אצילות' ד' עולמות והשתלשלות איך עובדים ביחד. יש כמה מדריגות בנשמות אבל הנקודה של אברהם אבינו בכולם. נשמה ממדריגה נמוכה ביותר יכול להוליד נשמות גבוהות כי בתוכו מדריגת כתר. זה ענין מחול.

קאטאלאג: ספר התניא ב' י”ח נומ׳ ⁨4⁩ פאקעט גייד ז׳ 46 אידיש 36 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 36 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט ווי אזוי דאס ליכט פונעם אויבערשטן גייט אראפ דורך די פיר עולמות און די מדריגות פון נשמות, און ווייזט אז אונטער אלע חיצוניות'דיגע חילוקים האט יעדער איד די זעלבע נקודה פון די אבות, וואס ווערט נתגלה ביי א רונדן טאנץ און אום יום כיפור.

דער משגיח חזר'ט איבער דעם ענין פון די עשר ספירות, וואס זענען כנגד די צען כחות הנפש פונעם מענטש און כנגד די עשרה מאמרות, און ערקלערט דעם סדר ההשתלשלות מיט א משל פון וואסער וואס ווערט פון דאמף צו וואסער און צו אייז, און פון א טונקעלן פילם וואס מ'קוקט דערמיט אויף א ליקוי חמה. די פיר עולמות, אצילות, בריאה, יצירה און עשיה, זענען ווי פארהאנגען, און יעדער עולם האט צען ספירות. אויך די נשמות קומען פון די עולמות, אין בערך פערציג כללות'דיגע מדריגות, אבער יעדער איד האט אין זיך א פנימיות'דיגע נקודה וואס ער האט גע'ירשנט פון די אבות. מיט א משל פון אן אספירין מיט קאוטינגס און פון הארן וואס מ'ירשנט ווייזט ער אז די חילוקים זענען נאר אין די לבושים. דערנאך לערנט ער אין תניא פרק י"ח אז אפילו דער נידריגסטער איד האט חכמה אין זיך, ווייל קדושה איז אחדות. פון דעם ערקלערט ער דעם רונדן טאנץ, דעם מחול, וואו אלע זענען גלייך נאנט צום אויבערשטן, די מחילה פון יום כיפור, און דעם פסוק וואס רופט אידן "בני כושיים".

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · די מדריגות און דער שורש פון דער נשמה · צמצום, עולמות און די מרכבה · אהבת ישראל און אחדות · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד

סדר השיעור

  1. 0:00 די עשר ספירות און די ירידה פונעם ליכט שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח חזר'ט איבער די עשר ספירות און די צען כחות הנפש, ער פארבינדט זיי מיט די עשרה מאמרות, די עשר מכות און די עשרת הדברות, און ערקלערט די השתלשלות מיט וואסער וואס ווערט פון דאמף צו אייז. ער לייגט צו אז א באשעפעניש קען נישט מקבל זיין א צו שטארק ליכט, אזוי ווי די זון ביי א ליקוי חמה, וואס מ'קוקט אויף איר דורך עטליכע טונקעלע פילמס.

  2. 4:44 די פיר עולמות ווי פארהאנגען שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט די פיר עולמות, כנגד די פיר אותיות פונעם שם הוי"ה, און לערנט אפ דעם נאמען אצילות פון "אצל", נאנט, אזוי ווי די גרויסע שרים וואס זענען נאנט צום מלך. יעדער עולם איז א פארהאנג וואס לאזט אדורך נאר א ביסל ליכט, יעדער האט צען ספירות, און צוזאמען זענען זיי די רשות היחיד פונעם אויבערשטן, צען הויך און פיר ברייט.

  3. 9:47 מדריגות אין נשמות און די פנימיות'דיגע נקודה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז אויך די נשמות קומען פון די פיר עולמות, פון נשמות דאצילות ווי משה רבינו און די אבות ביז דער נידריגסטער מדריגה, נפש דמלכות דעשיה, אין בערך פערציג כללות'דיגע מדריגות. פונדעסטוועגן האט יעדער איד, אפילו אן עם הארץ, באהאלטן אין זיך די נקודה וואס ער האט גע'ירשנט פון די אבות, און אין איר זענען אלע גלייך.

  4. 13:59 דער משל פון דעם איבערגעדעקטן אספירין שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט א לאנגן משל פון אן אספירין מיט א זיסן קאוטינג איבער אן ענטעריק קאוטינג, אז עס זאל אדורכגיין דאס מויל און דעם מאגן און ווירקן ערשט אין די געדערעם; אונטער ביידע קאוטינגס איז עס אלץ אספירין. אזוי איז די פנימיות'דיגע נקודה פון די אבות די זעלבע ביי יעדן איד, צי ער האט גראבע לבושים צי איידעלע, און ער לייגט צו א משל פון די קאליר פון הארן וואס איז באהאלטן אין איין דור און נתגלה אינעם קומענדיגן.

  5. 21:11 תניא פרק י"ח: חכמה ביים נידריגסטן איד שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט אין תניא פרק י"ח: די אבות זענען די מרכבה און האבן ממשיך געווען נפש רוח ונשמה צו זייערע קינדער פון די פיר עולמות, און אפילו דער נידריגסטער איד האט נפש דנפש דמלכות דעשיה. ווייל אין קדושה איז אלעס אחדות, נישט ווי דער פירוד פון דער סטרא אחרא, האט די נידריגסטע מדריגה אין זיך חכמה און דאס אור אין סוף, אזוי ווי "ה' בחכמה יסד ארץ".

  6. 27:25 דער רונדער טאנץ פון די צדיקים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא סוף תענית אז דער אויבערשטער וועט מאכן א מחול פאר די צדיקים, און ערקלערט מיטן חתם סופר אז ביי א רונדן טאנץ, ווי ביי א רונדן טיש, איז יעדער גלייך און גלייך נאנט צום אויבערשטן וואס איז אינמיטן. דערפאר איז א טאנץ ביי חסידים א הויכע עבודה, מ'טאר נישט רעדן דערביי, און די טאנצער דארפן האלטן די הענט ווי אן עלעקטרישער דראט וואס איז נישט איבערגעשניטן, אזוי ווי דער בעל שם טוב האט געטון.

  7. 32:29 מחול, מחילה און בני כושיים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פארבינדט מחול מיט מחילה: אום יום כיפור ווערט נתגלה די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד, און דערפאר ווערט ער מוחל. דערנאך ערקלערט ער דעם פסוק וואס רופט אידן "בני כושיים": אזוי ווי ביי דער קאליר פון הויט איז דער חילוק נאר פון אויבן, און אונטן איז יעדע אידישע נשמה א חלק אלוק ממעל. ער שליסט אז דער קומענדיגער פרק אין תניא בויט אויף אויף דער הקדמה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

די עשר ספירות און די ירידה פונעם ליכט

0:34

דער משגיח דערמאנט די עשר ספירות, וואס ביים מענטש זענען זיי די צען כחות הנפש: דריי מוחין און זיבן מידות. זיי זענען די עשרה מאמרות פון בריאת העולם, וואס זענען נאכאמאל געקומען ביי די עשר מכות און די עשרת הדברות. זיי זענען אראפגעגאנגען שטאפלווייז, ווי דאמף וואס ווערט וואסער און דערנאך אייז: מער גשמי, אבער די זעלבע זאך.

3:29

פארוואס דארף עס אראפגיין? ווייל א צו שטארק ליכט קען מען נישט מקבל זיין. ביי א ליקוי חמה, מערקט ער אן, האט מען געקוקט אויף דער זון דורך א טונקעלן פילם, און צוגעלייגט נאך פילמס ביז דאס אויג האט עס געקענט סובל זיין.

די פיר עולמות ווי פארהאנגען

4:44

דערפאר האט דער אויבערשטער באשאפן פיר עולמות, כנגד די פיר אותיות פונעם שם הוי"ה. דער העכסטער איז אצילות, פון "אצל", נאנט, אזוי ווי די שרים וואס ווערן גערופן "אצילי בני ישראל" אין פרשת משפטים, וואס שטייען לעבן דעם מלך און זענען מקבל זיין ליכט. ב

7:13

יעדער עולם איז א פארהאנג וואס לאזט אדורך נאר א ביסל ליכט: פון אצילות צו בריאה, יצירה, און צום סוף עשיה, וואו מיר געפינען זיך. יעדער האט צען ספירות, און צוזאמען זענען זיי די רשות היחיד פונעם אויבערשטן, צען הויך און פיר ברייט, ווי די גמרא באשרייבט עס; וואס גייט צו דער סטרא אחרא איז שוין רשות הרבים. ג

מדריגות אין נשמות און די פנימיות'דיגע נקודה

9:54

אויך די נשמות קומען פון די עולמות. משה רבינו און די אבות האבן געהאט נשמות דאצילות, און צדיקים האבן אזוי געזאגט אויפן בעל התניא. בדרך כלל זענען דא פערציג מדריגות, פון חכמה דאצילות ביז נפש דמלכות דעשיה, מיט טויזנטער פיינערע.

12:45

פונדעסטוועגן האט יעדער איד, אפילו אן עם הארץ, א פנימיות'דיגע נקודה וואס ער האט גע'ירשנט פון די אבות. זי ווערט נישט נתגלה, אבער אין איר זענען אלע גלייך.

דער משל פון דעם איבערגעדעקטן אספירין

14:17

דער משגיח ברענגט א משל. אספירין איז ביטער און קען שעדיגן דעם מאגן, דערפאר דעקט מען עס איבער מיט אן ענטעריק קאוטינג וואס די זויערקייט פונעם מאגן קען נישט צולאזן, און איבער דעם א זיסן קאוטינג פארן מויל. ערשט אין די געדערעם, וואו עס איז אלקאליש, עפנט זיך דער קאוטינג און דער אספירין ווירקט. ווער עס קוקט אויפן טאבלעט קען זאגן אז ס'איז נישט קיין אספירין, אבער אונטער ביידע קאוטינגס איז עס יא.

20:01

אזוי האט יעדער איד א פנימיות פון די אבות, גלייך ביי אלעמען. נאר די לבושים זענען פארשידן: גראב ביי אן עם הארץ, איידל ביי א תלמיד חכם. דאס זעלבע, א שווארצהאריגער טאטע קען האבן א בלאנדע קינד, און דאס אייניקל איז ווידער שווארץ: די מדה איז געווען באהאלטן אינעם קינד, נאר נישט נתגלה.

תניא פרק י"ח: חכמה ביים נידריגסטן איד

21:22

צוריק צום תניא פרק י"ח, לערנט דער משגיח אז די אבות זענען די מרכבה, מקושר מיטן אויבערשטן. א מרכבה איז בטל צום רוכב, אבער זי איז פון אים אפגעטיילט; א איד איז בכלל נישט אפגעטיילט פונעם אויבערשטן. די אבות האבן ממשיך געווען נפש רוח ונשמה צו זייערע קינדער פון די עשר ספירות פון די פיר עולמות, יעדן לויט זיין מדריגה. א,ד

23:33

אפילו דער נידריגסטער איד באקומט נפש דנפש דמלכות דעשיה. אבער אין קדושה איז אחדות, און די סטרא אחרא איז דער עלמא דפרודא. דערפאר, זאגט ער, איז אהבת ישראל אזוי וויכטיג: א איד קען זיך נאר מקשר זיין מיט די אבות ווען ער איז מאוחד מיט אנדערע אידן און מיטן צדיק. א

24:41

ווייל די ספירות זענען כלולות איינע אין דער אנדערער, האט אפילו מלכות דעשיה אין זיך חכמה דעשיה, און אין איר חכמה דאצילות וואו עס שיינט דאס אור אין סוף. דערפאר ברענגט דער תניא "ה' בחכמה יסד ארץ" און דעם פסוק "כולם בחכמה עשית". א,ה,ו

דער רונדער טאנץ פון די צדיקים

27:25

דער משגיח ברענגט די גמרא אין תענית אז דער אויבערשטער וועט מאכן א מחול פאר די צדיקים, און יעדער וועט ווייזן מיטן פינגער. דער חתם סופר און אנדערע ספרים ערקלערן: ביי א לאנגן טיש איז דא אן אויבנאן, אבער ביי א רונדן טיש, און ביי א רונדן טאנץ, איז יעדער גלייך. ביים טאנצן הייבט זיך א מענטש העכער ווי ער איז, און דעמאלט זענען אלע גלייך, יעדער פונקט אזוי נאנט צום אויבערשטן אינמיטן ווי דער אנדערער. ז,ח

29:24

דערפאר איז א טאנץ ביי חסידים א גאר הויכע עבודה, און מ'טאר נישט רעדן דערביי; צדיקים האבן זיך דערויף שטארק אנגעבייזערט, און ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש האט זיך אנגעבייזערט אויף ווער עס האט גערעדט ביים טאנצן מיט די בחורים. די טאנצער האלטן די הענט ווי אן עלעקטרישער דראט: שניידט מען אים איבער, הערט אויף דער שטראם. דער בעל שם טוב, איידער ער האט מגלה געווען גרויסע זאכן, האט זיי געהייסן שטיין אין א קרייז און האלטן די הענט.

מחול, מחילה און בני כושיים

32:29

די גמרא דארט רעדט אויך פון יום כיפור. מחול און מחילה איז איין ווארט: אום יום כיפור ווערט נתגלה די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד, וואס וויל זיך נישט אפטיילן פונעם אויבערשטן, און דערפאר ווערט ער מוחל. ז

33:40

דערמיט איז מובן פארוואס דער נביא רופט אידן "בני כושיים": דער חילוק צווישן מענטשן מיט פארשידענע הויט איז נאר אין דער הויט. אזוי זענען די עבירות פון אידן חיצוניות; אונטן איז יעדע נשמה א חלק אלוק ממעל. י

מראי מקומות

תורה

  1. ב Shemos 24:11 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 4:44

נביאים

  1. י Amos 9:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 33:40

כתובים

  1. ה Mishlei 3:19 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:41
  2. ו Tehillim 104:24 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 24:41

תלמוד בבלי

  1. ג לכאורה Shabbos 6a מפתח אינעם אויסשרייב: 7:13
  2. ז Taanis 31a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:25, 32:29

מדרש

  1. ד לכאורה Bereishis Rabbah 47:6 מפתח אינעם אויסשרייב: 21:22

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 18 מפתח אינעם אויסשרייב: 21:22, 23:33, 24:41
  2. ח Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 27:25
  3. ט לכאורה Shulchan Aruch Orach Chaim 124:7 30:16 מפתח

עיקרי הדברים

  1. 3:29 דאס ליכט פונעם אויבערשטן קומט אראפ דורך די פיר עולמות, וואס יעדער איינער איז ווי א פארהאנג וואס פארטונקלט עס, כדי די נידריגערע עולמות און דער מענטש זאלן עס קענען מקבל זיין.
  2. 10:11 די נשמות קומען פון די פיר עולמות אין בערך פערציג כללות'דיגע מדריגות, פון חכמה דאצילות ביז מלכות דעשיה, און אין זיי זענען פארהאן אסאך פיינערע מדריגות.
  3. 13:44 יעדער איד האט א פנימיות'דיגע נקודה וואס ער האט גע'ירשנט פון די אבות, און אין דער נקודה זענען אלע אידן גלייך; די חילוקים צווישן זיי זענען נאר אין די לבושים.
  4. 25:20 לויט תניא פרק י"ח האט אפילו דער נידריגסטער איד, וועמענס נשמה איז נפש דנפש דמלכות דעשיה, אין זיך די חכמה וואו עס שיינט דאס אור אין סוף.
  5. 23:49 קדושה איז אחדות און טומאה איז פירוד, דערפאר קען א איד זיך נאר מקשר זיין מיט די אבות ווען ער איז מאוחד מיט אנדערע אידן.
  6. 29:11 דער רונדער טאנץ, דער מחול, איז מגלה די פנימיות'דיגע גלייכקייט פון אלע אידן, און די זעלבע התגלות ברענגט די מחילה פון יום כיפור.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 5:50 וואס מיינט דער נאמען אצילות?

    תירוץ: 6:21 עס קומט פון "אצל", נאנט, אזוי ווי די שרים פונעם מלך זענען נאנט צו אים און זענען מקבל זיין ליכט; אצילות איז דער נאנטסטער צום בורא.

  2. קשיא: 20:49 ווי אזוי קען א קינד מיט בלאנדע הארן האבן אן אייניקל מיט שווארצע הארן?

    תירוץ: 20:57 דער כח פון שווארצע הארן איז פארהאן אין דעם קינדס כראמאזאמען, נאר ער קומט נישט לידי גילוי ביז ביים אייניקל.

  3. קשיא: 33:55 וואס מיינט עס אז אידן ווערן גערופן "בני כושיים", און וואס איז דער חילוק צווישן א שווארצן און א ווייסן מענטש?

    תירוץ: 34:15 דער חילוק איז נאר אין דער הויט; אונטער איר זענען זיי גלייך. אזוי זענען די חסרונות פון אידן נאר חיצוניות'דיג, און אונטן זענען אלע אידן גלייך.

מעשיות

  1. 31:20 דער קרייז פונעם בעל שם טוב

    ווען דער בעל שם טוב פלעגט מגלה זיין גרויסע זאכן, פלעגט ער הייסן די אנוועזנדע שטעלן זיך אין א קרייז און האלטן די הענט צוזאמען, און ער איז אריינגעגאנגען אין דביקות. דער משגיח ברענגט עס צו ווייזן אז דער קרייז דארף זיין צוזאמענגעהאלטן און נישט איבערגעהאקט, ווי אן עלעקטרישער שטראם.

    אין דער מעשה: דער הייליגער בעל שם טוב

  2. 29:31 רעדן אינמיטן טאנצן

    דער משגיח דערציילט אז צדיקים פלעגן זיך שטארק אנבייזערן אויף מענטשן וואס רעדן ביים טאנצן. ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש פלעגט זיך שטארק אנבייזערן אויף איינעם וואס האט גערעדט ביים טאנצן מיט די בחורים, ווייל דער טאנץ איז פון א הויכער מדריגה.

    אין דער מעשה: Reb Shraga Feivel Mendlowitz

געדאנקען

  1. 5:51 דער נאמען אצילות קומט פון "אצל", נאנט: אזוי ווי די גרויסע שרים וואס שטייען לעבן דעם מלך און זענען מקבל פון זיין ליכט, איז אצילות דער עולם וואס איז דער נאנטסטער צום בורא.
  2. 9:18 די פיר עולמות מיט זייערע צען ספירות זענען די רשות היחיד פונעם אויבערשטן, הויך צען און ברייט פיר, און וואס גייט אריין צו דער סטרא אחרא איז שוין די רשות הרבים.
  3. 19:05 אזוי ווי אן אספירין אונטער א זיסן קאוטינג און אן ענטעריק קאוטינג, זענען די לבושים פון אידן פארשידן, גראב ביי א פשוט'ן איד און איידל ביי א תלמיד חכם, אבער וואס ליגט אונטן איז די זעלבע ביי יעדן איד.
  4. 23:49 ווייל קדושה איז אחדות און טומאה איז דער "עלמא דפרודא", קען א איד זיך נאר מקשר זיין מיט די אבות דורך אחדות מיט אנדערע אידן און מיטן צדיק.
  5. 28:15 ביי א רונדן טאנץ שטייט יעדער אין דער זעלבער ווייטקייט פונעם צענטער, וואו דער אויבערשטער איז; ווייל דער טאנץ הייבט א מענטש העכער ווי ער איז, ווערט נתגלה די פנימיות'דיגע נקודה וואו אלע אידן זענען גלייך.
  6. 32:45 מחול און מחילה איז איין ווארט: יום כיפור ברענגט מחילה ווייל דעמאלט ווערט נתגלה די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד, וואס וויל זיך נישט אפטיילן פונעם אויבערשטן.
  7. 33:50 דער אויבערשטער רופט אידן "בני כושיים" ווייל אזוי ווי ביי דער קאליר פון הויט, איז דער חילוק פאר וואס ער מוסר'ט זיי נאר אינעם אויבערשטן שיכט, און אונטן זענען אלע אידן גלייך.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 24:18 דער משגיח זאגט אז א איד וואס וויל זיין א ריכטיגער איד קען עס נאר טון אויב ער איז מאוחד מיט אנדערע אידן, צוזאמען מיטן צדיק און דעם מנהג פון דער עדה.
  2. 29:45 דער משגיח זאגט אז מ'זאל נישט רעדן ביים טאנצן.
  3. 30:56 דער משגיח זאגט אז די טאנצער דארפן אלע האלטן די הענט צוזאמען און נישט איבערהאקן דעם קרייז, ווי אן עלעקטרישער דראט וואס מ'טאר נישט איבערשניידן.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, די אבות, דער בעל התניא, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חתם סופר, משה רבינו, ר' מאטעלע סלאנימער, ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש

ערכים אחדות, אצילות, השתלשלות, חיצוניות, לבושים, מחול, מרכבה, סטרא אחרא, ספירה, עולם העשיה, עשרה מאמרות, פנימיות, רשות היחיד

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט