אם אפי' קל שבקלים מוסר נפש לה'' למה היא חוטא? תירוץ - זה שטות.
קאטאלאג: ספר התניא א' י"ט נומ׳ 41 פאקעט גייד ז׳ 45 אידיש 43 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אויף תניא פרק י"ט אז אפילו דער נידעריגסטער איד איז גרייט צו געבן זיין לעבן כדי נישט צו כופר זיין, צוליב דער אהבה מסותרת אין זיין נשמה, און ער זינדיגט נאר ווייל עס גייט אין אים אריין א רוח שטות.
דער משגיח חזר'ט איבער דעם תניא אז יעדער איד האט אן אהבה מסותרת צום רבונו של עולם, און דערפאר זענען אפילו פושעי ישראל מוסר נפש על קידוש השם. די אהבה קומט פון דער חכמה פון דער נפש האלקית, וואס ביי א רשע איז זי ווי א גליענדיגע קויל צוגעדעקט מיט אש. דערנאך פרעגט ער: אויב ער איז גרייט צו שטארבן פארן רבונו של עולם, פארוואס זינדיגט ער א גאנץ לעבן? דער תירוץ איז, ס'איז א שטות, אזוי ווי מענטשן רויכערן כאטש זיי ווייסן אז דאס קירצט זייער לעבן. נאר די התפשטות פון דער חכמה איז אין גלות; דער עצם שלאפט, און וועקט זיך אויף ביי א נסיון פון אמונה. דאס ברענגט ער צו אדר און פורים, א חודש פון באהאלטענע נסים פאר אידן וועמענס אמונה איז באהאלטן. דער תניא לייגט צו אז א איד איז מוסר נפש אפילו אויף א דיבור אדער א מעשה וואס ער מיינט נישט, ווייל עס איז א יראה וואס איז נכלל אין אהבה, ווי א מאמע וואס האלט שטארק איר קינד אויף די טרעפ. צום סוף ברענגט ער א הגהה פונעם צמח צדק וואס שרענקט איין דעם כלל.
ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · מסירת נפש
סדר השיעור
-
0:00 די אהבה מסותרת און דער רוח שטות
דער משגיח חזר'ט איבער אז יעדער איד האט אן אהבה מסותרת, און דערפאר זענען אפילו די קלים שבקלים גרייט צו שטארבן אבי נישט שמד'ן. ער לערנט דעם תניא אז די אהבה קומט פון דער חכמה שבנפש האלקית, וואס ביי א פושע איז זי ווי א קויל אונטער אש, צוגעדעקט פון דער קליפה דורך א רוח שטות.
-
7:20 פארוואס ער זינדיגט: ס'איז א שטות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט פארוואס איינער וואס וואלט געשטארבן פארן רבונו של עולם זינדיגט א גאנץ לעבן, און ענטפערט אז ס'איז א שטות. ער גלייכט עס צו רויכערן, וואס מענטשן טוען כאטש זיי ווייסן אז עס קירצט דאס לעבן, א זאך וואס קיין בעל חי וואלט נישט געטון, און ער פירט דעם שטות צוריק צו אדם הראשון וואס האט געגעסן פונעם עץ הדעת.
-
11:34 נאר די התפשטות איז אין גלות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט דעם תניא'ס חילוק: נאר די התפשטות פון דער חכמה אין גוף איז אין גלות און פארטונקלט, אבער דער שורש איז נישט אין גלות און שלאפט נאר. ביי א נסיון פון אמונה כאפט ער זיך אויף, און אפילו א פשוטער איד שטייט איין אן קיין טעם וואס ער קען ערקלערן.
-
16:04 ניסן און אדר: אפענע און באהאלטענע נסים
מיט דעם ספר יצירה'ס עולם שנה נפש, שטעלט דער משגיח ניסן, דער חודש פון אפענע נסים, קעגן אדר, דער חודש פון באהאלטענע נסים. ער ווייזט אז די נסים פון דער מגילה זענען אלע על פי טבע, אבער פונקטליך צוגעפאסט פון א העכערע האנט.
-
21:00 עמלק, אמונה און די קליפה וואס צעשמעלצט שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די נסים פון פורים זענען געווען פאר זינדיגע אידן וואס עמלק האט זיך געקענט מיט זיי פארטשעפען, און אדר איז פאר דעם נידעריגסטן דור וועמענס אמונה איז באהאלטן. משה רבינו'ס כח קעגן עמלק איז געווען די אמונה, און ביי א נסיון פון אמונה צעשמעלצן אלע קליפות פארן רבונו של עולם ווי וואקס.
-
25:12 מסירת נפש אפילו אויף די לבושים פון כפירה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט דעם תניא אז די אהבה וואס וועקט זיך אויף לאזט נישט די קליפה אנרירן אפילו די לבושים פון מחשבה, דיבור און מעשה. אפילו א פשוטער איד וואס מ'צווינגט אים זיך צו בוקן אדער צו זאגן אז ער גלייבט אין עבודה זרה, איז מוסר נפש, כאטש ער וואלט געקענט זאגן אז ער מיינט עס נישט.
-
31:01 א יראה וואס איז נכלל אין אהבה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח פרעגט וויאזוי מורא פאסט אריין אין א לימוד וועגן אהבה מסותרת, און ענטפערט מיטן תניא'ס דחילו הנכלל ברחימו: א מאמע האלט שטארק איר קינד אויף די טרעפ, פון א מורא וואס קומט פון איר ליבשאפט. אזוי האט א איד מורא צו שעדיגן זיין אהבה צום רבונו של עולם, על פי טבע און על פי דת.
-
34:51 די גזירה פון פורים און דער לימוד זכות אויף אידן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט די גמרא אז המן'ס גזירה איז געקומען ווייל אידן האבן זיך געבוקט צום צלם, און זאגט אז דער לימוד זכות אויף זיי איז זייער אהבה מסותרת, וואס איז למעלה מן הטעם און ווערט נתגלה אין אדר. דערפאר טרינקט מען פורים, און דערפאר פרייען זיך פשוטע אידן פורים מער ווי תלמידי חכמים.
-
39:05 א סך הכל און דעם צמח צדק'ס אויסנאם
דער משגיח פאסט צוזאמען אז אפילו דער קל שבקלים איז מוסר נפש כדי נישט צו כופר זיין, אפילו נאר מיטן מויל אדער מיט א מעשה, ווייל ער שפירט אז דאס רייסט אים אפ פון זיין שורש. דערנאך דערציילט ער פון א הגהה פונעם צמח צדק, וואס ער האט געהערט דערפון אבער נישט געזען, אז עס זענען דא אויסנאמען.
דער שיעור, אויסגעשריבן
די אהבה מסותרת און דער רוח שטות
דער משגיח חזר'ט איבער אז יעדער איד האט אן אהבה מסותרת צום רבונו של עולם. וואס אידן האבן זיך מוסר נפש געווען אין א שעת השמד איז נאך נישט קיין חידוש, ווייל ביי אנדערע אמונות געפינט מען אויך אזעלכע. דער חידוש איז אז אפילו די קלים שבקלים, וואס טוען כל עבירות שבתורה, האבן זיך געלאזט הרג'ענען אבי נישט שמד'ן.
ער לערנט דעם תניא אין פרק י"ט: די אהבה קומט פון דער חכמה שבנפש האלקית, דער אנהייב פון אלעס. ביי א פושע איז זי ווי א גליענדיגע קויל צוגעדעקט מיט אש, אין גלות אונטער דער נפש הבהמית וואס הערשט איבער אים. זי איז באהאלטן ווייל די קליפה דעקט זי צו, און עס גייט אריין א רוח שטות, ווי חז"ל זאגן אז קיינער זינדיגט נישט סיידן עס איז אין אים אריין א רוח שטות. א,ב
פארוואס ער זינדיגט: ס'איז א שטות
דא פרעגט דער משגיח די קשיא פונעם שיעור: אויב דער איד וואלט זיך געלאזט הרג'ענען אבי נישט שמד'ן, פארוואס זינדיגט ער כסדר? דער תירוץ איז, ס'איז א שטות. מענטשן טוען זאכן וואס זיי ווייסן אז עס שאט זיי; א רויכער ווייסט אז יעדע סיגארעט ברענגט אים נענטער צום קבר, און פונדעסטוועגן, ווען איינער וואלט אים געסטראשעט אז אויב ער הערט נישט אויף וועט מען אים דערשיסן, וואלט ער נישט געוואלט שטארבן.
נאר די התפשטות איז אין גלות
ניסן און אדר
עמלק און אמונה
פארוואס זענען די נסים פון אדר באהאלטן? ווייל זיי זענען געמאכט געווארן פאר אידן מיט וועמען עמלק האט זיך געקענט פארטשעפען, בעלי עבירה וועמענס אהבה איז פארבארגן. דערפאר איז אדר א חיזוק פאר די נידעריגסטע, פאר אונזער לעצטן דור פאר משיח, און זיין עבודה איז אויפצווועקן די אמונה.
אפילו די לבושים פון כפירה
די אהבה וואס וועקט זיך אויף ביי א נסיון, פון דעם וואס אידן האבן געהערט פונעם רבונו של עולם אליין ביי הר סיני, איז אזוי שטארק אז זי לאזט נישט די קליפה אנרירן אפילו די לבושים פון דער נשמה. מחשבה מיינט צו גלייבן חס ושלום אז עס איז נישטא קיין רבונו של עולם; נאך דעם קומען דיבור און מעשה. ל,א
אז א גוי צווינגט א פשוטן איד זיך צו בוקן צו עבודה זרה, אדער צו זאגן אז ער גלייבט דערין, קען ער זיך זאגן אז ער מיינט עס נישט און ראטעווען זיין לעבן. דער משגיח מערקט אן אז ווי די הלכה איז, טאר מען אפילו דאס נישט, און דער איד איז מוסר נפש אפילו אויף די לבושים פון כפירה, כאטש אין הארצן גלייבט ער ווייטער.
א יראה וואס איז נכלל אין אהבה
דער לימוד זכות פון פורים
צוריק צו אדר ברענגט דער משגיח די גמרא אז די תלמידים פון רבי שמעון בר יוחאי האבן געפרעגט פארוואס יענער דור האט פארדינט כליה, און ער האט געענטפערט ווייל זיי האבן זיך געבוקט צום צלם. דער לימוד זכות אויף זיי איז אז יעדער איד האט ליב דעם רבונו של עולם מיט אן אהבה למעלה מן הטעם, וואס ווערט נתגלה אין אדר. מ
א סך הכל און אן אויסנאם
דער משגיח פאסט צוזאמען: אפילו דער קל שבקלים איז מוסר נפש כדי נישט צו כופר זיין מיטן מויל אדער מיט א מעשה, ווייל דאס וואלט אים אפגעריסן פון זיין שורש, וואס איז למעלה מן הטעם.
ער דערציילט אז ער האט געהערט פון א הגהה פונעם צמח צדק, וואס ער אליין האט נישט געזען, אז דער כלל האט אויסנאמען ביי די וואס האבן א שייכות מיט דריי באשטימטע זאכן.
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
תלמוד בבלי
זוהר און קבלה
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 0:37 יעדער איד, אפילו דער גרעסטער פושע, האט אן אהבה מסותרת צום רבונו של עולם, וואס קומט ארויס ווען מ'שטעלט אים פאר א נסיון און ער איז גרייט צו שטארבן אבי נישט שמד'ן.
- 6:26 א איד זינדיגט נאר ווייל עס גייט אין אים אריין א רוח שטות; אן עבירה איז נישט מער לאגיש ווי רויכערן כאטש מ'ווייסט אז דאס הרג'עט.
- 12:02 נאר די התפשטות פון דער חכמה שבנפש אין גוף איז אין גלות; דער שורש און עיקר בלייבט נישט אנגערירט און שלאפט נאר.
- 20:14 אדר און פורים זענען די צייט פון באהאלטענע נסים און פון אנטפלעקן די אהבה מסותרת פון אפילו די נידעריגסטע אידן.
- 27:33 א איד איז מוסר נפש אפילו אויף א כפירה מיטן מויל אדער מיט א מעשה וואס ער מיינט נישט, ווייל ער האט מורא זיך אפצורייסן פונעם רבונו של עולם.
- 32:08 די מורא איז א יראה וואס איז נכלל אין אהבה, ווי א מאמע וואס האלט שטארק איר קינד אויף די טרעפ ווייל זי האט עס ליב.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 7:20 אויב אפילו דער קל שבקלים איז גרייט צו געבן זיין לעבן פארן רבונו של עולם, פארוואס זינדיגט ער א גאנץ לעבן?
תירוץ: 7:41 ווייל עס גייט אין אים אריין א רוח שטות; אן עבירה איז נישט לאגיש, ווי רויכערן כאטש מ'ווייסט אז דאס קירצט דאס לעבן.
-
קשיא: 31:37 וויאזוי רעדט דער תניא פון מורא צו כופר זיין, ווען ער האט ביז יעצט גערעדט פון אן אהבה מסותרת?
תירוץ: 32:08 ס'איז א יראה וואס איז נכלל אין אהבה, ווי א מאמע וואס האלט שטארק איר קינד ווייל זי האט עס ליב.
-
קשיא: 27:27 פארוואס זאל א איד מוסר נפש זיין אויף א דיבור אדער א מעשה קעגן אמונה וואס ער מיינט נישט אין הארצן?
תירוץ: 28:52 ווייל די אויפגעוועקטע אהבה לאזט נישט די קליפה אנרירן אפילו די לבושים פון דיבור און מעשה; ער שפירט אז דאס רייסט אים אפ פון זיין שורש.
-
קשיא: 35:20 פארוואס האבן די אידן אין המן'ס צייטן פארדינט די גזירה?
תירוץ: 35:46 די גמרא ענטפערט ווייל זיי האבן זיך געבוקט צום צלם; דער משגיח לייגט צו אז זייער זכות איז געווען די אהבה מסותרת אין הארצן.
געדאנקען
- 8:56 דער משגיח זעט אין דעם וואס דער פושע איז גרייט צו שטארבן און פונדעסטוועגן זינדיגט, דעם זעלבן מענטשלעכן שטות, ווי א רויכער וואס וויל נישט דערשאסן ווערן און רויכערט ווייטער.
- 9:18 נאר א מענטש קען אויסקלייבן צו טון קעגן זיין אייגן לעבן; קיין בעל חי טוט דאס נישט, און דאס ווייזט אז אן עבירה איז א שטות און נישט א שטארקע תאוה.
- 20:14 אדר, פון לשון אדרת, א צודעק, איז דער חודש פון באהאלטענע נסים, פונקט ווי די אהבה מסותרת געהערט צו אידן וועמענס אמונה איז צוגעדעקט; און אדר שני איז נאך ווייטער פון ניסן.
- 37:00 פורים איז בעיקר דער יום טוב פון די פשוטע און די פושעים, און דאס טרינקען פון פורים אנטפלעקט די אהבה מסותרת וואס איז למעלה מן הטעם.
- 36:15 דער לימוד זכות אויף די אידן וואס האבן זיך געבוקט צום צלם אין המן'ס צייטן איז אז אין הארצן האבן זיי קיינמאל נישט כופר געווען, און דאס קומט ארויס פורים.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אדם הראשון, אחשורוש, דער בעל התניא, דער צמח צדק, המן, מרדכי הצדיק, משה רבינו, נבוכדנצר, רבי שמעון בר יוחאי
ערכים אהבה מסותרת, גלות השכינה, מסירות נפש, נס, נפש האלקית, סטרא אחרא, פושעי ישראל, קל שבקלים, רוח שטות