אין אדם חוטא אלא אם נכנס בו רוח שטות.

קאטאלאג: ספר התניא ב' כ"ה נומ׳ ⁨11⁩ פאקעט גייד ז׳ 47 אידיש 40 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 40 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז א איד זינדיגט נאר ווייל א רוח שטות לאזט אים פארגעסן אז יעדע עבירה רייסט אים אפ פון השם יתברך פונקט ווי עבודה זרה, און אז די זעלבע גרייטקייט צו מסירות נפש וואס ער האט קעגן עבודה זרה קען אים טראגן אין יעדע טעגליכע מלחמה מיטן יצר הרע.

ביים לערנען תניא פרק כ"ה דערמאנט דער משגיח אז אפילו די פשוט'סטע אידן האבן אוועקגעגעבן דאס לעבן אין די גזירות אין אייראפע כדי נישט צו דינען עבודה זרה, און ער לערנט אז יעדע עבירה איז א סניף פון עבודה זרה, ווייל זי רייסט אויך אפ דעם מענטש פון השם יתברך. א איד זינדיגט נאר ווייל א רוח שטות, ווי די גמרא זאגט, לאזט אים דאס פארגעסן; די אהבה מסותרת איז אלעמאל דא. אפילו דער חשבון פון "אחטא ואשוב" העלפט נישט, ווייל דער קשר מיט השם יתברך איז למעלה מן הזמן און אפילו איין רגע פון אפגעריסנקייט איז א פולע אפגעריסנקייט. דער משגיח ווענדט דעם חשבון אן אויף דער טעגליכער מלחמה: אויפשטיין צום דאווענען, לערנען קלאר און מיטן גאנצן כח, דאווענען מיט כוונה, געבן צדקה. ער לייגט צו אז א מצוה מאכט א יחוד וואס איז אייביג, ער ווארנט וועגן ביטול תורה, און ער מאנט אז די היינטיגע שוואכערע דורות דארפן אויך היטן דעם געזונט. צום סוף ברענגט ער רש"י'ס פשט אז טאן קעגן דעם אייגענעם רצון איז אליין מסירות נפש, און ער ערקלערט פארוואס דער דור המדבר האט אויך געדארפט די מצוה פון מסירות נפש.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · מסירת נפש · דער יצר הרע און נסיונות

סדר השיעור

  1. 0:00 יעדער איד גיט אוועק דאס לעבן קעגן עבודה זרה

    דער משגיח דערמאנט אז אין די גזירות און רדיפות אין אייראפע האבן הונדערטער טויזנטער פשוט'ע אידן אוועקגעגעבן דאס לעבן כדי זיך נישט צו שמד'ן, און ער ערקלערט אז יעדע עבירה, אפילו א גרינגע, איז א סניף פון עבודה זרה. ער זאגט אז מ'דארף זיך אוועקזעצן און טראכטן דערפון נאכאמאל און נאכאמאל, ביז עס ווערט א חלק פון דער אייגענער ידיעה.

  2. 6:33 דער רוח שטות און דער חשבון פון אחטא ואשוב שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אז א מענטש זינדיגט נאר ווען עס קומט אריין אין אים א רוח שטות: ער פארגעסט אז די עבירה רייסט אים אפ פון השם יתברך, כאטש זיין אהבה מסותרת, וואס איז כולל אויך יראה, בלייבט. דערנאך ווייזט ער אז אפילו איינער וואס רעכנט שפעטער תשובה צו טאן וואלט אוועקגעגעבן דאס לעבן אבי נישט צו דינען עבודה זרה אפילו פאר איין רגע, ווייל דער קשר מיט השם יתברך איז למעלה מן הזמן.

  3. 14:38 דער חשבון אין דער טעגליכער עבודה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ווענדט אן דעם חשבון אויף די טעגליכע טריקס פונעם יצר הרע: די פוילקייט אויפצושטיין אינדערפרי צום דאווענען, לערנען אן קלארקייט און נישט מיטן גאנצן כח, דאווענען אן כוונה, און זיך איינהאלטן פון געבן צדקה. אפילו פאר איין מינוט, זאגט ער, וואלט א איד אוועקגעגעבן דאס לעבן אבי נישט אפגעריסן צו ווערן, ממילא קען ער איבערקומען די קלענערע נסיונות.

  4. 20:56 דער אייביגער יחוד פון א מצוה

    דער משגיח ערקלערט אז א מצוה וואס מ'טוט מיט אלע כחות מאכט א יחוד מיט השם יתברך וואס בלייבט אויף אייביג, ווייל אויבן איז אלץ נצחי און די תורה טוישט זיך קיינמאל נישט. צייט וואס מ'פארברענגט מיט ליידיגע רייד און זאכן וואס האבן נישט קיין שייכות צו תורה און עבודה פארלירט דעם יחוד, און מ'דארף דערנאך בעטן מחילה פון השם יתברך.

  5. 24:37 שוואכערע דורות און היטן דעם געזונט

    דער משגיח מערקט אן אז דער בעל התניא האט פארלאנגט תורה ועבודה אן אויפהער פון מענטשן וואס זענען געווען שטארקער ווי היינט, און אז די וואס שטרענגען זיך צו פיל אן ברעכן זיך. מ'דארף רוען, עסן ווי מ'דארף און מאכן עקסערסייז פארן געזונט, און דאס איז נישט קיין ביטול תורה, אבי דער רוב פונעם טאג גייט אוועק אויף תורה ועבודה און מ'לייגט זיך נישט אין נארישקייטן.

  6. 31:51 סלח לנו און דער טייטש פון נפשכם

    דער משגיח פרעגט פארוואס חז"ל האבן מתקן געווען די ברכה סלח לנו דריי מאל א טאג, און ער ענטפערט אז עס איז אויף ביטול תורה, וואס דער קרבן תמיד פלעגט מכפר זיין, און היינט זענען די תפילות אנשטאט די תמידים. דערנאך ברענגט ער רש"י אז נפש מיינט רצון, ממילא האט יעדער וואס טוט קעגן זיין רצון א שטיקל מסירות נפש.

  7. 35:26 מסירות נפש ביי קריאת שמע און אין מדבר

    דער משגיח ערקלערט אז ביי קריאת שמע דארף מען האבן אין זינען די גרייטקייט צו מסירות נפש ביי "אחד" און ביי "בכל נפשך". ער פרעגט פארוואס דער דור המדבר, וועמען השם יתברך האט צוגעזאגט אז די גוים וועלן זיך פארן זיי פירכטן, האט געדארפט די מצוה פון מסירות נפש, און ער ענטפערט אז דורך דעם האבן זיי געקענט מאכן דעם חשבון אויף יעדע מצוה און יעדע קלענערע עבירה.

דער שיעור, אויסגעשריבן

יעדער איד גיט אוועק דאס לעבן קעגן עבודה זרה

2:41

דער משגיח דערמאנט אז אין די גזירות און רדיפות אין אייראפע האבן זיך הונדערטער טויזנטער אידן געלאזט הרג'ענען אבי זיך נישט צו שמד'ן. דאס זענען געווען פשוט'ע אידן, נישט קיין גרויסע עובדי השם, טייל האבן אפילו געטון שווערע עבירות, און פונדעסטוועגן האבן זיי נישט געוואלט דינען עבודה זרה.

3:43

דערפון לערנט ער אז יעדע עבירה, אפילו א גרינגע, איז א סניף פון עבודה זרה, ווייל זי רייסט אויך אפ דעם מענטש פון השם יתברך. עס איז נישט גענוג דאס צו וויסן: מ'דארף זיך אוועקזעצן און טראכטן דערפון נאכאמאל און נאכאמאל, ביז עס ווערט א חלק פון דער אייגענער ידיעה און מ'איז באמת איבערצייגט דערפון.

דער רוח שטות און דער חשבון פון אחטא ואשוב

6:56

פארוואס זשע זינדיגט א איד? דער משגיח ברענגט די גמרא אז א מענטש זינדיגט נאר ווען עס קומט אריין אין אים א רוח שטות, וואס ווערט ארויסגעלערנט פונעם פסוק ביי סוטה. ס'איז טאקע א שטות: א איד וואס וואלט זיך געלאזט הרג'ענען אבי נישט צו דינען עבודה זרה וויל נישט טראגן א סך קלענערע מסירות נפש כדי נישט צו טאן אן עבירה, ווייל אין יענער רגע פארגעסט ער אז די עבירה רייסט אים אפ פון השם יתברך. א,ב

8:05

פונדעסטוועגן האט יעדער איד, אפילו דער נידריגסטער, בלי שום ספק אן אהבה מסותרת צו השם יתברך. דער משגיח ברענגט א משל פון א מאמע וואס ציטערט אז איר קינד זאל נישט פאלן פון די טרעפ: די מורא קומט פון ליבשאפט, און אזוי איז די אהבה כולל אויך יראה.

11:51

דער תניא לייגט צו אז אפילו איינער וואס רעכנט צו זינדיגן און שפעטער תשובה טאן וואלט אוועקגעגעבן דאס לעבן אבי נישט צו דינען עבודה זרה אפילו פאר א רגע. דער משגיח ברענגט די משנה אז ווער עס זאגט אחטא ואשוב גיט מען אים נישט די מעגליכקייט תשובה צו טאן, און ער ערקלערט אז דער קשר מיט השם יתברך איז למעלה מן הזמן, ממילא איז אפילו איין רגע א פולע אפגעריסנקייט. ג,ד

דער חשבון אין דער טעגליכער עבודה

14:43

דער משגיח ווענדט אן דעם חשבון אויף די טעגליכע טריקס פונעם יצר הרע. אינדערפרי רעדט ער איין דעם מענטש צו בלייבן אין בעט אנשטאט צו גיין דאווענען; דעמאלט זאל ער זיך דערמאנען אז ער איז גרייט אוועקצוגעבן דאס לעבן פאר השם יתברך, און דער קלענערער נסיון איז גארנישט דערקעגן.

15:44

דאס זעלבע ביים לערנען. טייל לערנען פארשלאפן, אבער די תורה מוז מען קלאר פארשטיין, און א סוגיא וואס איז נאך נישט קלאר דארף מען איבערגיין נאכאמאל; דער אריז"ל זאגט אז מ'דארף לערנען מיטן גאנצן כח. אזוי אויך דאווענען מיט כוונה מיטן גאנצן כח, און געבן צדקה ווען דער יצר וויל איינהאלטן דאס געלט. אפילו פאר איין מינוט, זאגט דער משגיח, וואלט א איד אוועקגעגעבן דאס לעבן אבי נישט אפגעריסן צו ווערן.

דער אייביגער יחוד פון א מצוה

21:59

א מצוה וואס מ'טוט מיט אלע כחות, ערקלערט דער משגיח, מאכט א יחוד מיט השם יתברך וואס איז אייביג. ווער עס האט געגעסן מצה האט זי געגעסן אויף אייביג, ווייל אויבן איז נישטא קיין זאך וואס איז נאר יעצט. אויך די תורה איז נצחי, ווי ישעיה זאגט אז דאס ווארט פון השם בלייבט לעולם. אבער צייט וואס גייט אוועק אויף ליידיגע זאכן וואס האבן נישט קיין שייכות צו תורה און עבודה פארלירט דעם יחוד, און מ'דארף דערנאך בעטן מחילה פון השם יתברך. ה

שוואכערע דורות און היטן דעם געזונט

24:37

דער משגיח מערקט אן אז דער בעל התניא, וואס האט פארלאנגט תורה ועבודה אן אויפהער, האט גערעדט צו מענטשן וואס זענען געווען שטארקער ווי היינט. די היינטיגע דורות האבן שוואכערע נערוון; די וואס שטרענגען זיך צו פיל אן ברעכן זיך און קענען חדשים לאנג נישט לערנען. ס'איז היינט נישט מעגליך צו גיין פון השכמה ביז ביינאכט אן א מינוט רו. ג

26:56

די ספרים ברענגען אז א צדיק פלעגט יעדן טאג גיין שפאצירן פאר זיין געזונט. דאס איז נישט קיין ביטול תורה, אדרבה, דאס גיט אים כח צו לערנען. בחורים אין קעמפ מעגן א טייל פונעם טאג מאכן עקסערסייז, און מ'זאל עסן וואס מ'דארף אבער זיך נישט איבערעסן; דער עיקר איז זיך ערליך אפצומעסטן צי מ'דארף עס באמת. דער רוב פונעם טאג מוז פונדעסטוועגן געהערן צו תורה ועבודה, ווייל דער רבונו של עולם איז אויך אין קעמפ.

סלח לנו און דער טייטש פון נפשכם

31:51

דער משגיח פרעגט פארוואס חז"ל האבן מתקן געווען סלח לנו דריי מאל א טאג, אז מ'האט שוין פריער געבעטן סליחה. דער תירוץ איז, אז עס איז אויף ביטול תורה, וואס קיינער איז נישט אינגאנצן ניצול דערפון. אמאל האט דער תמיד דערויף מכפר געווען, ווי דער מדרש זאגט אז קיינער אין ירושלים איז נישט געבליבן מיט אן עבירה; היינט זענען די תפילות אנשטאט די תמידים, ווי די גמרא לערנט. ו,ז,ח

34:31

דערנאך ברענגט ער רש"י אז נפש מיינט דעם רצון פונעם מענטש. ממילא האט יעדער וואס טוט קעגן זיין רצון א שטיקל מסירות נפש, א קלענערע חלק פונעם נפש. ט

מסירות נפש ביי קריאת שמע און אין מדבר

35:29

ביי קריאת שמע, זאגט דער משגיח, דארף מען האבן אין זינען ביי "אחד", און נאכאמאל ביי "בכל נפשך", די גרייטקייט אוועקצוגעבן דאס לעבן פאר השם יתברך. י

36:19

ער פרעגט פארוואס דער דור המדבר האט געדארפט די מצוה פון מסירות נפש, אז השם יתברך האט צוגעזאגט אז אלע גוים וועלן זיך פארן זיי פירכטן. ער ענטפערט אז דורך דעם האבן זיי געקענט מאכן דעם חשבון: ווער עס איז גרייט צו שטארבן אבי נישט אפגעריסן צו ווערן פון השם יתברך, דארף מקבל זיין יעדע מצוה, און זיך שטעלן אפילו קעגן א קלענערע עבירה, מיט דער זעלבער גרייטקייט. כ

מראי מקומות

תורה

  1. ב לכאורה Bamidbar 5:12 מפתח אינעם אויסשרייב: 6:56
  2. י Devarim 6:4-5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 35:29
  3. כ לכאורה Devarim 11:25 מפתח אינעם אויסשרייב: 36:19

נביאים

  1. ה לכאורה Yeshayahu 40:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 21:59

משנה

  1. ד Mishnah Yoma 8:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:51

תלמוד בבלי

  1. א Sotah 3a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 6:56
  2. ו Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 31:51
  3. ח Berachos 26b טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 31:51

מדרש

  1. ז Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 31:51

ראשונים

  1. ט לכאורה Rashi, Bereishis 23:8 מפתח אינעם אויסשרייב: 34:31

אחרונים און חסידות

  1. ג Tanya ch. 25 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 11:51, 24:37

עיקרי הדברים

  1. 3:43 יעדע עבירה, אפילו א גרינגע, איז א סניף פון עבודה זרה, ווייל זי רייסט אויך אפ א איד פון השם יתברך.
  2. 6:56 א איד זינדיגט נאר ווייל א רוח שטות קומט אריין אין אים און ער פארגעסט אז די עבירה רייסט אים אפ פון השם יתברך; זיין אהבה מסותרת בלייבט גאנץ.
  3. 13:10 דער קשר מיט השם יתברך איז למעלה מן הזמן, ממילא איז אפילו איין רגע פון אפגעריסנקייט א פולע אפגעריסנקייט, און דער חשבון צו זינדיגן און שפעטער תשובה טאן טוישט גארנישט.
  4. 14:52 דעם זעלבן חשבון פון מסירות נפש דארף מען נוצן קעגן דעם יצר הרע ביים אויפשטיין צום דאווענען, ביים לערנען תורה קלאר און מיטן גאנצן כח, ביים דאווענען מיט כוונה און ביים געבן צדקה.
  5. 21:59 א מצוה אדער לימוד התורה מאכט א יחוד מיט השם יתברך וואס איז אייביג, און צייט וואס מ'פארברענגט מיט ליידיגע זאכן פארלירט דעם יחוד.
  6. 24:51 די היינטיגע דורות זענען שוואכער ווי אין דעם בעל התניא'ס צייטן, דערפאר דארף מען אויך היטן דעם געזונט, אבי דער רוב פונעם טאג גייט אוועק אויף תורה ועבודה.
  7. 34:45 טאן קעגן דעם אייגענעם רצון איז אליין א סארט מסירות נפש, און די גרייטקייט צו געבן דאס לעבן דארף מען אנווענדן אויף אלע מצוות.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 7:39 פארוואס טוט א איד וואס וואלט אוועקגעגעבן דאס לעבן קעגן עבודה זרה פונדעסטוועגן אנדערע עבירות?

    תירוץ: 7:04 א רוח שטות קומט אריין אין אים און ער פארגעסט אז יעדע עבירה רייסט אים אפ פון השם יתברך ווי עבודה זרה.

  2. קשיא: 13:10 אז ער קען דערנאך תשובה טאן, פארוואס זאל ער זיך נישט לאזן זינדיגן אפילו פאר א רגע?

    תירוץ: 12:18 דעם וואס זאגט אחטא ואשוב העלפט מען נישט צו תשובה, און דער קשר מיט השם יתברך איז למעלה מן הזמן, ממילא איז אפילו איין רגע א פולע אפגעריסנקייט.

  3. קשיא: 31:51 פארוואס האבן חז"ל מתקן געווען סלח לנו דריי מאל א טאג, אז מ'האט שוין פריער געבעטן סליחה?

    תירוץ: 32:03 אויף ביטול תורה, וואס קיינער איז נישט ניצול דערפון; דער תמיד פלעגט דערויף מכפר זיין, און היינט זענען די תפילות אנשטאט אים.

  4. קשיא: 36:08 פארוואס האט דער דור המדבר געדארפט די מצוה פון מסירות נפש, אז השם יתברך האט צוגעזאגט אז די גוים וועלן זיך פארן זיי פירכטן?

    תירוץ: 37:12 כדי זיי זאלן קענען מאכן דעם חשבון, אז ווער עס איז גרייט צו שטארבן אבי נישט אפגעריסן צו ווערן פון השם יתברך, דארף מקבל זיין יעדע מצוה מיט דער זעלבער גרייטקייט.

געדאנקען

  1. 3:43 אפילו א גרינגע עבירה איז א סניף פון עבודה זרה, נישט ווייל זי איז חמור, נאר ווייל יעדע זאך קעגן דעם רצון פון השם יתברך רייסט אפ א איד פון אים פונקט ווי עבודה זרה.
  2. 7:07 דער "שטות" פון א עבירה איז, אז א איד וואס וואלט זיך געלאזט הרג'ענען אבי נישט צו דינען עבודה זרה וויל נישט טראגן א סך קלענערע מסירות נפש כדי נישט צו טאן א עבירה וואס רייסט אים פונקט אזוי אפ.
  3. 13:17 ווייל השם יתברך און דער קשר מיט אים זענען למעלה מן הזמן, איז אן אפגעריסנקייט "נאר פאר א מינוט" נישט קיין קלייניגקייט: אין יענער רגע איז דער מענטש אינגאנצן אפגעריסן.
  4. 22:05 א מצוה וואס מ'טוט אין איין רגע איז אייביג, אזוי ווי מצה וואס מ'האט איינמאל געגעסן בלייבט אויף אייביג, ווייל אויבן איז נישטא קיין זאך וואס איז נאר יעצט.
  5. 31:51 סלח לנו זאגט מען דריי מאל א טאג אויף ביטול תורה, וואס דער תמיד פלעגט מכפר זיין; די תפילות וואס זענען אנשטאט די תמידים טראגן די כפרה.
  6. 36:19 דער דור המדבר, וואס האט נישט געהאט קיין גוי וואס זאל זיי צווינגען צו עבודה זרה, האט פונדעסטוועגן געדארפט די מצוה פון מסירות נפש, כדי דער חשבון פון גרייטקייט צו שטארבן זאל זיי שטארקן אין יעדע מצוה.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 5:36 דער משגיח זאגט אז מ'דארף זיך אוועקזעצן און טראכטן וועגן דער גרייטקייט צו מסירות נפש נאכאמאל און נאכאמאל, ביז עס ווערט א חלק פון דער אייגענער ידיעה.
  2. 16:02 דער משגיח זאגט אז מ'זאל לערנען מיטן גאנצן כח און פארשטיין די סוגיא קלאר, און איבערגיין זי נאכאמאל אויב זי איז נאך נישט קלאר.
  3. 17:29 דער משגיח זאגט אז מ'זאל דאווענען מיט כוונה מיטן גאנצן כח.
  4. 27:09 דער משגיח זאגט אז רוען, עסן ווי מ'דארף און עקסערסייז פארן געזונט איז נישט קיין ביטול תורה, אבי דער רוב פונעם טאג גייט אוועק אויף תורה ועבודה.
  5. 35:29 דער משגיח זאגט אז ביי קריאת שמע זאל מען טראכטן ביי "אחד" פון דער גרייטקייט צו מסירות נפש.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, משה רבינו, רש"י

ערכים אהבה מסותרת, ביטול תורה, חשבון הנפש, למעלה מן הזמן, מסירות נפש, עבודה זרה, קבלת עול מלכות שמים, רוח שטות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט