An Explanation of The צרעת of גחזי and his (הפטרה( תיקון
קאטאלאג: PARSHA (English) תזריע מצורע נומ׳ 2 פאקעט גייד ז׳ 58 תשמ"ט (1988–89) ענגליש 1 שעה 9 מינ׳
הערן
עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט פארוואס גחזי מיט זיינע קינדער האבן זיך נישט געקענט היילן פון זייער צרעת, פארוואס זייער בשורה טובה צו דער הונגעריגער שטאט איז נישט אנגענומען געווארן, און פארוואס אפילו גחזי איז נישט פארלוירן אויף אייביג.
דער משגיח לערנט דעם סוף פון דער הפטרה פון נעמן, וואו אלישע וויל נישט נעמען קיין געלט פאר דער רפואה, און דערנאך די פרקים פון די פיר מצורעים אינדרויסן פון שומרון וואס איז געווען באלאגערט, וועמען די גמרא זאגט אז זיי זענען געווען גחזי מיט זיינע זין. ער פרעגט פון וואו ווייסט די גמרא דאס, און פארוואס דער נביא ברענגט אראפ זייער גאנצן חשבון, וואס פון דעם לערנט די גמרא אין עבודה זרה ארויס דעם דין פון חיי שעה. ער ברענגט דעם מאור עינים אז ווער עס איז מבשר א בשורה טובה באקומט די בחינה פון אליהו הנביא, און דעם מהר"ל אז יעדע רפואה קומט פון דער שמינית'דיגער מדריגה העכער פון טבע, און ער ערקלערט אז די מצורעים האבן געהאפט זיך אויסצוהיילן דורך מבשר זיין די גוטע בשורה. דער מלך האט זיך אבער נישט געפירט לויט שכל, ווי מ'זעט פון דעם וואס ער האט שפעטער אנגענומען א שוואכע זוכעניש מיט צוויי פערד, כדי די קללה זאל בלייבן. פונדעסטוועגן ווערט קיין איד נישט אפגעשטויסן אויף אייביג: יעדעס יאר לערנען אידן דעם דין פון גחזי און הייבן אים ארויף צו זיין תיקון, און פסח, אזוי ווי יובל, ברענגט חירות פאר יעדן איד.
ענינים: אליהו הנביא · נצח ישראל · די נביאים און זייערע צייטן
סדר השיעור
-
0:00 די הפטרה און די רפואה פון נעמן
דער משגיח שמועסט וועגן וועלכע הפטרה מ'זאגט היי-יאר און פארוואס, און דערנאך ברענגט ער דעם רקע פון נעמן, דער שר צבא פון ארם, וועמענס צרעת אלישע האט אויסגעהיילט מיט טובלען זיבן מאל אין ירדן.
-
4:17 אלישע וויל נישט נעמען קיין באצאלונג; נעמנ'ס בקשות
דער משגיח ערקלערט פארוואס אלישע האט נישט געוואלט נעמען נעמנ'ס מתנה, צוליב קידוש השם און ווייל עס קען זיין געלט פון עבודה זרה, און פארוואס אלישע האט ערלויבט נעמן, א גוי וואס האלט די שבע מצוות, זיך אויסווייניג צו בוקן אינעם הויז פון זיין מלך, כאטש א איד טאר דאס נישט.
-
8:43 די קללה פון גחזי און די פיר מצורעים שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח דערציילט ווי גחזי האט אנגעלויגן נעמן, גענומען געלט, און אלישע האט אים געשאלטן אז די צרעת פון נעמן זאל קלעפן אין אים און אין זיינע קינדער אויף אייביג. דערנאך ברענגט ער די פיר מצורעים אינדרויסן פון שומרון וואס איז געווען באלאגערט, וועמען די גמרא זאגט אז זיי זענען גחזי מיט זיינע זין, און פרעגט פון וואו ווייסט די גמרא דאס.
-
13:52 דער חשבון פון די מצורעים און חיי שעה שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח לערנט דעם חשבון פון די מצורעים אז בעסער זיך אונטערגעבן צו ארם איידער שטארבן פון הונגער, פרעגט פארוואס דער נביא ברענגט עס אראפ באריכות, און ברענגט די גמרא אין עבודה זרה וואס לערנט דערפון ארויס אז א קראנקער מעג גיין אויף א געפערליכע אפעראציע כאטש ער פארלירט חיי שעה.
-
19:46 ארם אנטלויפט; די מצורעים ברענגען די ידיעה
דער משגיח שילדערט ווי ארם איז אנטלאפן ווען זיי האבן געהערט א קול פון רייטוואגנס, וואס חז"ל זאגן אז זיי זענען אפגעהאלטן געווארן פון ברד אין מצרים, ווי די מצורעים האבן קודם צוזאמגענומען גאלד און קליידער, וואס ווייזט ווידער אויף גחזי'ס תאוות ממון, און דערנאך באשלאסן אז שווייגן אויף א טאג פון בשורה איז נישט ריכטיג, און האבן געזאגט פאר די שומרי השער.
-
24:17 דעם מלכ'ס חשד און דער סוף פונעם שליש
דער משגיח לערנט ווי דער מלך יהורם האט חושד געווען אז ס'איז א פאסטקע, ווי מ'האט פארגעשלאגן פינף פערד און ער האט געשיקט נאר צוויי, און פרעגט פארוואס. די זוכער געפינען אז ארם איז אוועק, דער עולם בארויבט דאס לאגער, עסנווארג ווערט ביליג ווי אלישע האט געזאגט, און דער שליש וואס האט געשפעט פון דער נבואה ווערט צוטראטן.
-
31:53 בשורה טובה און אליהו הנביא
דער משגיח ברענגט דעם מאור עינים אז ווער עס איז מבשר א בשורה טובה באקומט די בחינה פון אליהו הנביא, וואס איז ממונה אויף בשורות טובות. דורך דעם מהר"ל ערקלערט ער אז אליהו, וואס איז קיינמאל נישט געשטארבן, געהערט צו דער שמינית'דיגער מדריגה העכער פון די זיבן טעג פון בריאה, דער מקור פון יעדער רפואה.
-
37:03 פארוואס גחזי איז נישט אויסגעהיילט געווארן; דעם מלכ'ס אפזאג שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ענטפערט פון וואו די גמרא ווייסט אז די מצורעים זענען גחזי מיט זיינע זין: יעדער אנדערער וואלט זיך אויסגעהיילט ביי אלישע. ער ערקלערט אז די מצורעים האבן געהאפט אפצושאפן די קללה דורך מבשר זיין, נאר דער מלך האט אן א טעם נישט געוואלט אננעמען זייער בשורה, און די קללה איז געבליבן.
-
43:25 צוויי פערד און "בית המלך" שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט א ראיה אז דער מלך האט זיך נישט געפירט לויט שכל: ער האט נישט געוואלט הערן א שטארקן חשבון, און דאך האט ער געעפנט די טויערן לויט צוויי רייטער, א זוכעניש וואס איז נישט גענוג. ער ערקלערט אויך פארוואס די מצורעים האבן געזאגט פאר "בית המלך" און די זוכער האבן געזאגט גלייך פארן מלך.
-
49:15 קיין איד ווערט נישט פארלוירן אויף אייביג שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם כלל אז קיינער ווערט קיינמאל נישט אפגעשטויסן פון כלל ישראל, ברענגט דעם פרי צדיק אז גחזי איז אויסגעהיילט געווארן אין זכות פון זיין תשובה און זיין בשורה טובה, און דערציילט די מעשה אין גמרא פון רבי יהושע בן פרחיה מיט זיין אפגעשטויסענעם תלמיד, וואו די גמרא האט טענות אויף אים און אויף אלישע וואס האבן אפגעשטויסן מיט ביידע הענט.
-
57:25 גחזי, דער רבי פון כלל ישראל שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ווייזט אז דער דין אז מ'מעג גיין אויף א ספק פאר א רפואה, וואס איז דוחה חיי שעה און ממילא אויך שבת, קומט פון גחזי'ס ווערטער, און אזוי איז גחזי געווארן דער רבי פון גאנץ כלל ישראל. מדה כנגד מדה: ער וואס האט אפגעהאלטן תלמידים פון אלישע האט יעצט אלע אידן פאר תלמידים, און יעדעס יאר הייבט עס אים ארויף צו זיין תיקון.
-
1:04:40 דער צוטראטענער שליש, פסח און יעדן אידנס תיקון שטייט אינעם קאטאלאג
דער משגיח ברענגט דעם רמ"ע מפאנו אז דער זקן וואס איז צוטראטן געווארן אין דער עזרה ערב פסח איז געווען א גלגול פונעם שליש וואס איז צוטראטן געווארן אין שומרון, און ערקלערט אז ווען ער וואלט געלעבט ביז פסח, א צייט פון חירות ווי יובל, וואלט ער געהאט זיין תיקון. ער ענדיגט אז די הפטרות פאר פסח לערנען אז יעדער איד וועט האבן זיין תיקון.
דער שיעור, אויסגעשריבן
די הפטרה און די רפואה פון נעמן
דער משגיח הייבט אן לערנען די הפטרה פון תזריע און מצורע, וואס זענען איין המשך. ער דערמאנט אז עס זענען דא פארשידענע מנהגים וועגן דער הפטרה פון שבת הגדול, און אז לויטן בעל התניא און דעם גר"א זאגט מען די באזונדערע הפטרה נאר ווען שבת הגדול געפאלט ערב פסח.
איידער ער לערנט פונעם פסוק י"ד, ברענגט ער דעם רקע: נעמן, א שר צבא פון ארם, האט געהערט פון א געפאנגענער אידישער דינסט וועגן אלישע. ווען מ'האט אים געהייסן טובלען זיבן מאל אין ירדן האט ער געשפעט, ווייל קאלט וואסער שאדט פאר צרעת, נאר זיינע דינער האבן אים איבערגערעדט, און זיין הויט איז געווארן ווי פון א קליין יינגל. א
אלישע וויל נישט נעמען קיין באצאלונג
נעמן קומט צוריק און בעט אלישע ער זאל נעמען א מתנה, אבער אלישע שווערט אז ער נעמט נישט. דער משגיח ברענגט צוויי טעמים: ס'איז א קידוש השם ווען די גוים זעען אז דער אלקי ישראל טוט נסים דורך זיינע נביאים וואס נעמען נישט קיין געלט, און אלישע האט מורא געהאט אז נעמנ'ס פארמעגן איז אפשר געמישט מיט עבודה זרה.
דערנאך בעט נעמן ערד פון ארץ ישראל כדי צו בויען א מזבח אין ארם, און רשות זיך צו בוקן נעבן זיין מלך אינעם בית עבודה זרה, ווייל אלס שר צבא קען ער זיך נישט אפזאגן אפנטליך. אלישע ערלויבט עס, ערקלערט דער משגיח, ווייל נעמן איז געבליבן א גוי וואס האלט די שבע מצוות, וואס איז נישט מחויב אין קידוש השם; א איד מוז זיך מוסר נפש זיין אפילו נישט צו מאכן דעם אנשטעל אז ער דינט.
די קללה פון גחזי און די פיר מצורעים
גחזי, אלישע'ס משרת, איז נאכגעלאפן נעמן, געזאגט אז יונגע בני נביאים דארפן שטיצע, און האט עס אפילו געשוואוירן. אלישע האט אים געזאגט: איך האב געוואלט מאכן א קידוש השם און דו האסט געמאכט א חילול השם; ווייל די צרעת פון נעמן גייט מיט דער באצאלונג, וועט זי קלעפן אין דיר און אין דיינע קינדער אויף אייביג. ב
די ווייטערדיגע פרקים דערציילן וועגן פיר מצורעים וואס מ'האט געהאלטן אינדרויסן פון שומרון ווייל צרעת איז אנשטעקנדיג, בשעת די שטאט איז געשטארבן פון הונגער אונטער דער באלאגערונג פון ארם. די גמרא זאגט אז דאס זענען געווען גחזי מיט זיינע דריי זין. דער משגיח פרעגט פון וואו ווייסט די גמרא דאס, און לייגט די קשיא אוועק אויף שפעטער. ג,ד
דער חשבון פון די מצורעים און חיי שעה
די מצורעים טראכטן: צי מיר בלייבן דא צי מיר גייען אריין אין שטאט, וועלן מיר אוודאי שטארבן פון הונגער, אבער זיך אונטערגעבן צו ארם איז נאר א ספק, אפשר לעבן מיר און אפשר הרג'ט מען אונז. דער משגיח פרעגט פארוואס דער נביא ברענגט אראפ דעם גאנצן שקלא וטריא, ווען עס וואלט גענוג געווען צו זאגן אז זייער גיין צום מחנה ארם האט אויפגעהערט דעם הונגער, אזוי ווי אלישע האט צוגעזאגט.
ער מערקט אן אז די גמרא אין עבודה זרה לערנט פון די פסוקים ארויס א דין: א חולה וואס וועט אוודאי שטארבן, נאר ער קען נאך לעבן עטליכע טעג, מעג גיין אויף אן אפעראציע וואס קען אים היילן אדער גלייך טייטן. חיי שעה גיבט נאך פארן ספק פון אמת'ע לעבן, אזוי ווי די מצורעים האבן אויסגעקליבן דעם ספק אויפן ודאי. ה
ארם אנטלויפט; די מצורעים ברענגען די ידיעה
ווען די מצורעים קומען פארנאכט צום מחנה, איז קיינער נישטא. ארם האט געהערט א גרויסן קול פון רייטוואגנס און פערד; חז"ל זאגן אז די קולות זענען אפגעהאלטן געווארן ווען דער ברד אין מצרים האט אויפגעהערט דורך משה רבינו'ס תפילה, און מ'האט זיי אפגעהיטן פאר דעם מחנה. ארם האט געמיינט אז מלך ישראל האט געדונגען פרעמדע מחנות, און זיי זענען אנטלאפן און איבערגעלאזט אלעס.
דער משגיח ווייזט אן אויף דער תאוות ממון נאכאמאל: אזוי ווי גחזי ביי נעמן, האבן זיי קודם באהאלטן גאלד, זילבער און קליידער. דערנאך האבן זיי געזאגט אז שווייגן אויף א טאג פון בשורה איז נישט ריכטיג, און זענען געגאנגען זאגן פאר די שומרי השער.
דעם מלכ'ס חשד און דער סוף פונעם שליש
דער מלך יהורם האט חושד געווען אז ס'איז א פאסטקע: ארם באהאלט זיך אין פעלד כדי צו כאפן די הונגעריגע ווען זיי גייען ארויס און אריינלויפן דורך די אפענע טויערן. זיינע עבדים האבן פארגעשלאגן צו שיקן פינף פון די איבערגעבליבענע פערד, וואס וועלן סיי ווי שטארבן פון הונגער. דער מלך האט ערלויבט נאר צוויי. דער משגיח פרעגט פארוואס: מ'האט פארגעשלאגן פינף ווייל א גרינטליכע זוכעניש פאדערט פינף, צוויי זענען נישט גענוג, און דער מלך האט גארנישט געהאט צו פארלירן.
די רייטער האבן געפונען דעם וועג ביזן ירדן פול מיט קליידער און כלים וואס ארם האט אראפגעווארפן ווען זיי זענען אנטלאפן צופוס. דער משגיח מערקט אן אז די מצורעים האבן געזאגט פאר "בית המלך", און די רייטער האבן געזאגט פארן מלך אליין, און ער זאגט אז ער וועט צוריקקומען דערצו.
בשורה טובה און אליהו הנביא
דער משגיח ברענגט דעם מאור עינים אין פרשת ויצא: ווער עס איז זוכה מבשר צו זיין א בשורה טובה וואס משמח'ט מענטשן, ווערט א כלי וואו אליהו הנביא רוט, ווייל אליהו איז ממונה אויף בשורות טובות, ווי מ'זאגט אין די זמירות פון מוצאי שבת. דערפאר לויפט יעדער צו ברענגען א גוטע בשורה: די נשמה שפירט עס. ס'קען זיין א נקודת המפנה אין א מענטשנס לעבן, און אויך דער מקבל געווינט דערפון. ז,ח
אליהו איז קיינמאל נישט געשטארבן. דער מהר"ל ערקלערט אז אלעס וואס האט א שייכות צו מיתה אדער חולאת קומט פון די שבעת ימי בראשית, און די שמינית'דיגע מדריגה, פון ימות המשיח, איז העכער פון זיי. רפואה איז די אכטע ברכה, ווי די גמרא זאגט, ווייל יעדע רפואה קומט פון יענער מדריגה וואו ס'איז נישטא קיין מיתה. ט
פארוואס גחזי איז נישט אויסגעהיילט געווארן
יעצט ענטפערט דער משגיח זיין קשיא. אלישע האט אויסגעהיילט יעדן וואס איז געווען אין צרות, אפילו נעמן פון ארם; פארוואס זשע זאלן אידישע מצורעים בלייבן מצורעים? נאר ווייל אלישע אליין האט זיי געשאלטן אויף אייביג, און ער האט נישט געקענט גיין קעגן זיין אייגענער קללה. דערפון ווייסט די גמרא אז די פיר זענען געווען גחזי מיט זיינע זין. ד,ב
דערמיט איז מתורץ זייער לשון "א טאג פון בשורה און מיר שווייגן". יעדע רפואה קומט פון דער בחינה פון אליהו, בפרט פון צרעת; דורך משמח זיין א גאנצע שטאט האבן זיי געהאפט פטור צו ווערן פון דער קללה. אבער א קללה פון א נביא האט נישט קיין רפואה.
דערפאר ברענגט דער נביא אראפ זייער חשבון: א ודאי פון מיתה קעגן א ספק. דער מלך האט געדארפט הערן, און דאך האט ער אפגעזאגט, ווייל ווען ער נעמט אן די בשורה, וואלט גחזי זיך אנגעטון אין דער בחינה פון אליהו און באקומען א רפואה. ער האט עס נישט אנגענומען, נישט געהאט קיין שמחה דערפון, ממילא איז עס נישט געווען קיין בשורה.
צוויי פערד און "בית המלך"
דער משגיח ברענגט א ראיה אז דער אפזאג איז נישט געווען לויט שכל. אין אזא הונגער האט מען געדארפט עפענען די טויערן אפילו אויף א קליינעם ספק, און דאך האט דער מלך נישט געוואלט ריזיקירן אפילו פינף פערד. דערנאך האט ער געשיקט נאר צוויי, א זוכעניש וואס איז נישט גענוג, און לויט צוויי רייטער געעפנט די טויערן פאר דער גאנצער שטאט. יעצט האט ער זיך פארלאזט אויף א שוואכער ראיה, נאכדעם וואס ער האט פריער אפגעווארפן א שטארקן חשבון; דאס קען מען נאר פארשטיין אז עס איז געקומען כדי גחזי זאל זיך נישט אנטון אין דעם רוח פון אליהו.
דערמיט ערקלערט ער אויך דעם לשון. די מצורעים האבן געוואלט זאגן פאר בית המלך, און מ'האט עס געזאגט אינעווייניג, אבער עס איז געווען ווי מ'רעדט צו די ווענט; דער מלך האט עס נישט אנגענומען און נישט געלאזט ארויסגיין צום עולם. די בשורה איז געקומען דורך די זוכער, וואס האבן עס געזאגט גלייך פארן מלך.
קיין איד ווערט נישט פארלוירן אויף אייביג
דער משגיח ברענגט א גרויסן כלל, וואס די אשה החכמה האט געזאגט פאר דוד המלך: "לבלתי ידח ממנו נדח". לויט זיין פשט ביז יעצט האט גחזי נישט קיין האפענונג און בלייבט א מצורע מיט זיינע קינדער. אבער דער פרי צדיק אויף דער הפטרה זאגט אז זיי זענען אויסגעהיילט געווארן אין זכות פון זייער תשובה און זייער בשורה טובה. דער משגיח זאגט אז ער ווייסט נאך נישט ווי דאס שטימט מיט אלישע'ס קללה, אבער דער פרי צדיק איז זיכער גערעכט: קיין קללה בלייבט נישט אויף אייביג. י,כ
ער לייגט צו, מיט מורא, וואס ער האט געהערט פון רב שרגא פייוול מענדלאוויטש בשם האריז"ל: אפילו אותו האיש וועט האבן א תיקון נאך פופציג טויזנט יובלות.
דערנאך דערציילט ער די מעשה אין גמרא, וואס די צענזור האט ארויסגענומען, פון רבי יהושע בן פרחיה, וואס האט אוועקגעשיקט א תלמיד צוליב א באמערקונג אויף די אויגן פון א פרוי, און נישט געוואלט הערן זיינע בקשות. ווען ער האט שוין באשלאסן אים אננעמען, איז דער תלמיד געקומען בשעת קריאת שמע, האט געמיינט אז מ'שטויסט אים אפ, און איז אוועק אויף א שלעכטן וועג. די גמרא האט טענות אויף אים, און אויך אויף אלישע וואס האט אפגעשטויסן גחזי מיט ביידע הענט; שפעטער איז אלישע געגאנגען קיין דמשק אים מקרב זיין, נאר ס'איז שוין געווען צו שפעט. ל
גחזי, דער רבי פון כלל ישראל
דער משגיח קומט צוריק צו דער גמרא אין עבודה זרה. ווער עס הרג'עט א מענטש וואס קען לעבן ביז מארגן איז א רוצח, און דאך מעג מען ריזיקירן זיין חיי שעה פאר א רפואה, און דאס לערנט מען ארויס פון גחזי'ס ווערטער. אזוי איז גחזי געווארן דער רבי פון כלל ישראל: זיין חידוש איז אריין אין גמרא, אין רמב"ם און אין יורה דעה. ה,נ
רציחה טאר מען נישט טון אפילו כדי צו ראטעווען א לעבן, און חיי שעה איז דוחה שבת, ווי די גמרא אין סנהדרין זאגט. אויב די רפואה פון א אידישן גוף איז חשובער ווי חיי שעה, וואס איז אליין חשובער ווי שבת, כל שכן אז מ'דארף זיך מטריח זיין צו היילן א אידישע נשמה. גחזי'ס אייגענער דין טענה'ט אז מ'זאל אים צוריקנעמען, ווייל "לבלתי ידח ממנו נדח". ס,י
די גמרא זאגט אז גחזי האט אפגעשטויסן תלמידים פון אלישע ווי א גבאי; ווען ער איז אוועק, איז דער פלאץ געווארן צו ענג, ווי דער פסוק זאגט. מדה כנגד מדה: ער וואס האט אפגעהאלטן תלמידים פון אלישע האט יעצט גאנץ כלל ישראל פאר תלמידים, און יעדעס יאר וואס מ'ליינט די הפטרה גייט ער א שטאפל העכער צו זיין תיקון. פ,ע
פסח און יעדן אידנס תיקון
דער רמ"ע מפאנו שרייבט אז דער זקן וואס איז צוטראטן געווארן אין דער עזרה ערב פסח, ווי די גמרא אין פסחים דערציילט, איז געווען א גלגול פונעם צוטראטענעם שליש. פארוואס דווקא ערב פסח? פסח איז ווי יובל, חירות, ווען יעדער וואס איז אפגעשטויסן קומט צוריק; ווען ער וואלט געלעבט ביז דער נאכט פון פסח, וואלט ער געהאט זיין תיקון. צ
דער משגיח ענדיגט אז מ'ליינט די הפטרות פונקט פאר פסח כדי צו לערנען אז יעדער איד וועט האבן זיין תיקון, און אז פסח האט דעם כח ארויסצונעמען יעדן איד פון די שערי טומאה אריין אין די שערי קדושה.
מראי מקומות
נביאים
- א II Kings 5:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 1:22
- ב II Kings 5:27 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 9:29, 37:13
- ג לכאורה II Kings 7:3 מפתח אינעם אויסשרייב: 11:13
- ו לכאורה II Kings 7:1-2 מפתח אינעם אויסשרייב: 29:19
- י II Samuel 14:14 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 49:25, 59:27
- ע לכאורה II Kings 6:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 1:02:13
תלמוד בבלי
- ד Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 11:13, 37:13
- ה לכאורה Avodah Zarah 27b מפתח אינעם אויסשרייב: 17:22, 57:36
- ט לכאורה Megillah 17b מפתח אינעם אויסשרייב: 35:15
- ל לכאורה Sanhedrin 107b מפתח אינעם אויסשרייב: 54:28
- מ לכאורה Berachos 10b 56:55 מפתח
- ס Gemara Sanhedrin (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 59:27
- פ Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:02:13
- צ לכאורה Pesachim 64b מפתח אינעם אויסשרייב: 1:04:40
אחרונים און חסידות
תפילה און פיוט
עיקרי הדברים
- 37:29 די גמרא ווייסט אז די פיר מצורעים זענען געווען גחזי מיט זיינע זין, ווייל יעדער אנדערער מצורע וואלט געגאנגען צו אלישע זיך אויסהיילן; נאר די וואס אלישע האט געשאלטן אויף אייביג האבן נישט געקענט.
- 17:22 דער חשבון פון די מצורעים, אז א ספק פון לעבן איז בעסער ווי א ודאי פון שטארבן, איז דער מקור אין דער גמרא אז מ'מעג גיין אויף א געפערליכע רפואה כאטש מ'פארלירט חיי שעה.
- 32:23 ווער עס איז מבשר א בשורה טובה באקומט אין זיך די בחינה פון אליהו הנביא, און יעדע רפואה קומט פון יענער מדריגה וואו עס איז נישטא קיין מיתה און קיין חולאת.
- 42:19 דער מלך יהורם האט זיך נישט געפירט לויט שכל ווען ער האט נישט געוואלט הערן די מצורעים, כדי גחזי זאל נישט ווערן דער מבשר און די קללה פון אלישע זאל בלייבן.
- 50:54 קיין איד ווערט נישט אפגעשטויסן אויף אייביג: יעדעס יאר וואס אידן לערנען דעם דין וואס גחזי האט מחדש געווען, גייט ער א שטאפל העכער צו זיין תיקון.
- 1:06:10 פסח, אזוי ווי יובל, איז א צייט פון חירות ווען יעדער וואס איז געווען אפגעשטויסן קומט צוריק, און עס האט דעם כח צו ברענגען יעדן איד צו זיין תיקון.
קושיות און תירוצים
-
קשיא: 13:38 פון וואו ווייסט די גמרא אז די פיר מצורעים זענען געווען גחזי מיט זיינע דריי זין?
תירוץ: 37:29 יעדער אנדערער מצורע וואלט געגאנגען צו אלישע זיך אויסהיילן, אזוי ווי אפילו נעמן; נאר די וואס זענען געווען אונטער אלישע'ס קללה אויף אייביג האבן זיך נישט געקענט היילן.
-
קשיא: 15:33 פארוואס ברענגט דער נביא אראפ דעם גאנצן חשבון פון די מצורעים, ווען עס וואלט געווען גענוג צו זאגן דעם סוף, אז דורך זיי איז דער הונגער אויפגעהערט?
תירוץ: 41:11 כדי צו ווייזן ווי לאגיש זייער טענה איז געווען, אז מ'זאל זען אז דעם מלכ'ס אפזאג איז נישט געווען לויט שכל, און עס איז געקומען כדי גחזי זאל נישט ווערן דער מבשר.
-
קשיא: 27:13 פארוואס האט דער מלך געשיקט נאר צוויי פערד ווען מ'האט פארגעשלאגן פינף און ער האט גארנישט געהאט צו פארלירן?
תירוץ: 44:58 צוויי פערד זענען נישט גענוג פאר א גרינטליכע זוכעניש, און דאך האט ער געעפנט די טויערן לויט זייער ווארט; דאס ווייזט אז זיין ערשטער אפזאג איז נישט געווען לויט שכל, נאר עס איז געקומען כדי גחזי זאל נישט זיין דער מבשר.
-
קשיא: 28:44 פארוואס שטייט אז די מצורעים האבן געזאגט פאר "בית המלך", און די זוכער האבן געזאגט פארן מלך?
תירוץ: 47:57 גחזי'ס בשורה איז נישט אנגענומען געווארן; עס איז געווען ווי מ'רעדט צו די ווענט פונעם פאלאץ און עס איז נישט אנגעקומען צום מלך. די זוכער האבן עס געזאגט גלייך פארן מלך.
-
קשיא: 49:33 אויב אלישע'ס קללה איז געווען אז די צרעת זאל קלעפן אין גחזי אויף אייביג, ווי שטימט דאס מיטן כלל אז קיינער ווערט נישט אפגעשטויסן אויף אייביג?
תירוץ: 1:01:33 גחזי האט מחדש געווען דעם דין אז מ'מעג ריזיקירן חיי שעה פאר א רפואה, וואס אידן לערנען יעדעס יאר מיט דער הפטרה; יעדעס מאל גייט ער א שטאפל העכער צו זיין תיקון, ביז ער וועט אים האבן.
-
קשיא: 1:05:53 פארוואס איז דער זקן צוטראטן געווארן דווקא ערב פסח?
תירוץ: 1:06:10 פסח, אזוי ווי יובל, איז חירות, ווען יעדער וואס איז געווען אפגעשטויסן קומט צוריק; ווען ער וואלט געלעבט ביז דער נאכט פון פסח וואלט ער געהאט זיין תיקון, נאר ער איז געשטארבן פונקט פריער.
מעשיות
-
54:28 רבי יהושע בן פרחיה מיט זיין אפגעשטויסענעם תלמיד
דער משגיח דערציילט די מעשה אין גמרא, וואס פעלט אין די צענזורירטע דרוקן, פון א תלמיד פון רבי יהושע בן פרחיה וואס האט אין א אכסניא געמאכט א באמערקונג אויף די אויגן פון דער בעלת הבית. זיין רבי איז געווארן ברוגז אז ער קוקט אויף נשים, האט אים אוועקגעשיקט, און האט אים נישט געוואלט צוריקנעמען כמה פעמים. ווען דער רבי האט שוין באשלאסן אים אננעמען, איז דער תלמיד געקומען בשעת ער איז געווען אינמיטן קריאת שמע און האט נישט געקענט ענטפערן; דער תלמיד האט געמיינט אז מ'שטויסט אים אפ אינגאנצן און איז אוועק אויף א שלעכטן וועג. די גמרא האט טענות אויף רבי יהושע בן פרחיה וואס ער האט אים אפגעשטויסן מיט ביידע הענט.
אין דער מעשה: יהושע בן פרחיה
געדאנקען
- 37:13 די ראיה אז די פיר מצורעים זענען געווען גחזי מיט זיינע זין איז וואס זיי זענען נישט אויסגעהיילט געווארן: אין א צייט ווען אלישע האט אויסגעהיילט אפילו א גוי ווי נעמן, זענען נאר די וואס ער האט אליין געשאלטן אויף אייביג געבליבן מצורעים.
- 39:08 די ווערטער פון די מצורעים "דער טאג איז א טאג פון בשורה און מיר שווייגן" ווייזן אויף זייער האפענונג זיך אויסצוהיילן: ווייל יעדע רפואה קומט פון דער בחינה פון אליהו, און דער מבשר באקומט די בחינה, האבן זיי געהאפט אז דורך משמח זיין א גאנצע שטאט וועט די צרעת אוועקגיין.
- 41:11 דער נביא ברענגט אראפ דעם גאנצן חשבון פון די מצורעים כדי צו ווייזן ווי שטארק ער איז געווען, אז מ'זאל זען אז דעם מלכ'ס אפזאג איז נישט געווען לויט שכל; דאס וואס ער האט שפעטער אנגענומען א זוכעניש פון צוויי פערד באווייזט אז ער האט אפגעזאגט נאר כדי גחזי זאל נישט ווערן דער מבשר.
- 47:52 די ערשטע ידיעה איז אנגעקומען נאר צו "בית המלך", גלייך ווי מ'רעדט צו די ווענט, ווייל די בשורה פון גחזי איז נישט אנגענומען געווארן; די צווייטע ידיעה, פון די זוכער, האט מען געזאגט גלייך פארן מלך.
- 58:41 גחזי, וואס האט אפגעהאלטן תלמידים פון אלישע, איז מדה כנגד מדה געווארן דער רבי פון גאנץ כלל ישראל, ווייל דער דין אז מ'מעג ריזיקירן חיי שעה פאר א רפואה ווערט ארויסגעלערנט פון זיינע ווערטער.
- 1:01:00 דער זעלבער דין וואס גחזי האט מחדש געווען טענה'ט פאר זיין אייגענער צוריקקער: אויב א אידישער גוף איז אזוי חשוב אז זיין רפואה איז דוחה חיי שעה, וואס איז אליין דוחה שבת, כל שכן אז מ'דארף זיך מטריח זיין צו היילן א אידישע נשמה.
- 1:05:37 דער זקן וואס איז צוטראטן געווארן ערב פסח, א גלגול פונעם שליש וואס האט געשפעט, איז געשטארבן פונקט פאר דער נאכט פון חירות; ווען ער וואלט דערלעבט פסח, וואס ברענגט צוריק יעדן וואס איז געווען אפגעשטויסן אזוי ווי יובל, וואלט ער געהאט זיין תיקון.
וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען
- 56:29 דער משגיח זאגט אז מ'שטויסט נישט אפ קיין איד, נישט קוקנדיג וואס ער האט געטון.
- 1:01:19 דער משגיח זאגט אז גחזי'ס דין ווייזט וויפיל מ'דארף זיך מטריח זיין צו ראטעווען אידישע נשמות.
- 1:08:11 דער משגיח זאגט אז די הפטרות לערנען וואס מ'דארף האפן אויף פסח: אז פסח האט דעם כח ארויסצונעמען יעדן איד פון טומאה.
דערמאנט אין דעם שיעור
פערזאנען אליהו הנביא, אלישע הנביא, גיחזי, דוד המלך, דער בעל התניא, דער הייליגער אר"י, דער ווילנער גאון, דער מהר"ל פון פראג, דער רמ"ע מפאנו, יהורם, יהושע בן פרחיה, משה רבינו, נעמן, ר' שרגא פייוול מענדלאוויטש, רבי נחום טשערנאבילער
ערכים אליהו הנביא, בשורה טובה, גלגול, הפטרה, חירות, יהרג ואל יעבור, יובל, לבלתי ידח ממנו נדח, מצורע, נ' שערי טומאה, ספק, קידוש השם, שבע מצוות בני נח, שבת הגדול, תיקון