מעלת התורה על המצות שהיא יחוד ממש בין ה' ובינינו. אם עושה עבירה ח"ו הוי יותר גרוע מהסט"א ממש.

קאטאלאג: ספר התניא א' כ"ג וכ"ד נומ׳ ⁨45⁩ פאקעט גייד ז׳ 45 אידיש 40 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 40 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט פארוואס לערנען תורה מאכט א איד מיוחד מיטן רבונו של עולם נאך מער ווי מצוות, און פארוואס אן עבירה, וואס שניידט אים אפ פון רצון השם, מאכט אים ערגער ווי די סטרא אחרא אליין, וואס איז קיינמאל נישט מורד אין איר באשעפער.

דער משגיח חזר'ט איבער תניא פרק כ"ג: לערנען תורה מאכט א איד מיוחד מיטן רבונו של עולם מער ווי אנדערע מצוות, דערפאר האט רבי שמעון בר יוחאי נישט מפסיק געווען פון לערנען אפילו פאר תפילה; וואס דער אריז"ל זאגט אז אין עקבתא דמשיחא איז תפילה דער עיקר, איז אזוי ווי א רפואה פאר א קראנקן, נישט א מדריגה העכער פון תורה. דאס לערנען דארף ברענגען א יראה גדולה, העכער ווי די יראה פארן לערנען, נאר היינטיגע מענטשן זענען אפגעטעמפט ווי א חולה אונטער אן אנעסטעזיע און שפירן עס נישט. פרק כ"ד איז דאס פארקערטע: יעדע עבירה, אפילו א דרבנן, שיידט אפ דעם מענטש פון חכמתו יתברך, און ס'איז ממש ווי עבודה זרה, ערגער ווי די סטרא אחרא וואס פאלגט דעם אויבערשטן ווי בלעם. דער משגיח ווייזט ווי אזוי דער אויבערשטער הייסט געבן א קליינעם חלק פאר די סטרא אחרא: דער שעיר לעזאזל, די האר ביי תפילין, ל"ט מלקות, נישט עסן מצה ערב פסח, און דער מגן אברהם'ס מנהג ביי קידוש. ער ווארנט אז אזעלכע מנהגים דארף מען טאן מיט שכל, און ער ענדיגט מיט הלכות בית הכסא.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · קדושה און קליפה · דער כח און די מעלה פון תורה

סדר השיעור

  1. 0:00 תורה העכער פון מצוות, און תפילה היינט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח חזר'ט איבער תניא פרק כ"ג, אז לערנען תורה מאכט א איד מיוחד מיטן אויבערשטן מער ווי אנדערע מצוות, דערפאר האט רבי שמעון בר יוחאי נישט מפסיק געווען אפילו פאר תפילה. ער טייטשט אפ דעם אריז"ל אז אין עקבתא דמשיחא איז תפילה דער עיקר, מיט א משל פון א קראנקן וואס דארף יעצט מער אראנדזש זאפט ווי ברויט און פלייש.

  2. 5:37 די גרויסע יראה וואס קומט פונעם לערנען שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט דעם תניא אז ווען מ'ווייסט ווי אזוי דאס לערנען איז א יחוד מיטן אויבערשטן דארף עס ברענגען א יראה גדולה, און ער מאכט א חילוק צווישן די נידריגע יראה פארן לערנען און די העכערע יראה בשעת'ן לערנען; דערמיט פארענטפערט ער צוויי מאמרי הגמרא וועגן תורה און יראה. דערנאך זאגט ער פארוואס רוב מענטשן היינט שפירן נישט די יראה, ווי א חולה אונטער אן אנעסטעזיע.

  3. 14:58 אן עבירה, אפילו א דרבנן, שיידט אפ פונעם אויבערשטן שטייט אינעם קאטאלאג

    ביים אנהייב פון תניא פרק כ"ד ערקלערט דער משגיח אז די דרבנן'ס זענען אויך די חכמה פונעם רבונו של עולם, איבערגעלאזט פאר די חכמים פון יעדן דור, און לויט'ן אריז"ל קומען זיי פון א נאך העכערן שורש. ממילא שיידט יעדע עבירה אפ דעם מענטש פון רצונו וחכמתו יתברך, און ס'איז ווי עבודה זרה.

  4. 20:30 ערגער ווי די סטרא אחרא אליין שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז ביי אן עבירה ווערן די לבושי הנפש פון קליפת נוגה, און אפילו די נפש אליין, צוגעבונדן צו די סטרא אחרא. דערנאך ערקלערט ער פארוואס דער בעל עבירה איז ערגער ווי די סטרא אחרא: דער שטן אליין, מיט אלע זיינע מחנות, איז בטל צום רבונו של עולם און טוט זיין רצון.

  5. 24:26 געבן די סטרא אחרא א קליינעם חלק

    דער משגיח ברענגט בלעם, וואס האט נישט געקענט עובר זיין אויף פי ה', און ערקלערט אז די כוחות הטומאה האבן זייער חיות נאר פונעם אויבערשטן. דער אויבערשטער וויל אז זיי זאלן האבן א שטיקל חיות, און דאס ווייזט ער ביי פורים, ביים שעיר לעזאזל לויט'ן רמב"ן, ביי די האר פון די תפילין, ביי כפרות, ביי ל"ט מלקות לויט'ן חתם סופר, און ביים בני יששכר'ס טעם פארוואס מ'עסט נישט קיין מצה ערב פסח.

  6. 31:42 קידוש אין דער שעה פון מאדים, מיט שכל

    דער משגיח ברענגט דעם מגן אברהם'ס מנהג נישט צו מאכן קידוש פרייטאג צו נאכטס צווישן זעקס און זיבן, די שעה פון מאדים, און דעם ערוך השלחן'ס שטארקע טענה דערויף, און ער טייטשט אפ דעם מגן אברהם אויפן זעלבן דרך: מ'טאר נישט צונעמען דעם וויין אינגאנצן פון די סטרא אחרא. ער לייגט צו אז ווער עס איז מקפיד טאר נישט לאזן ווארטן א הונגעריגע משפחה, ער דערציילט ווי דער חפץ חיים האט באלד געמאכט קידוש פאר א הונגעריגן אורח, און ער ענדיגט אז אלץ דארף מען טאן מיט שכל.

  7. 37:00 די יניקה פון די סטרא אחרא און הלכות בית הכסא

    צוריק צום תניא, לערנט דער משגיח אז די קליפות זענען בטל צום רבונו של עולם און זיי זענען יונק פון בחינת אחוריים פון רצון העליון. ער ערקלערט פארוואס הלכות בית הכסא זענען א חלק פון שלחן ערוך: די סטרא אחרא נעמט איר חיות פון די פסולת, דערפאר טאר מען דארט נישט טראכטן אין דברי תורה. ער ענדיגט אז ס'איז נישטא קיין זאך אין דעם אויבערשטנס בריאה וואס איז אומזיסט.

דער שיעור, אויסגעשריבן

תורה העכער פון מצוות, און תפילה היינט

1:05

דער משגיח חזר'ט איבער תניא פרק כ"ג: א מצוה מאכט א איד מיוחד מיטן רבונו של עולם, נאר לערנען תורה, וואס איז דעם אויבערשטנס אייגענע חכמה, איז א נאך גרעסערער יחוד, וואו אפילו די העכסטע מלאכים קענען נישט צוקומען. דערפאר האבן רבי שמעון בר יוחאי און זיינע חברים, וואס תורתם אומנתם, נישט מפסיק געווען אפילו פאר תפילה, משא"כ אנדערע מוזן יא. א,ב

3:22

פונדעסטוועגן זאגט דער אריז"ל אז אין עקבתא דמשיחא איז תפילה דער עיקר. דער משגיח ברענגט א משל: ברויט און פלייש זענען דער עיקר עסן, אבער א קראנקער וואס דער דאקטער הייסט אים נעמען אראנדזש זאפט, דארף יעצט דאס זאפט. תורה בלייבט גרעסער און רוב פונעם טאג געהערט צו איר, נאר אונזער מצב פארלאנגט זיך שטארק אנשטרענגען אין תפילה.

די גרויסע יראה וואס קומט פונעם לערנען

6:22

דער תניא זאגט ווייטער אז ווער עס ווייסט ווי אזוי דאס לערנען בינדט זיין נשמה צום אויבערשטן, דארף אים אנכאפן א יראה גדולה. אזוי טייטשט דער משגיח דעם פסוק "ליראה את ה'" (דברים ו, כד) און דאס משנה אין אבות "אם אין חכמה אין יראה". ס'איז פאראן צוויי סארטן יראה: א נידריגע, וואס ברענגט דעם מענטש זיך זעצן לערנען, און א העכערע וואס קומט פונעם לערנען אליין. א,ג,ד

10:27

דערמיט פארענטפערט ער די גמרא אין שבת, וואס ווייזט אז יראה איז גרעסער און תורה איז נאר דער טויער דערצו, הגם אין אן אנדער ארט שטייט אז תורה איז גרעסער. לגבי דער העכערער יראה, וואס קומט פון דעם וואס דער אויבערשטער איז מתלבש אין א לערנענדיגן מענטש, איז תורה דער טויער; בכלל איז תורה גרעסער. ה

11:36

אבער נישט יעדער מוח קען סובל זיין די יראה. די נשמות פון אונזער דור זענען זייער קליין, און אפילו ווען מ'לערנט לשם שמים שפירט מען גארנישט. דער משגיח גלייכט עס צו א חולה אונטער אן אנעסטעזיע: ער שפירט נישט קיין יסורים, און די אפעראציע גייט פונדעסטוועגן פאר. אזוי אויך איז דער קשר מיטן אויבערשטן אמת; די נשמה שפירט עס, נאר דער גוף נישט. א

אן עבירה, אפילו א דרבנן, שיידט אפ פונעם אויבערשטן

15:25

פרק כ"ד ווייזט דאס פארקערטע: ווי אזוי אן עבירה שניידט אפ דעם מענטש פונעם אויבערשטן. דער משגיח באטאנט אז דאס איז אפילו ביי א דרבנן. די דרבנן'ס, למשל די עירובין פון שלמה המלך, זענען אויך דעם אויבערשטנס חכמה; ער האט זיי איבערגעלאזט פאר די חכמים פון יעדן דור מתקן צו זיין מיט רוח הקודש, דערפאר מאכט מען דערויף א ברכה, פונעם פסוק "על פי התורה אשר יורוך". ו,ז

18:35

דער אריז"ל זאגט אפילו אז די דרבנן'ס קומען פון א העכערן שורש, דערפאר איז יום טוב שני אויף א העכערע מדריגה. ממילא שיידט יעדע עבירה אפ דעם מענטש פון חכמתו יתברך און פונעם רבונו של עולם אליין, און ס'איז ממש ווי עבודה זרה.

ערגער ווי די סטרא אחרא אליין

20:40

דער גוף און די לבושים פון מחשבה דיבור ומעשה קומען פון קליפת נוגה, וואס מ'קען מהפך זיין צו טוב אדער צו רע. ביי אן עבירה ווערן זיי, און אפילו די נפש אליין, צוגעבונדן צו די סטרא אחרא, די ערגסטע קליפה. דעמאלט איז דער בעל עבירה ערגער ווי די סטרא אחרא, ווייל דער שטן אליין, מיט גאנצע מחנות אונטער זיך ווי די מלאכים פון קדושה, איז בטל צום אויבערשטן און טוט זיין רצון. ו

געבן די סטרא אחרא א קליינעם חלק

24:26

אזוי ווי בלעם, וואס האט געזאגט אז ער קען נישט עובר זיין אויף פי ה', קענען די כוחות הטומאה נישט גיין קעגן דעם אויבערשטן, ווייל זיי ווייסן אז זייער חיות קומט פון אים. און דער אויבערשטער וויל אז זיי זאלן האבן א שטיקל חיות: פורים, ווען מ'ווייסט נישט בין ארור המן לברוך מרדכי, זאגט מען ברוך אויף המן און מ'שיקט אים אריין א ביסל חיות. ח,ט

26:35

דאס זעלבע איז יום כיפור, וואס דער רמב"ן ערקלערט אז דאס איז דער סוד פונעם שעיר לעזאזל. אזוי אויך שטעקט ארויס א ביסל האר ביי די תפילין, און כפרות זענען לויט'ן אריז"ל אנשטאט דעם שעיר. דאס איז נישט קיין קרבן צו די סטרא אחרא, וואס איז אסור; לויט'ן רמב"ן טוען אידן דעם רצון השם, און ער גיט איר דעם חלק. י

29:20

לויט'ן חתם סופר ערקלערט דער פסוק "לא תחסום שור בדישו" נעבן דער פרשה פון מלקות פארוואס מ'גיט ל"ט און נישט ארבעים, וואס וואלט אפגעווישט דעם שורש פונעם חטא. דער בני יששכר ערקלערט אז ערב פסח פארברענט מען דעם חמץ, און אז מ'וואלט נאך געגעסן מצה וואלט די סטרא אחרא אינגאנצן בטל געווארן פאר משיח'ס צייטן. כ,ל

קידוש אין דער שעה פון מאדים, מיט שכל

31:58

דער מגן אברהם ברענגט נישט צו מאכן קידוש פרייטאג צו נאכטס צווישן זעקס און זיבן, די שעה פון מאדים. דער ערוך השלחן שרייט געוואלד, אלע דינים אנטלויפן דאך פון שבת. דער משגיח ערקלערט אז דער מגן אברהם מיינט טאקע אזוי, נאר קידוש דעמאלט אויף רויטן וויין, וואס געהערט צו מאדים, וואלט עס אינגאנצן אריינגענומען אין קדושה; אזוי ווי ביי דער מצה מוז מען עפעס איבערלאזן. מ,נ

35:30

אבער ווער עס איז מקפיד טאר נישט לאזן ווארטן א הונגעריגע משפחה מיט א פארמאטערטער ווייב ווינטער צייט. דער חפץ חיים האט באלד געמאכט קידוש פאר א הונגעריגן אורח, און זיין זון געזאגט אז צוליב שלום עליכם לאזט מען נישט ווארטן א הונגעריגן איד. אלץ, ענדיגט דער משגיח מיטן פסוק "כל ערום יעשה בדעת", דארף מען טאן מיט שכל. פ

די יניקה פון די סטרא אחרא און הלכות בית הכסא

37:43

די קליפות זענען יונק פון בחינת אחוריים פון רצון העליון. דערפאר זענען דא הלכות בית הכסא אין שלחן ערוך: פון די פסולת, וואס האט נאך א רושם פון קדושה, נעמט די סטרא אחרא איר חיות, דערפאר טאר מען דארט נישט טראכטן אין דברי תורה. קיין זאך אין דער בריאה איז נישט אומזיסט, "כולם בחכמה עשית". צ,ק

מראי מקומות

תורה

  1. ג Devarim 6:24 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:22
  2. ז Devarim 17:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 15:25
  3. ח Bamidbar 22:18 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:26
  4. כ Devarim 25:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 29:20

כתובים

  1. פ Mishlei 13:16 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 35:30
  2. ק Tehillim 104:24 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 37:43

משנה

  1. ד Avos 3:17 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:22

תלמוד בבלי

  1. ב לכאורה Shabbos 11a מפתח אינעם אויסשרייב: 1:05
  2. ה לכאורה Shabbos 31b מפתח אינעם אויסשרייב: 10:27
  3. ט לכאורה Megillah 7b מפתח אינעם אויסשרייב: 24:26
  4. ס לכאורה Shabbos 156a 32:18 מפתח

זוהר און קבלה

  1. ע לכאורה Zohar II 135a-b (Kegavna) 32:35 מפתח

ראשונים

  1. י לכאורה Ramban, Vayikra 16:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 26:35

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 23 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:05, 6:22, 11:36
  2. ו לכאורה Tanya ch. 24 מפתח אינעם אויסשרייב: 15:25, 20:40
  3. ל Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 29:20
  4. מ Magen Avraham (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 31:58
  5. צ לכאורה Shulchan Aruch, Orach Chaim 3 מפתח אינעם אויסשרייב: 37:43

אנדערע

  1. נ Aruch HaShulchan (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 31:58

עיקרי הדברים

  1. 1:05 ווען א איד לערנט תורה ווערט ער מיוחד מיט דער חכמה פונעם רבונו של עולם אויף אן אופן וואס אפילו די העכסטע מלאכים קענען נישט צוקומען, מער ווי דורך אנדערע מצוות.
  2. 3:34 וואס דער אריז"ל זאגט אז אין עקבתא דמשיחא איז תפילה דער עיקר, מיינט נישט אז תפילה איז גרעסער ווי תורה, נאר אז דער היינטיגער מצב פארלאנגט עס.
  3. 8:44 ווען מ'ווייסט אז דאס לערנען איז א יחוד מיטן רבונו של עולם, דארף עס ברענגען א העכערע סארט יראה, נאר מענטשן פון אונזער דור זענען אפגעטעמפט און שפירן עס נישט, הגם דער קשר איז אמת.
  4. 16:19 יעדע עבירה, סיי א דאורייתא סיי א דרבנן, שיידט אפ דעם מענטש פון רצונו וחכמתו יתברך, און ס'איז ממש ווי עבודה זרה.
  5. 22:21 די סטרא אחרא אליין איז קיינמאל נישט מורד אינעם רבונו של עולם, ווייל זי ווייסט אז איר חיות קומט פון אים, ממילא איז דער בעל עבירה ערגער ווי די סטרא אחרא.
  6. 26:35 דער רבונו של עולם וויל אז די סטרא אחרא זאל האבן א שטיקל חיות ביז משיח קומט, דערפאר הייסט די תורה געבן איר עפעס, אבער נישט מקריב זיין צו איר.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 4:56 אויב תורה איז גרעסער ווי תפילה, ווי אזוי זאגט דער אריז"ל אז אין עקבתא דמשיחא איז תפילה דער עיקר?

    תירוץ: 3:57 אזוי ווי א קראנקער דארף יעצט אראנדזש זאפט הגם ברויט און פלייש זענען דער עיקר, אזוי פארלאנגט דער מצב פון אונזער דור זיך מוסר נפש זיין אויף תפילה, כאטש רוב פונעם טאג געהערט נאך אלץ צו תורה.

  2. קשיא: 10:27 אין איין ארט ווייזט די גמרא אז יראת שמים איז גרעסער ווי תורה, וואס איז נאר דער טויער דערצו, און אין אן אנדער ארט אז תורה איז גרעסער; ווי אזוי גייט עס צוזאמען?

    תירוץ: 11:01 מ'רעדט פון דער העכערער יראה וואס קומט פון דעם וואס דער אויבערשטער איז מתלבש אין מענטש בשעת ער לערנט; לגבי דעם איז די תורה דער טויער, און בכלל איז תורה גרעסער.

  3. קשיא: 13:03 אויב דאס לערנען איז טאקע א יחוד מיטן אויבערשטן, פארוואס שפירן רוב מענטשן נישט קיין יראה גדולה בשעת'ן לערנען?

    תירוץ: 11:36 נישט יעדער מוח קען עס סובל זיין; די נשמות פון אונזער דור זענען זייער קליין און אפגעטעמפט, ווי א חולה אונטער אן אנעסטעזיע, אבער דער קשר איז אמת און די נשמה שפירט עס.

  4. קשיא: 30:19 פארוואס גיט מען ל"ט מלקות און נישט ארבעים?

    תירוץ: 29:52 לויט'ן חתם סופר און דעם פסוק לא תחסום שור בדישו וואס שטייט נעבן דער פרשה פון מלקות, וואלטן ארבעים אינגאנצן אפגעווישט דעם שורש פונעם חטא; מ'לאזט איבער איינס כדי די סטרא אחרא זאל האבן א ביסל יניקה.

  5. קשיא: 30:43 פארוואס טאר מען נישט עסן קיין מצה ערב פסח?

    תירוץ: 30:53 דער בני יששכר ערקלערט אז ווען מ'איז מבער און מ'פארברענט דעם חמץ, וואס איז די סטרא אחרא, וואלט עסן מצה אויך די זעלבע טאג עס אינגאנצן מבטל געווען, און דער אויבערשטער וויל אז זי זאל נאך האבן א קיום ביז משיח קומט.

  6. קשיא: 32:31 פארוואס זאגט דער מגן אברהם נישט צו מאכן קידוש פרייטאג צו נאכטס צווישן זעקס און זיבן, ווען אלע דינים אנטלויפן פון שבת, אזוי ווי דער ערוך השלחן טענה'ט?

    תירוץ: 33:48 מאדים אנטלויפט טאקע פון שבת, נאר מאכן דעמאלט קידוש אויף רויטן וויין, וואס געהערט צו מאדים, וואלט עס אינגאנצן אריינגענומען אין קדושה; אזוי ווי ביי מצה ערב פסח מוז מען איבערלאזן עפעס פאר די סטרא אחרא.

מעשיות

  1. 36:08 דער חפץ חיים מיטן הונגעריגן אורח

    דער חפץ חיים האט פרייטאג צו נאכטס אהיימגעברענגט אן אורח פון שול און געזען אז ער איז זייער הונגעריג. האט ער באלד געמאכט קידוש און מ'האט גלייך געוואשן. זיין זון האט אים געפרעגט פארוואס, ער פלעגט דאך זאגן שלום עליכם מיט אלע זאכן. האט דער חפץ חיים געענטפערט אז צוליב שלום עליכם דארף מען נישט לאזן ווארטן א הונגעריגן איד.

    אין דער מעשה: דער חפץ חיים

געדאנקען

  1. 3:57 וואס דער אריז"ל לייגט אזוי פיל אויף תפילה אין עקבתא דמשיחא איז ווי א דאקטער וואס הייסט א קראנקן נעמען אראנדזש זאפט: ברויט און פלייש בלייבן דער עיקר, נאר אין זיין מצב דארף ער יעצט דאס זאפט.
  2. 9:06 ס'איז פאראן צוויי סארטן יראה: א נידריגע וואס ברענגט דעם מענטש זיך זעצן לערנען, און א העכערע וואס קומט פונעם לערנען אליין; לגבי דער העכערער יראה איז די תורה דער טויער, און דערמיט איז מתורץ די סתירה צווישן די מאמרי הגמרא.
  3. 14:07 וואס מ'שפירט נישט קיין יראה בשעת'ן לערנען איז ווי א אפעראציע אונטער אן אנעסטעזיע: דער חולה שפירט גארנישט, און פונדעסטוועגן גייט די אפעראציע טאקע פאר; די נשמה און איר שורש שפירן דעם קשר מיטן אויבערשטן אפילו ווען דער גוף שפירט עס נישט.
  4. 17:20 די דרבנן'ס זענען דעם אויבערשטנס אייגענע חכמה: ער האט זיי איבערגעלאזט פאר די חכמים פון יעדן דור מתקן צו זיין אין דער ריכטיגער צייט מיט רוח הקודש, און לויט'ן אריז"ל קומען זיי פון א העכערן שורש, דערפאר איז יום טוב שני אויף א העכערע מדריגה.
  5. 22:42 דער שטן אליין, אזוי ווי בלעם וואס האט נישט געקענט עובר זיין אויף פי ה', טוט אלץ וואס דער רבונו של עולם וויל; נאר א איד וואס טוט אן עבירה גייט קעגן רצון השם, דערפאר איז ער ערגער ווי די סטרא אחרא.
  6. 26:54 דער שעיר לעזאזל, די האר וואס שטעקט ארויס ביי די תפילין, כפרות, ל"ט מלקות און דער איסור פון עסן מצה ערב פסח לאזן אלע איבער א קליינעם חלק פאר די סטרא אחרא, על פי ציווי השם, כדי זי זאל נישט ווערן אינגאנצן בטל פאר משיח'ס צייטן.
  7. 33:48 דער מגן אברהם'ס מנהג ביי קידוש איז נישט ווייל מ'האט מורא פון מאדים'ס שאדן, ווייל אלע דינים אנטלויפן פון שבת; נאר מאכן קידוש אין יענער שעה וואלט אריינגענומען דעם רויטן וויין, וואס געהערט צו מאדים, אינגאנצן אין קדושה, און די סטרא אחרא וואלט גארנישט געבליבן.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 3:28 דער משגיח זאגט אז אפילו היינט דארף מען רוב פונעם טאג אוועקגעבן אויף תורה, אבער מ'טאר נישט מזלזל זיין אין תפילה און מ'דארף זיך מוסר נפש זיין אויף תפילה בכוונה.
  2. 35:25 דער משגיח זאגט אז ווער עס איז מקפיד נישט צו מאכן קידוש פאר זיבן, טאר נישט לאזן ווארטן א הונגעריגע און פארמאטערטע משפחה ווינטער צייט פרייטאג צו נאכטס.
  3. 36:46 דער משגיח זאגט אז אלץ אין אידישקייט דארף מען טאן מיט שכל, און וויסן ווען יא און ווען נישט.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען בלעם, דער בני יששכר, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער חפץ חיים, דער חתם סופר, דער מגן אברהם, דער ערוך השלחן, דער רמב"ן, המן, מרדכי הצדיק, רבי שמעון בר יוחאי, שלמה המלך

ערכים אחוריים, יחוד, יצר הרע, מזל, סטרא אחרא, עבודה זרה, עקבתא דמשיחא, קליפת נוגה, רבונו של עולם, שעיר לעזאזל

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט