What the Sea Saw that it Split; Secrets of Music. (ט”ו בשבט)
קאטאלאג: PARSHA (English) בשלח נומ׳ 4 פאקעט גייד ז׳ 57 תשס"א (2000–01) ענגליש 51 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז דער ים האט זיך געשפאלטן אויף צוועלף וועגן ווייל די גאולה פון מצרים איז נאר געווען א האלב, בכי מיט שירה, אזוי ווי די זיבן ווייסע און פינף שווארצע נאטן אין ניגון, און לעתיד לבוא וועט ער זיך שפאלטן אויף זיבן, לויטער שירה.
דער משגיח עפנט מיט דעם מדרש אז ווען אידן וואלטן געזאגט "ה' מלך" אנשטאט "ימלוך" וואלט מער נישט געווען קיין גלות, און פרעגט פארוואס דער ים האט זיך געשפאלטן אויף צוועלף וועגן, און לעתיד לבוא וועט ער זיך שפאלטן אויף זיבן. ער ברענגט דעם מדרש אז דער ים האט נישט געוואלט שפאלטן ביז ער האט געזען דעם ארון פון יוסף, און ערקלערט מיט דעם רמ"ע מפאנו און דעם חיד"א אז די גאולה פון מצרים איז געקומען פאר דער צייט און איז נאר א האלבע גאולה, ווי יחץ; יוסף'ס נאמען האט אנגעוויזן אויף "יוסיף ה' שנית ידו", און דער ים האט זיך געשפאלטן. לכבוד שבת שירה רעדט ער וועגן דעם פנימיות פון ניגון: זיבן נאטן, הארמאניע ווי א שידוך פון הימל, די זיבנס פון דער בריאה, שבת און דוד המלך. די פינף שווארצע קלאווישן זענען צעבראכענע נאטן פון עצבות, ממילא זענען צוועלף וועגן געווען בכי און שירה צוזאמען, און משיח וועט ברענגען זיבן וועגן און א אכטע סטרונע. ער ענדיגט מיט ט"ו בשבט אלס א צייט פון חסד און נייע חידושי תורה.
ענינים: קריעת ים סוף און דער מן · ניגון און שירה
סדר השיעור
-
0:00 צוועלף וועגן היינט, זיבן לעתיד לבוא שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח עפנט מיט דעם מדרש אויף "ה' ימלוך" און די צוועלף וועגן אין ים, דערמאנט אז לעתיד לבוא וועט זיך דער ים ווידער שפאלטן אויף זיבן טייכן, און פרעגט פארוואס. ער ברענגט דעם מדרש אז די נעמען פון די שבטים ווייזן אן אויף דער גאולה, און יוסף שטייט פאר "יוסיף ה' שנית ידו".
-
3:49 דער תנאי פונעם ים און זיין סירוב שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז דער ים האט נישט געוואלט שפאלטן ביז ער האט געזען דעם ארון פון יוסף, ווייל יוסף איז אנטלאפן פון דעם ווייב פון פוטיפר. ער פרעגט פארוואס ער האט זיך געוויגערט אז דער אויבערשטער האט מיט אים געמאכט א תנאי ביי בריאת העולם, און פארוואס רש"י ברענגט דעם תנאי ערשט נאכדעם וואס דער ים איז צוריקגעקומען צו זיין פלאץ.
-
6:57 א האלבע גאולה, ווי יחץ שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם רמ"ע מפאנו אז אידן זענען ארויס פון מצרים נאך צוויי הונדערט און צען יאר אנשטאט פיר הונדערט, און דעם חיד"א אז דערפאר צעברעכט מען די מצה ביי יחץ. ער ענטפערט אז דער ים האט זיך געוויגערט ווייל די צייט פון דער גאנצער שמחה איז נאך נישט געקומען, און ער האט זיך געשפאלטן ערשט ווען דער ארון פון יוסף האט אים געוויזן אז ס'וועט זיין א צווייטע קריעת ים סוף.
-
12:15 שבת שירה: דער פנימיות פון ניגון שטייט אינעם קאטאלאג
לכבוד שבת שירה רעדט דער משגיח וועגן ניגון: משה רבינו האט עס געלערנט פונעם אויבערשטן און עס איבערגעגעבן די לויים, און די מוזיקאנטן קענען די חכמה דערפון אבער נישט דעם פנימיות. ער ערקלערט די זיבן נאטן און דעם אקטאוו, און אז הארמאניע איז אנגענעם ווי א גוטער שידוך, און קולות וואס פאסן נישט רייצן.
-
18:24 ניגון אלס א שליסל צו תורה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם גר"א דורך דעם פאת השלחן אז די סודות פון דער תורה פארלאנגען חכמת המוזיקה, און דעם תיקוני זוהר אז געוויסע היכלות אין הימל עפענען זיך נאר מיט א ניגון, און דערפאר הייסן די קלאווישן "שליסלען". ער דערציילט די חב"ד'ישע מסורה אז דער בעל התניא האט געענטפערט די למדנים פון שקלאוו מיט א ניגון.
-
21:39 די זיבנס פון בריאה און שבת שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז דער אויבערשטער האט באשאפן זיבן טעג מיט זיבן מדות, און ברענגט פרקי דרבי אליעזר אז פון יעדע זיבן איז דער זיבעטער אויסגעקליבן. די זיבן נאטן זענען כנגד אלע די זיבנס; ערשט מיטן זיבעטן איז דער כינור גאנץ, דאס איז שבת, און דוד, דער זיבעטער פון די אושפיזין, ענדיגט תהלים מיט צען כלי זמר און האט געגעבן די זיבן קולות פון מזמור לדוד.
-
26:16 זיבן איז אחדות; ניגון איז א שידוך שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח שטעלט אוועק די זיבן אושפיזין, וואס זענען אחדות און ענדיגן זיך מיט דוד, קעגן די צוועלף נשיאים, וואס זענען פירוד. די בריאה איז הארמאניש און שיין ווי א ניגון, א שידוך מן השמים, און די היינטיגע מוזיק איז א טומל אן הארמאניע וואס רייצט צו תאוות.
-
30:24 שווארצע און ווייסע קלאווישן און די צוועלף וועגן שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט די פינף שווארצע קלאווישן אלס צעבראכענע האלבע נאטן, ווי די שברים פונעם שופר: מיט נאר ווייסע קומט ארויס א פריילעכער ניגון, און מיט נאר שווארצע א טרויעריגער. מיטן פסוק "בכושרות", געטייטשט בכי און שירה, ענטפערט ער אז דער ים האט זיך געשפאלטן אויף צוועלף, זיבן ווייסע און פינף שווארצע, ווייל די גאולה פון מצרים איז געווען שמחה געמישט מיט בכי.
-
36:02 זיבן וועגן און אן אכטע סטרונע שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ערקלערט אז ווען משיח וועט קומען וועט זיין נאר שמחה, ממילא וועט זיך דער ים שפאלטן אויף זיבן; אויף דער קשיא ווי אזוי קען זיין א ניגון אן די שווארצע נאטן ברענגט ער די גמרא אז דער כינור וועט דאן האבן אכט סטרונעס. דערמיט איז מתורץ פארוואס מ'האט געזאגט "ימלוך", און פארוואס דער תנאי פונעם ים שטייט נאכדעם וואס ער איז צוריקגעקומען: ער איז נאך שולדיג די צווייטע קריעה.
-
40:45 ט"ו בשבט: דער יחוד וואס הייסט אילן שטייט אינעם קאטאלאג
נאכן דערציילן די נייעס פון יענעם טאג, באמבעס אין מאה שערים וואו נאר איין מענטש איז א ביסל פארוואונדעט געווארן, ערקלערט דער משגיח ט"ו בשבט אלס דער טאג פונעם אילן: דער שם הוי"ה ווי ער ווערט געשריבן צוזאמען מיטן שם ווי מ'לייענט אים איז דער יחוד פון הקב"ה מיט כנסת ישראל, און עס איז בגימטריא "אילן". ער ברענגט דעם בני יששכר און דעם חידושי הרי"ם אז פון דעם טאג קומען אראפ נייע חידושי תורה.
-
45:25 א פלוס פון חסד: נוצט די שליסלען שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם צאנזער רב אז פון ט"ו בשבט ביז שבועות קומט יעדע צוויי וואכן א באזונדערער טאג, א שטענדיגער פלוס פון מדת החסד, און ער מוטיגט צו לערנען, דאווענען, געבן צדקה און ארבעטן אויף מדות. ער ברענגט דעם זוהר אויף זאגן שירת הים יעדן טאג, דעם פסוק "אדם ביקר", און ענדיגט מיטן אויפוואכן פון די ביימער און מיט דער צענטער שירה לעתיד לבוא, פון אכט נאטן.
דער שיעור, אויסגעשריבן
צוועלף וועגן היינט, זיבן לעתיד לבוא
דער תנאי פונעם ים און זיין סירוב
דער מדרש זאגט אז דער ים האט נישט געוואלט שפאלטן ביז ער האט געזען דעם ארון פון יוסף, ווייל יוסף איז אנטלאפן פון דעם ווייב פון פוטיפר. אבער א צווייטער מדרש זאגט אז דער אויבערשטער האט מיטן ים געמאכט א תנאי ביי "יקוו המים" (בראשית א', ט'); פארוואס זשע האט ער זיך געוויגערט? דערצו פרעגט ער: רש"י אויף שמות י"ד, כ"ז ברענגט דעם תנאי ערשט ווען דער ים איז צוריקגעקומען צו זיין געווענליכן מצב, און דאס איז דאך נישט געווען דער תנאי. ז,ח,ט,י,כ
א האלבע גאולה, ווי יחץ
דער משגיח ברענגט דעם רמ"ע מפאנו: אידן האבן געדארפט זיין אין מצרים פיר הונדערט יאר, ווי אברהם אבינו איז געזאגט געווארן (בראשית ט"ו, י"ג), אבער דער אויבערשטער האט זיי ארויסגענומען נאך צוויי הונדערט און צען, כדי זיי זאלן נישט פאלן אין נ' שערי טומאה. דער תפקיד אין גלות איז געבליבן נישט פארענדיגט, און אפילו נאך אזויפיל יאר גלות איז עס נאך נישט נאכגעמאכט געווארן. דער חיד"א זאגט אז דערפאר צעברעכט מען די מצה ביי יחץ: די גאולה קומט אין צוויי טיילן, און דער גרעסערער חלק איז דער פסח לעתיד לבוא. ל
יעצט ענטפערט ער. ווען משיח וועט קומען וועט די גאנצע וועלט זינגען, אפילו דער ים; דער ים האט נאך נישט געפילט די שמחה און זיך געוויגערט, ווייל די פיר הונדערט יאר זענען נאך נישט געווען פול. ווען ער האט געזען דעם ארון פון יוסף, האט ער פארשטאנען אז דאס איז נאר א ערשטע קריעה, א יחץ, און זיך געשפאלטן.
שבת שירה: דער פנימיות פון ניגון
ווייל ס'איז שבת שירה רעדט דער משגיח וועגן ניגון. א מדרש זאגט אז דער אויבערשטער האט משה רבינו געלערנט מוזיק כדי ער זאל עס לערנען די לויים, און זיי האבן עס געלערנט פינף יאר. די מוזיקאנטן קענען די חכמה דערפון אבער נישט דעם פנימיות, ווי דער רבי מהר"ש פון ליובאוויטש האט געזאגט: די חכמים קענען נישט ערקלערן פארוואס א הארטער מעסער שניידט א ווייכע חלה און נישט פארקערט. מ
ס'זענען דא זיבן נאטן, און דער אקטאוו חזר'ט איבער דעם ערשטן. יעדער קול, אפילו פון א פארזשאווערטער טיר, באשטייט פון זיי, אבער נאר נאטן וואס פאסן צוזאמען געבן הנאה, ווי א גוטער שידוך; א שלעכטער שידוך רייצט, ווי דאס קלאפן פון א האמער.
ניגון אלס א שליסל צו תורה
אין דער הקדמה צום פאת השלחן ווערט געברענגט פונעם גר"א אז די סודות פון דער תורה פארלאנגען חכמת המוזיקה, און דער תיקוני זוהר זאגט אז געוויסע היכלות אין הימל עפענען זיך נאר מיט א ניגון. דערפאר, זאגט דער משגיח, הייסן די קלאווישן "שליסלען". ער האלט אז די אומות האבן די חכמה באקומען פון צדיקים, און ברענגט פון רש"י אז תובל קין האט ערשט געשפילט. נ,ס,ע
ער דערציילט אז ווען די למדנים פון שקלאוו האבן געפרעגט דעם בעל התניא זייערע קשיות, האט ער אנשטאט צו ענטפערן געזונגען א ניגון.
די זיבנס פון בריאה און שבת
זיבן איז אחדות; ניגון איז א שידוך
די זיבן אושפיזין זענען אחדות און ענדיגן זיך מיט דוד המלך, און די צוועלף נשיאים זענען פירוד, יעדער איבער זיין אייגענעם שבט. שבת איז אחדות, און ווען ס'וועט זיין אחדות וועלן אלע אידן זיין אונטער משיח.
די פארענדיגטע בריאה איז הארמאניש, א זיווג מן השמים, און דאס איז א ניגון. די היינטיגע מוזיק איז א טומל אן הארמאניע, דער היפוך פון א שידוך, און זי רייצט צו תאוות.
שווארצע און ווייסע קלאווישן און די צוועלף וועגן
זיבן וועגן און אן אכטע סטרונע
ווען משיח וועט קומען וועט זיין נאר שמחה, ממילא וועט זיך דער ים שפאלטן אויף זיבן. אבער אן שווארצע נאטן, ווי אזוי קען זיין א ניגון? דער משגיח ברענגט די גמרא (ערכין י"ג ע"ב) אז דער כינור פון זיבן סטרונעס וועט האבן אכט; אזוי ווי א צוגעלייגטער ציפער פארמערט די קאמבינאציעס, וועט איין נאטע מער מאכן א שירה וואס מ'האט נאך קיינמאל נישט געהערט. ת
ט"ו בשבט: דער יחוד וואס הייסט אילן
דער משגיח דערציילט אז צוויי שעה פריער זענען אויפגעריסן געווארן צוויי באמבעס אין מאה שערים און נאר איין מענטש איז א ביסל פארוואונדעט געווארן, נסים גלויים; מ'דארף אסאך רחמים.
ט"ו בשבט איז דער טאג פונעם אילן. דער שם הוי"ה ווי ער ווערט געשריבן און ווי מ'לייענט אים איז דער יחוד פון הקב"ה מיט כנסת ישראל, ווי קרי וכתיב, און צוזאמען זענען זיי בגימטריא "אילן", ווי דער בני יששכר ערקלערט. דער חידושי הרי"ם זאגט אז מ'זעט א חילוק אין די חידושי תורה נאך ט"ו בשבט; דער משגיח לייגט צו אז וואס ער האט געזאגט וועגן ניגון האט ער פארשריבן נעכטן ביינאכט, ט"ו בשבט. אב
א פלוס פון חסד: נוצט די שליסלען
דער צאנזער רב האט געזאגט אז פון ט"ו בשבט ביז שבועות גייען נישט אריבער צוויי וואכן אן א באזונדערן טאג: ראש חודש אדר, פורים, ראש חודש ניסן, פסח, ראש חודש אייר, פסח שני, ראש חודש סיון. ס'איז א שטענדיגער פלוס פון חסד, און דער משגיח מוטיגט יעצט צו לערנען, דאווענען, געבן צדקה און ארבעטן אויף גוטע מדות, ווייל יעצט איז די צייט.
דער זוהר זאגט צו גרויסע ישועות פאר דעם וואס זאגט שירת הים יעדן טאג מיט כוונה. מיטן פסוק "אדם ביקר" (תהלים מ"ט, כ"א) זאגט דער משגיח אז ווער עס לאזט פארביי א גוטע צייט איז ווי א בהמה. אום שבת שירה האט מען די שליסלען אין די הענט, די נאטור וואכט אויף פון אירע ווינטער תכריכים, און די צענטע שירה וועט זיין די נייע שירה פון אכט נאטן. אג,אד
מראי מקומות
תורה
נביאים
כתובים
תרגום
תלמוד בבלי
מדרש
- ב Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 0:00
- ו Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 1:13
- ז Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 3:49
- ט Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 3:49
- מ Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 12:48
- פ Pirkei d'Rabbi Eliezer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 21:44
זוהר און קבלה
ראשונים
אחרונים און חסידות
עיקרי הדברים
- 0:11 אידן האבן ביים ים געזאגט "ימלוך" און נישט "מלך" ווייל זיי האבן געפילט אז די צייט פון דער גאנצער גאולה איז נאך נישט געקומען.
- 7:08 די גאולה פון מצרים איז געקומען נאך צוויי הונדערט און צען יאר אנשטאט פיר הונדערט, און זי איז נאר די ערשטע העלפט פון דער גאולה, ווי דער חיד"א טייטשט דאס צעברעכן די מצה ביי יחץ.
- 10:17 דער ים האט נישט געוואלט שפאלטן ווייל די ריכטיגע צייט איז נאך נישט געקומען, און ער האט זיך ערשט געשפאלטן ווען דער ארון פון יוסף האט אים דערמאנט אז דער אויבערשטער וועט אויסלייזן א צווייטן מאל.
- 17:43 ניגון איז א שידוך: נאטן וואס פאסן צוזאמען געבן הנאה, און קולות וואס פאסן נישט זענען א טומל, און די גאנצע בריאה איז הארמאניש ווי א ניגון.
- 21:44 די זיבן נאטן זענען כנגד די זיבן טעג פון בריאת העולם און די אנדערע זיבנס וואס דער אויבערשטער האט באשאפן, און ביי יעדע איז דער זיבעטער דער עיקר: שבת, ארץ ישראל, דער כנרת און דוד המלך.
- 30:48 די זיבן ווייסע קלאווישן זענען גאנצע נאטן פון שמחה און די פינף שווארצע זענען צעבראכענע האלבע נאטן פון עצבות, ממילא זענען די צוועלף וועגן אין ים געווען בכי און שירה צוזאמען.
- 36:11 ווען משיח וועט קומען וועט זיין נאר שמחה, דער ים וועט זיך שפאלטן אויף זיבן, און דער כינור וועט האבן אן אכטע סטרונע, א נייע שירה וואס די וועלט האט נאך קיינמאל נישט געהערט.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 2:32 פארוואס האט זיך דער ים געשפאלטן אויף צוועלף וועגן ביי יציאת מצרים, און לעתיד לבוא וועט ער זיך שפאלטן אויף זיבן?
תירוץ: 35:44 צוועלף זענען די זיבן ווייסע און פינף שווארצע נאטן: די ערשטע גאולה איז געווען שירה געמישט מיט בכי, און די צוקונפטיגע וועט זיין נאר שמחה, די זיבן לויטערע נאטן.
-
קשיא: 5:31 אויב דער אויבערשטער האט געמאכט א תנאי מיטן ים ביי בריאת העולם אז ער זאל זיך שפאלטן פאר אידן, פארוואס האט ער זיך געוויגערט?
תירוץ: 10:17 ער האט געפילט אז די צייט פון דער גאנצער שמחה איז נאך נישט געקומען, ווייל די פיר הונדערט יאר זענען נאך נישט געווען פול, ביז דער ארון פון יוסף האט אים געוויזן אז דאס איז נאר די ערשטע פון צוויי קריעות.
-
קשיא: 6:08 פארוואס ברענגט רש"י אז דער ים האט מקיים געווען זיין תנאי ערשט נאכדעם וואס ער איז צוריקגעקומען צו זיין געווענליכן מצב, וואס דאס איז דאך נישט דער תנאי?
תירוץ: 40:11 ווייל דער ים האט נאך נישט מקיים געווען זיין תנאי; ער איז נאך שולדיג די צווייטע קריעה לעתיד לבוא.
-
קשיא: 0:11 פארוואס האבן אידן געזאגט "ה' ימלוך" און נישט "ה' מלך"?
תירוץ: 0:48 זיי האבן געפילט אז די קריעה איז נאר דער ערשטער חלק, א צייטווייליגע גאולה, און ס'וועט נאך זיין גלות.
-
קשיא: 19:30 פארוואס הייסן די קלאווישן פון א פיאנא "שליסלען"?
תירוץ: 19:38 ווייל לויטן תיקוני זוהר עפנט א ניגון היכלות אין הימל; זיי זענען שליסלען וואס עפענען.
-
קשיא: 32:53 פארוואס זענען די גאנצע נאטן ווייס און די האלבע שווארץ?
תירוץ: 33:15 ווייס איז חסד און שווארץ איז דין; די שווארצע נאטן זענען צעבראכענע, קרעכצנדיגע נאטן.
מעשיות
-
20:45 דער בעל התניא ענטפערט מיט א ניגון
דער משגיח דערציילט א מסורה פון די חב"ד חסידים אז דער בעל התניא איז אמאל געקומען קיין שקלאוו, וואו ס'זענען געווען גרויסע למדנים. זיי האבן אים געבעטן ער זאל קומען, ווייל זיי האבן אסאך קשיות אין תורה וואס ער זאל פארענטפערן. זיי האבן זיך פארזאמלט און ער האט יעדן געהייסן פרעגן זיין קשיא; ווען אלע האבן געענדיגט, האט ער אנשטאט צו ענטפערן געזונגען א ניגון.
אין דער מעשה: the Ba'al HaTanya
-
40:47 באמבעס אין מאה שערים
דער משגיח דערציילט אז קורץ פארן שיעור האט ער געהערט א נייעס וואס איז געווען סיי שלעכט סיי גוט. בערך צוויי שעה פריער זענען אויפגעריסן געווארן צוויי באמבעס פון די אראבער אין א גאס אין מאה שערים, און נאר איין מענטש איז א ביסל פארוואונדעט געווארן. ער רופט עס נסים גלויים, ווי אין דער גאלף מלחמה, און זאגט אז מ'דארף אסאך רחמים.
געדאנקען
- 11:09 דער ים האט נישט געבראכן זיין תנאי: ער האט געפילט אז ס'איז נאך נישט די צייט פון דער גאנצער שמחה, און דער ארון פון יוסף, וואס דערמאנט "יוסיף ה' שנית", האט אים געזאגט אז די קריעה איז נאר די ערשטע פון צוויי.
- 35:32 די צוועלף וועגן אין ים זענען כנגד די צוועלף נאטן, זיבן ווייסע און פינף שווארצע, ווייל די קריעה האט אין זיך געהאט שירה אויף יציאת מצרים און בכי אויפן גלות וואס קומט נאך; די זיבן וועגן לעתיד לבוא זענען כנגד די זיבן לויטערע נאטן.
- 19:04 די קלאווישן פון א פיאנא הייסן "שליסלען" ווייל, ווי דער תיקוני זוהר לערנט, א ניגון עפנט געוויסע היכלות אין הימל.
- 17:43 הארמאניע אין ניגון איז א שידוך מן השמים: נאטן וואס געהערן צוזאמען געבן הנאה ווי א גוטער שידוך, און די היינטיגע טומלדיגע מוזיק איז דער היפוך פון א שידוך, אן אויסדרוק פון זנות.
- 31:45 די ווייסע קלאווישן זענען חסד און די שווארצע זענען דין; די שווארצע נאטן זענען צעבראכן ווי די שברים פונעם שופר, און נאר מיט זיי קען מען מאכן א טרויעריגן ניגון.
- 37:32 אן אכטע סטרונע אויפן כינור לעתיד לבוא איז נישט קיין קליינע זאך: אזוי ווי צולייגן א ציפער פארמערט אסאך מאל די צאל קאמבינאציעס, וועט איין נאטע מער פארמערן דעם ניגון אסאך מאל, א שירה וואס מ'האט נאך קיינמאל נישט געהערט.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 46:46 דער משגיח מוטיגט אויסצונוצן די צייט וואס הייבט זיך אן מיט ט"ו בשבט, א פלוס פון חסד, צו לערנען, דאווענען, געבן צדקה און ארבעטן אויף גוטע מדות און אהבת ישראל, אהבת התורה און אהבת השם.
- 47:57 מיטן זוהר זאגט דער משגיח אז מ'זאל זאגן שירת הים יעדן טאג מיט כוונה, און דער זוהר זאגט צו גרויסע ישועות.
- 49:03 דער משגיח זאגט אז אום שבת שירה האט מען די שליסלען אין די הענט, און מ'זאל זינגען שירה צום אויבערשטן צוזאמען מיט דער גאנצער בריאה.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אברהם אבינו, דוד המלך, דער בני יששכר, דער בעל התניא, דער דברי חיים, דער צאנזער רב, דער ווילנער גאון, דער חיד"א, דער חידושי הרי"ם, דער רבי מהר"ש, דער רמ"ע מפאנו, יוסף הצדיק, משה רבינו, פוטיפר, רבי ישראל שקלאווער, שלמה המלך, תובל קין
ערכים אושפיזין, אילן, אפיקומן, היכל, יחץ, נ' שערי טומאה, פנימיות, קרי וכתיב, קריעת ים סוף, רבונו של עולם, שבעה רועים, תחיית המתים