שיר המעלות אשרי כל ירא ה'
קאטאלאג: תפילה נומ׳ 36 פאקעט גייד ז׳ 50 אידיש 44 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח לערנט תהלים קכ"ח און קכ"ט, און ערקלערט אז א ירא שמים הייליגט אפילו זיינע גשמיות'דיגע זאכן און זיין שטוב, וואס שעפט איר ברכה פונעם בית המדרש און פון ציון, בשעת די שנאה פון די גוים צו ציון קומט פון קנאה און לאזט זיי אן שרשים און אן ברכה.
דער משגיח עפנט תהלים קכ"ח מיט "ההולך בדרכיו": דער ברית מיט נח איז געווען א הימלישער סימן, אבער דער ברית מילה גיט א איד די כח צו דינען השם יתברך מיט זיין גוף. ווער עס גייט אין השם'ס וועגן, אפילו ווען ער האלט נאך אינמיטן וועג, מאכט פון זיין גוף א מקדש. ער לערנט די ברכות פון דער אידישער שטוב: די פרוי ווי א גפן וואס מ'קען נישט מרכיב זיין, די קינדער וואס זענען איינגעווארצלט אין שטוב און ברענגען פירות אינדרויסן, און דער צופרידענער מענטש וואס איז קיינמאל נישט אומעטיג. מיט ר' שמשון רפאל הירש לייגט ער צו אז דער שורש פון דער שטוב איז דער בית הכנסת, "יברכך ה' מציון", און ער שטעלט זיך אויף זען דאס גוטס פון ירושלים, מיט מעשיות פונעם חתם סופר און ר' יוסף חיים זאנענפעלד, און א ווארענונג קעגן א פאלשע קנאות. ביי תהלים קכ"ט באשרייבט ער די צרות פון כלל ישראל פון זיין יוגנט אן, די מלוכות וואס זענען אונטערגעגאנגען, און די קנאה פון די גוים, וואס איז דער אמת'ער טעם פון זייער שנאה. זייער סוף איז ווי גראז אויף די דעכער, אן שרשים און אן ברכה, און דאס ווענדט ר' שמעלקע פון ניקלשבורג אן אויף די וואס האבן פיינט תלמידי חכמים, מיט א מעשה פון בעלזא.
ענינים: א אידישע שטוב און שלום בית · עבודה בגשמיות · אידן און די אומות העולם · תהלים
סדר השיעור
-
0:00 דער ברית פון נח און דער ברית מילה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח עפנט תהלים קכ"ח מיט "ההולך בדרכיו" און שטעלט אקעגן דעם ברית מיט נח, דעם קשת אין די וואלקנס, מיטן ברית מילה פון אברהם. די מצוות פון די בני נח זענען נאר רוחניות'דיג, אבער מילה איז א ברית אין בשר, אז א איד זאל דינען השם יתברך מיט זיינע גשמיות'דיגע כוחות.
-
3:52 גיין אין זיינע וועגן מאכט דעם גוף א מקדש שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם מדרש אויף "עורי צפון ובואי תימן" וועגן קרבנות און דאס עסן פון שלמים, גשמיות'דיגע מעשים וואס דינען השם יתברך. ער ערקלערט אז מ'איז א "הולך" אפילו איידער מ'קומט צום תכלית, אזוי ווי א הוה אמינא אין גמרא איז אויך תורה, און אז גיין אין השם'ס וועגן, זיין רחום און חנון ווי ער, מאכט דעם גוף א מקדש.
-
7:32 דער גפן, די שתילי זיתים און דער צופרידענער מענטש שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח טייטשט "אשתך כגפן פוריה": א גפן קען מען נישט מרכיב זיין, און דאס איז די טהרה פון דער אידישער שטוב, און לויטן רד"ק שיקט א גפן וואס מ'פלאנצט אין שטוב זיינע פירות ארויס, ווי קינדער וואס זענען איינגעווארצלט אין שטוב און זענען מקדש שם שמים אינדרויסן. דער ירא שמים איז א געבענטשטער און צופרידענער מענטש מיט זיין משפחה, קיינמאל נישט אומעטיג, נישט ווי די וואס יאגן זיך נאך אויפרייצונגען.
-
13:27 די פריוואטע שטוב און די כלל'דיגע שטוב שטייט אינעם קאטאלאג
לויט ר' שמשון רפאל הירש זאגט דער משגיח אז דער קאפיטל פירט אריין אין דער אידישער שטוב, וואו עס רוט די שכינה. דערנאך טייטשט ער "יברכך ה' מציון": דער בית הכנסת און בית המדרש זענען די כלל'דיגע שטוב און דער עיקר מקור פון ברכה, און זייער גייסט, ווי דער גייסט פון ירושלים, ברענגט מען אריין אין דער פריוואטער שטוב.
-
16:40 זען דאס גוטס פון ירושלים שטייט אינעם קאטאלאג
ביי "וראה בטוב ירושלים" ברענגט דער משגיח ר' יוסף חיים זאנענפעלד'ס ווארט אז מ'דארף זען דאס גוטס פון ירושלים, דעם חטא פון די מרגלים, און א מעשה מיטן חתם סופר. ער דערציילט פון צוויי ברידער כדי צו ווייזן אז קנאות מוז זיין נאר לשם שמים, און ער ענדיגט דעם קאפיטל: א שטוב וואס איז איינגעווארצלט אין בית הכנסת פירט ווייטער אידישקייט לדורי דורות, "שלום על ישראל".
-
23:36 "רבת צררוני": געפייניגט פון יוגנט אן
ביי תהלים קכ"ט באשרייבט דער משגיח די היסטאריע פון כלל ישראל ווי פול מיט גזירות און רדיפות, און פרעגט פארוואס גרויסע מלוכות פארנעמען זיך מיט אזא קליין פאלק. די מלוכות וואס האבן אונטערגעדריקט אידן זענען שוין לאנג אונטערגעגאנגען, און ער טייטשט "על גבי חרשו חורשים" מיטן משל פון אן אקס וואס מוז ציען לאנגע בראזדעס אן אפרוען.
-
29:31 השם האקט איבער די שטריק; שנאה פון קנאה
דער משגיח ערקלערט אז השם יתברך, ווייל ער איז א צדיק, האט איבערגעהאקט די שטריק מיט וואס די אומות האבן איינגעשפאנט אידן צו זייער אקער, און די שונאי ציון וועלן זיך צוריקציען מיט בושה, ווי חרבונה האט זיך אומגעדרייט ווען המן איז געפאלן. ווען מ'גייט צוריק צום אנהייב פון דער אידישער היסטאריע געפינט מען נישט קיין טעם פאר דער שנאה; מיט א פירוש אויף "ויקנאו בו אחיו" זאגט ער אז די גוים האבן פיינט אידן פון קנאה.
-
35:20 גראז אויף די דעכער, אן א ברכה
דער משגיח טייטשט "יהיו כחציר גגות": וואס וואקסט אויף א דאך האט נישט קיין ערד, טרוקנט אויס נאך איידער מ'רייסט עס אויס, און פילט נישט אן דעם שניטערס האנט, אזוי ווי די אומות וואס האבן נישט קיין שרשים, נישט קיין אמת'ן אופן פון לעבן און נישט קיין עתיד. די פארבייגייער געבן נישט קיין ברכה אויף אזא תבואה, ווי מ'דארף בענטשן א איד ביי זיין ארבעט.
-
40:01 ר' שמעלקע וועגן גלגולים און דער בעלזער קוגל
דער משגיח ברענגט ר' שמעלקע פון ניקלשבורג: די "שונאי ציון" זענען די וואס האבן פיינט דעם תלמיד חכם, און א נשמה וואס ווערט מגולגל אין עסנווארג באקומט איר תיקון ווען א איד מאכט א ברכה דערויף, וואס דער שונא וועט נישט זוכה זיין. ער ברענגט א מעשה מיט ר' שלום פון בעלזא, וואס האט געהייסן אויפהייבן און עסן א שטיקל שבת'דיגן קוגל וואס איז אראפגעפאלן, און ענדיגט אז דעם וואס האט ליב תלמידי חכמים פירט השם יתברך צו א אידישן טיש.
דער שיעור, אויסגעשריבן
דער ברית פון נח און דער ברית מילה
דער משגיח עפנט תהלים קכ"ח, "אשרי כל ירא ה' ההולך בדרכיו", מיט די בריתות פון ספר בראשית. דער ברית מיט נח איז געווען דער קשת אין די וואלקנס: קוק ארויף אין הימל און זע אים. די מצוות פון די בני נח זענען רוחניות'דיג, צו וויסן אז ס'איז דא א בורא עולם; זיי האבן נישט קיין מצוה מיטן גוף. דער ברית מילה פון אברהם איז אין בשר, אז א איד זאל דינען השם יתברך אפילו מיט זיינע גשמיות'דיגע כוחות. א,ב
גיין אין זיינע וועגן
דער גפן, די שתילי זיתים און דער צופרידענער מענטש
ביי "אשתך כגפן פוריה" ווייזט דער משגיח אן אז ציטרוס פירות קען מען מרכיב זיין אויף נייע מינים, אבער א גפן לאזט זיך נישט מרכיב זיין מיט אן אנדער מין; דאס איז די טהרה פון דער אידישער שטוב. לויטן רד"ק באשרייבט ער א גפן וואס מ'פלאנצט אין שטוב: ער געפינט א לאך אין וואנט, די שרשים בלייבן אינעווייניג און די פירות וואקסן אינדרויסן. אזוי זענען קינדער וואס זענען איינגעווארצלט אין דער קדושה פון שטוב מקדש שם שמים אינדרויסן. ז,ח
די פריוואטע שטוב און די כלל'דיגע שטוב
לויט ר' שמשון רפאל הירש זאגט דער משגיח אז דער קאפיטל פירט אריין אין דער אידישער שטוב, וואו עס רוט די שכינה. אבער "יברכך ה' מציון": א איד האט אויך א כלל'דיגע שטוב, דעם בית הכנסת און בית המדרש, וואס איז גאר דער עיקר. דארט לערנט און דאווענט ער, ברענגט עס אהיים, און זיין שטוב ווערט א המשך פון ציון. י,כ
זען דאס גוטס פון ירושלים
ביי "וראה בטוב ירושלים" ברענגט דער משגיח ר' יוסף חיים זאנענפעלד, וואס האט אסאך קריטיקירט און מתקן געווען, און פונדעסטוועגן כסדר געזאגט אז מ'דארף זען דאס גוטס פון ירושלים. קריטיק דארף זיין כדי מתקן צו זיין. די מרגלים זענען געשטראפט געווארן פאר'ן רעדן אויף ארץ ישראל, דערפאר איז זייער פרשה נסמך צו מרים'ס לשון הרע. א איד פון טבריה האט געזאגט פארן חתם סופר אז אין טבריה איז זייער הייס, און דער חתם סופר האט מיט אים א יאר נישט גערעדט. כ,נ
ער דערציילט פון צוויי ברידער, איינער פון אגודת ישראל און איינער פון די קנאים. איין מזוזה ראטעוועט א שטאט פון ווערן אן עיר הנדחת, האט דער ערשטער געזאגט: ער וואלט זיך ביינאכט אריינגעכאפט ארויפצוקלאפן איינע, און זיין ברודער אראפצונעמען איינע. קנאות איז א גרויסע זאך, ווי ביי פינחס, אבער נאר לשם שמים, נאך כמה בדיקות. א שטוב וואס איז פארבונדן מיטן בית הכנסת פירט ווייטער אידישקייט לדורי דורות: "שלום על ישראל". ס,ע,פ
"רבת צררוני"
ביי תהלים קכ"ט זאגט דער משגיח אז די היסטאריע פון כלל ישראל, וואס איז כדאי צו לערנען אין די דריי וואכן, איז פול מיט גזירות און רדיפות. גרויסע מלוכות קריגן זיך איינע מיט די אנדערע, אבער פארוואס זשע פארנעמט זיך א ריזיגע מלוכה מיט אזא קליין פאלק? "רבת צררוני מנעורי": אסאך האט מען מיך געפייניגט פון מיין יוגנט אן, און מ'האט מיך נישט געקענט בייקומען. די מלוכות זענען שוין לאנג אונטערגעגאנגען, און אידן זענען דא. צ
שנאה פון קנאה
"ה' צדיק קצץ עבות רשעים": השם יתברך האלט נישט אויס קיין אומרעכט; ער האט איבערגעהאקט די גראבע שטריק וואס האבן צוגעבונדן אידן צו דער אקער פון די אומות, און יענע מלוכות זענען פארגעסן געווארן. "יבושו ויסוגו אחור": די שונאים וועלן זיך צוריקציען מיט בושה, ווי די גמרא זאגט אויף חרבונה, וואס איז געווען אין המן'ס עצה און האט זיך אומגעדרייט ווען המן איז געפאלן. ר,ש,ת,אא
די רדיפות גייען צוריק ביז אברהם אבינו. זוכט אין די היסטאריע ביכער און אין די אויסגראבונגען, זאגט דער משגיח, און מ'וועט נישט געפינען קיין עוולה פון אידן וואס זאל ערקלערן די שנאה. ווי ביי יוסף'ס ברידער, "ויקנאו בו אחיו", זענען די גוים מקנא אידן: זיי שפירן אז אידן זענען עדלער און האבן אן עתיד. אב
גראז אויף די דעכער
"יהיו כחציר גגות": א געוויקס אויף א דאך האט נישט קיין ערד און טרוקנט אויס נאך איידער מ'רייסט עס אויס, און פילט קיינמאל נישט אן דעם שניטערס האנט. אזוי האבן די אומות נישט קיין שרשים, נישט קיין אמת'ן אופן פון לעבן און נישט קיין עתיד. די פארבייגייער זאגן נישט "ברכת ה' אליכם" אויף אזא תבואה, כאטש א איד ביי זיין ארבעט דארף מען געבן א ברכה אויף הצלחה. אג,אד,אה
ר' שמעלקע און דער בעלזער קוגל
ר' שמעלקע פון ניקלשבורג האט דאס אנגעווענדט אויף די וואס האבן פיינט דעם תלמיד חכם. א נשמה וואס ווערט מגולגל אין עסנווארג באקומט איר תיקון ווען א צדיק מאכט א ברכה דערויף, און דאס וועט דער שונא נישט זוכה זיין.
ווען א שטיקל שבת'דיגער קוגל איז אראפגעפאלן ביי ר' שלום פון בעלזא'ס טיש, האט ער געהייסן עס אויפהייבן און עסן: דער ווייץ האט געבעטן מ'זאל אים אפשניידן און ער זאל נישט פארלוירן ווערן, כדי אנצוקומען צו א אידישן טיש. דעם וואס האט ליב תלמידי חכמים, אפילו אז ער דארף מגולגל ווערן, פירט השם יתברך צו א אידישן טיש.
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
- א Tehillim 128:1 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:02
- ה Tehillim 145:9 6:32 טעקסט מפתח
- ו Tehillim 128:2 7:32 טעקסט מפתח
- ז Tehillim 128:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 7:49
- ט Tehillim 128:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 10:13
- כ Tehillim 128:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 13:27, 16:44
- פ Tehillim 128:5-6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 20:20
- צ Tehillim 129:1-2 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 23:58
- ק Tehillim 129:3 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 27:50
- ר Tehillim 129:4 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 29:39
- ש Tehillim 129:5 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 29:39
- אא Esther 7:9 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 29:39
- אג Tehillim 129:6 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 35:53
- אד Tehillim 129:7 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 35:53
- אה Tehillim 129:8 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 35:53
תלמוד בבלי
מדרש
- ג לכאורה Midrash on Shir HaShirim 4:16 אינעם אויסשרייב: 3:52
ראשונים
אנדערע
עיקרי הדברים
- 1:02 דער ברית מיט נח איז געווען א סימן אין הימל, אבער דער ברית מילה גיט א איד די כח צו דינען השם יתברך מיט זיין גשמיות'דיגן גוף, וואס א בן נח קען נישט.
- 5:04 "ההולך בדרכיו" מיינט אז א ירא שמים איז אן אשרי אפילו ווען ער גייט נאך אויפן וועג, און דורכדעם וואס ער גייט אין השם'ס וועגן ווערט זיין גוף א מקדש פאר השם יתברך.
- 10:19 דער ירא שמים איז א צופרידענער מענטש אין זיין שטוב און איז קיינמאל נישט אומעטיג, נישט ווי די וואס יאגן זיך נאך אויפרייצונגען אינדרויסן.
- 14:29 דער בית הכנסת און בית המדרש זענען דער עיקר פון א אידנס שטוב, און פון דארט שעפט די פריוואטע שטוב איר ברכה, "יברכך ה' מציון".
- 16:44 מ'דארף זען דאס גוטס פון ירושלים; קריטיק דארף זיין צו מתקן זיין, און קנאות איז נאר פאר דעם וואס האט זיך בודק געווען אז ער מיינט נאר לשם שמים.
- 32:42 די שנאה פון די גוים צו אידן האט נישט קיין טעם אין וואס אידן האבן געטון; זי קומט פון קנאה, ווייל זיי שפירן אז אידן זענען בעסער און האבן אן עתיד.
- 35:53 די שונאי ציון זענען ווי גראז אויף די דעכער, אן שרשים און אן עתיד, און קיינער וואס גייט פארביי גיט זיי נישט קיין ברכה.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 25:38 פארוואס האבן די אומות געפייניגט כלל ישראל פון זיין יוגנט אן; וואס האבן אידן זיי געטון?
תירוץ: 32:42 די היסטאריע ווייזט נישט קיין טעם אין וואס אידן האבן געטון; די שנאה איז שנאת ציון, וואס קומט פון קנאה, ווי די שבטים זענען מקנא געווען יוסף'ן.
-
קשיא: 18:14 פארוואס איז פרשת מרגלים נסמך צו פרשת מרים?
תירוץ: 18:05 מרים איז געשטראפט געווארן פאר לשון הרע, און די מרגלים האבן גערעדט לשון הרע אויף ארץ ישראל; רעדן אויף ארץ ישראל איז ווי רעדן אויף א מענטש.
-
קשיא: 41:33 פארוואס האט ר' שלום פון בעלזא געהייסן אויפהייבן און עסן דאס אראפגעפאלענע שטיקל קוגל?
תירוץ: 41:41 ווייל דער ווייץ האט די גאנצע צייט געבעטן אז ער זאל אנקומען צו א אידישן טיש און מ'זאל מאכן א ברכה אויף אים, און אויב מ'לאזט עס ליגן גייען די תפילות פארלוירן.
מעשיות
-
18:24 דער חתם סופר און דער איד פון טבריה
א איד פון טבריה איז געקומען צום חתם סופר אויף א לענגערע צייט צו קלייבן געלט. ער האט געזאגט אז אין טבריה איז זייער הייס, און גערעדט וועגן דעם קלימאט דארט. דער חתם סופר האט מיט אים א גאנץ יאר נישט גערעדט.
אין דער מעשה: דער חתם סופר
-
19:56 צוויי ברידער און די מזוזה
עס זענען געווען צוויי ברידער אין ירושלים, וועמענס נאמען דער משגיח האט נישט געוואלט זאגן; איינער איז געווען א גרויסער מענטש ביי אגודת ישראל, און דער אנדערער ביי די קנאים. דער ערשטער האט געזאגט אז דאס איז דער חילוק צווישן זיי: דער דין איז אז א שטאט מיט אפילו איין מזוזה ווערט נישט קיין עיר הנדחת, ממילא אויב ער וואלט געוואוסט אז בית דין גייט דן זיין א שטאט, וואלט ער זיך ביינאכט אריינגעכאפט און ארויפגעקלאפט א מזוזה, און זיין ברודער וואלט זיך אריינגעכאפט און אראפגענומען א מזוזה.
-
41:23 דאס אראפגעפאלענע שטיקל קוגל אין בעלזא
ווען ר' שלום פון בעלזא האט געטיילט שבת'דיגן קוגל, איז א שטיקל אראפגעפאלן אויף דער ערד, און ער האט געהייסן עס אויפהייבן און אויפעסן. ער האט ערקלערט אז דער ווייץ אויפן פעלד האט געבעטן אז מ'זאל אים אפשניידן און ער זאל נישט פארלוירן ווערן, כדי ער זאל אנקומען צו א אידישן טיש און האבן א תיקון; ביים מאלן האט ער געבעטן אז זיין מעל זאל נישט פארבלאזן ווערן. מ'האט דערפון געמאכט חלה לכבוד שבת, און פון דער איבערגעבליבענער חלה האט מען געמאכט קוגל. אויב מ'וועט דאס שטיקל נישט עסן לכבוד שבת מיט א ברכה, וואס וועט ווערן פון אלע תפילות פונעם ווייץ?
אין דער מעשה: Rav Sholom of Belz
געדאנקען
- 3:16 דער חילוק צווישן דעם ברית פון נח און דעם ברית מילה: נח'ס ברית איז געווען אין הימל, א סימן צו קוקן ארויף, אבער מילה איז אין גוף, אז א אידנס גשמיות'דיגע כוחות אליין זאלן דינען השם יתברך.
- 5:04 "הולך" מיינט אז דער וואס האלט נאך אינמיטן וועג ווערט שוין געלויבט, אזוי ווי א הוה אמינא וואס די גמרא שלאגט אפ איז אליין אויך תורה.
- 8:41 א גפן לאזט זיך נישט מרכיב זיין מיט אן אנדער מין, און דאס איז די טהרה און קדושה פון דער אידישער שטוב.
- 9:15 א גפן וואס מ'פלאנצט אין שטוב האלט די שרשים אין שטוב און די פירות וואקסן אינדרויסן, ווי קינדער וואס זענען איינגעווארצלט אין דער קדושה פון דער אידישער שטוב און זענען מקדש שם שמים אינדרויסן.
- 15:25 א איד האט א פריוואטע שטוב און א כלל'דיגע שטוב, דעם בית הכנסת, און די כלל'דיגע שטוב איז דער עיקר, דער מקור פון דער צופרידנהייט אין דער פריוואטער שטוב.
- 33:57 די גוים האבן פיינט אידן פון דעם זעלבן טעם וואס די שבטים האבן פיינט געהאט יוסף'ן: קנאה, ווייל זיי שפירן אינעווייניג אז אידן זענען עדלער און האבן אן עתיד.
- 40:35 לויט ר' שמעלקע פון ניקלשבורג מיינט דער קללה אז די פארבייגייער געבן נישט קיין ברכה, אז א נשמה וואס איז מגולגל אין עסנווארג וועט נישט זוכה זיין צו דער ברכה פון א צדיק וואס ברענגט איר תיקון.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 16:44 דער משגיח זאגט אז מ'דארף אלעמאל זען דאס גוטס פון ירושלים און ארץ ישראל, און יעדע קריטיק דארף זיין כדי מתקן צו זיין.
- 21:38 דער משגיח זאגט אז מ'טאר זיין א קנאי נאר נאכדעם וואס מ'האט זיך בודק געווען כמה בדיקות אז מ'מיינט נאר לשם שמים.
- 38:58 דער משגיח זאגט אז ווען מ'גייט פארביי א איד ביי זיין ארבעט אדער ביי זיין געשעפט, איז א מצוה אים צו געבן א ברכה אויף הצלחה.
- 15:48 דער משגיח זאגט אז די שטוב דארף זיין פארבונדן מיטן בית הכנסת: גיין לערנען און דאווענען דארט, און ברענגען זיין גייסט אהיים.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אברהם אבינו, דוד המלך, דער חתם סופר, דער רד"ק, דער שר שלום פון בעלזא, המן, חרבונה, יוסף הצדיק, מרים, נח, פינחס, רבי יוסף חיים זאנענפעלד, רבי שמעלקע ניקלשבורגער, רבי שמשון רפאל הירש
ערכים גלגול, הוה אמינא, השראת השכינה, מקדש מעט, עיר הנדחת, קנאות, שבע מצוות בני נח