הרמ"ח מצות הם רמ"ח איברין דמלכא. איברים בטלים לנפש לגמרי. כשעושים מצוה לשם שמים נעשה אז מרכבה לה'.
קאטאלאג: ספר התניא א' כ"ג נומ׳ 44 פאקעט גייד ז׳ 45 אידיש 41 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח לערנט תניא פרק כ"ג און ערקלערט אז די רמ"ח מצוות הייסן רמ"ח אברין דמלכא ווייל זיי זענען אינגאנצן בטל צום רצון העליון, אזוי אז דער וואס טוט א מצוה ווערט א מרכבה, און דער וואס לערנט תורה ווערט ממש מיוחד מיטן רבונו של עולם.
דער משגיח הייבט אן מיט דעם וואס דער תניא האט צוגעזאגט אז עבודת השם איז "קרוב מאד", און פרעגט פארוואס עס איז דאן אזוי שווער; דער תירוץ איז דער רוח שטות, און דעת הקדושה נעמט אים אוועק. דערנאך לערנט ער פרק כ"ג: די תיקוני זוהר זאגט אז די רמ"ח פקודין זענען רמ"ח אברין דמלכא, און ער שטרייכט אונטער אז דאס איז א משל, ווייל דער אייבערשטער איז נישט קיין גוף. די גאנצע וועלט איז א משל אויף רוחניות, אזוי ווי שלמה המלך'ס דריי טויזנט משלים און שיר השירים. די מצוות זענען פנימיות רצון העליון, און אלע עולמות עליונים לעבן פון די מצוות וואס אידן טוען דא אונטן. אזוי ווי א מענטשנס אברים פאלגן דעם מוח גלייך, אן קיין שום איבערטראכטן, אזוי זענען די מצוות און דער גוף וואס טוט זיי בטל צום רצון העליון, און ער ווערט א מרכבה, אזוי ווי די אבות. תורה איז נאך העכער: א יחוד גמור מיטן אייבערשטן, אפילו מיט דער בחינה פון סובב כל עלמין, נאר עס איז פארבארגן דורך הסתר פנים.
ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · טעמי המצוות און דער כח פון א מצוה · דער כח און די מעלה פון תורה
סדר השיעור
-
0:00 אויב עס איז אזוי נאענט, פארוואס איז עס שווער? שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח דערמאנט אז דער תניא האט געזאגט ער וועט מסביר זיין אז עבודת השם איז קרוב מאד און גרינג, און פרעגט פארוואס עס איז דאן שווער; ער ענטפערט מיטן רוח שטות און מיט דעם אז מ'דארף דעת. דערנאך עפנט ער פרק כ"ג מיט די תיקוני זוהר וועגן רמ"ח אברין דמלכא, און ווארנט אז דער אייבערשטער איז נישט קיין גוף.
-
3:44 די גאנצע וועלט איז א משל
דער משגיח ערקלערט אז אלעס אויף דער וועלט איז א משל אויף א רוחניות'דיגן נמשל: שיר השירים, דער שפת אמת פארוואס מ'זאגט עס פסח, שלמה המלך'ס דריי טויזנט משלים, און אפילו די זיסקייט פון גוטע מאכלים אלס א משל אויף דער זיסקייט פון תורה.
-
9:33 רמ"ח אברים, רמ"ח מצוות און דער צלם אלקים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די רמ"ח מצוות זענען גשמיות'דיגע זאכן, אזוי ווי ציצית און תפילין, וואס האלטן אין זיך אורות עליונים וואס קיין מחשבה כאפט נישט, און די רמ"ח אברים פונעם מענטש זענען קעגן זיי; דאס איז דער צלם אלקים. די מצוות זענען פנימיות רצון העליון.
-
12:47 די עולמות לעבן פון אונזערע מצוות
דער משגיח ערקלערט אז דער רצון פונעם אייבערשטן צו טאן גוטס ברענגט חיות אין אלע עולמות דורך די מצוות וואס ווערן געטון דא אונטן, אזוי אז דער איד וואס היט מצוות איז די נשמה פון דער גאנצער בריאה. ווען ער גיסט נעגל וואסער אינדערפרי, איז ער מטהר זיין חלק פון דער וועלט פון דער נאכט, וואס דער אייבערשטער רופט נישט זיין נאמען אויף חושך.
-
18:01 אברים וואס זענען בטל לגמרי צום נפש שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שטעלט אוועק א קינד אדער א תלמיד וואס טראכט א רגע איידער ער פאלגט, קעגן א מענטשנס אברים וואס טוען דעם רצון פונעם מוח גלייך. אזוי זענען די מצוות, און אפילו דער גוף וואס טוט זיי, אינגאנצן בטל צום רצון העליון אן קיין שום חציצה.
-
24:12 ווערן א מרכבה אזוי ווי די אבות שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז די אברים וואס טוען א מצוה ווערן א מרכבה צום רצון העליון, אזוי ווי די אבות זענען געווען יעדן מאמענט. ער ווייזט דעם חילוק צווישן נגיעה און מרכבה פון הלכות טומאה, און ברענגט יעקב אבינו, וואס דער אייבערשטער איז געשטאנען אויף אים ווען ער האט געשלאפן.
-
29:21 לערנען תורה: יחוד, נישט נאר מרכבה
דער משגיח ערקלערט אז מחשבה און דיבור אין תורה זענען די לבושים הפנימיים פון דער נשמה, און יעדע הלכה, כשר אדער פסול, איז דער רצון העליון אליין; ווייל דער אייבערשטער און זיין חכמה זענען איינס, איז דער וואס לערנט תורה נישט נאר א מרכבה נאר ממש מיוחד מיטן רבונו של עולם.
-
35:00 הסתר פנים און די בחינה פון סובב
דער משגיח פרעגט פארוואס מ'שפירט נישט דעם יחוד, און ענטפערט מיט הסתר פנים, מיט א משל פון א טאטן וואס קוקט אויף זיין שלאפנדיג קינד און פון א דענטיסט'ס באטויבונג. ער לייגט צו אז דער יחוד פון א איד וואס לערנט תורה איז גרעסער ווי דער פון די עולמות עליונים, ביז צו דער בחינה פון סובב כל עלמין, און וואס ער שפירט עס נישט היט אים אפ פון פארברענט ווערן.
דער שיעור, אויסגעשריבן
אויב עס איז אזוי נאענט, פארוואס איז עס שווער?
דער משגיח דערמאנט אז דער תניא האט אנגעהויבן מסביר זיין דעם פסוק אין דברים, אז דער ענין איז "קרוב מאד", און ווייזן מיט שכל אז עבודת השם איז גרינג. פרעגט זיך: פארוואס איז עס דאן אזוי שווער? ער ענטפערט מיט דער גמרא אין סוטה, אז א מענטש זינדיגט נאר ווען א רוח שטות גייט אריין אין אים, און מיט דער גמרא אין ברכות אז א קינד קען נישט זאגן "אבא" ביז ער טועמט טעם דגן: מ'דארף דעת הקדושה, און דערמיט ווערט עבודת השם גרינג. א,ב,ג
די גאנצע וועלט איז א משל
כדי דאס צו פארשטיין זאגט דער משגיח אז אלעס אויף דער וועלט איז א משל, און דער חכם פארשטייט דעם נמשל. שיר השירים רעדט פון אהבה צווישן א זכר און א נקבה, אבער דער נמשל איז די אהבה צווישן הקב"ה און כנסת ישראל. ער ברענגט דעם שפת אמת אז מ'זאגט עס פסח, ווען די אהבה איז אנטפלעקט, כאטש אנדערע צייטן האט מען מורא עס צו זאגן. ש,ז
רמ"ח אברים און דער צלם אלקים
אזוי אויך רמ"ח אברין דמלכא: די מצוות, ווי ציצית און תפילין וואס זענען געמאכט פון וואל אדער הויט פון א בהמה, זענען גשמיות'דיגע זאכן, און פונדעסטוועגן האלטן זיי אין זיך אורות עליונים וואס קיין מחשבה כאפט נישט. די רמ"ח אברים פונעם מענטש זענען קעגן זיי, און דאס, ערקלערט דער משגיח, איז דער צלם אלקים פונעם פסוק. די מצוות זענען פנימיות רצון העליון. כ
די עולמות לעבן פון אונזערע מצוות
דער רצון פונעם אייבערשטן איז להיטיב לברואיו, און דער משגיח ערקלערט אז אלע עולמות עליונים, אפילו די שרפים און חיות הקודש, לעבן פון די מצוות וואס מענטשן טוען דא אונטן. ווען א איד לייגט ציצית אדער תפילין, דאווענט אדער לערנט, גייט דאס ליכט ארויף אין אלע עולמות; אזוי ווי א נשמה אין א גוף איז ער די נשמה פון דער בריאה.
אברים וואס זענען בטל לגמרי צום נפש
דער תניא גלייכט די מצוות צו די אברים פון א מענטש, וואס זענען בטל לגמרי צו זיין נפש. דער משגיח שטעלט אוועק א קינד אדער א תלמיד וואס מ'הייסט עפעס טאן, און ער טראכט א רגע איידער ער פאלגט, קעגן דער צונג און דער האנט, וואס טוען דעם רצון פונעם מוח גלייך, אן קיין שום ישוב הדעת. ד
אזוי זענען די מצוות אינגאנצן בטל צום רצון העליון, מער ווי די מלאכים, אן קיין שום פירוד. און נישט נאר די מצוה: אויך דער גוף וואס טוט זי ווערט בטל, אזוי ווי די האנט צום מוח.
ווערן א מרכבה אזוי ווי די אבות
די אברים וואס טוען א מצוה ווערן א מרכבה צום רצון העליון: די האנט וואס טיילט צדקה, די פיס וואס גייען צו א דבר מצוה, דאס מויל וואס רעדט דברי תורה. חז"ל זאגן אז די אבות זענען געווען די מרכבה, ערקלערט דער משגיח, ווייל קיין מאמענט אין זייער לעבן האבן זיי נישט געטון דעם רצון השם; ווען יעקב אבינו האט געשלאפן, איז דער אייבערשטער געשטאנען אויף אים. מיר זענען נישט אויף יענער מדריגה, אבער א מצוה גיט א בחינה דערפון. נ,ס
ער ברענגט א משל פון הלכות טומאה: דער וואס זיצט אויף צען שיכטן איבער דעם מושב פון א זב ווערט טמא אן נגיעה, ווייל ער ווערט געטראגן ווי אויף א מרכבה. אזוי איז דער וואס טוט א מצוה נישט נאר נוגע אין איר; ער ווערט א מרכבה צום רבונו של עולם.
לערנען תורה: יחוד, נישט נאר מרכבה
לערנען תורה איז נאך העכער. מחשבה און דיבור אין תורה זענען די לבושים הפנימיים פון דער נשמה; ביי מעשה המצוות ווערט מען א מרכבה, אבער ביי תורה ווערט מען ממש מיוחד מיטן רבונו של עולם. יעדע הלכה, כשר אדער פסול, חייב אדער פטור, איז דער רצון העליון אליין.
דער משגיח ערקלערט, מיט די ווערטער פונעם רמב"ם, אז נישט ווי ביי א מענטש, וואס זיין חכמה איז א זאך פאר זיך, איז ביים אייבערשטן זיין חכמה ער אליין, און דער תניא האט שוין געוויזן אז זיין דבר איז נישט אפגעטיילט פון אים. ממילא איז דער וואס טראכט אדער רעדט דברי תורה מקושר מיטן אייבערשטן אן קיין שום חציצה. פ,ע
הסתר פנים און די בחינה פון סובב
פארוואס זשע שפירט נישט דער וואס לערנט גמרא דעם יחוד? צוליב הסתר פנים. א טאטע וואס קוקט אויף זיין שלאפנדיג קינד קוקט, כאטש דאס קינד זעט אים נישט. דער גוף איז ווי א דענטיסט'ס באטויבונג, און די עבירות, ווי ישעיה זאגט, מאכן א מחיצה און טעמפן אפ די חושים, אז מ'שפירט נישט דעם יחוד פון תורה און מצוות. צ
דער משגיח לייגט צו אז דער יחוד פון א איד ביים לערנען איז גרעסער ווי דער פון די עולמות עליונים; ווי דער זוהר זאגט, אורייתא וקודשא בריך הוא כולא חד, און אפילו די שרפים באקומען זייער חיות פון אונזער תורה, תפילה און מצוות. די עולמות באקומען נאר דעם ממלא כל עלמין; סובב כל עלמין וואלט זיי פארברענט. א איד וואס לערנט ווערט אבער מיוחד מיט סובב. ער שפירט עס נישט, ווייל אנדערש וואלט ער פארברענט געווארן; כאטש ער זעט נישט, זעט זיין מזל. ק,ר
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
תלמוד בבלי
מדרש
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 1:05 דער משגיח ערקלערט אז עבודת השם איז באמת גרינג, און וואס מאכט עס שווער איז דער רוח שטות, וואס דעת הקדושה נעמט אוועק.
- 3:14 וואס מ'רופט די מצוות רמ"ח אברין דמלכא איז א משל, ווייל דער אייבערשטער האט נישט קיין גוף; די גאנצע גשמיות'דיגע וועלט איז באשאפן געווארן אלס א משל אויף רוחניות'דיגע ענינים.
- 12:28 די מצוות זענען דאס פנימיות פון רצון העליון, און אלע עולמות עליונים, אפילו די מלאכים, באקומען זייער חיות דורך די מצוות וואס מענטשן טוען דא אונטן.
- 18:29 אזוי ווי א מענטשנס אברים טוען דעם רצון פונעם מוח גלייך אן איבערטראכטן, אזוי זענען די מצוות און די אברים וואס טוען זיי אינגאנצן בטל צום רצון העליון.
- 24:17 ווען א מענטש טוט א מצוה ווערן זיינע אברים א מרכבה צום רצון העליון, א בחינה פון דער מדריגה פון די אבות.
- 31:03 לערנען תורה איז מער ווי א מרכבה: ווייל יעדע הלכה איז דער רצון און די חכמה פונעם אייבערשטן אליין, ווערט דער לערנער ממש מיוחד מיטן רבונו של עולם.
- 35:04 מ'שפירט נישט דעם יחוד צוליב הסתר פנים, וואס קומט פונעם גוף און פון די עבירות.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 1:05 אויב עבודת השם איז אזוי גרינג ווי דער תניא זאגט, פארוואס איז עס אזוי שווער?
תירוץ: 1:17 צוליב דעם רוח שטות וואס די גמרא רעדט דערפון; מיט דעת הקדושה ווערט עס גרינג.
-
קשיא: 3:14 מיינט "רמ"ח אברין דמלכא" אז דער אייבערשטער האט אברים?
תירוץ: 3:27 ניין; ס'איז א משל, ווייל דער אייבערשטער איז נישט קיין גוף, און די מצוות זענען כלים פאר רוחניות'דיגע אורות.
-
קשיא: 27:08 וויאזוי ווערט טמא דער וואס זיצט אויף צען שיכטן איבער דעם מושב פון א זב, אן קיין שום נגיעה?
תירוץ: 27:22 די טומאה קומט נישט מחמת נגיעה, נאר מחמת דעם וואס ס'איז א מרכבה.
-
קשיא: 35:04 אויב לערנען תורה מאכט א מענטש מיוחד מיטן אייבערשטן, פארוואס שפירט ער עס נישט?
תירוץ: 35:14 צוליב הסתר פנים פונעם גוף און פון די עבירות; און ווען ער וואלט עס געשפירט, וואלט ער פארברענט געווארן.
געדאנקען
- 7:33 דער משגיח טייטשט שלמה המלך'ס "שלשת אלפים משל" אלס א קייט: א משל אויף א משל אויף א משל, אראפ דריי טויזנט מדריגות, ביז מ'האט געקענט פארשטיין א זייער טיפע זאך.
- 8:23 לויט דעם משגיח זענען די גוטע טעמים פון דער וועלט באשאפן כדי א מענטש זאל דורך זיי פארשטיין די זיסקייט פון תורה, וואס הייסט זיסער פון האניג.
- 17:09 דער משגיח גלייכט א איד וואס גיסט נעגל וואסער אינדערפרי צו א עלעקטרישע סטאנציע וואס צינדט אן א גאנצע שטאט: ער איז מטהר זיין חלק פון דער בריאה פונעם פגם פון דער נאכט.
- 26:52 דער משגיח נוצט די הלכה אז דער וואס זיצט אויף שיכטן איבער דעם מושב פון א זב ווערט טמא אן נגיעה, צו ווייזן אז א מצוה מאכט דעם מענטש א מרכבה, נישט נאר איינער וואס רירט אן קדושה.
- 35:54 דער משגיח ערקלערט אז עבירות ארבעטן ווי א באטויבונג: זיי טעמפן אפ דעם מענטשנס חושים, אז ער שפירט נישט אז לערנען גמרא מאכט אים מיוחד מיטן אייבערשטן.
- 39:55 דער משגיח זאגט אז דאס וואס מ'שפירט נישט די קדושה פון לערנען תורה איז אליין א שמירה: א מענטש וואס וואלט געשפירט דאס ליכט וואס ער ווערט דערמיט מיוחד ביים לערנען, וואלט פארברענט געווארן.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 1:55 דער משגיח זאגט אז זיך צוגרייטן צו שבועות מיינט באקומען דעת הקדושה, און מיט דעם ווערט עבודת השם גרינג.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען די אבות, דער בעל התניא, דער רמב"ם, דער שפת אמת, יעקב אבינו, שלמה המלך
ערכים הסתר פנים, יחוד, ממלא כל עלמין, מרכבה, צלם אלקים, רבונו של עולם, רוח שטות