ויחי יעקב - The Eternity of צדיקים

קאטאלאג: PARSHA (English) ויחי נומ׳ ⁨2⁩ פאקעט גייד ז׳ 56 תשמ"ט (1988–89) ענגליש 1 שעה 18 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן · לענג 1 שעה 18 מינ׳

עפענען אין דער אפליקאציע צום הערן

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז יוסף האט געבעטן מ'זאל ארויפברענגען זיינע עצמות, דער חלק וואס קומט פונעם טאטן, לכבוד יעקב, ווייל א זון איז די המשך פונעם טאטן, און יעדער איד טראגט נאך אין זיך עפעס פון יעקב אבינו.

דער משגיח עפנט מיט יעקבס בקשה מ'זאל אים נישט באגראבן אין מצרים, און פרעגט פארוואס יוסף האט געענטפערט אז ער אליין וועט אויך ארויסגעטראגן ווערן, פארוואס ער האט משביע געווען די ברידער און נישט די קינדער, פארוואס ער האט זיך געקימערט וועגן די ברידערס עצמות, און פארוואס ער זאגט "עצמותי" און נישט "מיך". ער ברענגט פון רבי אלעזר בן רבי שמעון, און פון מעשיות וואס ער האט אליין געזען ביים סטאלינער רבי'ן און ביים רבי ר' אלימלך, אז א צדיק פוילט נישט, און יוסף האט נישט געמיינט נאר די ביינער. פון דער גמרא אז די עצמות קומען פונעם פאטער, און אז ברא כרעא דאבוה, איז ער מתרץ אלע קשיות: יוסף האט נישט געוואלט אז קיין חלק פון יעקב זאל בלייבן אין דער טמא'דיגער ערד פון מצרים. יעדער איד האט א רושם פון יעקב, און דאס קען אים אפהאלטן אין א נסיון. ער לייגט צו אז די תורה איז לעבעדיג, און דעם שבת שטייען מיר ביי די פטירה פון יעקב און יוסף, און ער ענדיגט מיט א לאנגע הסבר וועגן ניטל.

ענינים: ויחי און די שבטים · כיבוד אב ואם · די הסתלקות פון א צדיק

סדר השיעור

  1. 0:00 יעקבס בקשה און יוסף'ס אויסערגעווענליכער ענטפער שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לערנט יעקבס בקשה מ'זאל אים נישט באגראבן אין מצרים, און דעם מדרש אז יוסף האט געענטפערט אז מ'וועט אים אויך ארויפטראגן. ער פרעגט פארוואס יוסף האט נישט צוגעזאגט, און פארוואס ער האט משביע געווען די ברידער און נישט די אייגענע קינדער.

  2. 6:28 פארוואס "עצמותי", און רבי אלעזר בן רבי שמעון שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח לייגט צו צוויי קשיות: פארוואס יוסף האט אויך געהייסן ארויפברענגען די ברידערס עצמות, ווי רש"י לערנט פון "אתכם", און פארוואס ער זאגט "עצמותי" און נישט "טראגט מיך" ווי יעקב. ער ברענגט די גמרא אז רבי אלעזר בן רבי שמעון'ס גוף איז געבליבן גאנץ איבער צוואנציג יאר פאר די קבורה.

  3. 10:39 דער סטאלינער רבי איז געפונען געווארן גאנץ מעשה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט וואס ער האט געזען ווען מ'האט ארויסגענומען דעם סטאלינער רבי'ן, וואס איז נפטר געווארן פון צוקער, נאך זעכצן חדשים כדי אים צו ברענגען קיין ארץ ישראל: דער גוף איז געווען גאנץ, די תכריכים ווייס, און דער קאסטן איז נישט אריין אין דעם על-על עראפלאן.

  4. 19:12 דער רבי ר' אלימלך און די נאציס מעשה שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח דערציילט פון א איד פון ליזענסק, שפעטער א יושב ביים סקווירער רבי'ן, וואס די נאציס האבן אים געצוואונגען אויפצומאכן דעם קבר פונעם רבי ר' אלימלך; נאך ארום הונדערט פופציג יאר איז ער געלעגן גאנץ, און די נאציס זענען אנטלאפן. ער שליסט אז די צייט לאזט נישט קיין סימן אויף א צדיק.

  5. 22:58 אלעס וואס יוסף האט אנגעריכט איז געבליבן שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט רש"י אז די תבואה וואס יוסף האט איינגעזאמלט איז נישט פארפוילט געווארן, און ער ווייזט א בריוו וואו דעם רבי'נס חתימה איז געבליבן שווארץ בשעת דעם גבאי'ס שריפט איז ברוין געווארן. ווייל יוסף איז זיכער נישט פארפוילט, פרעגט ער נאכאמאל פארוואס ער זאגט "העליתם את עצמותי".

  6. 26:53 שלשה שותפין: די עצמות קומען פונעם פאטער שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט די גמרא אין נדה אז דער פאטער גיט די עצמות און גידים און די מוטער דאס פלייש און בלוט, ער ווארנט אז אזעלכע מאמרי חז"ל האבן א באהאלטענעם סוד, און ער ערקלערט אז די ווייסע ביינער טראגן חסד און דערפאר בלייבן זיי. ער לייגט צו אז א זון ירשנט נישט ווי א קרוב נאר ווי די המשך פונעם טאטן.

  7. 34:22 דער תירוץ: קיין חלק פון יעקב אין מצרים שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח פארענטפערט אלע קשיות: יעקב וואלט געבליבן אין מצרים דורך זיינע זין, דערפאר האט יוסף צוגעזאגט מער ווי מ'האט געבעטן, אז זיינע עצמות, דער חלק פונעם טאטן, זאלן ארויפגעטראגן ווערן, און ער האט באפוילן די ברידער ווייל כיבוד יעקב ליגט מער אויף די זין ווי אויף די אייניקלעך. ער ערקלערט די מדריגות פון ווייטקייט: יעקב איז גלייך ארויס, און יוסף האט געווארט ביז דער גאולה.

  8. 42:00 יעדער איד טראגט עפעס פון יעקב שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ערקלערט פון רש"י אז יעדער איד, ווי א המשך פון יעקב, וועט דורך מחילות געברענגט ווערן קיין ארץ ישראל ווען משיח קומט. ער זאגט אז אין א נסיון זאל א מענטש זיך דערמאנען אז אן עבירה ווארפט א שאטן אויף דער קדושה פון יעקב, וואס איז די מדה פון קדושה.

  9. 47:41 רבי און נבוכדנצר: די תורה איז לעבעדיג

    דער משגיח ברענגט דעם מדרש אז רבי האט געשאלטן נבוכדנצר ביים לערנען מגילת אסתר, אבער נישט ביים לערנען ירמיה, ווייל מ'טאר נישט שעלטן א מלך. ווייל ער איז ביידע מאל שוין לאנג געווען טויט, שליסט דער משגיח אז לערנען תורה מיינט איבערלעבן דעם מאמענט וואס זי באשרייבט.

  10. 52:09 ביי דער פטירה פון יעקב און יוסף דעם שבת שטייט אינעם קאטאלאג

    דער משגיח ברענגט אלישע'ס בקשה פון פי שנים און דעם חתם סופר'ס צער אז ער איז נישט געווען ביי זיין רבי'נס פטירה, און ערקלערט אז ווער עס איז ביי א צדיקס פטירה באקומט וויפיל זיין כלי קען האלטן. ווייל דער שבת איז געוועבט פון דער סדרה, שטייט מען דעם שבת חזק ביי יעקב און יוסף, און מ'קען באקומען זייערע ברכות.

  11. 58:39 די נאכט פון דער תקופה און חנוכה

    דער משגיח גייט איבער צו ניטל וואס קומט: די קורצסטע נאכט, די תקופה, איז געווען א טאג פון עבודה זרה זינט אדם הראשון'ס הודאה, און חנוכה, אויפן כ"ה ווי די כ"ה אותיות פון שמע, ברענגט ליכט אקעגן דעם, און די טומאה מאכט עס נאך.

  12. 1:03:55 צוויי תקופות און דער נאמען ניטל

    דער משגיח ערקלערט די צוויי תקופות, פון שמואל און פון רב אדא, און פארוואס די דאטעס ביי די גוים זענען אנדערש. ער פארבינדט זייער ניי יאר מיט זאת חנוכה, און זאגט אז ניטל איז בגימטריא חנוכה, די זה לעומת זה, און אז אסאך לערנען נישט די נאכט.

  13. 1:10:49 עולם שנה נפש; שבת ויחי ווי כח

    דער משגיח ערקלערט פון ספר יצירה אז עולם, שנה און נפש זענען איינס אקעגן דאס אנדערע, ממילא ווי ס'איז דא אן ארט וואו מ'לערנט נישט, איז דא אזא צייט, און ער ברענגט די גמרא אין גיטין. חנוכה און די קדושה פון שבת ויחי טראגן א איד דורך די נאכט, און ער מערקט אן אז זמן איז הייליגער ווי מקום, און אז די מנהגים זענען פארשידן.

דער שיעור, אויסגעשריבן

יעקבס בקשה און יוסף'ס ענטפער

0:27

דער משגיח עפנט מיט יעקבס לעצטע בקשה פון יוסף: שווער מיר אז דו וועסט מיך נישט באגראבן אין מצרים, נאר ברענגען אין מערת המכפלה. לויטן מדרש האט יוסף געענטפערט אז מ'וועט אויך אים ארויפטראגן. פרעגט דער משגיח: יעקב שטייט ביי זיין לעצטן מאמענט און וויל א שבועה, פארוואס זאגט יוסף אים נישט צו, נאר רעדט פון זיך? א,ב

2:19

און נאך א קשיא: אין סוף פון דער סדרה איז יוסף משביע די ברידער אז ביי דער גאולה זאלן זיי ארויפברענגען זיינע עצמות. פארוואס נישט די אייגענע קינדער, וואס וואלטן געהאט א מצוה, בשעת ביי די ברידער איז עס נאר א טובה? ג

פארוואס "עצמותי"?

6:28

אין בשלח לערנט רש"י פון "אתכם" אז מ'האט אויך ארויפגעברענגט די עצמות פון אלע ברידער, און דער משגיח פרעגט וואס גייט דאס יוסף אן. ער פרעגט אויך פארוואס יוסף זאגט "עצמותי" און נישט "טראגט מיך" ווי יעקב. דא ברענגט ער די גמרא אז רבי אלעזר בן רבי שמעון איז געלעגן אויפן בוידעם איבער צוואנציג יאר און נישט פארפוילט, ווי ער האט אליין פאראויסגעזאגט. ד,ה

דער סטאלינער רבי איז געפונען געווארן גאנץ

10:39

כדי צו רעדן פון דער גדלות פון צדיקים, דערציילט דער משגיח וואס ער האט געזען אין אונזערע צייטן. ער האט געדאוונט אין סטאלינער שטיבל אין וויליאמסבורג, און זאגט אז דער סטאלינער רבי, ר' יוחנן, איז געווען א מענטש וואס האט געהערשט איבער דער וועלט. דער רבי איז נפטר געווארן פון צוקער, וואס מאכט געווענליך שנעלער פוילן, און מ'האט אים באגראבן לעבן ניו יארק. נאך א לאנגע מחלוקת צווישן די חסידים האט א בית דין פסק'נט אז זיין רצון איז געווען צו ליגן אין ארץ ישראל.

15:15

ווען מ'האט אים ארויסגענומען נאך זעכצן חדשים איז ער געלעגן גאנץ, די הויט ראזע און די תכריכים ריין ווייס, אן א סימן פון פוילן, און אסאך האבן עס געזען. דער רבי האט אמאל געזאגט מ'זאל נישט פליען מיט על-על ווייל זיי פליען אום שבת, און ווען מ'האט געברענגט דעם קאסטן צום על-על עראפלאן איז ער נישט אריין, אפילו נאכן אראפנעמען די טירן, האט מען אים געשיקט מיט אן אנדער עראפלאן. אין ארץ ישראל, פאר אסאך סטאלינער חסידים, איז ער ווידער געווען גאנץ.

דער רבי ר' אלימלך און די נאציס

20:02

דער משגיח האט געקענט א פליט פון ליזענסק, וואס דער סקווירער רבי האט אויסגעהאלטן צו לערנען א גאנצן טאג. ווען די נאציס האבן אליין נישט געקענט ארויסנעמען דעם רבי ר' אלימלך, האבן זיי געצוואונגען צען אידן, צווישן זיי דער איד, צו עפענען דעם קבר. נאך ארום הונדערט פופציג יאר איז דער רבי געלעגן גאנץ; די נאציס זענען אנטלאפן און די אידן האבן אים צוגעדעקט. שליסט דער משגיח: א צדיק פוילט נישט, די צייט לאזט נישט קיין סימן אויף אים.

אלעס פון יוסף איז געבליבן

22:58

יוסף איז געווען א צדיק, און אפילו די תבואה וואס ער האט איינגעזאמלט איז נישט פארפוילט, ווי רש"י ברענגט. דער משגיח ווייזט אן אלטן בריוו וואו דעם גבאי'ס שריפט איז ברוין געווארן און דעם רבי'נס חתימה איז געבליבן שווארץ. ממילא איז יוסף זיכער נישט פארפוילט, און די קשיא ווערט שטארקער: אויב רבי אלעזר, א קליינינקער אקעגן יוסף, האט געוואוסט אז ער וועט נישט פוילן, פארוואס זאגט יוסף "עצמותי"? ו

די עצמות קומען פונעם פאטער

26:53

איין תירוץ פארענטפערט אלע קשיות. די גמרא אין נדה זאגט אז שלשה שותפין יש באדם: הקב"ה גיט די נשמה, דער פאטער די עצמות און גידים, די מוטער דאס פלייש און בלוט. דער משגיח ווארנט אז אזעלכע מאמרי חז"ל, בפרט וועגן רפואה, טאר מען נישט נעמען כפשוטו; דער רמח"ל און אנדערע לערנען אז ס'ליגט דערין א סוד. על פי פנימיות איז דער פאטער חסד, וואס איז ווייס, דערפאר בלייבן די ווייסע ביינער, און דאס רויטע פלייש, פון דין, פוילט. ז,ח

32:12

ער לייגט צו אז קרובים ירשנען ווייל אין די חפצים פונעם נפטר איז דא א חלק פון זיין נשמה, אבער א זון ירשנט אנדערש: די גמרא רופט אים ברא כרעא דאבוה, דעם טאטנס אייגענע המשך. און די המשך ליגט אין די ביינער, וואס קומען פונעם פאטער. ט

קיין חלק פון יעקב אין מצרים

35:01

יעקב האט נישט געוואלט בלייבן אין דער טמא'דיגער ערד פון מצרים. אבער אפילו ווען מ'טראגט אים ארויס, בלייבט ער דארט דורך זיינע זין. דערפאר האט יוסף געענטפערט אז ער וועט טון מער ווי מ'בעט: לכבוד דעם טאטן וועט ער, יעקבס המשך, אויך ארויפגעטראגן ווערן. כדי מ'זאל נישט מיינען אז ער מיינט זיך, האט ער געזאגט "עצמותי", דער חלק פונעם טאטן; ער האט געוואוסט אז זיין גאנצער גוף וועט בלייבן גאנץ.

37:37

ווייל ס'איז געווען לכבוד יעקב, האט ער באפוילן די ברידער, ווייל כיבוד אב ליגט מער אויף די זין ווי אויף די אייניקלעך, ווי רש"י זאגט. און ס'וואלט נישט געהאלפן אויב די אנדערע שבטים בלייבן, ממילא האבן אלע צוועלף זין, יעקבס המשך, געדארפט ארויף. י

39:48

אויף דער פראגע פארוואס יעקב האט עס נישט אליין געבעטן, ערקלערט דער משגיח אז ס'איז דא מדריגות. יעקב האט נישט געקענט סובל זיין אפילו א צייטווייליגע קבורה אין מצרים. יוסף, איין מדריגה ווייטער, האט געוואוסט אז דער גלות וועט עס נישט לאזן, האט ער געבעטן מ'זאל אים ארויפברענגען ביי דער גאולה.

יעדער איד טראגט עפעס פון יעקב

42:09

דאס זעלבע גילט פאר אלע אידן וואו זיי ליגן, וואס זענען נאך אלץ יעקבס המשך. ווי רש"י ערקלערט אין דער סדרה, ווען משיח קומט וועט יעדער גוף זיך קייקלען דורך מחילות קיין ארץ ישראל און דארט אויפלעבן, אין שטאפלען לויט דער ווייטקייט, ווייל גארנישט פון יעקב קען אייביג בלייבן אויף טמא'דיגער ערד. כ

44:22

דאס דארף א מענטש אויפציטערן. אין א נסיון, ווען דער יצר הרע ברענט, זאגט דער משגיח אז מ'זאל זיך פרעגן: טאר איך, א חלק פון יעקב, ווארפן א שאטן אויף דער קדושה פון יעקב, וואס האט נישט געקענט סובל זיין די ערד פון מצרים? קדושה איז די מדה וואו יעקב האט זיך אויסגעצייכנט, די דריטע ברכה פון שמונה עשרה.

די תורה איז לעבעדיג

48:05

דער משגיח ברענגט א מדרש: ביים לערנען מגילת אסתר האט רבי געשאלטן נבוכדנצר, כאטש ביי ירמיה נישט. ער האט ערקלערט אז דער פסוק פארבאט צו שעלטן א מלך, וואס איז באקליידט מיט א הימלישע מלכות, און אין דער מגילה איז נבוכדנצר שוין געווען טויט. ל,מ

50:22

אבער אין רבי'ס צייטן איז ער ביידע מאל שוין לאנג געווען טויט. דער לימוד, זאגט דער משגיח, איז אז די תורה איז לעבעדיג. לערנען איז נישט היסטאריע; מ'לעבט איבער דעם מאמענט, און אין ירמיה איז נבוכדנצר נאך א מלך.

ביי דער פטירה פון יעקב און יוסף

52:18

אלישע האט געבעטן ביי אליהו פי שנים פון זיין גייסט, און האט עס באקומען ווייל ער האט געזען ווי מ'נעמט אים. דער חתם סופר האט באדויערט אז ער איז נישט געווען ביי זיין רבי'ן, ר' נתן אדלער, ביי דער פטירה, ווייל ער וואלט באקומען פי שנים. ווער ס'איז ביי א צדיקס פטירה באקומט וויפיל זיין כלי קען האלטן, און דער משגיח לייגט צו אז אין שולחן ערוך שטייט מ'זאל נישט אוועקגיין פון א גוסס. נ,ס,ע

55:20

ווייל די תורה לעבט און דער שבת איז געוועבט פון זיין סדרה, ווי דער מגן אברהם ברענגט פונעם זוהר, שטייט מען דעם שבת ביי די פטירה פון יעקב און יוסף. דער משגיח גלייבט אז יעדער קען באקומען לויט זיין כלי. ס'איז שבת חזק, דער סוף פון בראשית, און די גמרא רעכנט יעדן איד פאר א קינד פון יוסף. פ,צ

די תקופה און חנוכה

58:50

נאך אזא הייליגן שבת קומט ניטל. אלעס וואס איז דא אין קדושה האט א זה לעומת זה אין טומאה. די תקופה, די קורצסטע נאכט, איז שוין לאנג א טאג פון עבודה זרה: די גמרא דערציילט אז אדם הראשון האט מורא געהאט אז די טעג ווערן קירצער צוליב זיין חטא, און ווען זיי זענען געווארן לענגער האט ער געמאכט א טאג פון הודאה, וואס די גוים האבן פארקערט אויף עבודה זרה. ק

1:02:10

אקעגן דעם שטייט חנוכה, וואס א ספר ווייזט אז איז געווען אין דער נאכט פון דער תקופה. ס'איז כ"ה כסלו, נישט במקרה, זאגט דער משגיח, ווייל אלעס איז השגחה פרטית; דער זוהר פארבינדט עס מיט די כ"ה אותיות פון שמע ישראל. די אנדערע זייט, ווי א מאלפע וואס מאכט נאך א מענטש, שטעלט איר יום טוב אויך אויפן פינף און צוואנציגסטן. ר

צוויי תקופות און דער נאמען ניטל

1:04:05

די גמרא רעדט פון צוויי תקופות: תקופת שמואל, וואס מ'נוצט אין גלות כאטש זי איז נישט פונקטליך, און תקופת רב אדא, וואס איז גענוי. די תקופה וואס מ'נוצט היינט פאלט ארום דעם זעקסטן יאנואר. די גוים האבן געפראוועט דעם פינף און צוואנציגסטן דעצעמבער לויטן געווענליכן חשבון; שפעטער האט מען פאררעכטן זייער קאלענדאר, און די גריכיש-ארטאדאקסישע זענען געבליבן ביים אלטן דאטום, וואס פאלט היינט אויפן זיבעטן יאנואר. ש

1:08:30

דער בני יששכר רופט זאת חנוכה א מין ראש השנה, און דער משגיח זאגט אז דער גוים'ס ניי יאר אכט טעג נאך דער תקופה מאכט עס נאך. ניטל, ערקלערט ער, קומט פון לאטיין, געבורט, און בגימטריא איז עס חנוכה, אונזער אקעגן זייער. אסאך לערנען נישט די נאכט צוליב איר טומאה. ת

עולם שנה נפש

1:11:07

ספר יצירה לערנט אז די בריאה איז געטאפלט אין מקום, זמן און נפש: יום כיפור, קודש הקדשים און דער כהן גדול קומען זיך צוזאם אין איין טאג. ווי ס'איז דא אן ארט וואו מ'טאר נישט לערנען, דער בית הכסא, אזוי איז דא אזא צייט. די גמרא אין גיטין דערציילט ווי אונקלוס האט ארויפגעברענגט די נשמה פון אותו האיש, וואס ווערט געמשפט אין שמוץ, און דאס פאסט. אא,אב

1:13:56

אבער חנוכה איז שוין הינטער אונז: דאס צינדן די ליכט, די איינציגע עבודה פונעם בית המקדש וואס מ'טוט היינט, ווי דער שפת אמת ערקלערט, ברענגט דעם מקדש אהיים, און די קדושה פון שבת ויחי זאל טראגן דורך ניטל. זמן איז הייליגער ווי מקום, דערפאר אז מ'טרעפט איינעם לערנען זאל מען אים לאזן; די מנהגים זענען פארשידן. אג

מראי מקומות

תורה

  1. א Bereishis 47:29-30 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 0:27
  2. ג Bereishis 50:25 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 2:19

נביאים

  1. נ Melachim II 2:9-10 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 52:18

כתובים

  1. מ Koheles 10:20 טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 48:05

תלמוד בבלי

  1. ה לכאורה Bava Metzia 84b מפתח אינעם אויסשרייב: 6:28
  2. ז Niddah 31a טעקסט מפתח אינעם אויסשרייב: 26:53
  3. ט לכאורה Eruvin 70b מפתח אינעם אויסשרייב: 32:12
  4. צ Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 55:20
  5. ק לכאורה Avodah Zarah 8a מפתח אינעם אויסשרייב: 58:50
  6. ש Gemara (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:04:05
  7. אב לכאורה Gittin 57a מפתח אינעם אויסשרייב: 1:11:07

מדרש

  1. ב Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 0:27
  2. ל Midrash (מקום נישט באשטימט) אינעם אויסשרייב: 48:05

זוהר און קבלה

  1. ח Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 26:53
  2. ר Zohar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:02:10
  3. אא Sefer Yetzirah (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:11:07

ראשונים

  1. ד לכאורה Rashi on Shemos 13:19 מפתח אינעם אויסשרייב: 6:28
  2. ו לכאורה Rashi on Bereishis 41:55 מפתח אינעם אויסשרייב: 22:58
  3. י לכאורה Rashi on Bereishis 46:1 מפתח אינעם אויסשרייב: 37:37
  4. כ לכאורה Rashi on Bereishis 47:29 מפתח אינעם אויסשרייב: 42:09

אחרונים און חסידות

  1. ס Derashos Chasam Sofer (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 52:18
  2. ע Shulchan Aruch (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 52:18
  3. פ Magen Avraham (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 55:20
  4. ת Bnei Yissaschar (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:08:30
  5. אג Sfas Emes (מקום נישט באשטימט) מפתח אינעם אויסשרייב: 1:13:56

עיקרי הדברים

  1. 22:40 א צדיק פוילט נישט, די צייט לאזט נישט איבער קיין סימן אויף אים, און זיכער איז יוסף געבליבן גאנץ.
  2. 27:28 לויט דער גמרא קומען די עצמות פונעם פאטער, און ווייל א זון איז די המשך פונעם טאטן, ליגט די המשך אין די ביינער.
  3. 35:54 יוסף האט געבעטן מ'זאל ארויפברענגען זיינע עצמות כדי קיין המשך פון יעקב זאל נישט בלייבן אין דער טמא'דיגער ערד פון מצרים, לכבוד דעם טאטן און נישט פאר זיך.
  4. 37:54 יוסף האט באפוילן די ברידער און נישט די קינדער ווייל די מצוה פון כיבוד יעקב ליגט מער אויף די זין ווי אויף די אייניקלעך, און ער האט געזארגט אז אלע צוועלף ברידער זאלן ארויפגעטראגן ווערן.
  5. 42:17 יעדער איד טראגט נאך א רושם פון יעקב אבינו, און דערפאר וועט קיין איד נישט בלייבן אויף טמא'דיגער ערד ווען משיח וועט קומען.
  6. 50:52 די תורה איז לעבעדיג: לערנען איז נישט היסטאריע נאר מ'לעבט איבער די געשעענישן, און דעם שבת שטייט מען ביי די בעט פון יעקב און יוסף.

קושיות און תירוצים

  1. קשיא: 3:39 פארוואס האט יוסף נישט צוגעזאגט דעם טאטן, נאר געזאגט אז מ'וועט אים אויך ארויפטראגן?

    תירוץ: 35:24 דורך די זין וואלט יעקב נאך געבליבן אין מצרים, האט יוסף צוגעזאגט מער ווי מ'האט געבעטן: לכבוד דעם טאטן וועט ער, יעקבס המשך, אויך ארויפגעטראגן ווערן.

  2. קשיא: 5:29 פארוואס האט יוסף באפוילן די ברידער און נישט די אייגענע קינדער?

    תירוץ: 37:54 ווייל ס'איז געווען לכבוד יעקב, און די מצוה פון כיבוד אב ליגט מער אויף די זין ווי אויף די אייניקלעך.

  3. קשיא: 7:08 פארוואס האט יוסף זיך געקימערט אז די ברידערס עצמות זאלן אויך ארויפגעברענגט ווערן?

    תירוץ: 38:32 ס'וואלט נישט געהאלפן אז ער אליין גייט ארויף אויב די אנדערע שבטים, אויך יעקבס המשך, בלייבן; ממילא האבן אלע צוועלף זין געדארפט ארויס פון דער טמא'דיגער ערד.

  4. קשיא: 8:10 ווייל יוסף האט זיכער געוואוסט אז ער וועט נישט פוילן, פארוואס זאגט ער "העליתם את עצמותי" און נישט "טראגט מיך" ווי יעקב?

    תירוץ: 33:47 די עצמות זענען דער חלק וואס קומט פונעם טאטן, און יוסף האט געוואלט קלאר מאכן אז ער מיינט דעם טאטנס המשך און נישט זיך.

  5. קשיא: 39:48 פארוואס האט יעקב נישט געבעטן אז אלע זיינע זין זאלן אויך ארויסגעטראגן ווערן?

    תירוץ: 40:12 ס'איז דא מדריגות: א מענטשנס אייגענע ביינער זענען מער ער ווי זיינע קינדערס, דערפאר האט יעקב נישט געקענט סובל זיין אפילו א צייטווייליגע קבורה דארט, און יוסף, איין מדריגה ווייטער, האט געקענט ווארטן ביז דער גאולה.

  6. קשיא: 50:18 אויב נבוכדנצר איז שוין לאנג געווען טויט סיי ווען רבי האט געלערנט ירמיה און סיי ביי אסתר, פארוואס האט ער אים געשאלטן נאר ביי דער מגילה?

    תירוץ: 50:52 די תורה איז לעבעדיג: ביים לערנען ירמיה לעבט מען איבער די צייט ווען נבוכדנצר איז געווען א מלך, און אין דער מגילה איז ער שוין געווען טויט.

מעשיות

  1. 12:12 דעם סטאלינער רבי'נס גוף נאך זעכצן חדשים

    דער סטאלינער רבי, ר' יוחנן, וואו דער משגיח האט געדאוונט אין וויליאמסבורג, איז נפטר געווארן פון צוקער און באגראבן געווארן לעבן ניו יארק. נאך א לאנגע מחלוקת האט א בית דין פסק'נט אז זיין רצון איז געווען צו ליגן אין ארץ ישראל. ווען מ'האט אים ארויסגענומען נאך זעכצן חדשים איז ער געווען גאנץ, מיט ראזע הויט און די תכריכים ריין ווייס, און אסאך מענטשן האבן עס געזען. דער אייזערנער קאסטן איז נישט אריין אין דעם על-על עראפלאן אפילו נאכן אראפנעמען די טירן, האט מען אים געשיקט מיט אן אנדער עראפלאן, און ווען מ'האט אים געעפנט אין ארץ ישראל פאר אסאך סטאלינער חסידים איז ער ווידער געווען גאנץ.

    אין דער מעשה: רבי יוחנן סטאלינער

  2. 20:02 די נאציס עפענען דעם קבר פונעם רבי ר' אלימלך

    א פליט פון ליזענסק, שפעטער איינער פון די יושבים וואס דער סקווירער רבי האט אויסגעהאלטן צו לערנען א גאנצן טאג, האט דערציילט דעם משגיח וואס ער האט געזען. די נאציס זענען געקומען אויפן בית עולם ארויסצונעמען דעם רבי ר' אלימלך, און האבן נישט געקענט, האבן זיי געצוואונגען צען אידן, צווישן זיי דער איד, צו גראבן. ווען מ'האט געעפנט דעם ארון, נאך ארום הונדערט פופציג יאר, איז דער רבי געלעגן גאנץ ווי מ'האט אים באגראבן; די נאציס זענען אנטלאפן און די אידן האבן צוגעדעקט דעם קבר.

    אין דער מעשה: דער רבי ר' מלך, דער סקווירער רבי

    דערציילט אין נאך 3 שיעורים ←

  3. 23:46 דעם רבי'נס חתימה וואס איז נישט פארבלאסט

    דער משגיח האט א בריוו, ארום זיבעציג אדער אכציג יאר אלט, געשריבן דורך א גבאי און אונטערגעשריבן דורך דעם סטאלינער רבי'נס טאטן. דעם גבאי'ס שריפט איז ברוין געווארן פון עלטער, בשעת דעם רבי'נס חתימה איז געבליבן שווארץ ווי פריש געשריבן, און דער משגיח זאגט אז ער וועט עס ווייזן.

    דערציילט אין נאך 2 שיעורים ←

געדאנקען

  1. 36:34 יוסף האט געזאגט "עצמותי" נישט ווייל ער האט מורא געהאט פון פוילן, נאר כדי אנצוווייזן אויפן חלק וואס קומט פונעם טאטן, אז די בקשה איז געווען פאר יעקב און נישט פאר זיך.
  2. 32:41 א זון'ס ירושה איז נישט א פשוטע ירושה פון א קרוב: ער ירשנט ווייל ער איז דעם טאטנס אייגענע המשך, און די המשך ליגט אין די ביינער וואס ער האט באקומען פון אים.
  3. 29:39 די ביינער בלייבן ווייל זיי זענען ווייס און טראגן די מדה פון חסד פונעם פאטער, בשעת דאס רויטע פלייש און בלוט טראגן דין פון דער מוטער און פוילן.
  4. 40:25 די נאנטקייט צו יעקב גייט מיט מדריגות: יעקב האט נישט געקענט סובל זיין אפילו א צייטווייליגע קבורה אין מצרים, יוסף, איין מדריגה ווייטער, האט געקענט ווארטן ביז דער גאולה, און די שפעטערדיגע דורות וועלן ארויפגעברענגט ווערן ערשט ווען משיח קומט.
  5. 50:22 רבי האט נישט געשאלטן נבוכדנצר ביים לערנען ירמיה ווייל ביים לערנען תורה איז מען דא ביים מאמענט וואס ווערט באשריבן, ווען ער איז נאך געווען א לעבעדיגער מלך.
  6. 1:11:15 ווייל עולם, שנה און נפש זענען איינס אקעגן דאס אנדערע, ווי ס'איז דא אן ארט וואו מ'טאר נישט לערנען, אזוי איז דא א צייט, די נאכט פון ניטל; אבער זמן איז הייליגער ווי מקום, דערפאר האט די טומאה ווייניגער א אנגריף דערויף.

וואס דער משגיח זאגט מ׳זאל ארויסנעמען

  1. 45:12 דער משגיח זאגט אז אין א צייט פון נסיון זאל א מענטש זיך דערמאנען אז ער איז א המשך פון יעקב אבינו, און אז אן עבירה וואלט געווארפן א שאטן אויף דער קדושה פון יעקב.
  2. 56:46 דער משגיח זאגט אז דורכן לערנען דעם שבת וועגן די פטירה פון יעקב און יוסף, קען מען באקומען פון זיי וויפיל די כלי קען האלטן.
  3. 57:11 דער משגיח מוטשיגט צו נוצן שבת חזק צו נעמען חיזוק און התעוררות.
  4. 1:14:29 דער משגיח זאגט אז די קדושה פון שבת ויחי זאל געבן גענוג כח דורכצוגיין די נאכט פון ניטל און בלייבן אין קדושה.

דערמאנט אין דעם שיעור

פערזאנען אברהם אבינו, אדם הראשון, אונקלוס, אליהו הנביא, אלישע הנביא, דער חתם סופר, דער סקווירער רבי, דער רבי ר' מלך, יוסף הצדיק, יעקב אבינו, נבוכדנצר, רב אדא בר אהבה, רבי אלעזר בן רבי שמעון, רבי יהודה הנשיא, רבי יוחנן סטאלינער, רבי משה חיים לוצאטו, רבי נתן אדלער

ערכים השגחה פרטית, זה לעומת זה, כיבוד אב, מערת המכפלה, ניטל, עבודה זרה, עולם שנה נפש, פי שנים, שבועה, תקופה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט