען א איד נאר וואקסן פון ארץ ישראל, אזוי ווי א מאראנצן בוים קען נישט וואקסן אין א הויף אין ברוקלין. דערפאר לייגט מען ערד פון ארץ ישראל אין קבר אין חוץ לארץ, און דערפאר וועלן די מתים ביי תחיית המתים קודם זיך דארט אהין קייקלען.

מסירות נפש פאר זיין שורש

35:30

פון טבע, זאגט דער משגיח, איז א בריה מוסר נפש פאר איר שורש: די אומות שטארבן פאר זייער פאטערלאנד אדער מוטערלאנד, און אידן האבן א תשוקה צו ארץ ישראל שוין צוויי טויזנט יאר אין גלות. א איד וואס איז מוסר נפש פאר ארץ ישראל איז מוסר נפש פאר איר פנימיות, דעם שורש פון די אידישע נשמות.

38:16

ער ברענגט דעם זוהר אז ארץ ישראל איז פארבונדן מיט ברית מילה; ווייל די בני ישמעאל האלטן מילה, האט מען זיי געגעבן דאס לאנד אויף א צייט ביז אידן קומען צוריק. דערפאר זענען זיי מוסר נפש דערפאר, נאר זייער שייכות איז בלויז צו דער קליפה פון ארץ ישראל, נישט צו איר פנימיות. ע

איש ואשה, און די טרערן פונעם מזבח

41:02

אדם איז באשאפן געווארן פון דער אדמה, און ווען ער האט דערזען חוה האט ער געזאגט אז זי איז עצם מעצמיו. דער משגיח ערקלערט אז אדם און חוה זענען באשאפן געווארן ווי איין שטיק און דערנאך צעשניטן, נישט אזוי ווי בהמות און חיות, און דערפאר איז דא א גייסטיגע פארבינדונג צווישן איש ואשה. יעדע זאך אויף דער ערד שפיגלט אפ דעם הימל, וואו דער אייבערשטער האט צעטיילט איין נשמה אויף צוויי העלפטן, און יעדע העלפט האט א תשוקה צו דעם חלק וואס איז איר משלים, אזוי ווי כלל ישראל האבן א תשוקה צום רבונו של עולם, זייער שלימות. פ

44:00

א מענטש האט שרשים אין זיין טאטן און מאמען, אבער זיין שייכות צו זיין זיווג איז טיפער, ווייל זי איז ממש געווען א חלק פון אים; דערפאר פארלאזט א מאן טאטע מאמע און קלעבט זיך צו זיין ווייב. צ

45:22

מיט דעם איז מובן די גמרא אז אויף איינעם וואס גט אפ זיין ערשטע ווייב וויינט אפילו דער מזבח. פארוואס דווקא די ערשטע, און פארוואס דער מזבח? ווייל זי איז געווען זיין חלק ווען זייערע נשמות זענען נאך געווען איינס, און זיי זענען באשאפן געווארן פון מקום המזבח, וואס געדענקט זייער אחדות און שפירט דעם ווייטאג פון זייער צעשיידונג. אזוי אויך טרינקט די סוטה וואסער מיט ערד פון דער פלאר פונעם משכן, וואס זאגט עדות אויף דעם קשר. ק,ר

דער פופציגסטער: יום כיפור, שבועות און שופר

49:52

אין יובל קערט זיך יעדער איד אום צו זיין שורש, צום רבונו של עולם און צו דער תורה; דאס איז דער פופציגסטער, אזוי ווי דער יום החמישים פון שבועות. יום כיפור און שבועות, זאגט דער משגיח, זענען אין שורש די זעלבע זאך: יום כיפור הייבט זיך א איד ארויף אין הימל און, אן עסן, פירט ער זיך ווי א מלאך, און שבועות קומט דער הימל אראפ און די וועלט ווערט א כלי פאר רוחניות, דערפאר ברענגט מען דעמאלט דעם איינציגן קרבן פון חמץ.

53:45

אויף יום כיפור פון יובל בלאזט מען שופר, וואס אנטפלעקט די שיינקייט וואס ליגט אינעם שורש פון יעדע זאך. יובל מיינט פרייהייט, און, ווי אינעם פסוק פונעם בוים וואס שיקט זיינע ווארצלען צום קוואל, מיינט יובל א מקור. ש,אא

דער מקום המקדש איז געקומען קיין סיני

55:38

דער משגיח זאגט אז מ'דארף זיך גרייטן ווען מ'ליינט פרשת בהר, ווייל דער שבת איז א הכנה צו שבועות. יובל מיינט פריי ווערן פון די מניעות וואס שטעלן אפ די תשוקה צום רבונו של עולם, זיין ווי דער מדבר און נישט ווי דער ים און די בערג, און די ימי הספירה נעמען זיי צו.

57:18

דער מקום המקדש, פון וואנעט אידן שטאמען, איז געקומען צום הר סיני אין מדבר. דער אור החיים פרעגט ווי אזוי האט מען געקענט מקריב זיין קרבנות אין מדבר, און ענטפערט אז דער מקום המקדש איז מיטגעגאנגען מיט די אידן. מיט דעם, זאגט דער משגיח, ווערט פארענטפערט א שווערע גמרא וועגן משכן און סותר על מנת לבנות. יעדן שבת קערט זיך א איד אום צו יענעם ארט. אג,אד

שבת ווי דער מקדש; די תשוקה פון גלות

1:00:57

דער משגיח ברענגט פון רבי צדוק הכהן אז די עיקר ספירה איז די ספירה פון שבת, וואס הייבט אויף די ספירה פון דער גאנצער וואך. שבת אליין איז דער בית המקדש, און היינט איז די תורה אונזער בית המקדש. ווער עס איז זיך מטהר און גרייט זיך צו שבת האט היינט א גרעסערן מקדש ווי בזמן המקדש, און ער ברענגט דעם תניא אז א איד היינט קען האבן א גרעסערע תשוקה צום רבונו של עולם ווי דעמאלט. אה,אז

1:03:47

מיר בעטן אויף דער גאולה צוליב כבוד שמים, זאגט דער משגיח, אבער פאר אונז גיט דער גלות מער: די נסיונות זענען גרעסער, און דער שכר אויך. היינט זענען מיר דארשטיג, אין א טרוקן לאנד אן וואסער, דערפאר שפירט מען א גרעסערע תשוקה און א גרעסערן טעם אין שבת. אי

1:07:18

ער ברענגט דעם בני יששכר אז אין ארץ ישראל גיט דער אייבערשטער על פי דין, און אין גלות גיט ער לפנים משורת הדין, אזוי ווי א טאטע וואס האט רחמנות אויף א קראנק קינד. אסאך וואס פארן אהין זענען אנטוישט ווען זיי שפירן גארנישט. אל

די פרויען פריער ביי סיני; הכנה צו שבועות

1:10:03

דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז ביי מתן תורה האט מען פריער גערעדט צו די פרויען, ווייל ביי בריאת העולם האט מען דעם ציווי געזאגט צו אדם און נישט צו חוה, און זי האט געזינדיגט. ער זאגט אז מ'טאר דאס נישט לערנען כפשוטו. ביי דער בריאה האט אדם באקומען דעם ציווי פריער לויט מדריגות, אבער די תורה איז געגעבן געווארן ווי א חיבור גמור צווישן דעם רבונו של עולם און כלל ישראל, וואס גייט נישט לויט מדריגות און נישט לויט חשבונות; דאס ווייזט מען מיט דעם וואס די פרויען זענען פריער. אמ,אנ

1:14:33

ער ענדיגט אז דער שבת וואס מ'ליינט וועגן יובל איז די עיקר הכנה צו שבועות. ער זאגט אז מ'דארף זיך מטהר זיין ערב שבת און אין מקוה מיטן פסוק וואס בעט אויף א לב טהור, ווייל די מקוה געהערט צום שער החמישים. יום כיפור און שבועות זענען די צוויי טעג וואס דער טאג אליין איז א מקוה. אס

מראי מקומות

תורה

  1. ח לכאורה Vayikra 25:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 12:27
  2. י לכאורה Bereishis 2:15 18:24 מפתח
  3. כ לכאורה Bereishis 3:24 מפתח אינעם אויסשרייב: 18:51
  4. נ לכאורה Vayikra 25:10 מפתח אינעם אויסשרייב: 25:22
  5. פ Bereishis 2:23 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 41:02
  6. צ לכאורה Bereishis 2:24 מפתח אינעם אויסשרייב: 44:00
  7. ר לכאורה Bamidbar 5:17 מפתח אינעם אויסשרייב: 45:22
  8. ש לכאורה Vayikra 25:9 מפתח אינעם אויסשרייב: 53:45
  9. אה לכאורה Vayikra 23:15 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:00:57
  10. אכ לכאורה Vayikra 26:35 1:06:04 מפתח
  11. אמ לכאורה Shemos 19:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:10:03

נביאים

  1. אא לכאורה Yirmiyahu 17:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 53:45

כתובים

  1. ג לכאורה Tehillim 114:3-4 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:00
  2. ז לכאורה Tehillim 149:2 11:14 מפתח
  3. ט לכאורה Iyov 5:7 מפתח אינעם אויסשרייב: 14:14
  4. מ לכאורה Tehillim 103:20 מפתח אינעם אויסשרייב: 20:45
  5. אח לכאורה Tehillim 42:2 1:04:51 מפתח
  6. אי לכאורה Tehillim 63:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:03:47
  7. אס לכאורה Tehillim 51:12 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:14:33

משנה

  1. ת לכאורה Avos 6:2 54:52 מפתח
  2. אט לכאורה Avos 4:17 1:04:27 מפתח

תלמוד בבלי

  1. א לכאורה Rosh Hashanah 16b מפתח אינעם אויסשרייב: 1:00
  2. ה לכאורה Eruvin 54a מפתח אינעם אויסשרייב: 8:41
  3. ל לכאורה Gittin 36a מפתח אינעם אויסשרייב: 20:45
  4. ס לכאורה Temurah 16a מפתח אינעם אויסשרייב: 28:40
  5. ק Gittin 90b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 45:22
  6. אד לכאורה Shabbos 31b מפתח אינעם אויסשרייב: 57:18
  7. או לכאורה Berachos 8a 1:02:29 מפתח

מדרש

  1. ב Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 1:00
  2. ד Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 8:41
  3. אנ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 1:10:03

זוהר און קבלה

  1. ו Zohar (מקום נישט באשטימט) 10:50 מפתח
  2. ע Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 38:16

אחרונים און חסידות

  1. אג לכאורה Ohr HaChaim on Bamidbar 9 מפתח אינעם אויסשרייב: 57:18
  2. אז Tanya (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:00:57
  3. אל Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:07:18

תפילה און פיוט

  1. אב Shabbos zemiros (מקום נישט באשטימט) 57:49 מפתח

עיקרי הדברים

  1. 3:38 יעדע זאך האט א נאטירלעכע צוציעונג צו איר שורש, און די גשמיות איז די חציצה וואס לאזט נישט א איד שפירן זיין צוציעונג צום רבונו של עולם.
  2. 8:41 די תורה איז געגעבן געווארן אין מדבר ווייל אן ארט וואס איז ליידיג פון גשמיות האט נישט קיין מניעה, און אזוי אויך א מענטש וואס מאכט זיך ווי א מדבר איז זוכה צו תורה.
  3. 15:35 שבת און שמיטה קערן א מענטש אום צו זיין שורש, ווייל מ'זעט אז דער רבונו של עולם גיט אלעס און דער מענטש טוט גארנישט.
  4. 25:22 יובל, דאס פופציגסטע יאר, איז למעלה מן הטבע און למעלה מן המזל; דעמאלט קערט זיך יעדער איד אום צו זיין חלק אין ארץ ישראל, וועמענס פנימיות איז די תורה.
  5. 33:54 א איד קען נאר וואקסן פון ארץ ישראל, דער ארט פון וואנעט אדם הראשון איז באשאפן געווארן, און דערפאר האבן אידן א תשוקה צו ארץ ישראל שוין צוויי טויזנט יאר אין גלות.
  6. 1:02:53 אין גלות קען א איד שפירן א גרעסערע תשוקה צום רבונו של עולם, און א גרעסערן טעם אין שבת, ווי בזמן המקדש.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 2:55 פארוואס זענען דער ים און די בערג אנטלאפן פונעם רבונו של עולם, און דער מדבר האט זיך געפרייט?

    תירוץ: 5:19 דער ים און די בערג זענען פול מיט גשמיות, וואס שטעלט אפ די צוציעונג צום שורש; דער מדבר האט נישט קיין גשמיות, ממילא האט גארנישט אפגעשטעלט זיין שמחה.

  2. קשיא: 12:21 וואספארא שייכות האט שבת מיט א שטיקל לאנד?

    תירוץ: 13:14 ארץ ישראל האט א פנימיות וואס איז פארבונדן מיט דער תורה, און שמיטה קערט עס אום צו זיין שורש אזוי ווי שבת.

  3. קשיא: 21:00 פארוואס איז שמיטת כספים תלוי אין שמיטת קרקע?

    תירוץ: 22:20 נאר ווען דאס לאנד רוט דארף דער פויער געלט צו קויפן עסן; דעמאלט משמט זיין די חובות איז דער פולער נסיון פון גלייבן אז דער רבונו של עולם גיט.

  4. קשיא: 45:33 פארוואס זאגט די גמרא דווקא אז דער מזבח וויינט אויף איינעם וואס גט אפ זיין ערשטע ווייב?

    תירוץ: 46:56 זייערע נשמות זענען געווען איינס ביים מקום המזבח, פון וואנעט אדם הראשון איז באשאפן געווארן, דערפאר געדענקט דער מזבח זייער אחדות און שפירט דעם ווייטאג פון זייער צעשיידונג.

  5. קשיא: 58:10 ווי אזוי האט מען געקענט מקריב זיין קרבנות אין מדבר, אז קרבנות האבן נאר א שייכות מיטן מקום המקדש?

    תירוץ: 58:25 דער אור החיים ענטפערט אז דער מקום המקדש איז מיטגעגאנגען מיט די אידן, ווי "על פי ה'" מיינט אים.

  6. קשיא: 1:10:25 פארוואס האט מען ביי מתן תורה פריער גערעדט צו די פרויען ווי צו די מענער?

    תירוץ: 1:11:43 ביי דער בריאה איז דער ציווי געגאנגען לויט מדריגות, אבער די תורה איז געגעבן געווארן ווי א חיבור גמור העכער פון מדריגות, און דאס ווייזט מען דורך דעם וואס די פרויען זענען פריער.

געדאנקען

  1. 5:19 דער ים איז אנטלאפן און די בערג האבן געטאנצט ביי מתן תורה נישט פון יראה, נאר ווייל זייער גשמיות האט אפגעשטעלט זייער נאטירלעכע צוציעונג צום רבונו של עולם, אזוי ווי ליים צווישן א מאגנעט און אייזן לאזט נישט ציען.
  2. 15:33 דאס ווארט שבת האט צוויי טייטשן, אפשטעלן זיך און זיך אומקערן, און זיי זענען איינס: דורכן אויפהערן ארבעטן קערט זיך א מענטש אום צו זיין שורש.
  3. 28:56 עתניאל בן קנז האט געקענט צוריקברענגען די דריי טויזנט הלכות ווייל דאס לאנד וואס ער האט איינגענומען איז געווען כנגד זיי; דורכן זיין א בעל הבית איבערן לאנד איז ער געווארן א בעל הבית איבער די הלכות וואס ליגן דערין, און דאס ווייזט אז דער דרש איז דער עומק פונעם פשט.
  4. 46:56 דער מזבח וויינט דווקא ביי א גט פון דער ערשטער ווייב, ווייל איש ואשה זענען געווען איין נשמה ביים מקום המזבח, פון וואנעט אדם הראשון איז באשאפן געווארן, דערפאר שפירט ער אליין דעם ווייטאג פון זייער צעשיידונג.
  5. 50:11 יום כיפור און שבועות זענען ביידע דער פופציגסטער: יום כיפור הייבט זיך א איד ארויף אין הימל און פירט זיך ווי א מלאך, און שבועות קומט דער הימל אראפ און אפילו חמץ ווערט א קרבן.
  6. 1:12:01 ביי סיני האט מען פריער געזאגט צו די פרויען כדי צו ווייזן אז די תורה איז געגעבן געווארן ווי א חיבור גמור צווישן דעם רבונו של עולם און כלל ישראל, וואס גייט נישט לויט מדריגות און נישט לויט חשבונות, און קיין עבירה קען עס נישט צושטערן.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 55:38 דער משגיח זאגט אז מ'דארף זיך גרייטן ווען דער בעל קורא ליינט די ווערטער פון יובל און חמישים אין פרשת בהר.
  2. 1:15:14 דער משגיח זאגט אז דעם שבת דארף מען זיך גרייטן צו שבועות, זיך מטהר זיין ערב שבת און אין מקוה, און האבן אין זינען דעם פסוק "לב טהור" ביים טובל זיין.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, דער בני יששכר, דער הייליגער אור החיים, דער מהר"ל פון פראג, חוה, משה רבינו, עתניאל בן קנז, רבי צדוק הכהן פון לובלין, רות

ערכים ארץ ישראל, גשמיות, חציצה, יובל, יום החמישים, מקום המקדש, רבונו של עולם, שורש, שמיטה, תחיית המתים, תשוקה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט