יש גוי בתוך יהודי - ועל זה צריך לעשות תשובה. אצל רשעים הנפש אלקות בגלות והיא אנוס לעשות עבירה - זה גלות השכינה. בעצם חכמה אין פגם אבל בהתפשטות החכמה יש פגם וזה פוגם בחכמה ממש.

קאטאלאג: ספר התניא ב' י"ט נומ׳ ⁨9⁩ פאקעט גייד ז׳ 47 אידיש 48 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 48 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ביים לערנען תניא פרק י"ט ערקלערט דער משגיח אז א איד וואס זינדיגט שלעפט זיין נפש האלקית אריין אין גלות, אבער דער עיקר פון דער חכמה בלייבט נישט אנגערירט און וועקט זיך אויף ביי א נסיון פון אמונה, און דערפאר גיט אפילו א פושע ישראל אוועק זיין לעבן על קידוש השם.

דער משגיח עפנט מיט דעם וואס ספרים טייטשן אז "הגר אשר בקרבך" אין דער תוכחה מיינט דעם גוי וואס איז אין יעדן איד, און ער ברענגט פון א תלמיד פונעם בעל שם טוב אז ערב שבת דארף מען תשובה טון אויף דעם; ער דערציילט פון א ברסלאווער גר וואס פלעגט ביינאכט ברילן כדי ארויסצוהאקן דעם גוי פון זיך. לויט תניא פרק י"ט ערקלערט ער אז דער פושע איז נכנע צום יצר הרע און צווינגט זיין נפש האלקית אין גלות, וואס דאס איז גלות השכינה, ווי א בן מלך וואס מ'צווינגט צו מלחמה האלטן קעגן זיין טאטן. די אהבה מסותרת פון אברהם אבינו איז נאר צוגעדעקט. דערנאך פארענטפערט ער א סתירה: דער עצם פון דער חכמה ווערט נישט אנגערירט פון א עבירה, נאר איר התפשטות אין לב, און דער עצם שלאפט ביז א נסיון פון אמונה וועקט אים אויף. ער ברענגט א מעשה מיט דעם קיסר און א אידישן סאלדאט, און ווייל ס'איז דער יארצייט פונעם ריי"ץ, מעשיות פון זיין מסירת נפש און זיין קדושה.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · מסירת נפש · די שכינה און גלות השכינה

סדר השיעור

  1. 0:00 דער גוי וואס איז אין יעדן איד שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט וואס ספרים טייטשן אז "הגר אשר בקרבך" איז דער גוי אין א איד, און א תלמיד פונעם בעל שם טוב וואס האט געזאגט אז ערב שבת דארף מען תשובה טון דערויף. ער דערציילט פון א גר ביי די ברסלאווער וואס פלעגט ביינאכט ברילן כדי ארויסצוהאקן דעם גוי פון זיך.

  2. 3:53 די נפש האלקית אין גלות: גלות השכינה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז דער פושע איז נכנע צום יצר הרע אין חלל השמאלי און נישט צו זיין נפש האלקית, אבער ביי א נסיון פון אמונה פון אנכי און לא יהיה לך גיט ער אוועק זיין לעבן. ער לערנט אינעם תניא אז די נפש האלקית פונעם פושע איז אין גלות און ווערט געצוואונגען אין דער עבירה, וואס דאס איז גלות השכינה, און ער באטאנט אז דאס איז ביי יעדן איד ווען ער זינדיגט.

  3. 7:52 דער געפאנגענער בן מלך און די אהבה מסותרת שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט דעם משל פון א בן מלך וואס די שונאים פונעם מלך האבן געפאנגען און צווינגען אים צו מלחמה האלטן קעגן זיין טאטן, און ער ערקלערט די "אהבה מסותרת" פונעם תניא מיטן פסוק אין משלי: א ירושה פון אברהם אבינו וואס ביי א פושע איז צוגעדעקט מיט קליפה. דערנאך לערנט ער אז דורך דעם קומט אריין א רוח שטות, און אז דער גלות איז נאר ביי דער התפשטות פון דער חכמה.

  4. 11:37 דער עצם פון חכמה און איר התפשטות שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פרעגט א סתירה: פריער האט דער תניא געזאגט אז א עבירה דערגרייכט נישט ביז דער חכמה, און דא שלעפט דער פושע זי אריין אין גלות. ער ענטפערט אז דער עצם פון דער חכמה, די אמונה, קען נישט אנגערירט ווערן, אבער איר התפשטות אין לב און אין גאנצן גוף, ווי די שטראלן פון דער זון, ווערט פוגם; דער שורש בלייבט אין מוח.

  5. 14:57 די שלאפנדיגע חכמה וועקט זיך ביי א נסיון פון אמונה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט אז ביי א עבירה שלאפט די חכמה אין מוח, אבער א נסיון פון אמונה, וואס איז למעלה מן הדעת, וועקט זי אויף, און דערפאר וויל אפילו דער ערגסטער רשע זיך נישט אפשיידן פונעם אייבערשטן. ער שטעלט אוועק א צדיק וואס איז בעל הבית אויף זיין הארץ קעגן א רשע וואס דאס הארץ הערשט איבער אים, און ברענגט פסוקים אז פארן אייבערשטן צעגייען אלע קליפות.

  6. 19:39 דער קיסר און דער אידישער סאלדאט מעשה

    דער משגיח דערציילט א מעשה וואס איז מקובל ביי רוסישע חסידים: א פארשטעלטער קיסר טרינקט מיט א אידישן סאלדאט וואס פארזעצט זיין שווערד פאר בראנפן, ער ראטעוועט זיך פון דעם קיסר'ס פאסטקע מיט א הילצערנער שווערד און ווערט א גענעראל. ווען מ'הייסט אים זיך שמד'ן, שפרינגט דער סאלדאט, וואס האט געטון אלע עבירות, פון א בריק אין וואסער, און דער קיסר זאגט אז א איד לאזט זיך מוסר נפש זיין ווען עס קומט צו מסירת נפש.

  7. 28:00 די מסירת נפש פונעם ריי"ץ אין רוסלאנד מעשה

    ווייל ס'איז דער יארצייט פונעם ליובאוויטשער רבי ר' יוסף יצחק, דערציילט דער משגיח ווי ער האט אונטער די קאמוניסטן געהאלטן באהאלטענע חדרים, ישיבות, דאווענען און מקוואות, איז ארעסטירט געווארן, און האט געענטפערט דעם קאמיסאר מיטן רעוואלווער אז ער האט איין גאט מיט צוויי וועלטן. ער לייגט צו דעם מאכנאווקער רבי'ס ווערטער אז אין רוסלאנד זענען נאר די ברסלאווער און ליובאוויטשער געקומען צו אים, און אז הונדערטער ליובאוויטשער חסידים זענען געהרג'עט געווארן פאר זייער מסירת נפש.

  8. 33:39 דעם חפץ חיים'ס אייניקל מעשה

    דער משגיח דערציילט וואס ר' שמשון פינקוס האט געהערט פון אן אייניקל פונעם חפץ חיים: ווען זי האט אלס יונג מיידל אוועקגעווארפן אידישקייט, האט זי זיך באריימט פארן זיידן מיט טעלעפאן, ראדיא און באמבעס, און ער האט פאראויסגעזאגט אז מ'וועט פליען איבערן אטלאנטיק, צו דער לבנה, און א באמבע וועט חרוב מאכן א גאנצע שטאט, און דאך איז זי געבליבן וואס זי איז געווען. דערקעגן שטעלט ער די אידישקייט וואס דער ריי"ץ און זיינע חסידים האבן אויפגעהאלטן אין רוסלאנד מיט מסירת נפש.

  9. 38:21 מעשיות פונעם יונגן ריי"ץ מעשה

    דער משגיח דערציילט ווי דער יונגער ריי"ץ, ווען ער איז געווען סעקרעטאר ביי א רייכן חסיד, האט געשפירט וועלכע כלים פון א הענדלער האבן באמת באלאנגט צו א צדיק, און יעדע כלי האט ער אויפגעהויבן צוויי מאל, נאכן תשובה טון אויב אן עבירה האט אים פארשטעלט. דערנאך דערציילט ער ווי ר' פרץ חיים האט זיך אראפגעבויגן אויפצוהייבן א מטבע וואס דעם רבי'נס זון איז אראפגעפאלן ביים שפילן ביים פענסטער, און איז ניצול געווארן פון א קויל פון א קאמוניסט; דער שיעור ענדיגט זיך מיט לחיים.

דער שיעור, אויסגעשריבן

דער גוי וואס איז אין יעדן איד

0:55

דער משגיח עפנט מיטן פסוק אין דער תוכחה, "הגר אשר בקרבך יעלה עליך". על פי פשט מיינט עס גוים צווישן אידן אין גלות, אבער ספרים טייטשן עס אויף דעם גוי וואס איז אינעווייניג אין א איד. איינער פון די גרויסע תלמידי הבעש"ט האט געזאגט אז ערב שבת דארף מען תשובה טון, ווייל א גוי וואס היט שבת איז חייב, און מ'טאר נישט אריינגיין אין שבת מיט א בחינה פון גוי. ב,ג

2:27

ער דערציילט פון א גר ביי די ברסלאווער, א גרויסער עובד השם, אין וועמען די אלטע מחשבות האבן זיך נאך גערירט. ביינאכט אליין אין בית המדרש פלעגט ער זינגען און דערנאך ברילן ווי א לייב, כדי ארויסצוהאקן דעם גוי פון קאפ.

די נפש האלקית אין גלות

4:07

דער גוי, ערקלערט דער משגיח, איז דער פושע ישראל וואס איז נכנע צום יצר הרע אין חלל השמאלי און נישט צו זיין נפש האלקית. אבער דאס אלץ איז נאר ביז עס קומט צו א נסיון פון אנכי און לא יהיה לך, פון אמונה, וואס איז העכער; דעמאלט רירט זיך די חכמה אין מוח, און ער דינט נישט קיין עבודה זרה נאר גיט אוועק זיין לעבן, ווי דער תניא אין פרק י"ט זאגט אויף פושעי ישראל ביי קידוש השם. א,ד

6:06

ביז דעמאלט איז זיין נפש האלקית אין גלות: ער צווינגט זי צו זיין א שותף אין זיין עבירה, און דאס איז גלות השכינה. דער משגיח באטאנט אז דאס מיינט נישט נאר א מחלל שבת, נאר אפילו אן ערליכן איד אין דעם מאמענט וואס ער זינדיגט. א

דער געפאנגענער בן מלך און די אהבה מסותרת

7:59

דער משגיח ברענגט א משל פון א בן מלך וואס די שונאים פונעם מלך האבן געפאנגען און צווינגען אים צו העלפן מלחמה האלטן קעגן זיין אייגענעם טאטן; קיין ערגערער גלות קען נישט זיין. אזוי צווינגט דער פושע זיין נפש האלקית צו גיין מיט אים קעגן דעם אייבערשטן.

9:12

דער תניא רופט די ליבשאפט פון דער נשמה אן אהבה מסותרת, א לשון פונעם פסוק אין משלי כ"ז ה'. יעדער איד האט זי, אפילו ער ווייסט נישט דערפון, אלס ירושה פון אברהם אבינו. ביי א פושע איז זי צוגעדעקט מיט א זאק פון קליפה, אבער נישט פארלוירן, און דורך דעם קומט אריין א רוח שטות, ווי די גמרא אין סוטה זאגט אז קיינער זינדיגט נישט סיידן ס'קומט אין אים אריין א רוח שטות. א,ה,ו

דער עצם פון חכמה און איר התפשטות

11:37

דא פרעגט דער משגיח א סתירה. פריער האט דער תניא געזאגט אז א געווענליכע עבירה דערגרייכט נישט ביז דער חכמה שבנפש, נאר א נסיון פון אמונה. ווי אזוי שלעפט דען דער פושע די חכמה אריין אין גלות? א

13:19

ער ענטפערט אז דער עצם פון דער חכמה, די אמונה, קען מען נישט אנרירן. אבער די חכמה ווערט נתפשט אין גאנצן מענטש ווי די שטראלן פון דער זון, און די התפשטות אין לב ווערט פוגם. דער שורש בלייבט אין מוח.

די שלאפנדיגע חכמה וועקט זיך

15:18

ווען א מענטש זינדיגט, זאגט דער משגיח ווייטער, שלאפט די חכמה אין מוח; די עבירה האט זי נישט אנגערירט. אבער א נסיון פון אמונה, וואס איז למעלה מן הדעת, דערגרייכט ביז איר, און זי וועקט זיך אויף, ווי דער תניא ברענגט "ויקץ כישן ה'". דעמאלט וויל אפילו דער ערגסטער רשע, כאטש די קליפות האבן זיך אויף אים געשטארקט אלע זיינע טעג, זיך נישט אפשיידן פונעם אייבערשטן. א,ז

17:29

ס'זענען דא רשעים וואס זענען אזוי אריינגעזונקען אין חטא אז זיי פארלירן כמעט די בחירה, און ער ברענגט פון חז"ל אז א צדיק איז בעל הבית אויף זיין הארץ, און א רשע איז אין רשות פון זיין הארץ. אבער א נסיון פון אמונה דערגרייכט ביז אין סוף, און דעמאלט ווערן אלע קליפות בטל, ווי די פסוקים זאגן אז כל הגוים כאין נגדו, און זיי צעגייען ווי וואקס פארן פייער. ח,ט,י,כ

דער קיסר און דער אידישער סאלדאט

19:39

דער משגיח דערציילט א מעשה וואס איז מקובל ביי רוסישע חסידים. א קיסר, מ'מיינט ניקאלאי, פלעגט זיך פארשטעלן פאר א פשוט'ן מענטש. אין א שענק איז ער געזעסן לעבן א אידישן סאלדאט וואס האט אים אנגעגאסן בראנפן, און ווען ער האט נישט געהאט קיין געלט, האט ער פארזעצט זיין שווערד, דעם גאנצן שטאלץ פון א סאלדאט, פאר נאך בראנפן. דער קיסר איז ברוגז געווארן און האט פארצייכנט זיין נומער.

24:23

אויפן צווייטן טאג האט ער דעם איד געהייסן אפהאקן דעם קאפ פון אן אומשולדיגן סאלדאט. דער איד האט פארשטאנען ווער דער פרעמדער איז געווען און האט איבער נאכט אויסגעשניצט א הילצערנע שווערד, און ער האט געזאגט אז אויב יענער איז אומשולדיג, וועט א נס מאכן די שווערד פאר האלץ. דער קיסר האט אים דערהויבן ביז א גענעראל, און דערנאך געהייסן זיך שמד'ן. דער סאלדאט, וואס האט שוין געטון אלע עבירות, האט מסכים געווען, אבער אויפן וועג האט ער געבעטן אפשטעלן ביי א בריק און איז אריינגעשפרונגען אין וואסער. האט דער קיסר געזאגט אז א איד, ווען ס'קומט צו מסירת נפש, גיט ער אוועק זיין לעבן.

די מסירת נפש פונעם ריי"ץ

28:00

דער משגיח מערקט אן אז היינט איז דער יארצייט פונעם ריי"ץ, ר' יוסף יצחק פון ליובאוויטש. אונטער די קאמוניסטן האט ער געהאלטן באהאלטענע חדרים, ישיבות און מקוואות, און מ'האט אים ארעסטירט. ווען א קאמיסאר האט אויף אים אנגעצילט א רעוואלווער, האט ער געענטפערט אז דערפאר האבן מורא די וואס האבן אסאך געטער מיט איין וועלט, אבער ער האט איין גאט מיט צוויי וועלטן. נאכדעם וואס מ'האט אים באפרייט, איז ער ווייטער געגאנגען מיט זיין מסירת נפש.

31:21

דער מאכנאווקער רבי האט געזאגט אז אין רוסלאנד זענען נאר די ברסלאווער און ליובאוויטשער חסידים נאך געקומען צו אים. הונדערטער ליובאוויטשער חסידים זענען געכאפט און געהרג'עט געווארן, און דאך האט דער ריי"ץ געלערנט אז מ'דארף זיך לאזן הרג'ענען.

דעם חפץ חיים'ס אייניקל

33:43

ר' שמשון פינקוס האט דערציילט אז ער האט באזוכט אן אייניקל פונעם חפץ חיים. ווען זי האט אלס יונג מיידל אוועקגעווארפן אידישקייט, האט זי געזאגט צום זיידן אז ער ווייסט נישט פון טעלעפאן, ראדיא און באמבעס. ער האט געענטפערט אז מ'וועט נאך פליען איבערן אטלאנטיק און צו דער לבנה, און מאכן א באמבע וואס וועט חרוב מאכן א גאנצע שטאט; און דאך איז זי געבליבן וואס זי איז געווען.

37:52

דערקעגן איז אין זיבעציג יאר די אידישקייט פון רוסישע אידן כמעט אינגאנצן אפגעמעקט געווארן, חוץ ביי די ברסלאווער און ליובאוויטשער, ווייל דער ריי"ץ האט געלערנט מסירת נפש.

מעשיות פונעם יונגן ריי"ץ

39:15

נאך דער חתונה איז דער יונגער ריי"ץ געווארן סעקרעטאר ביים רייכן חסיד ר' שמואל גוראריע. ווען א הענדלער האט געברענגט כלים וואס האבן געזאלט באלאנגען צו צדיקים, האט ער יעדע כלי אויפגעהויבן און ארויסגעקליבן די איינציגע כלי מיט קדושה, די זעלבע וואס זיין טאטע דער רבי האט ארויסגעקליבן. ר' שמואל האט אים באפרייט צו לערנען מיט פולע געהאלט, און געפרעגט פארוואס ער האט יעדע כלי אויפגעהויבן צוויי מאל. ער האט געענטפערט אז ווען ער האט גארנישט געשפירט, האט ער מורא געהאט אז אן עבירה שטערט, האט ער תשובה געטון און עס נאכאמאל אויפגעהויבן.

43:41

דערנאך דערציילט דער משגיח פון ר' פרץ חיים, שפעטער א גרויסער רב אין רוסלאנד, וואס איז אלס יונגערמאן געקומען צום ריי"ץ און געזען ווי ער ווארפט און כאפט א מטבע ביים פענסטער, וואס איז אים אויסגעקומען נישט פאסיג. ווען זי איז אראפגעפאלן, האט ער זיך געקווענקלט צוליב זיין כבוד, אבער זיך דאך אראפגעבויגן, און פונקט דעמאלט איז א קויל פון א קאמוניסט דורכגעפלויגן דורכן פענסטער. האט ער פארשטאנען אז דעם רבי'נס זון האט זיך נישט געשפילט, נאר געראטעוועט זיין לעבן. דער שיעור ענדיגט זיך מיט לחיים.

מראי מקומות

תורה

  1. ב לכאורה Devarim 28:43 מפתח אינעם אויסשרייב: 0:55
  2. ד לכאורה Shemos 20:2-3 מפתח אינעם אויסשרייב: 4:07

נביאים

  1. ט לכאורה Yeshayahu 40:17 מפתח אינעם אויסשרייב: 17:29

כתובים

  1. ה לכאורה Mishlei 27:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 9:12
  2. ז לכאורה Tehillim 78:65 מפתח אינעם אויסשרייב: 15:18
  3. י לכאורה Tehillim 68:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 17:29
  4. כ לכאורה Tehillim 97:5 מפתח אינעם אויסשרייב: 17:29

תלמוד בבלי

  1. ג לכאורה Sanhedrin 58b מפתח אינעם אויסשרייב: 0:55
  2. ו לכאורה Sotah 3a מפתח אינעם אויסשרייב: 9:12

מדרש

  1. ח Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 17:29

אחרונים און חסידות

  1. א לכאורה Tanya ch. 19 מפתח אינעם אויסשרייב: 4:07, 6:06, 9:12, 11:37, 15:18

עיקרי הדברים

  1. 1:09 דער משגיח ערקלערט אז "הגר אשר בקרבך" מיינט די בחינה פון א גוי וואס איז אינעווייניג אין א איד, און אז מ'דארף תשובה טון דערויף איידער מ'גייט אריין אין שבת.
  2. 6:19 ווען א איד זינדיגט, אפילו אן ערליכער איד, איז זיין נפש האלקית אין גלות און ווערט געצוואונגען צו זיין א שותף אין דער עבירה; דאס איז גלות השכינה.
  3. 9:35 יעדער איד האט אן אהבה מסותרת צום אייבערשטן, א ירושה פון אברהם אבינו, וואס ביי א פושע איז זי צוגעדעקט מיט א לבוש פון קליפה, אבער זי ווערט קיינמאל נישט פארלוירן.
  4. 13:19 דער עצם פון דער חכמה אין דער נשמה ווערט נישט פוגם דורך א עבירה; נאר איר התפשטות אין לב און אין דעם גאנצן מענטש.
  5. 15:18 ביי געווענליכע עבירות שלאפט די חכמה, אבער א נסיון פון אמונה דערגרייכט ביז איר און וועקט זי אויף, און דערפאר לאזט זיך אפילו דער קל שבקלים מוסר נפש זיין און לייקנט נישט אין השם.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 11:37 ווי אזוי קען דער תניא זאגן אז אן עבירה דערגרייכט נישט ביז דער חכמה פון דער נשמה, און אויך אז דער פושע שלעפט זיין נפש האלקית מיט איר חכמה אריין אין גלות?

    תירוץ: 13:19 דער עצם פון דער חכמה, די אמונה, ווערט קיינמאל נישט אנגערירט; נאר איר התפשטות אין לב און אין גאנצן מענטש, ווי די שטראלן פון דער זון, ווערט פוגם, און דער שורש בלייבט אין מוח.

  2. קשיא: 5:24 פארוואס גיט אפילו א פושע ישראל אוועק זיין לעבן על קידוש השם?

    תירוץ: 12:30 ווייל א נסיון פון אמונה, וואס איז למעלה מן הדעת, דערגרייכט ביז דער חכמה פון דער נפש האלקית און וועקט זי אויף פונעם שלאף, און דעמאלט ווערן די קליפות בטל.

מעשיות

  1. 2:27 דער ברסלאווער גר וואס האט ביינאכט געבריליעט

    ביי די ברסלאווער איז געווען א גר וואס איז געווארן א גרויסער עובד השם, און פלעגט זיצן גאנצע נעכט אליין אין בית המדרש. די אלטע מחשבות פון זיינע פריערדיגע צייטן האבן זיך נאך גערירט אין אים. מ'האט אים געהערט דורכן פענסטער ווי ער גייט ארום און זינגט, און דערנאך גיט ער א שאגת ארי כדי ארויסצוהאקן דעם גוי פון קאפ.

  2. 19:39 דער קיסר און דער אידישער סאלדאט

    א קיסר, מ'מיינט ניקאלאי, האט ליב געהאט זיך פארשטעלן פאר א פשוט'ן מענטש, און איז געזעסן אין א שענק צווישן סאלדאטן, לעבן א אידישן סאלדאט וואס האט אים געגעבן טרינקען, און ווען ער האט נישט געהאט קיין געלט, האט ער פארזעצט זיין שווערד, וואס באלאנגט צום קיסר, פאר נאך בראנפן. אויפן צווייטן טאג האט דער קיסר אים געהייסן אפהאקן דעם קאפ פון אן אומשולדיגן סאלדאט לעבן אים; דער איד, וואס האט פארשטאנען ווער דער פרעמדער איז געווען און האט איבער נאכט אויסגעשניצט א הילצערנע שווערד, האט מודיע געווען אז אויב יענער איז אומשולדיג, וועט א נס מאכן די שווערד פאר האלץ. דער קיסר האט אים געגעבן אלץ העכערע מדריגות ביז ער איז געווארן א גענעראל, און דערנאך פארלאנגט אז ער זאל זיך שמד'ן. דער סאלדאט, וואס האט שוין געטון אלע סארטן עבירות, האט מסכים געווען, אבער אויפן וועג, זיצנדיג צווישן דעם קיסר און דער מלכה, האט ער געבעטן אפשטעלן ביי א בריק און איז אריינגעשפרונגען אין וואסער. דער קיסר האט געזאגט אז א איד, ווען עס קומט צו מסירת נפש, לאזט זיך מוסר נפש זיין.

    אין דער מעשה: דער צאר ניקאלאי

  3. 28:53 דער ריי"ץ פארן קאמיסאר

    אונטער די קאמוניסטן האט דער ריי"ץ איינגעפירט באהאלטענע חדרים און ישיבות, ער האט געזארגט אז מ'זאל דאווענען און האט געבויט מקוואות, און מ'האט אים ארעסטירט. מ'האט אים געפרעגט ווער עס פירט די ישיבות און חדרים, און ער האט נישט געוואלט זאגן. דער קאמיסאר האט אויף אים אנגעצילט א רעוואלווער און געזאגט אז ער האט שוין אסאך שטומע מענטשן געמאכט רעדן; ער איז נישט נתפעל געווארן און האט געענטפערט אז פאר דעם האבן מורא מענטשן וואס האבן אסאך געטער מיט איין וועלט, אבער ער האט איין גאט מיט צוויי וועלטן. נאך פראטעסטן פון אמעריקאנער אידן האט מען אים באפרייט, און ער איז ווייטער געגאנגען מיט זיין מסירת נפש.

    אין דער מעשה: דער ריי"ץ

    דערציילט אין נאך 2 שיעורים ←

  4. 31:21 דער מאכנאווקער רבי ווער ס'איז געקומען צו אים אין רוסלאנד

    דער מאכנאווקער רבי פון טשערנאבילער שטאם איז געווען אזוי גרויס אז דער סקווירער רבי האט זיך פאר אים געבויגן ווען ער איז געקומען קיין ארץ ישראל. ער האט געזאגט אז אין רוסלאנד, ווען די קאמוניסטן האבן געמאכט גזירות אז מ'טאר נישט זיין קיין איד, איז קיינער נישט געקומען צו אים חוץ די ברסלאווער און די ליובאוויטשער, און פון דעמאלט אן האט ער זיי מקרב געווען. דער משגיח לייגט צו אז הונדערטער חסידים פונעם ריי"ץ זענען געכאפט געווארן און זענען קיינמאל נישט צוריקגעקומען.

    אין דער מעשה: דער מאכנאווקער רבי, דער סקווירער רבי

  5. 33:43 דער חפץ חיים זאגט פאראויס

    ר' שמשון פינקוס האט דערציילט אז ער מיט זיין חבר הלל זקס, אן אייניקל פונעם חפץ חיים, זענען געגאנגען באזוכן הלל'ס קוזינע, אן אייניקל פונעם חפץ חיים. זי האט דערציילט אז ווען זי איז געווען בערך צוואנציג יאר האט זי אוועקגעווארפן אידישקייט און געוואלט שטודירן אין אוניווערסיטעט, און זי האט געזאגט צום זיידן אז ער זיצט אין א ווינקל און ווייסט נישט פון וויסנשאפט, פראגרעס, טעלעפאן, ראדיא און באמבעס וואס קענען חרוב מאכן א הויז. ער האט געענטפערט אז דאס איז אמת, און אז ס'וועט קומען א צייט וואס מ'וועט פליען איבערן אטלאנטיק אין א פאר שעה, פליען צו דער לבנה, און מאכן א באמבע וואס וועט חרוב מאכן א גאנצע שטאט. און דאך, מערקט אן דער משגיח, איז זי געבליבן וואס זי איז געווען.

    אין דער מעשה: ר' שמשון פינקוס, ר' הלל זאקס, דער חפץ חיים

  6. 39:15 דער ריי"ץ שפירט די כלים פון צדיקים

    נאך דער חתונה האט דער ריי"ץ געדארפט פרנסה, און א רייכער חסיד, ר' שמואל גוראריע, האט אים אנגענומען פאר א סעקרעטאר דריי שעה א טאג, כדי ער זאל קענען לערנען די איבריגע צייט. א הענדלער האט געברענגט זילבערנע כלים און אנטיקן וואס האבן געזאלט באלאנגען צו צדיקים; דער ריי"ץ האט יעדע כלי אויפגעהויבן, געזאגט אז די אנדערע זענען פראסט, און ארויסגעקליבן איין כלי וואס האט אין זיך קדושה, די זעלבע וואס זיין טאטע דער רבי האט ארויסגעקליבן ווען מ'האט אים פריער געפרעגט. ווען דער חסיד האט געזען אז ער איז נישט קיין פשוט'ער מענטש, האט ער אים געלאזט לערנען און ווייטער באצאלט, און געפרעגט פארוואס ער האט יעדע כלי אויפגעהויבן צוויי מאל; ער האט געענטפערט אז ווען ער האט גארנישט געשפירט, האט ער מורא געהאט אז אן עבירה שטערט, האט ער תשובה געטון און עס נאכאמאל אויפגעהויבן.

    אין דער מעשה: דער ריי"ץ, ר' שמואל גורארי', דער רבי רש"ב

  7. 43:41 די מטבע וואס האט געראטעוועט א לעבן

    ר' פרץ חיים, שפעטער פון די גרויסע רבנים אין רוסלאנד, איז אלס יונגערמאן געקומען שמועסן מיטן ריי"ץ, דעמאלט דעם רבי'נס זון. דער ריי"ץ האט געשפילט מיט א מטבע ביים פענסטער, ווארפן און כאפן, און ר' פרץ חיים האט געהאלטן אז דאס פאסט נישט; ווען זי איז אראפגעפאלן, האט ער זיך געקווענקלט צי עס פאסט פאר זיין כבוד זי אויפצוהייבן, אבער ער האט זיך דאך אראפגעבויגן. אין דעם מאמענט איז א קויל דורכגעפלויגן דורכן פענסטער פון א קאמוניסט וואס האט אים געהאלטן פאר דעם רבי'נס זון; ווען ער וואלט זיך נישט אראפגעבויגן, וואלט מען אים דערשאסן, און ער האט פארשטאנען אז דעם רבי'נס זון האט זיך נישט סתם געשפילט, נאר האט געראטעוועט זיין לעבן.

    אין דער מעשה: ר' פרץ חיים, דער ריי"ץ

געדאנקען

  1. 1:04 דער משגיח טייטשט "הגר אשר בקרבך יעלה עליך" נישט נאר אויף גוים אין גלות, נאר אויף דעם גוי אינעווייניג אין א איד, און פארבינדט עס מיט א גוי וואס היט שבת, אז מ'דארף אים ארויסנעמען דורך תשובה פאר שבת.
  2. 7:30 דער משגיח באטאנט אז דער "פושע ישראל" פונעם תניא, וואס זיין נשמה איז אין גלות, מיינט נישט נאר א מחלל שבת, נאר אפילו אן ערליכן איד אין דעם מאמענט וואס ער זינדיגט.
  3. 13:13 מיטן משל פון דער זון און אירע שטראלן פארענטפערט דער משגיח ווי אזוי א עבירה קען סיי נישט דערגרייכן די חכמה און סיי זי אריינשלעפן אין גלות: דער עצם בלייבט גאנץ אין מוח, און איר התפשטות אין לב ווערט פוגם.
  4. 17:29 דער משגיח ערקלערט אז ס'זענען דא רשעים וואס זענען אזוי שטארק אריינגעזונקען אין חטא אז זיי פארלירן כמעט די בחירה, זיי ווילן זיין גוט אבער מוזן זינדיגן, און דאך זענען זיי מוסר נפש ווען עס קומט צו אמונה.
  5. 42:08 אין דער מעשה מיטן ריי"ץ און די כלים ברענגט דער משגיח אז ער האט יעדע כלי אויפגעהויבן א צווייטן מאל נאכן תשובה טון, ווייל אויב ער האט נישט געשפירט קיין קדושה, איז אפשר אן עבירה האט אים פארשטעלט.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 1:26 דער משגיח ברענגט פון איינעם פון די גרויסע תלמידי הבעש"ט אז ערב שבת דארף מען תשובה טון, ווייל יעדער מענטש קען האבן אין זיך א בחינה פון א גוי, און מ'טאר נישט אריינגיין דערמיט אין שבת.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, דער הייליגער בעל שם טוב, דער חפץ חיים, דער מאכנאווקער רבי, דער סקווירער רבי, דער צאר ניקאלאי, דער רבי רש"ב, דער ריי"ץ, ר' הלל זאקס, ר' פרץ חיים, ר' שמואל גורארי', ר' שמשון פינקוס

ערכים אהבה מסותרת, גלות השכינה, חלל השמאלי, למעלה מן הדעת, מסירות נפש, נפש האלקית, נפש הבהמית, פושעי ישראל, קידוש השם, רוח שטות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט