עונשים -על הנאה גשמיות' לעם הארץ שמבטל תורה' לתלמיד חכם המבטל תורה; לימוד חכמת חיצוניות יותר חמור מדברים בטלים.

קאטאלאג: ספר התניא א' ח נומ׳ ⁨24⁩ פאקעט גייד ז׳ 43 אידיש 46 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 46 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ווייטער אין תניא פרק ח ערקלערט דער משגיח דעם רושם וואס הנאות הגוף און דברים בטלים לאזן איבער, די ספעציעלע חומרא פון ביטול תורה ביי איינעם וואס קען לערנען, און פארוואס חכמות חיצוניות לשמה זענען ערגער ווי דברים בטלים, און זענען נאר מותר ווי א מיטל לשם שמים.

דער משגיח לערנט ווייטער תניא פרק ח. מאכלות אסורות קומען פון די שלש קליפות הטמאות, און אפילו אן איסור דרבנן ליגט אויפן חפצא. כשר'ע מאכלים וואס מ'עסט פאר הנאה פאלן צייטווייליג אריין אין קליפת נוגה, און אפילו ווען מ'איז זיי שפעטער מעלה, בלייבט א רושם אינעם גוף, אזוי ווי א פלעק וואס בלייבט נאכן וואשן, און נאר חיבוט הקבר נעמט עס ארויס, סיידן ווער ס'האט קיינמאל נישט גענאסן, אזוי ווי רבינו הקדוש. דברים בטלים פון אן עם הארץ זענען קליפת נוגה און ווערן גערייניגט דורך כף הקלע; א תלמיד חכם וואס קען לערנען איז עובר אויף ביטול תורה, מיט אן אייגענעם שווערן עונש, העכער פונעם קאלטן גיהנם פאר ביטול מצוות עשה. חכמות חיצוניות זענען ערגער ווי דברים בטלים: דברים בטלים קומען פון די מידות, ווי בעלי חיים רעדן, אבער חכמה קומט פון חב"ד וואס איז אראפגעפאלן אין קליפה ביי שבירת הכלים. מ'מעג זיי נאר לערנען ווי א מיטל, פאר פרנסה אדער עבודת השם, מיט ערליכע חשבונות, און קיינמאל נישט דורך לימודים וואס זענען פארבונדן מיט אפיקורסות און עבירות.

ענינים: די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · תורה לשמה און התמדה · קדושה און קליפה · מחשבה און דער כח הדיבור

סדר השיעור

  1. 0:00 מאכלות אסורות און די קליפות הטמאות

    דער משגיח לערנט אינעם תניא וועגן מאכלות אסורות וואס מ'קען נישט מעלה זיין, און דערמאנט די הגהות פונעם צמח צדק וועגן איסורי דרבנן, אז אפילו אן איסור דרבנן ליגט אויפן מאכל אליין. ער שטעלט אוועק די תאוה צו דברים אסורים, וואס קומט פון די גוי'אישע שדים פון די קליפות הטמאות, קעגן די תאוה צו כשר'ע זאכן, וואס מ'קען מעלה זיין.

  2. 4:02 דער רושם פון הנאות היתר שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז כשר'ע מאכלים וואס מ'עסט פאר הנאה גייען אריין אין קליפת נוגה און לאזן א רושם אינעם גוף אפילו נאך תשובה, אזוי ווי א פלעק וואס בלייבט נאכן וואשן, און נאר חיבוט הקבר נעמט עס ארויס. ער ברענגט רבינו הקדוש, וואס האט אויפגעהויבן זיינע צען פינגער און געזאגט אז ער האט נישט גענאסן פון דער וועלט, הגם ער איז געווען זייער רייך, ווי רש"י אין פרשת תולדות ווייזט.

  3. 9:32 דברים בטלים: דער עם הארץ און דער תלמיד חכם שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז די דברים בטלים פון אן עם הארץ וואס קען נישט לערנען זענען נישט קיין עבירה פאר זיך, נאר זיי זענען קליפת נוגה און דארפן גערייניגט ווערן דורך כף הקלע. א תלמיד חכם וואס קען לערנען איז עובר אויף ביטול תורה, און דער משגיח ערקלערט דעם גיהנם פון פייער פאר עבירות בפועל, דעם גיהנם של שלג פאר ביטול מצוות עשה, און אן אייגענעם עונש פאר ביטול תורה.

  4. 16:34 חכמות חיצוניות זענען אין כלל דברים בטלים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט אינעם תניא אז חכמות אומות העולם זענען אין כלל דברים בטלים לגבי ביטול תורה, און נאך ערגער. מאטעמאטיק אדער פיזיק ווען מ'קען לערנען זענען דברים בטלים לגבי תורה. ער ברענגט רבי יהושע בן חנניה צו ווייזן אז די חכמה פון די אומות גייט ארויף און אראפ קעגן די חכמי התורה.

  5. 20:35 די טיפקייט פון פריערדיגע דורות, די פרטים פון היינט

    אין א צדדי'דיגן ענין זאגט דער משגיח אז די לעצטע דורות האבן אנטוויקלט פלפול און נייע חידושים, בשעת די ראשונים האבן געהאט א טיפערע ידיעה; אזוי אויך ביי די אומות האבן די פריערדיגע חכמים זיך עוסק געווען אין חכמה לשם חכמה, און היינט איז די חכמה פרטים און מאשינען. א רופא האט אמאל געקענט וויסן פונעם פנים און פונעם דופק וואס עס פעלט דעם חולה, היינט איז אלץ טעסטן און עלעקטראניק.

  6. 24:20 דברים בטלים פון די מידות, חכמה פון חב"ד שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז ליידיגע שמועסן קומען פון די מידות, אזוי ווי בעלי חיים בילן און זינגען, אבער חכמה קומט פון חב"ד, און אויך אין קליפה איז פאראן חב"ד. ממילא ווער ס'לערנט חכמות כדי צו זיין א געלערנטער ווען ער קען לערנען, מאכט א גרעסערן פגם ווי איינער וואס דערציילט וויצן, ווייל די טומאה דערגרייכט דעם חב"ד פון דער נשמה. דערנאך לערנט ער נאכאמאל איבער די ווערטער פונעם תניא.

  7. 30:41 שבירת הכלים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם אנהייב פון תניא פרק ג: די שבע מידות זענען כפולות, אין טוב און אין רע, אבער חב"ד איז נאר טוב. ער ערקלערט, און זאגט אז ס'איז א מורא'דיגער ענין, אז ביי שבירת הכלים איז די חכמה אראפגעפאלן אין די קליפות, דערפאר האבן די אומות חכמה, און דערפאר גיט דאס עוסק זיין דערין דער קליפה א אחיזה אין א זאך פון א גאר הויכן מקום.

  8. 33:56 תורה לשמה, חכמות חיצוניות נאר ווי א מיטל שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט דעם אויסנאם: ווער ס'לערנט חכמות חיצוניות פאר פרנסה, כדי צו האלטן זיין משפחה ביי תורה און אליין צו לערנען, איז זיי מעלה אזוי ווי עסן לשם שמים. תורה דארף מען לערנען לשמה און נישט ווי א קרדום, ווי די משנה זאגט, אבער חכמות חיצוניות דארף מען לערנען ווי א קרדום, נישט לשמה; א פרנסה מיט א גרעסערע הכנסה קען לאזן מער צייט צו לערנען.

  9. 39:26 אלע חכמות געפינט מען אין דער תורה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט דעם טעם פונעם רמב"ם און רמב"ן פארוואס זיי האבן זיך עוסק געווען אין די חכמות: כדי צו דינען דעם אייבערשטן, ווי למשל מקרב זיין מענטשן צו תורה. ער לייגט צו אז זיי האבן די חכמות געוואוסט פון דער תורה אליין, ווי דער רמב"ן אין זיין הקדמה צום חומש, און ווייזט אויף צדיקים מיט וועמען דאקטוירים האבן זיך געעצהט, און רביים וואס האבן געשריבן רעצעפטן אן קיין שולע, ווייל ווער ס'לערנט לשמה ווייסט אלץ.

  10. 42:54 ערליכע חשבונות און די צוויי תנאים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווארנט אז די כוונה מוז זיין ערליך: ווייניג פון די וואס לערנען מעדיצין טוען עס פאר חסד, און אסאך חשבונות וועגן פרנסה זענען פאלש. אן עבירה לשמה קען מען נישט טאן, דערפאר איז קאלעדזש, וואו מ'מוז לערנען אפיקורסות און מ'פאלט אריין אין נסיונות פון גילוי עריות, אן א היתר אפילו פאר פרנסה. ער ענדיגט מיט צוויי תנאים: א כוונה לשם שמים, און לימודים וואס זענען נישט פארבונדן מיט איסורים.

דער שיעור, אויסגעשריבן

מאכלות אסורות און די קליפות הטמאות

0:08

דער משגיח לערנט די ווערטער פונעם תניא אז מאכלות אסורות קען מען נישט מעלה זיין, אפילו ווען מ'האט זיי געגעסן לשם שמים. ער דערמאנט די הגהות פונעם צמח צדק, געדרוקט אין דרך מצותיך, און ערקלערט אז לויטן בעל התניא ליגט אפילו אן איסור דרבנן אויפן מאכל אליין, ממילא קומט עס אויך פון די קליפות הטמאות. א,ב

2:25

די תאוה צו דברים אסורים, זאגט דער תניא, קומט פון גוי'אישע שדים. די תאוה צו כשר'ע זאכן איז ווי אן אידישער, און די קען מען נאך מעלה זיין. א

דער רושם פון הנאות היתר

4:20

כשר'ע מאכלים וואס מ'עסט נאר פאר הנאה, ערקלערט דער משגיח, ווערן אראפגעשלעפט אין קליפת נוגה, ביז דער מענטש נוצט זייער כח פאר עבודת השם. אבער אפילו דאן בלייבט א רושם, ווייל דאס עסן איז געווארן בלוט און פלייש. ס'איז ווי א פלעק אויף א בגד: נאכן וואשן בלייבט א סימן, און מ'דארף א שטערקערע וואשמיטל. די וואשמיטל איז חיבוט הקבר. א

5:56

נאר ווער ס'האט קיינמאל נישט גענאסן פון דער וועלט איז פטור, ווי רבינו הקדוש, וואס האט פאר זיין פטירה אויפגעהויבן זיינע צען פינגער און געזאגט אז ער האט נישט גענאסן אפילו מיטן קליינעם פינגער. דאס איז א גרויסער חידוש, ווייל רבינו הקדוש איז געווען זייער רייך, ווי רש"י אין פרשת תולדות ווייזט, און האט געהאט אלע מאכלים אפילו נישט אין זייער צייט. ג,ד

דברים בטלים: דער עם הארץ און דער תלמיד חכם

10:40

ביי דברים בטלים, ערקלערט דער משגיח, ליגט דער איסור נישט אין די ווערטער אליין, נאר אין דעם וואס מ'רעדט נישט דברי תורה. אן עם הארץ וואס קען נישט לערנען טוט קיין עבירה נישט ווען ער רעדט דברים בטלים. מ'קען אים טאקע משפטן פארוואס ער האט נישט געלערנט ווען ער איז געווען יונג, כאטש דער אייבערשטער ווייסט יעדנס מצב. פון דעסטוועגן זענען זיינע דברים בטלים קליפת נוגה, ווי עסן נישט לשם שמים, און דארפן גערייניגט ווערן דורך כף הקלע, וואו מ'ווארפט די נשמה אהין און צוריק.

13:35

א תלמיד חכם וואס קען לערנען איז אבער עובר אויף ביטול תורה. דער משגיח ערקלערט די צוויי גיהנומס: א גיהנם פון פייער פאר אן עבירה וואס מ'האט געטאן מיט ווארעמקייט, און א גיהנם של שלג פאר דער קאלטקייט און עצלות פון ביטול א מצות עשה. תלמוד תורה כנגד כולם, דערפאר האט ביטול תורה אן אייגענעם עונש העכער פונעם קאלטן גיהנם.

חכמות חיצוניות זענען אין כלל דברים בטלים

16:34

דער תניא לייגט צו אז חכמות אומות העולם זענען אין כלל דברים בטלים לגבי ביטול תורה, ווי אין הלכות תלמוד תורה, און נאך ערגער. דער משגיח ערקלערט אז ווער ס'פארברענגט די צייט מיט מאטעמאטיק אדער נוקלעארער פיזיק ווען ער קען לערנען, איז עוסק אין דברים בטלים לגבי תורה. א,ה

19:23

דער אייבערשטער האט באשאפן כחות הקדושה און כחות הטומאה זה לעומת זה. רבי יהושע בן חנניה, וואס פלעגט האבן ויכוחים מיט די מינים, האט געזאגט צו זיינע תלמידים אז ווען ער איז נישטא וועלן זיי אויך נישט זיין, ווייל אן חכמי התורה זענען נישטא קיין חכמי אומות העולם. ו

די טיפקייט פון פריערדיגע דורות, די פרטים פון היינט

20:35

אין א צדדי'דיגן ענין זאגט דער משגיח אז די לעצטע דורות האבן אנטוויקלט פלפול און נייע חידושים, אבער די ראשונים האבן געהאט א טיפערע, גרונטליכע ידיעה. אזוי אויך ביי די אומות: די פריערדיגע חכמים האבן זיך עוסק געווען אין חכמה לשם חכמה, און היינט זענען עס פרטים. א רופא האט אמאל געקענט פונעם פנים און פונעם דופק וויסן וואס עס פעלט; היינט איז אלץ מאשינען און טעסטן, א חכמה פון פרטים אן קיין עומק.

דברים בטלים פון די מידות, חכמה פון חב"ד

24:44

טבע'דיגע תאוות, ערקלערט דער משגיח, קומען פון די מידות, און אזוי אויך ליידיגע שמועסן אן קיין תועלת: בעלי חיים טוען דאס זעלבע, א הונט בילט און פייגעלעך זינגען. חכמה אבער קומט פון חב"ד, און אויך די קליפה האט חב"ד, בבחינת אחוריים.

25:59

ממילא, ווער ס'לערנט די חכמות פון דער טבע כדי צו ווערן א סייענטיסט ווען ער קען לערנען, מאכט א גרעסערן פגם ווי איינער וואס דערציילט וויצן. וויצן קומען נאר פון די מידות פון דער קליפה, און מענטשן קענען זיצן און שמועסן א גאנצן טאג אן קיין שום תועלת. חכמות חיצוניות באקליידן אבער דעם חב"ד פון דער נשמה אין קליפה, וואו קיין טומאה האט נישט געדארפט אנקומען, דערפאר איז די טומאה גרעסער.

29:06

ער לערנט נאכאמאל איבער דעם תניא: דברים בטלים באקליידן נאר די אונטערשטע מידות פון דער נפש האלקית אין קליפת נוגה, אבער דער חב"ד ווערט נישט אנגערירט, ווייל אפילו שוטים קענען רעדן נארישקייטן. א

שבירת הכלים

30:51

דער משגיח ברענגט דעם אנהייב פון תניא פרק ג: די שבע מידות זענען כפולות, טוב און רע, אבער חב"ד איז נאר טוב. פון וואו האבן דען די אומות חכמה? ביי שבירת הכלים, א מורא'דיגער ענין, זענען די כלים געווען צו קליין פאר די אורות און האבן געפלאצט, און די חכמה איז אראפגעפאלן צו די קליפות. ווייל די חכמה קומט פון אזא הויכן מקום, גיט מען דורכן עוסק זיין דערין דער קליפה אן אחיזה וואו זי האט נישט געדארפט האבן קיין שליטה. ז

תורה לשמה, חכמות חיצוניות נאר ווי א מיטל

33:56

דער אויסנאם איז ווער ס'לערנט חכמות חיצוניות לשם שמים: פאר פרנסה, כדי צו קענען האלטן זיין משפחה, זיי מגדל זיין אין תורה און אליין לערנען. דאן איז ער עס מעלה, ווי עסן לשם שמים, אבער ס'מוז בלייבן א מיטל און נישט קיין תכלית.

35:23

דער משגיח שטעלט עס אוועק: תורה דארף מען לערנען לשמה, און ווי די משנה זאגט, נישט ווי א קרדום כדי צו ווערן א רב מיט א כבוד'דיגע שטעלע אדער פאר פרנסה. ביי חכמות חיצוניות איז פארקערט: זיי מעג מען לערנען נאר ווי א קרדום. וועלן ווערן א פראפעסאר איז גוי'איש. א פרנסה וואס ברענגט מער אריין קען לאזן מער שעות צו לערנען. ח

אלע חכמות געפינט מען אין דער תורה

39:27

מ'מעג אויך לערנען כדי צו דינען דעם אייבערשטן, למשל כדי מקרב צו זיין מענטשן צו תורה; דאס, זאגט דער תניא, איז דער טעם פונעם רמב"ם און רמב"ן. אבער זיי האבן די חכמות געוואוסט פון דער תורה אליין, ווי דער רמב"ן שרייבט אין זיין הקדמה צום חומש. דער משגיח ווייזט אויף א צדיק מיט וועמען גרויסע דאקטוירים האבן זיך געעצהט, און אויף רביים וואס האבן געשריבן רעצעפטן אן קיין שולע: ווער ס'לערנט לשמה ווייסט אלץ. א,ט

ערליכע חשבונות און די צוויי תנאים

43:09

דער חשבון מוז זיין ערליך. טייל לערנען מעדיצין פון א חשק צו טאן חסד, אבער די מערהייט ווילן א כבוד'דיגע פרנסה. אסאך חשבונות פון פרנסה זענען פאלש און ברענגען נישט מער צייט צו לערנען.

44:29

אן עבירה לשמה קען מען נישט טאן. אין קאלעדזש מוז מען לערנען אפיקורסות, פון די שלש קליפות הטמאות, און מ'פאלט אריין אין נסיונות פון גילוי עריות, דערפאר איז דא קיין היתר אפילו פאר פרנסה; בעסער גיין קלאפן אויף די טירן. חכמות חיצוניות זענען מותר נאר מיט צוויי תנאים: א כוונה לשם שמים, און לימודים וואס זענען נישט פארבונדן מיט איסורים.

מראי מקומות

משנה

  1. ח Avos 4:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 35:23

תלמוד בבלי

  1. ג Kesubos 104a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 5:56
  2. ו לכאורה Chagigah 5b מפתח אינעם אויסשרייב: 19:23

ראשונים

  1. ד לכאורה Rashi on Bereishis 25:23 מפתח אינעם אויסשרייב: 5:56
  2. ט לכאורה Ramban, introduction to Bereishis מפתח אינעם אויסשרייב: 39:27

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 8 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:08, 2:25, 4:20, 16:34, 29:06, 39:27
  2. ב Derech Mitzvosecha (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 0:08
  3. ה Hilchos Talmud Torah (Shulchan Aruch HaRav) (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 16:34
  4. ז לכאורה Tanya ch. 3 מפתח אינעם אויסשרייב: 30:51

עיקרי הדברים

  1. 4:13 כשר'ע מאכלים וואס מ'עסט פאר הנאה ווערן קליפת נוגה, און אפילו נאכדעם וואס מ'איז זיי מעלה בלייבט א רושם אינעם גוף, וואס נאר חיבוט הקבר נעמט ארויס.
  2. 10:09 דברים בטלים פון איינעם וואס קען נישט לערנען זענען קליפת נוגה, אבער ביי א תלמיד חכם וואס קען לערנען איז עס די עבירה פון ביטול תורה, מיט אן אייגענעם שווערן עונש.
  3. 19:08 לערנען חכמות חיצוניות ווען מ'קען לערנען תורה איז ערגער ווי דברים בטלים, ווייל דאס באקליידט דעם חב"ד פון דער נשמה אין קליפה.
  4. 31:48 חכמה איז אנגעקומען צו די אומות העולם דורך שבירת הכלים, ווען די חכמה איז אראפגעפאלן אין די קליפות.
  5. 35:23 תורה דארף מען לערנען לשמה, אבער חכמות חיצוניות מעג מען לערנען נאר ווי א מיטל, פאר פרנסה אדער כדי צו דינען דעם אייבערשטן.
  6. 44:51 דער היתר האט צוויי תנאים: די כוונה מוז זיין לשם שמים, און די לימודים טארן נישט זיין פארבונדן מיט איסורים ווי אפיקורסות.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 10:52 פארוואס זענען די דברים בטלים פון אן עם הארץ נישט קיין עבירה, און ביי א תלמיד חכם יא?

    תירוץ: 10:40 דער איסור ליגט נישט אין די דברים בטלים אליין, נאר אין דעם וואס מ'רעדט נישט דברי תורה; איינער וואס קען נישט לערנען איז נישט מבטל תורה, אבער איינער וואס קען יא איז עובר אויף ביטול תורה.

  2. קשיא: 27:39 פארוואס איז לערנען חכמות חיצוניות ערגער ווי דברים בטלים און וויצן?

    תירוץ: 26:20 דברים בטלים קומען פון די מידות פון דער קליפה, אבער חכמה קומט פונעם חב"ד פון דער קליפה, ממילא איז עס מטמא דעם חב"ד פון דער נשמה, א העכערן מקום וואס דברים בטלים רירן נישט אן.

  3. קשיא: 32:09 ווי אזוי קענען די אומות העולם האבן חכמה, וואס איז פון קדושה?

    תירוץ: 31:54 ביי שבירת הכלים זענען די כלים געווען צו קליין צו מקבל זיין די אורות און האבן געפלאצט, און די חכמה איז אראפגעפאלן צום מקום הקליפות, וואו זי בלייבט ביזן קץ.

  4. קשיא: 40:49 פון וואו האבן דער רמב"ם און רמב"ן, און שפעטערדיגע צדיקים, געוואוסט די חכמות אן קיין שולע?

    תירוץ: 41:10 זיי האבן זיי געוואוסט פון דער תורה אליין; ווער ס'לערנט תורה לשמה ווייסט אלץ.

מעשיות

  1. 5:56 רבינו הקדוש'ס צען פינגער

    דער משגיח דערציילט פון דער גמרא אז ווען רבינו הקדוש איז נפטר געווארן, האט ער אויפגעהויבן זיינע צען פינגער און געזאגט צום רבונו של עולם אז ער האט נישט גענאסן פון דער וועלט אפילו מיטן קליינעם פינגער. דער משגיח באטאנט אז דאס איז א גרויסער חידוש, ווייל רבינו הקדוש איז געווען זייער רייך און האט געהאט אלע מאכלים אפילו נישט אין זייער צייט, וואס דאן האט מען זיי געמוזט ברענגען פון ווייטן מיט גרויס הוצאות.

    אין דער מעשה: Rebbi (Rabbi Yehudah HaNasi)

    דערציילט אין נאך 1 שיעור ←

  2. 19:52 רבי יהושע בן חנניה און די ויכוחים

    דער משגיח דערציילט אז רבי יהושע בן חנניה פלעגט האבן ויכוחים מיט די מינים. ווען ער איז נפטר געווארן האבן די תלמידים געפרעגט ווער וועט יעצט פירן די ויכוחים, און ער האט געענטפערט אז ווען ער איז נישטא, וועלן זיי אויך נישט זיין.

    אין דער מעשה: רבי יהושע בן חנניה

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 7:30 דער רושם פון א הנאה פון היתר איז ווי א פלעק וואס בלייבט נאכן וואשן: אפילו תשובה נעמט ארויס די קליפת נוגה, אבער דער רושם דארף א שטערקערע וואשמיטל, חיבוט הקבר.
  2. 14:35 די צוויי גיהנומס פאסן צו צוויי חסרונות: פייער פאר איינעם וואס האט זיך אנגעווארעמט צו אן עבירה בפועל, שניי פאר דער קאלטקייט און עצלות פון ביטול א מצות עשה.
  3. 24:59 ליידיגע שמועסן זענען א נטיה פון די מידות וואס אפילו בעלי חיים האבן, ווען זיי בילן און זינגען; חכמות חיצוניות זענען ערגער פונקט ווייל זייער טומאה דערגרייכט די העכערע מדריגה פון חב"ד.
  4. 35:23 תורה און חכמות חיצוניות זענען היפוכים: תורה דארף מען לערנען לשמה און נישט ווי א קרדום, אבער חכמות חיצוניות מעג מען לערנען נאר ווי א קרדום און קיינמאל נישט לשמה.
  5. 19:23 די חכמה פון די אומות גייט ארויף און אראפ קעגן די חכמי התורה, זה לעומת זה; ווען ס'זענען נישטא קיין חכמי התורה, פאלן אויך די חכמי אומות העולם.
  6. 44:29 אן עבירה לשמה קען מען נישט טאן, דערפאר קען א גוטע כוונה נישט מתיר זיין לימודים וואס פארלאנגען לערנען אפיקורסות, וואס קומט פון די שלש קליפות הטמאות און נישט פון קליפת נוגה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 35:17 דער משגיח זאגט אז מ'מעג לערנען חכמות חיצוניות נאר ווי א מיטל, פאר פרנסה אדער צו דינען דעם אייבערשטן, און קיינמאל נישט לשמה אדער כדי צו ווערן א געלערנטער מענטש.
  2. 43:50 דער משגיח זאגט אז ווער ס'לערנט פאר פרנסה דארף מאכן ערליכע חשבונות, ווייל אסאך אזעלכע חשבונות זענען פאלש און ברענגען נישט מער צייט צו לערנען.
  3. 44:41 דער משגיח זאגט אז לימודים וואס פארלאנגען לערנען אפיקורסות אדער ברענגען נסיונות פון גילוי עריות, ווי אין קאלעדזש, האבן נישט קיין היתר אפילו פאר פרנסה; בעסער גיין קלאפן אויף די טירן איידער האבן אזא פרנסה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אנטונינוס, דער בעל התניא, דער צמח צדק, דער רמב"ם, דער רמב"ן, רבי יהודה הנשיא, רבי יהושע בן חנניה, רש"י

ערכים אפיקורס, ביטול תורה, גיהנום, דברים בטלים, חב"ד, חיבוט הקבר, לשמה, עם הארץ, קליפת נוגה, שבירת הכלים, שלש קליפות הטמאות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט