מוחין נקראים אמות' מדות נקראים כפולות; ביאור חב"ד.

קאטאלאג: ספר התניא א' ג נומ׳ ⁨11⁩ פאקעט גייד ז׳ 42 אידיש 43 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 43 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט תניא פרק ג און ערקלערט פארוואס די מוחין הייסן "אמות" און די מדות "כפולות", און פון דעם יוד פונעם שם הוי"ה קומט ער צו דער נקודה אין יעדן איד וואו קיין חטא דערגרייכט נישט, און צו חכמה אלס א בליץ פון גארנישט וואס די בינה בויט אויס.

דער משגיח הייבט אן תניא פרק ג: די מוחין הייסן "אמות" ווייל זיי זענען נאר גוט, און די מדות הייסן "כפולות" ווייל יעדע מדה קען דינען סיי פאר טוב סיי פאר רע. יעדע מדריגה פון דער נשמה האט צען בחינות, אזוי ווי די פיר אותיות פונעם שם הוי"ה און די פיר עולמות. דער קוצו של יוד איז די העכסטע נקודה, די פנימיות פון א איד וואו קיין חטא רירט נישט אן; דערפאר באקומט א זינדיגער ל"ט מלקות און נישט פערציג, דערפאר זענען דא ל"ט מלאכות, און דאס איז דער ענין פון קודש הקדשים, יום הכפורים, פורים און פרשת שקלים, מיט דער הפטרה פון יהואש. צוריק צום תניא, ווייזט ער אז די מדות זענען די קינדער פון חכמה בינה ודעת, אנגעשטעלט אויף די טעג פון בריאת העולם, און ער טייטשט חכמה אלס דער ערשטער בליץ פון א געדאנק, "כח מה" פון גארנישט, און בינה אלס דער בנין וואס מ'בויט דערפון, און פון זיי ווערן געבוירן אהבה און יראה.

ענינים: די ספירות · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח)

סדר השיעור

  1. 0:00 מוחין הייסן אמות, מדות הייסן כפולות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח גייט ווייטער אין פרק ג, חזרט איבער די צען ספירות און ערקלערט אז די מדות, ווי חסד, קענען זיין גוט אדער שלעכט, אבער די מוחין זענען אין שורש נאר גוט; אפילו דער דעת פון קליפה האט א גוטן שורש. דערפאר הייסן די מוחין "אמות" און די מדות "כפולות".

  2. 3:38 צען בחינות אין יעדע מדריגה; א ווארט וועגן קבלה

    דער משגיח לערנט אז יעדע פון נפש רוח נשמה האט צען בחינות, און ער שטעלט צוזאמען די מדריגות פון דער נשמה מיט די פיר אותיות פונעם שם הוי"ה און די פיר עולמות. ער מערקט אן אז חסידות איז געבויט אויף קבלה אבער בדרך עבודה, און אז לערנען קבלה אליין איז א סכנה.

  3. 6:59 דער קוצו של יוד: ל"ט און נישט מ'

    די פיר אותיות פונעם שם הוי"ה, יעדע מיט צען, מאכן פערציג, אבער דער קוצו של יוד איז א נקודה וואו א חטא קען נישט אנקומען. דערמיט ערקלערט דער משגיח פארוואס א זינדיגער באקומט ל"ט מלקות, פארוואס עס זענען דא ל"ט מלאכות וואס זענען פארבונדן מיט די קללות פון אדם הראשון, און פארוואס יום הכפורים, ווען דער כהן גדול גייט אריין אין קודש הקדשים, און פורים, וואס איז נאך העכער, ווייזן ארויס די נקודה.

  4. 15:38 פרשת שקלים און די הפטרה פון יהואש

    דער משגיח ערקלערט אז פרשת שקלים איז דער "יוד" פון די פיר פרשיות און האט אין זיך די נקודה פון פורים און די כפרה פון יום הכפורים. ער דערציילט ווי יהואש איז באהאלטן געווען אין קודש הקדשים און שפעטער געזינדיגט און גע'הרג'עט זכריה, און ער ענטפערט פארוואס מ'ליינט זיין מעשה: דער קודש הקדשים ווערט נישט דערגרייכט פון קיין חטא, און דערפאר זענען דא ל"ט מלקות און נישט פערציג.

  5. 20:05 דריי אמות, שבעת ימי הבנין שטייט אינעם קאטאלאג

    צוריק אין תניא, ווערן די צען כחות איינגעטיילט אין דריי אמות, חכמה בינה ודעת, און זיבן כפולות, די שבעת ימי הבנין. דער משגיח ערקלערט אז דער דעת פירט די מדות, נישט אזוי ווי ביי א בהמה אדער א קינד, און ווייזט אז די מדות זענען די קינדער פון חב"ד, און געפינט חסד און גבורה אין די ערשטע צוויי טעג פון בריאת העולם.

  6. 26:57 חכמה איז די נקודה, בינה איז דער בנין שטייט אינעם קאטאלאג

    נאך א באמערקונג אז דער בעל התניא האט שוין אוועקגעלייגט די יסודות, ערקלערט דער משגיח חכמה אלס די ערשטע נקודה פון א געדאנק און בינה אלס דער בנין וואס ווערט דערפון אנטוויקלט, קעגן דעם יוד און דעם ה' פונעם שם הוי"ה. ער שילדערט דעם פלוצעמדיגן בליץ פון א געדאנק, אין לערנען און אין חכמות, אלס כמעט נבואה, און באטאנט אז דער תניא רעדט פון דעם כח עס צו האבן.

  7. 37:28 כח מה, און ווי אהבה און יראה ווערן געבוירן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט די ווערטער פונעם תניא אז חכמה איז "כח מה", א כח פון גארנישט, פארגלייכט עס מיט דער ענוה פון משה רבינו, און ערקלערט בינה אלס דאס אנטוויקלען די נקודה. חכמה און בינה זענען אבא ואמא, און ווען זיי טראכטן זיך אריין אין דער גדלות פון השם יתברך אין דער בריאה, געבוירן זיי יראה און אהבה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

מוחין הייסן אמות, מדות הייסן כפולות

1:58

דער משגיח גייט ווייטער אין תניא פרק ג און ערקלערט פארוואס די מוחין הייסן "אמות" און די מדות "כפולות". א מדה ווי חסד, אהבה, קען גיין אהין און אהער: מ'קען ליב האבן א איד, א בלאט גמרא, א קאפיטל תהלים, און מ'קען אויך ליב האבן דאס שלעכטס. די מוחין אבער זענען אין שורש נאר גוט; אפילו דער דעת פון קליפה, עמלק, האט א גוטן שורש. א

צען בחינות אין יעדע מדריגה

3:47

דער תניא זאגט אז יעדע מדריגה, נפש רוח נשמה, האט צען בחינות פון חכמה ביז מלכות. דער משגיח שטעלט עס צוזאמען מיט די פיר אותיות פונעם שם הוי"ה און די פיר עולמות. ער לייגט צו אז חסידות איז געבויט אויף קבלה, אבער בדרך עבודה, ווייל לערנען קבלה אליין איז א סכנה: עס רעדט פון גאר הויכע ענינים וואס מ'טאר נישט מגשם זיין. א

דער קוצו של יוד: ל"ט און נישט מ'

7:41

יעדער פון די פיר אותיות פונעם שם הוי"ה האט צען, צוזאמען פערציג; העכער פון זיי איז דער קוצו של יוד, דער קודש הקדשים, וואו גארנישט קען אנרירן. א זינדיגער איז פוגם אינעם שם הוי"ה, דערפאר זאגט די תורה פערציג מלקות, קעגן יעדע בחינה. פונדעסטוועגן באקומט ער נאר ל"ט, ערקלערט דער משגיח, ווייל די פנימיותדיגע נקודה פון יעדן איד, די נקודה פון "מגן אברהם" וואס מים רבים קענען נישט פארלעשן, האט קיינמאל נישט מסכים געווען צום חטא. ד,ט,י

11:29

אזוי אויך די ל"ט מלאכות. אדם הראשון האט געדארפט זיצן אין גן עדן מיט א שבת א גאנצע וואך; נאכן חטא איז ער געשאלטן געווארן מיט ל"ט קללות, און דערפון זענען געווארן ל"ט מלאכות, און די גמרא פרעגט פארוואס נישט פערציג. יום הכפורים גייט דער כהן גדול אריין אין קודש הקדשים, וואו קיין חטא דערגרייכט נישט, און פורים איז ווי יום הכפורים און נאך העכער: יום הכפורים פאסט מען כדי צו פארריכטן דאס עסן פונעם עץ הדעת, און פורים איז א יום הכפורים פון עסן און טרינקען. ה,ו,ז

פרשת שקלים און יהואש

15:42

פרשת שקלים, זאגט דער משגיח, איז דער "יוד" פון די פיר פרשיות, און זי האט אין זיך די כפרה פון יום הכפורים און די נקודה פון פורים; דארט שטייט "כסף הכפורים", געלט וואס איז ווי פורים. ל

17:46

די הפטרה דערציילט פון יהואש, וואס יהוידע האט באהאלטן אין קודש הקדשים, און נאך יהוידע'ס פטירה איז ער קאליע געווארן און גע'הרג'עט זיין זון זכריה אום יום הכפורים. פארוואס ליינט מען עס? כדי צו ווייזן אז קיין חטא דערגרייכט נישט דעם קודש הקדשים, די צענטע מדריגה פון די פערציג, און דערפאר זענען דא ל"ט מלקות. ג

דריי אמות, שבעת ימי הבנין

20:46

צוריק אינעם תניא: די צען כחות טיילן זיך אין דריי אמות, חכמה בינה ודעת, און די שבעת ימי הבנין. די וועלט איז געבויט מיט חסד, "עולם חסד יבנה", אבער העכער פון חסד זענען די ערשטע דריי. ביי א מענטש פירט דער דעת די מדות, נישט אזוי ווי ביי א בהמה אדער א קליין קינד וואס זיין מוח פירט נאך נישט זיינע מדות. א,מ

24:39

די מדות זענען די קינדער פון חב"ד: חכמה איז דער טאטע, בינה די מאמע, און דעת פארבינדט זיי. מ'זעט עס אין די טעג פון בריאה: דער ערשטער טאג, איבער די מים, איז חסד, ווי דער ערשטער "קול ה' על המים"; דאס אפטיילן פונעם צווייטן טאג איז גבורה, ווי איינער וואס האט פחד און אנטלויפט. נ,ס

חכמה איז די נקודה, בינה איז דער בנין

27:29

דער משגיח מערקט אן אז דער בעל התניא האט שוין אוועקגעלייגט די יסודות, און די ווייטערדיגע פרקים קען מען שוין אליין לערנען. חכמה איז די ערשטע נקודה: ווער עס לערנט א תוספות הייבט אן מיט א נקודה און בויט דערנאך א גאנצן בנין, און דער בנין איז בינה. אינעם שם הוי"ה איז דער יוד, א בלויזע נקודה וואס מיט איר הייבט זיך אן יעדער אות, קעגן חכמה; דער ה' איז בינה, דער ו' די זעקס מדות, און דער לעצטער ה' מלכות. א

33:47

א נייער געדאנק קומט ווי א בליץ, כמעט ווי נבואה, סיי אין תורה סיי ביי א חכם וואס מוטשעט זיך יארן ביז עס פאלט אים איין א פארמולע. דאס אויסבויען איז בינה. דער תניא, באטאנט דער משגיח, רעדט נישט פון דעם טראכטן אליין, נאר פון דעם כח וואס א מענטש האט דערצו.

כח מה, און ווי אהבה און יראה ווערן געבוירן

38:14

חכמה איז "כח מה", א כח פון גארנישט. דער משגיח ברענגט משה רבינו'ס "ונחנו מה", א גרעסערע ענוה ווי אברהם אבינו'ס "עפר ואפר" אדער דוד המלך'ס "תולעת", וואס זענען נאך אלץ עפעס. בינה אנטוויקלט די נקודה, און צוזאמען זענען זיי אבא ואמא. א,ע,פ,צ

41:19

ווען א מענטש טראכט זיך אריין ווי השם יתברך איז ממלא און סובב אלע עולמות, און אלעס פאר אים איז ווי גארנישט, ווערן געבוירן יראת ה' און אהבת ה'. א

מראי מקומות

תורה

  1. ב לכאורה Vayikra 20:17 2:18 מפתח
  2. ד לכאורה Devarim 25:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:41
  3. ו לכאורה Bereishis 3:14-19 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:29
  4. ל Shemos 30:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:42
  5. נ לכאורה Bereishis 1:2-8 מפתח אינעם אויסשרייב: 24:39
  6. ע לכאורה Shemos 16:7 מפתח אינעם אויסשרייב: 38:14
  7. פ לכאורה Bereishis 18:27 מפתח אינעם אויסשרייב: 38:14

נביאים

  1. ג לכאורה Melachim II 12 (haftorah of Parshas Shekalim) מפתח אינעם אויסשרייב: 17:46

כתובים

  1. י לכאורה Shir HaShirim 8:7 מפתח אינעם אויסשרייב: 7:41
  2. מ לכאורה Tehillim 89:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 20:46
  3. ס Tehillim 29:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:39
  4. צ לכאורה Tehillim 22:7 מפתח אינעם אויסשרייב: 38:14

משנה

  1. ה לכאורה Mishnah Shabbos 7:2 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:29

תלמוד בבלי

  1. ז Gemara Shabbos (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 11:29

מדרש

  1. ח Midrash (מקום נישט באשטימט) 9:14
  2. כ Midrash (מקום נישט באשטימט) 15:50
  3. ק Midrash (מקום נישט באשטימט) 38:29

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 3 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:58, 3:47, 20:46, 27:29, 38:14, 41:19

תפילה און פיוט

  1. ט לכאורה Shemoneh Esrei, first brachah (Magen Avraham) מפתח אינעם אויסשרייב: 7:41

עיקרי הדברים

  1. 1:33 די דריי מוחין הייסן "אמות" ווייל אין זייער שורש זענען זיי נאר גוט; די זיבן מדות הייסן "כפולות" ווייל יעדע איינע קען זיין סיי אין טוב סיי אין רע.
  2. 3:47 יעדער חלק פון דער נשמה, נפש רוח נשמה און העכער, האט אין זיך אלע צען כחות פון חכמה ביז מלכות, קעגן די פיר אותיות פונעם שם הוי"ה און די פיר עולמות.
  3. 8:59 דער קוצו של יוד איז די פנימיותדיגע נקודה פון א איד, דער קודש הקדשים אין אים, וואו קיין חטא דערגרייכט נישט; דערפאר באקומט א זינדיגער ל"ט מלקות און נישט פערציג.
  4. 14:19 יום הכפורים און פורים ווייזן ארויס די נקודה וואס איז נישט באפלעקט; פרשת שקלים, דער "יוד" פון די פיר פרשיות, טראגט די נקודה פון פורים.
  5. 21:43 די מדות זענען די קינדער פון חכמה בינה ודעת, אזוי ווי די זיבן טעג פון בריאת העולם, וואס הייבן אן מיט חסד, קומען פון די העכערע כחות.
  6. 29:29 חכמה איז די ערשטע נקודה אדער דער בליץ פון א געדאנק, א "כח מה" וואס קומט פון גארנישט; בינה איז דער כח וואס אנטוויקלט עס צו א גאנצן בנין.
  7. 39:54 ווען חכמה און בינה טראכטן זיך אריין אין דער גדלות השם, וואס ממלא און סובב אלע עולמות, געבוירן זיי אהבת ה' און יראת ה'.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 1:28 פארוואס הייסן די מוחין "אמות" און די מדות "כפולות"?

    תירוץ: 3:13 יעדע מדה קען זיין גוט אדער שלעכט, אבער די מוחין זענען אין שורש נאר גוט, דער מקור פון וואנען אלעס קומט.

  2. קשיא: 10:14 אויב א זינדיגער האט פוגם געווען פערציג בחינות, פארוואס באקומט ער נאר ל"ט מלקות?

    תירוץ: 10:41 די העכסטע נקודה, דער קוצו של יוד, האט קיינמאל נישט מסכים געווען צום חטא און איז נישט פוגם געווארן.

  3. קשיא: 18:50 פארוואס ליינט מען די הפטרה פון יהואש אויף שקלים, ער האט דאך געזינדיגט קעגן דעם זעלבן קודש הקדשים וואס האט אים געראטעוועט?

    תירוץ: 19:15 עס קומט צו ווייזן אז דער קודש הקדשים ווערט נישט דערגרייכט פון קיין חטא.

  4. קשיא: 29:46 פארוואס איז דער יוד דער אות פון חכמה?

    תירוץ: 30:35 א יוד איז א נקודה, און יעדער אות הייבט זיך אן פון אים, אזוי ווי יעדער געדאנק הייבט זיך אן פון א נקודה פון חכמה.

  5. קשיא: 38:14 פארוואס הייסט חכמה "כח מה"?

    תירוץ: 38:21 עס איז א כח וואס קומט פון גארנישט, אזוי ווי משה רבינו'ס "ונחנו מה", און דערפון קומט דער בליץ פון חכמה.

מעשיות

  1. 17:37 יהואש, באהאלטן אין קודש הקדשים

    יהואש איז באהאלטן געווען ביי יהוידע הכהן גדול זיבן יאר אין קודש הקדשים, און דערנאך איז ער ארויס און געווארן קעניג. כל זמן יהוידע האט געלעבט איז ער געווען גוט, אבער ווען יהוידע איז נפטר געווארן איז ער געווארן אן אנדער מענטש: ער האט זיך געלאזט האלטן פאר א געטש און האט גע'הרג'עט זכריה הנביא, דעם זון פון יהוידע וואס האט אים געראטעוועט. זכריה איז גע'הרג'עט געווארן אום יום הכפורים, אינעם ארט פון קודש הקדשים.

    אין דער מעשה: יהואש, יהוידע הכהן, Zechariah

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 2:44 אפילו דער דעת האט א זייט אין קליפה (עמלק הייסט דער דעת פון קליפה), אבער זיין שורש איז גוט; נאר די מדות זענען באמת "כפולות", און דערפאר הייסן נאר די מוחין אמות.
  2. 10:19 די פערציג מלקות זענען קעגן די פערציג בחינות פונעם שם הוי"ה וואס דער זינדיגער האט פוגם געווען; ער באקומט נאר ל"ט, ווייל די צענטע מדריגה פונעם יוד, די פנימיותדיגע נקודה וואס האט קיינמאל נישט מסכים געווען צום חטא, איז נישט פוגם געווארן.
  3. 11:41 די ל"ט מלאכות זענען ארויסגעוואקסן פון די ל"ט קללות פון אדם הראשון, וואס האט געדארפט האבן א שטענדיגן שבת אין גן עדן; עס איז נישטא קיין פערציגסטע, ווייל די פנימיותדיגע נקודה איז נישט באריגט געווארן פונעם חטא.
  4. 14:38 פורים איז א יום הכפורים פון עסן און טרינקען: יום הכפורים פאסט מען כדי צו פארריכטן דאס עסן פונעם עץ הדעת, אבער פורים, וואס איז נאך העכער, דערגרייכט די נקודה וואס דער חטא האט קיינמאל נישט אנגערירט.
  5. 19:00 די הפטרה פון יהואש, וואס איז געראטעוועט געווארן אין קודש הקדשים און שפעטער דאך געזינדיגט קעגן אים, ליינט מען אויף שקלים כדי צו ווייזן אז דער קודש הקדשים ווערט נישט דערגרייכט פון קיין חטא.
  6. 30:35 דער יוד איז קעגן חכמה ווייל ער איז א בלויזע נקודה און יעדער אות הייבט זיך אן מיט אים; דער פלוצעמדיגער בליץ פון א נייעם געדאנק, אין תורה אדער אין חכמות, איז כמעט נבואה, און בינה איז די ארבעט עס אנטוויקלען.
  7. 38:14 "כח מה" מיינט א כח פון גארנישט, אזוי ווי משה רבינו'ס "ונחנו מה", א ענוה גרעסער ווי אברהם אבינו'ס "עפר ואפר" אדער דוד המלך'ס "תולעת", ווייל עפר און א תולעת זענען נאך אלץ עפעס.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 5:21 דער משגיח זאגט אז לערנען קבלה אליין איז א שטיקל סכנה, ווייל עס רעדט פון גאר הויכע ענינים וואס מ'טאר נישט מגשם זיין; חסידות נוצט עס בדרך עבודה.
  2. 41:19 לויטן תניא ערקלערט דער משגיח אז ווער עס טראכט זיך שטארק אריין ווי השם יתברך איז ממלא און סובב אלע עולמות, און אז אלעס איז פאר אים ווי גארנישט, קומט צו יראה און אהבה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, דוד המלך, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער הייליגער בעל שם טוב, זכריה הנביא, יהואש, יהוידע הכהן, משה רבינו

ערכים אימא עילאה, חב"ד, יום הכפורים, כח מה, ל"ט מלאכות, מוחין, מלקות, ממלא כל עלמין, נפש רוח נשמה, קודש הקדשים, קוצו של יו"ד, רצון השם, רשות היחיד, שם הוי"ה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט